20041200 – December 2004, Kerst in Varanassi (India) en op z’n India’s rtijden kan ik ook

9 januari 2005, Kerst in Varanasi, Spoorwegovergang blokkeren op weg naar Manali
Geplaatst op Sunday 09 January @ 10:17:21 GMT+1 door casper

Donderdag 24 en vrijdag 25 december (1e kerstdag) 2004.
Tja, Varanasi is weinig verandert in het jaar dat ik er niet geweest ben. Zelfs de postkaart verkopers en thee-leurders zijn hetzelfde gebleven, toch wel leuk om dat weer eens terug te zien. Nu klinkt dat net alsof ik er 10 jaar niet geweest ben, maar toch. Sommige mensen kende me nog, en toen ik Brox meenam naar de Ghat’s was het helemaal feest dat snap je.

Helaas liepen er ontiegelijk veel straathonden die allemaal blaffend en grommend achter ons aan kwamen lopen, en als je er een tros weg had gejaagd met een steen, kwam de volgende groep al aan. Oorverdovende concerten dus, niet echt prettig. Maar, Brox vermaakte zich wel, en ik ook, zeker weer om al die India’ers te zien wegspringen als ze ineens oog in oog met Brox staan. Omdat hij met zijn kop langzamerhand op kruishoogte zit, springen vele naar achteren alsof ze in hun edele delen zijn gebeten, en ik kan het dan echt niet laten om in de lach te schieten, Meestal zien ze zelf dan ook wel de lol van de situatie in gelukkig en lachen mee. Ik kan me in Nederland nog wel herinneren dat een Marokkaanse man ook zo opzij sprong toen hij plots Brox zag (die niks anders deed dan op de stoep lopen). Van hem kreeg ik gelijk mijn huis vol gescholden en allerlei verwensingen van Allah op mijn dak, wat kan een wereld toch verschillen.

Heb weer kennis gemaakt met een gast die ik kende van vorig jaar, en die hadden met de hele familie (en een paar andere) een stuk grond aan de overkant van de Ganges rivier gekocht. Hij nodigde me uit om vandaag daar naartoe te gaan. Had ik wel oren naar en in de ochtend zat ik dan ook met hond en al in de riksja op weg naar de Ghat, om vandaar met een bootje de rivier over gezet te worden (lokale betalen daar 3 roepies voor, normale toeristen 50, Crazy Casper betaalde helemaal niks). Aan de overkant was er een stuk zand waar normaal de Ganges stroomt in regen tijd. Het was minstens twee kilometer breed en daar moesten we lopend over om bij de andere oever te komen, en daarna nog een kilometer of drie door akkers en velden om bij een paar armetierige hutjes te komen die ze hun huis noemde. Het was niet meer dan met bamboestokken opgebouwde V-vorm en bedekt met plastic zakken, grond, bladeren en takken. Het eerste gedeelte van de hut was ‘keuken’, niet meer dan een kerosine brandertje en twee pannen, het achterste gedeelte slaap gedeelte met een bed voor de hele familie (bestaande uit 5 personen). Het is nu ‘s nachts erg koud in dit deel van India, dus dan is het wel lekker knus en warm, maar in de zomer moet ik er niet aan denken. Vermoed dat dan ook het bed wel naar buiten gaat.

Ik zou en moest kip en Parotha (een type pannekoek) eten, ik had ze van te voren al gewaarschuwd niet te ‘spicey’ te maken, dus toen ik een bord met kip en wat vage pannenkoekjes voor geschoteld kreeg, was de kip zo flauw dat ik vermoed dat ze zelfs het zout hadden weggelaten. Men had zelfs een fles bier gehaald, waardoor ik een beetje verlegen werd, want een fles kost al gauw 50 roepies, een daginkomen voor die lui. Ook hadden ze speciaal voor mij die kip aan laten rukken, zelf aten ze niet, dus ik voelde me al helemaal opgelaten en na wat aandringen gingen ze zelf ook wat parotha’s met saus lopen eten. Het was allemaal toch wel lekker hoor, zeker na die lange wandeling, het was ook erg koud vandaag. Ondanks dat het 19 graden was, scheen de zon niet en was het erg mistig, er waaide een koude waterige wind, en dan verbruik je wel energie.

Om een uur of 3 weer de weg terug aangevat. Ik vond het wel welletjes. Moest uiteraard nog de nodige foto’s schieten. Brox werd nog in de watten gelegd met een restant parotha’s en om een uur of 5 was ik weer thuis (in de camper dan) en een heerlijk middag dutje werd erg kort omdat Hana, (dat was de deense dog waar Brox mee speelde), tegen de deur stond te krabben.

