20041100 – Op naar Kalkutta en brommer verkopen

16 november, Brommer verkopen, kromme achteras en op naar Kolkatta
Geplaatst op Thursday 23 December @ 04:55:24 GMT+1 door casper

Dinsdag 16 november 2004. Het was weer zo een dag vandaag. Soms zijn de dagen in verhouding saai, soms kom je zintuigen te kort. Om even terug te vallen op het vorig verhaal, mijn fietsdrager was afgebroken, heb de boel ter plekke in een klein dorpje gedemonteerd, brommer achtergelaten en fiets in de camper gezet, zo verder gereden met de belofte dat ik de brommer binnen ene paar dagen op zou halen, en lichtjes gehint dat ik hem ook wel wilde verkop

Ook in Konark had ik wat rond gebazuind dat ik een brommer te koop had, en de enige geintereseerde zou me om 8 uur in de ochtend ontmoeten om mee te rijden om te gaan kijken of ie hem wilde kopen, De prijs die die ongezien bood was erg laag, en ik had hem al verteld dat ik hem voor die 5000 roepies die die bood niet zou verkopen. Ik had er twee maanden geleden 17000 voor betaald, dus wel een erg groot verschil. Aan de andere kant (maar dat liet ik natuurlijk niet weten) zou ik bij god niet weten wat ik met die brommer moest doen, ik kon hem niet meer meemenem, dus de ultieme oplossing zou zijn achter laten en de gebruiker zeggen dat ie hem mag lenen tot ik hem (if ever) weer op kom halen.

Goed, dat was de situatie, ik had geslapen op het helipad van Konark, en ik wist dat er om 9 uur een helicopter zou komen, dus voor die tijd moest ik daar weg. Ik was vroeg wakker door wat debiele hari-krishna zingers die zo luid schalmde dat ik het helemaal op het helipad kon horen, en dus maar vroeg me fiets weer aan de trap bevestigd, wat ge-expirimenteerd met manieren van alleen ophangen. Ook werd me nog gewezen op het feit dat mijn achteras verbogen was, en inderdaad stond ie een beetje krom, gadverdamme, nou dat weer. Ik heb geen idee of het kwaad kan, maar hier kan ik er toch niets aan doen dus na het ontbijt en een uitegbreide wasbeurt buiten (gade geslagen door de vaste staarploeg van het dorp) vertrok ik om 8:45 terug richting dorp (km stand 129420) waar me brommer stond en richting Puri.

De gast uit Konark die er om 8 uur zou zijn was niet komen dagen, dus , ik kon niks anders dan maar kijken wat er in het dorp zou gebeuren.
Het was 26 km rijden en ik werd warm onthaald, gelijk mee naar binnen gesjord, mocht op het bed gaan zitten (dat was het enige meubelstuk) en er werd me verteld dat er wel een koper voor mijn voertuig zou zijn. Daar was ik wel blij mee, en wachte rustig af wat er zou gebeuren, immers, het was pas 9:30 in de ochtend en de hele dag nog voor me. Langzaam maar zeker vulde de kamer zich met mensen, ik was het middelpunt natuurlijk en na verloop van tijd kwam er een man met dikke buik die liet weten interesse te hebben. Goed, ik haalde de papieren, liet hem alles zien, en na een stief kwartiertje heen en weer praaten en een proefritje begon het over de prijs. Ik had het zo bedacht.. nou, het moment dat het ding de showroom verlaat verliest ie de helft van de waarde, er zitten wat beschadigingen op, ik wil (nee MOET) hem kwijt, dus, ik dacht, als ik er tussen 6 en 8 voor krijg, ben ik blij. De vent begon met 5 te bieden, ik met 10 te vragen, en zo kwamen we uiteindelijk op 7 uit, ik was er blij mee onder de omstandigheden.

Ondertussen werd me een versgebakken mais brood voorgezet met daarop een soort uien curry. Super heet, het brande me bek uit, en heb het brood opgegeten maar de curry gedeeltelijk laten staan. Er kwam nog thee aan, en daarna een fanta, ik werd goed verzorgd hoor.

Er werd me wel verteld dat ik dan naar het gerechtsgebouw moest om een rechtsgeldige verklaring van verkoop te maken en een change of ownership’ formulier in te vullen, het zou een uurtje duren…… yeah right, this is India.. Met de brommer naar het courthouse gereden, dat was dezelfde ellende als toen ik dat ding kocht. Groot gebouw, vol met kantoren waar mensen dingen in grote boeken zaten in te vullen en veel stempels te zetten. Buiten zaten mensen met typmachines die je verklaring konden typen, dit op speciaal papier wat je eerst weer ergens anders moet kopen (stam-paper). Allemaal recht toe en zo, alleen was er een probleem, ik was officieel geen eigenaar want een buitenlander kan geen eigenaar van een brommer (of huis of land of wat dan ook) zijn. Ik had de brommer op naam van een india’s ventje laten zetten, en toen hem een officiele verklaring laten maken waarin ie het ding aan mij verkoopt. Maar de papieren staan nog op zijn naam, en dat ventje was er natuurlijk niet, was maar een stro-mannetje en dat leverde wel wat problemen op. Gelukkig zijn de India’ers dan ineens vindingrijk, want er werd een gast uit een kamertje gehaald die weer familie van iedereen was, en die deed net of ie die origele eigenaar was, bootste zijn handtekening na en tjoep, geregeld. Helaas, een van de stempelzetters pikte het niet, en er onstond een hoop lawaai en heen en weer gediscussier wat grensde aan ruzie, heen en weer geloop en volgens mij is er toen wat geld onder een tafel gegaan, en zijn de benodigde stempels toch nog gekomen. Echter heeft het allemaal bij elkaar wel 4 uur gekost. Leuk om te zien hoe het allemaal werkt hier in India,maar dat duurt mij te lang allemaal.

Ik had ook Brox in de auto zitten zonder voldoende ventilatie, en had medelijden met het beest, dus ik verzon ter plekke het verhaal dat ik de volgende dag in Calcutta een afspraak met de consul van Bangladesh had voor mijn Visa en ik dus erge haast begon te krijgen. Maar, zo werkt het niet in India. Nadat eindelijk alle stempels op alle papieren stonden, kon ik weer terug naar dorp rijden (ik was met brommer gegaan), en had al visoenen van opgedroogde Brox. Kreeg ik ook nog eens een lekke band 1 km van het dorp verwijdert, dus dat werd lopen, het schoot allemaal niet op.

Terug in het dorp werd me al onmiddellijk lunch aangeboden, maar ik zat nog vol van die maisbrood dus ik wijgerde, en zei dat ik weg wilde en haast had, anders kwam ik Bangladesh niet in. Ik gad de koper alle papieren, en vroeg om het geld. Jaja, komt er aan, en toen ik het 5 minuten later nog eens vroeg werd ik het huis weer ingesleurd, en moest tegenover een opa (ik denk de familie oudste) zitten, en die haalde een pak geld uit zijn shirt. Ik blij, want ik begon al te twijvelen, en toen ik ging tellen was het geen 7 maar 5 duizend. Dus ik zeg tegen die oude baas, nog 2 roodjes hoor, en toen zei die zoiets van.. ja, ik heb het nu niet, dat komt morgen pas, je moet maar hier blijven vannacht. Ik werd een beetje pissig, en zei dat ik het niet netjes vond dat alles in courthouse netjes door mij is geregeld, en nu ineens hij (alhoewel ik de prijsafspraak met een ander gemaakt had, maar het zal wel allemaal familie zijn) zijn afspraken niet nakomt, en dat dat geen nette manier van business is. De oude baas keek wat zuur, graaide in zijn binnen zak, en daar kwam ineens nog 1000 roepies in biljetten van 10 en 20 tevoorschijn, meer had ie toch echt niet zegt ie tegen me. Ik zeg das dan jammer, dan neem ik me brommie wel weer mee, en geef hem het geld terug. Ik blufte als een gek natuurlijk, want ik kon het hele ding niet meenemen. Prompt graaide die in zijn andere binnenzak, en dara kwam weer 500 roepies tevoorschijn, en hij geeft me de 6500 roepies, meer had ie echt niet. Naja, na veel heen en weer gelul kwam er iemand nog eens 500 roepies brengen, dus uiteindelijk kwam alles nog goed.