Op 1e kerstdag eigenlijk niks kerstmissig gedaan. Het land leent er zich niet voor, en waarom zou ik schijnheilig doen, ik heb ballen in me camper hangen, vond dat wel genoeg. Me tijd volbracht met het fixen van mijn Indiase mobiel, en zowaar, het ding werkt weer, dus ik ben weer goedkoop bereikbaar als iemand me mocht willen bellen of sms’en. Heb me hele familie en wat kennissen een kerst SMS gestuurd, maar van niemand behalve mijn moeder wat gehoord, men zal het er wel druk mee hebben. Kreeg later van me zus een hele batch tegelijk, die zit in Midden Amerika, daar zijn blijkbaar de verbindingen niet zo goed mee.

Brox In Varanasi, ook hij gezwommen in de heilige Ganges

Varanasi heeft een echt stroom probleem, zoals veel steden in India trouwens. Varanasi spant de kroon volgens mij, want er was vaker geen dan wel stroom en later vertelde iemand me dat ze gemiddeld 8 uur stroom per dag hebben, en die 8 uur kan ook wel snachts zijn zodat ze overdag niks hebben. Overal staan dan de generators te bonken en roet te spuwen, bah bah.

Op zaterdag de laatste boodschapjes gedaan, wilde zondag richting Delhi gaan rijden, afscheid van bekende genomen en de camper enigszins op orde gebracht. Ook nog twee bovenraampjes moeten plakken waarvan het plastic helemaal gebroken bleek, puur een kwestie van verweer, ook door het warme weer van afgelopen zomer. De camper is ondertussen 12 jaar oud, dus dan kan je dat soort dingen verwachten. Nu niet zo erg, maar als het straks regent ben ik bang een waterval naar binnen te krijgen, dus zo goed en kwaad als het kon met kit en duck-tape de boel waterdicht gemaakt.

Stond vanmiddag een lassie te drinken op straat. Lassie is een drank, gemaakt van yoghurt en erg populair. Een glas Lassie drink je op straat voor 10 roepies en is erg lekker en goed voor de dorst. Je kan hier trouwens ook een BANG-Lassie drinken, dan doen ze er Mariuana in, maar das niks voor mij. Terwijl ik mijn eerste slok nam zag ik ineens onder de tafel van de lassie verkoper de vieze glazen staan van de vorige drinkers, en daar zaten een stuk of 4 ratten heerlijk van te likken. Gadver de gadver. Me vermaand en toch me lassie opgedronken, kijken of ik ziek word.

zondag 26 december 2004
Om half 7 in de ochtend met de Deense dog afgesproken om nog even Brox moe te maken, en na een wandeling van 2 en een halve uur (was niet helemaal gepland zo) door Varanasi heen. Leerde ook van die gast van die Deense dog iets nieuws. Op een gegeven moment begon die Deense dog een drol te draaien waar je U tegen zegt, en dat precies voor een thee stalletje en een huis ingang (ik bedoel, gewoon een halve meter er vandaan), de mensen zaten er naar te kijken. Ik verwachte nogal wat commentaar, en er ontspon zich een discussie in Hindi die ik niet kon volgen. Toen we weg liepen vroeg ik die gast : Waren ze erg boos over die kak?. Boos, nee hoor ze vroegen me hoeveel de hond koste. Kakken voor hun deur, daar zijn ze blij mee, want dat brengt geluk. Haha, wou dat dat in NL zo was.

Hierna snel douchen ontbijten en uitchecken, stond om 10 uur bij de banden-sjaak voor de deur, omdat ik vermoede dat mijn banden een balans beurt nodig hadden. (Oh, voor ik het vergeet, km stand 132582, koude wind, maar wel zon). Dat balanceren was in een anderhalf uur gepiept. Ik had eerder gevraagd wat het koste, hij zij toen 25 roepies per wiel, Dat viel wel mee, eerlijkheids halve heeft ie me verteld dat ik ook per gram het lood moest betalen wat in de wiel velgen werd geslagen. Koste alles bij elkaar toch nog 640 roepies, dat viel me wel tegen. (12 euro)

De man van die banden tent adviseerde me om niet via National highway 2 naar Delhi te gaan maar via Allahbad en Lucknow, route 56. Zo gedaan, en inderdaad, die weg was een lokale weg maar van prima kwalitiet. Dat wil in India dat niet zeggen dat je snelheid kan maken, want om de paar kiliometer heb je wel een dorpje waar je dan weer af moet remmen want alles gebeurt op straat, maar het is toch wel een stuk prettiger rijden dan tussen al die vrachtwagens en met die rot weg in aanbouw. Zag nog een echte vos de weg over steken, zo een die je alleen maar in de boekjes ziet, mooi rood en bruin, grote dikke staart, spitse snoet, zie je niet vaak in het echt.