Ik wilde weg, het was al 4 uur, maar zo snel lieten ze me niet gaan, ik moest eerst een foto van de hele familie nemen. Dat werd de hele buurt, en de ene foto naar de andere moest ik nemen, tot ik er mee stopte en uiteindelijk om 4:30 weg reed en met een zucht van verlichting het dorp verliet.

Nou, ik vervolgde me weg naar Calcutta, en alsof de dag nog niet genoeg had gebracht, vond ik een heel mooi stekkie gevonden om te parkeren in de rijstvelden, en ondanks inspectie van de grond die hard leek, zakte ik met de achterwielen in de zachte soort klei/zand. Het was ondertussen half 6 en het begon donker te worden, heb tot half 7 lopen krikken en stenen sjouwen om de boel te stutten, daarna werd het te donker en kwamen de muggen, morgen weer een dag…..in de hoop dat ik hier ook weer uit kom….

Nog even naar de Nederlandse radio geluisterd, maar dat blijft een aanfluiting. Ik hoop het nieuws te horen maar krijg een domme uitzending over vrouwenbesnijdenis. Komt zo’n Hollandse troela in het Engels uitleggen hoe fout dat wel niet is. He Troela, dat doen die mensen in Afrika al duizenden jaren hoor, wie ben jij om ze dat dan nu te gaan verbieden? En dan helemaal op de wereld radio, mens, geef me wat nuttige info in plaats van dat bedillerige hollandse vinger gewijs. Trek de stop uit dat radio station, kost vast een hoop geld en het is echt geen reclame hoor.

Getankt bij dove Indian Oil in Pipli (nee hij is al vol, nee niet aan me camper komen) op km stand 129493, 44,4 litre

Mijn modder waypoint is N 20 09.101 085.50.384. Vandaag 76 km gereden, km stand is 129497

woensdag 17 november 2004
Was vroeg gaan slapen, kon mijn ogen niet meer open houden gisteravond om negen uur, dus was ook vroeg wakker. Half 6 opgestaan en gelijk maar begonnen met uitgraven. Je moet dat als volgt zien. Ik krik een wiel een stuk omhoog. Helaas is de grond zacht, dus de krik zakt in de grond. Boel met een stuk hout ondersteunen, ook dat zakt naar benee, maar niet zo ver, dus de boel zo ver mogenlijk omhoog, dan met een autosteun (dank god dat ik die heb meegenomen) onder de balk zetten, krik laten zakken zodat de auto op die steun rust (die dan ook gedeeltelijk weer in de modder zakt), krik eronderuit en verhogen met een extra stuk hout, om dan het hele process weer te herhalen. Doe dat 4 keer en je hebt het wiel hoog genoeg om er een paar stenen onder te leggen zodat de boel weer rechts staan en niet verder wegzakt. Ben je toch wel een dik half uur per wiel mee kwijt, moest er drie doen dus was even een flinke ochtend gymnastiek. Toen alle wielen gestut waren de motor gestart, en vol gas achteruit in de hoop dat ik los kwam.

Dat kwam ik na een paar pogingen wel, maar 20 cm verderop raakte de achterwielen weer in de blubber. Ook had domme Jansen er natuurlijk niet op gelet dat er nog spullen niet vast stonden in de auto. Zo had ik een emmer met 15 liter water, om me te wassen, op de tafel klaar staan, en die donderde er dus af. GVD, ook nog eens een laag water in me camper, de dag begon goed. Enfin, je kan niks anders doen dan gewoon de boel herhalen, en weer (gelukkig nu maar 2) wielen krikken en met stenen ondersteunen. Ondertussen waren er natuurlijk de nodige India’ers komen kijken, en dit keer heb ik daar mooi gebruik van gemaakt. Toen alles weer rechts stond, 4 sterke mannen gezegd dat ze moeten duwen, ik weer vol gas achteruit, en ja hoor, ik was los. Pfffff, wat een dag zeg, de modder zat overal, van onder me oksels tot onder mijn oogleden, de camper was van binnen ook een modderpoel geworden door water en zand, ik had nog geen ontbijt of niks op maar ik dacht, ik ben los, nu maken dat ik weg kom voordat men om geld of drank begint te zeuren.

Na wat speurwerk Highway 5 weer gevonden en bij het eerste stille plekkie ontbeten, gedouched en de auto wat schoongemaakt van binnen. Dat voelde gelijk een stuk beter aan, en nu GVD op naar Kolkatta, want anders kom ik er nooit. De weg was uiterst belabbert, men was weer bezig met de constructie van een 4 baans weg, stukken waren af, andere stukken niet en die werden dan ook weer lekker verwaarloosd. Het ergste is dat er een stuk van ongeveer 70 km steeds ongeveer 1 tot 2 km af was, dan moest je er via een omleiding af, om dan 2 km verderop er weer op te moeten via een omleiding. Die omleidingen (diversion) zijn hele slechte gatenkazen, dus het zowat 40 keer erop en eraf gemoeten, steeds over belabberde weg. Ook heel erg is steeds dat je zonder waarschuwing ineens tegenliggers krijgt, geen bord of waarschuwing, in Europa zouden er dagelijks vele dooie vallen, hier is het normaal en moet je je eigen verantwoording nemen. Nu we toch bij erge dingen zijn, wat vind je van een weg die zo erg stuk is dat je maar maximaal 15 of 20 kan rijden, en het enige hele stuk asphalt is dan een klote snelheids heuvel. Alsof je snelheid kan maken op zo een weg. Grrrr

Om 4 uur had ik het wel een beetje gehad en na kip gekocht te hebben voor de hond en mijzelf op een veld geparkeerd dat zeker droog en hard was. Gestopt om 16:19 met km stand 129730 (243km gereden). Waypoint N 21 35.889 E086 55.762 donderdag 18 november 2004 Ik had eigenlijk in mijn gedachten besloten om vandaag op het veld te blijven staan omdat het wel beviel. Het was redelijk rustig, en die mensen die langs kwamen gingen ook gelijk weg als ik ze dat vroeg. Verder was het voor Brox ideal, kon zich helemaal uitleven, ik stond in de schaduw en ik had het een en ander aan klusjes te doen.
Om 7 uur kwam het eerste staar bezoek voor de camper staan, en sindsdien is het niet meer rustig geweest. Om 9 uur en ik met de fiets het ‘dorp’ingeweest, alhoewel het die naam niet zou mogen krijgen, 4 huizen en wat stalletjes.

Met veel pijn en moeite de kippenboer gevonden, maar die had alleen maar kippen van 2 kilo (dat is voor ze geslacht zijn) en dat vond ik wat te duur. Verder was er niks anders te koop in het dorp als koekjes (daar gooien ze je mee dood in india) en andere zooi die ik niet nodig had. Behoorlijke melk of groenten was er niet zo ver ik kon vinden. Terug gekomen bij de camper stond er een hele meute te wachten op me (en oh oh wat was ik blij) Ik heb een paar keer de mensen weg gejaagd te, terwijl die zelfde mensen als een jojo weer terug kwamen en gewoon 3 meter van de camper af naar mij gingen lopen staren. Niemand sprak Engels of deed zelfs maar een poging, en als ik wat in het Engels zei ging men mij vervelend na lopen praten, dus toch maar besloten om verder te gaan rijden, want ik had hier geen zin in. Ik zeg nog tegen de ene gast die wat Engels sprak zo van ‘als jullie niet weg gaan ga ik wel weg’ maar het boeit ze niet, of ze snappen het niet, het blijft een vreemd volk.

Om 10:10 vertrok ik weer richting Kalkutta, waar ik maar niet mocht komen zo scheen het (km stand 129730), Het landschap was erg dor en geel en droog, en dit terwijl de regentijd net voorbij is, dat snap ik niet zo. Er word wel wat akkerbouw gedaan, en met irrigatie word het wel groen, maar zogauw er geen water is is alles dood.