Geparkeerd in een veld aan de kant van de weg om 16:36 ongeveer 100 km van Lucknow op Highway 56, waypoint N 26 20.977 E081 51.168.
Eind km stand vandaag 132762 (180 km gereden vandaag).
Getankt 33,01 litre voor 945 roepies op km stand 132608

Om te onthouden:
Leuke fout gespelde teksten achterop vrachtwagens:
Maximum speet 40km
Wait for side (ipv wait for signal)
Blew horn please

Maandag 27 december 2004
Vandaag alleen maar gereden, het was nog 550 km of zo naar Delhi dus dat haalde ik vandaag zeker niet. Wederom vond ik in de ochtend buiten op de grond een stuk schuimrubber, wat blijkbaar per ongeluk uit de auto was gevallen, in 1000 stukjes gescheurd. Ik heb staan vloeken op die Aziaten, want dat is al de zoveelste keer. Ook in elders is me dat een paar keer gebeurt en als het zo door gaat heb ik straks niks er van over. In Bangladesh heb ik staan schelden op een paar mensen die ik er van verdacht te hebben staan scheuren, niet normaal, heb ze voor alles uitgemaakt wat lelijk was. Later zal ik er achter komen dat ik de grote schuimscheerder in mijn eigen contreien moest zoeken, en ik dus iedereen voor niks voor rotte vis heb uit lopen maken.

Vertrok om 8 uur en het was erg koud, 9 graden om precies te zijn, maar de zon schijnt en zowaar geen mist. De weg was over het algemeen goed, maar de vele dorpjes haalde de snelheid er meestal wel uit. Het landelijke karakter was soms erg mooi, maar ook dit deel van India is zeer dicht bevolkt en het vinden van een rustig parkeer plekje voor lunch, kopje thee of de nacht is erg moeilijk. Ook grote steden zijn dikke ellende, zo een stad als Kampur kost je gewoon een uur om door te rijden, en dat is dan puur omdat ze bijvoorbeeld bij het bus station het hele verkeer blokkeren met hun bussen, beetje aan de zijkant parkeren kennen ze hier niet en er is niemand die er wat aan doet, alles staat maar gewoon een uur vast.

Voor diegene die interesse hebben, National Highway 56 is goed van kwaliteit. Het is geen brede drukke weg, maar meer een landelijke boerenweg. Tussen Kampur en Lucknow is het dubbele weg (snelweg), maar toen ik er reed waren ze weer stukken aan het verbeteren met alle ellende van dien.

In Lucknow kwam mij een familie met een lijk tegemoet lopen. Waarschijnlijk op weg naar de crematie plek, loopt dat gewoon over de weg, het lijk onder een laken op een zelfgemaakte brancard. Maar, de dooie was wel wat zwaar blijkbaar, want het lijk werd pardoes voor me op de straat gelegd om even uit te rusten (de dragers dan hé). Tja dat krijg je in een land waar het lijk niets meer is dan de drager van je ziel, en na het dood gaan het lijk alleen maar hinder is. Maar toch wel een rare gewaarwording dat zo over straat te zien gaan, tussen al het verkeer en zo.

Geparkeerd in een veld om 17 :10 op Waypoint N27 08.259 E079 34.632 en vandaag 327 km gereden, eindstand is 133090.
Het was een mooie plek in een boomgaard, en snel de paar mensen die in de buurt waren verteld dat Brox heeel erg gevaarlijk was, dus aub op een afstand blijven. Uitgelegd dat ik ver van huizen ga staan omdat mijn hond zo agressief is, en ik geen ziekenhuis rekening kan betalen als ie iemand bijt. Dat ging wel goed, tot er een groep of 30 jongeren op een afstand begon met blaf geluiden te maken en te fluiten en schreeuwen. Toen ben ik er maar even op af gestapt en gevraagd of ze misschien niet helemaal 100% waren. Daar keken ze van op en men vertrok, ik had een rustige nacht.