De weg, waar men nog steeds aan het bouwen was, was wisselend slecht en slechter, en naarmate ik meer naar het noorden kwam werd het er alleen maar slechter op. De stukken 4 baans die af waren werden steeds korter, de stukken weg die leek het al jaren niet onderhouden werden , werden steeds langer. Het summum begon bij het wisselen van de provincies van Orissa naar West Bangal, daar begon de weg op die van Delhi-Bombay te lijken, en bij de echte grenspost aangekomen (men heeft grensposten tussen de provincies, waar al het vracht vervoer allerlei papier werk moet doen) was er geen stukje asfalt meer over, en was het van de ene kuil in de andere vallen. Met mijn verbogen achteras en krakende vering was ik er niet blij mee, maar ja, veel anders kon ik niet en het enige wat mij reste was gewoon heeeel erg langzaam te gaan rijden. Tja, dat schoot dus mooi weer niet op, ik had gedacht vandaag vlak voor kalkutta te gaan komen, maar het werd weer niet zoals ik verwachte. Op een gegeven moment stond het verkeer vast, en een rij van vrachtauto’s zo ver als het oog rijkt. Ik denk, dat is weer zo een domme checkpoint voor vrachtwagens, die ze elke keer volgens mij neerzetten om die chaffeurs te pesten, dus ik reed op de verkeerde helft van de weg de rij voorbij een kilometertje of 2 tot ik op een gegeven moment niet verder kon. Ja hoor, het was weer op z’n India’s. Er waren twee vrachtwagen op elkaar geknald, een was er omver gevallen half over de weg zodat er maar een rijstrook beschikbaar was, en tja, het ikke ikke ikke principe, dus stond het verkeer vast, en aan de lengtre van de file aan beide kanten te zien moet dat al uren zo zijn. Wat een gedoe zeg, maar ja, er rest maar een ding… wachten. Op een gegeven moment kwam er een agent het verkeer regelen en liet ie wisselend eerst de ene, daarna de andere kant door, maar zelfs dan schoot het niet op. Dit koste me alles bij elkaar 2 uur en na die ellende…meer gatenkaas weg.

Na een kilometer of 40 van die ellende (en daar doe je dus wel een paar uurtjes over en is erg inspannend) verbeterde de weg iets en werd het tijd om een slaap plekkie te vinden. Ik vond dat midden in een bos, heel afgezonderd (dacht ik natuurlijk) en na 5 minuten kwamen er drie nette mannen aan (dan bedoel ik geen boeren of andere vage figuren) en die vertelde me dat ik hier beter niet kon parkeren want het was gevaarlijk. Waar had ik dat eerder gehoord, en toen ik wat verder ging vragen vertelde ze me dat er groepen wilde olifanten liepen die me snachts wel eens lastig zouden kunnen vallen, en dat het erg gevaarlijk kon zijn. In eerste instantie moest ik er wat om lachen, maar toen ze me een parkeerplek aanboden bij hun in het dorp 1 km verder de zandweg op, heb ik dat toch maar gedaan. Daar heb ik lekker rustig geslapen na eerst uiteraard het hele dorp voor mijn deur gehad te hebben. Het enige probleem was dat ze wel water pomp en een put hadden, maar dat er zoveel ijzer in de grond zat dat het water rood was. Maar neeeh, was goed te drinken hoor, zei men daar…. ik heb het niet aangedurft.

Slaap waypoint is N 22 19.561 E087.01.120

vrijdag 19 november 2004
Rond een uur of half 8 vertrokken vanuit mijn rustige plekkie met km stand 129860. De weg werd er helaas weer niet beter op, en al hobbelend met een vaartje van 10 a 15 km per uur reed ik al nagelbijtend richting Colcatta. Alles in en aan mijn auto kraakte, de achtervering klonk als een oma van 90 die aan het arobiken was, de alkoof kraakte, en dit alles door die ene klote hobbel. Als er in Nederland van dit soort wegen zouden zijn, dan zou er een opstand komen, men zou het zelf gaan repareren of spandoeken neerhangen. Hier in India niet, men gaat bij de gatren zitten kijken hoe de auto’s er over heen stuntelen, onderwijl heerlijk de uitlaatgassen inademend. Liever langs de weg zitten kijken en niks doen, dan een poot uit te steken. Kreeg ook wel eens het idee dat er van die garages zijn die express de weg stuk maken, zodat ze weer wat business krijgen, want de slechte weg is wel heel vaak toevallig net voor een garage. Gemiddeld haalde ik 15 km per uur, dus erg opschieten deed ik niet. Plots alsof een goede fee me verhoord had veranderde de weg van een hobbelige tweebaanse puinhoop in een vierbaans plaatje, het was niet te geloven. De tranen van vreugde sprongen me echt iun de ogen, ik kon het niet geloven. Nog 120 km te gaan, en dan zo een mooie weg? Natuurlijk was het niet zo mooi, want a 30 km was de weg nog niet helemaal af en waren er de nodige roadworks en omleidingen, maar toch was ik blij zat dat ik die k~t wegen achter me had gelaten. Ik was al eens in Kolkatta geweest, en vond het toen, tegen alle verwachtingen in, een leuke stad, met aardige mensen, en mijn plan was om in het midden van de stad te parkeren. Ik vond een perfecte plek, in Sudder street, het hartje van Calcutta, naast een kerk. Ok, het was niet de rustigste plek die ik ooit gehad had, maar dat had ik natuurlijk ook niet verwacht. Ook moest ik fix pArkeergeld betalen, 120 roepies per dag, maar daar tegenover stond dat ik eigenlijk ook geen hotel nodig had. Op de stoep woonden mensen die daar hun business hadden zoals afval verzamelen of thee verkopen, en die sliepen dan ’s avonds op de stoep in hun eigen gemaakte tentje van plastic en stokken. Ook waren er overal water pompen waar het water gratis is en ondanks misschien niet helemaal lekker smaakte was het prima om je mee te wassen en na het door de waterfilter te halen ook om te drinken. Verder was het zoals verwacht veel bekijks, vooral Brox deed het goed, en het was erg vaak mensen weg sturen, maar deze keer had ik het verwacht en vond ik het mninder erg.

Het weer is trouwens overdag redelijk zonnig (veel smog) en rond de 30 graden, wel vochtig, savonds koelt het af tot 22 of zo. Droog, geen regen meer.

Getankt op km 129914, 33 liter voor 935 roepies bij Indian Oil

Zaterdag 20 en zondag 21 november Mijn plekje in Sutter street was erg handig, dicht bij new market waar werkelijk alles te koop was (en erg veel irritante tauts rondliepen die je als maar de souvenier winkels wilde laten zien (zodat ze commissie kregen natuurlijk), dicht bij Domino’s pizza, dicht bij alles wat van belang was. Helaas was het ook dicht bij de ‘mass feeding of the poor’ op zondag waadoor het die dag erg druk was voor mijn auto (het bord met die text staat ergens op de site, die foto had ik genomen toen het niet zondag was), en helaas zijn ook hier veel mensen dronken. Heb diverse aanvaringen gehad met Indiaérs die dronken waren en tegen mijn auto stonden te duwen of een bot van de hond wat op de stoep lag tegen de auto schopte, ook liep (ik moet zeggen loopt, want ik heb hem niet vermoord, maar er wel zin in) een debiel die niet 100% was rond, en die deed de meest vreemde dingen, zoals papiertjes in mijn remschijven stoppen en zo. Anyway, een stad om bezig te blijven dus.

Ben nog eens vergeten dat ik op de plek stond waar ik op mijn vorige bezoek de foto heb gemaakt van het bord Mass feeding of the poor on Sunday, en sinds het vandaag zondag was zaten er lange rijen met mensen op de stoep voor achter en tegen mijn camper. Kinderen speelde op straat of staartede naar Brox (tot ie zich bewoog, dan stormde die kids weg haha) en waar mensen zijn is business, dus er was een stoep kapper, stoep scheer-mijnheer etc etc. Al om al heel gezellig, maar wel erg druk.

Ontmoete nog een Nederlands stel die wilde naar Thailand via Myanmar, maar kregen geen toestemming van de Indiase regering om de laatste 60 km naar de Myanmarse grens te rijden

Nog even wat dingen die ik later uitwerk

Kreeg maar een Viasa voor ene maand van Bangladesh en dan nog eens vanaf de 22 terwijl ik 24 zei, en dat voor 2100 roepies