dinsdag 28 december 2004
De dag begon met dikke vette mist. Mist is een plaag hier in dit deel van India in de winter, men schat dat de productiviteit met 30% zakt als het mist, ten gevolge van vliegtuigen die niet kunnen landen, shipments die niet op tijd aankomen, meetings die niet door gaan vanwege absentie door te late openbaar vervoer etc. Regelmatig zie ik in de krant dat die en die trein 18 uur vertraging heeft of zo, haha, moest de NS proberen.
Ik vertrok al vroeg, iets voor 8’en met km stand 133090, na eerst mijn GPS antenne gefixed te hebben. De staarders waren dit keer wel aardig, ze zaten om 6 uur (toen het nog donker was, en steenkoud) op 50 meter van mijn auto te wachten tot ik naar buiten zou komen. Ze hadden een vuurtje gemaakt, das heel normaal hier, en er dan rond hurken. Dat de mist en de smoke van het vuur zo ongezond is als de pest… ach… boeit het. Het was nog 310 km tot Delhi, en ik wilde proberen om dat te halen vandaag. Als de weg goed bleef zou dat wel moeten lukken, maar de eerste anderhalf uur kon ik door de mist niet harder dan 20 a 30 km p/u . Daarna had ik vaak oponthoud door dichte overwegen, heel veel dorpjes en veel langzaam verkeer (riksja’s, fietsen, ossenkarren etc). Ook was er weer eens zo’n domme ‘polution control point’ en die vinden het natuurlijk heel leuk om zo een vreemde auto eens te controleren. Jammer, ik had er geen zin in, dus ik deed net of ik stopte en reed toen hard door. Er stonden drie man, met stokken in de hand, op hun neus te kijken.
Op een gegeven moment werd de weg ook nog eens erg slecht, en ik besloot ter plekke om linksaf te slaan en ipv NH 91 de doorsteek via Hathras en Mathura naar National Highway 2 te doen, dat is de weg tussen Delhi en Agra, en die is goed, dat weet ik van de heenweg. Nou, die doorsteek heeft me qua tijd de kop gekost, want ik heb 6 keer dezelfde spoorweg over moeten steken waarvan drie keer de bomen dicht waren, de weg was zo hobbelig , geen gaten maar echt omhoog-omlaag, dat houd erg op want je kan geen snelheid maken (alles viel van elke tafel, zelfs twee kapotte eieren).

Verder heb ik mezelf bewust klem gereden bij een spoorweg overgang. Dat kwam zo: als vaste lezer weet je dat het in India bij een spoorwegovergang een extra grote aso puinhoop is, dus toen de bomen precies voor me snufferd werden dicht gedaan, stond ik als eerste in de rij voor als ze weer open gingen. Verkeer achter me sloot netjes aan, maar het duurde uiteraard niet lang voordat de eerste aso naast me, op de verkeerde weghelft dus, kwam staan, om zo even snel voorlangs te piepen als de bomen open gingen. Ik stapte uit, tikte op het raampje van die gast, en zeg in het Engels “I am standing in line, you are no better then me, so you wait in line as wel, you are not going in front of me. De man zei niks, maar ik zag aan zijn gezicht dat ie me wel begreep, dus ik stapte in me auto, draaide het raampje open, pakte opzichtig mijn honkbal knuppel en ging die man aan zitten staren. Ondertussen had zich zoals altijd in India al weer een hele troep kijkers vergaard van een man of 40, die hadden Brox in de gaten gekregen en stonden nu allemaal naar binnen te gapen alsof ze nog nooit een hond gezien hadden. Ik doe het tussenschot dicht, want het werden wel erg veel mensen, maar denk niet dat ze dan afdruipen, ze beginnen lustig aan me spiegels te friemelen en op mijn auto te kloppen om te horen welk materiaal het is en zo. Tja, doe je weinig aan, en toen na 15 minuten eindelijk de bomen weer open gingen zorgde ik dat ik als eerste die overweg over ging. Natuurlijk had aan de andere kant hetzelfde proces plaats gevonden, dus daar stonden ze ook twee rijen dik, en omdat ik geen zin had om opzij te gaan, reed ik vol op het tegemoet komende verkeer dat aan de verkeerde kant reed, en zette zo alles vast. Ik dacht, zal ze hebben ook, zei aso, ik ook aso, en zo hebben we 10 minuten op die overgang gestaan, mensen moeilijk cm voor cm manoeuvrerend om zo een opening voor mij te creëren. Alles leuk en wel, maar kost bij elkaar wel een half uur, en dat was tijd die ik niet had.

Eindelijk de snelweg nr 2 opdraaiend was het al 4 uur, en nog 140 km tot Delhi, dat ging ik niet meer halen voor het donker helaas. Een veld gevonden en om 10 voor 5 geparkeerd op Waypoint N28 05.967 E077 19.998 . In de avond gegeten bij een restaurant vlak bij het veld, kippie met ene paar butter Naan’s.
km stand is 133398 , 307km gereden vandaag, en het is nog 60km naar Delhi.