Ophalen tussen 5 en 5:30 amehoela

Boodscahppen gedaan, kilo rundvlees 60 roepies LPG nog niet gevonden
Mecanic ook niet
Taxi chaffeurs irritant
Hoorde in bangla maar maand India kreeg
Water uit pomp
Auto onder vogelpoep
Ruzie met parkeerwacht
Morgen maar gaan rijden, geen idee hoe ver (denk uur of 5 rijden tot grens)
Dinsdag 23 november 2004. Rustig spullen gepakt om de levendige maar toch wel erge vieze stad colcatta te gaan verlaten. Begon ook weer keelpijn te krijgen, iets wat ik altijd krijg in een stad waar veel luctverontreiniging is. En dan is Kolkatta denk ik wel een van de ersgste. Toch even nog wat rundvlees gehaald op de New Market en een bot voor de hond, wat fris en melk. Daarna rustig richting noord gereden (om half 11 , km stand 130028) , op zoek naar een garage die wat aan mijn achteras kon doen. Ik denk dat ik ook mijn auto moet wassen, want ik stond onder een boom geparkeerd die vol met kraaien zat (dat zit elke boom in kolkatta, immers is er veel afval) en mijn hele auto zit onder een dikke laag vogel stront. Raakte ook lichtelijk de weg kwijt en kwam in een verschrikkelijke file terecht. Het erge was dat ik plots voor een tunnel ingang stond die te laag was voor mijn auto. Ik kon er net niet onderdoor, scheelde misschien een paar cm maar ik wilde echt het risico niet lopen. Bleek dat er 20 meter verder een tunnel voor vrachtwagens was, maar dat stond nergens aangegeven, dus ik moest ongeveer een halve kilometer achteruit rijden, tegen het vastzittende verkeer in, en das niet makkelijk in India, want ze gunnen je het licht van de dag nog niet in het verkeer, laat staan dat ze je er even door zouden laten. Daar sta je dan, achteruit slakkend, iedereen in een omtrek van 1 km voluit op de toeter, gelukkig ben ik er langzamerhand stoicijns voor geworden, en druk gewoon door, toch duurde het wel een half uur voor ik de hoge tunnel passeerde. Vanf daar ging het snel, wel werd ik een paar keer erop attend gemaakt dat er iets met mijn achterwielen was, en ik begon steeds voorzichtiger te rijden, en steeds gharder te zoeken naar een beetje redelijk grote garage. Immers hadden Mario & Marja, een stel uit Nederland wat door Myanmar wilde rijden en in kolkatta waren voor de nodige papier werk (waren ze al 6 weken mee bezig) dat je een as recht kon buigen, maar dat je dan wel met een hydraulische machine moest doen en niet met de hamer, zoals vaak in India gebeurd. Gewaarschuwd man telt voor 4 hier in dit land, dus eindelij halverwege Benapole (grensstad met bangladesh zag k een garage die dat werk wel eens zou kunnen. Mensen waren uiterst vriendelijk, keken eens, maakte binnen 10 seconde al kijkend een diagnose (waar ik het niet mee eens was) en stuurde me door naar een andere garage. Die zat 1 km verderop, dus was snel gevonden. Ook die stelde de diganose van versleten kogel lagers, en stuurde me weer door naar een andere garage 5 km verderop (dat bleken er 10 te zijn). Ik kreeg een pief met fiets mee die me zou wijzen waar het was en die rit duurde wel bijna een uur door slechte wegen en een file op de … spoorwegovergang, hoe kan het ook anders. Die garage bleek een grote proffesionele TATA garage te zijn. Tata is HET automerk van India, vrijwel alles en iedereen rijd in een Tata (Tata betekend ook ‘tot ziens’) maar ook zij durfde het niet aan, want ze hadden vast die onderdelen niet. Ze stuurde me naar de overkant waar een gewone garage zat, en deze mensen namen eindelijk, na wat gediscusieer of ze het wel wilde doen, de hamer en steekslseutel ter hand, sloopte me as er af in een uurtje, legde die op een vrachtfiets, kwamen een uur later terug met een rechte as, zette hem er weer onder in twee uurtjes. Het was ondertussen donker, maar men werkte gewoon door. Met de onderhandelingen voor de prijs begon ik halverwege, en maakte het af op 1500 roepies (30 euro) maar dan moeste ze wel me kriomme frame (wat nog steeds krom was door et afbreken van de fiestdrager) weer recht buigen. Al zo geschiede, en om half 8 was alles af, as weer recht, frame weer recht, Casper weer happy. Ik had al toestemming om er de nacht te blijven slapen op het terrein en ondanks de verschrikkelijke uien lucht vanwege een uien verwerk centrum naast de deur, heb ik lekker gekookt, veel mensen over de vloer gehad, en ga ik zo lekker ene pilske pakken.
Garage en slaap waypoint N 22 44.629 E088 29.113 Eind Km stand 130059