Woensdag 29 December 2004
Werd vroeg wakker door klote muziek luid schallend uit een grote luidspreker. Zeker een tempel in de buurt of zo. In de ochtend was er natuurlijk ook weer mist en niet zo zuinig ook, en mijn vertrek vanaf het veld was dan ook voorzichtig, mijn GPS werkte wederom niet, werd er een beetje gek van.
Als het zo mistig is is het prettig om achter iemand aan te gaan rijden, lekker hangen. Echter, waar je dan in India voor op moet passen is dat je achter iemand gaat hangen die remlichten heeft, want dat heeft driekwart van de auto’s niet en daardoor kan je rare ervaringen krijgen (en heel onprettige). Alles was snelweg tot in Delhi (op zijn India’s dan) dus dat was ieder geval wat makkelijker rijden dan normaal.

Eenmaal Delhi zelf binnen gereden werd het verkeer spitsig en langzaam. Op een gegeven moment stond er een ventje langs de kant van de weg te zwaaien dat ik bij hem moest komen. Hij had geen uniform of niks aan, dus ik negeerde hem gewoon. Omdat het verkeer erg langzaam reed liep ie achter mij aan, maar ik bleef hem negeren, dacht dat ie me wat wilde verkopen of zo. Een taxi chauffeur probeerde mij ineens klem te rijden, op verzoek van dat vage ventje, toen snapte ik wel dat ik moest stoppen, waarschijnlijk om tol te betalen of zo, maar omdat ik verder niemand zag betalen, denk ik, krijg toch allemaal de kolere, beetje buitenlander pesten, daar heb ik geen 30.000 km voor gereden, dus ik omzeil de taxi, drukte mijn claxon continu in en reed lekker door. Ik zag ventje in mijn spiegel helemaal hoteldebotel gaan en ik lachte in mijn vuistje. Enfin, een kwartier later, ik was het hele voorval al vergeten, komt er ineens een jeep van achter mij aan rijden met 6 man erin, heftig gebarend dat ik moest stoppen. Op de jeep stond inderdaad iets van toll-tax, dus ik denk, laat ik nu maar stoppen, ze zijn serieus. Enfin, alle 6 ventjes uit de auto, ik moest toll-tax betalen, en een boete, totaal 400 roepies. Ik denk, krijg nou wat, dat ga ik echt niet doen. Dus ik probeer uit te leggen dat ik alleen voor politie stop of als er een bord staat, en van beide was geen sprake dus ik wilde best alsnog die tol betalen (met tegenzin dan hoor), maar van een boete wilde ik niks weten. Nou begint diegene die een beetje Engels brabbelde, dan moest ik maar mee terug rijden naar de plek des onheils, maar ook dat weigerde ik. Enfin, veel heen en weer gepraat, ik probeerde er een beetje een grapje van te maken, en na lang soebatten mocht ik voor 100 roepies door rijden, na in een grote boek een handtekening gezet te hebben. Pfff, this is India hoor.
Kreeg vandaag een paar sms berichtjes, van mensen die vroegen of ik OK was. Snapte niet zo goed wat er was, maar kreeg van mijn zus die in Bangkok zat, een sms dat er een ernstige aardbeving met bijbehorende water beving was geweest en dat er duizenden doden waren gevallen. Snapte het niet helemaal, maar toen ik eenmaal in Delhi was beland aan het eind van de ochtend bleek dat er een gigantische catastrofe had plaats gevonden waar momenteel geschat word minimaal 100.000 doden waren gevallen. Na op internet en kranten en tv gekeken te hebben kreeg ik de rillingen. Vele plaatsen die ik bezocht heb, in Sri Lanka, Thailand en Indonesië maar ook in India, waren overspoeld door water. Het strand van Chennai waar ik twee maanden geleden stond, werd overspoeld en koste 200 levens om maar een voorbeeld te noemen, maar ook Galle in Sri Lanka en Ko Lanta in Thailand, plekken waar ik van strand genoten heb, zijn veranderd in horror plekken waar duizenden doden zijn gevallen. Ook plekken in Indonesië waar ik geweest ben maar niet zo stranderig ben geweest, zijn veranderd in spookplekken. Verschrikkelijk verschrikkelijk verschrikkelijk, ik leef met de mensen mee.

In Delhi aangekomen rond half 11 vond ik al snel mijn vaste parkeer plek bij het New Delhi Railwaystation (Waypoint N 28 38.599 E077 13.290 ). Kwam wel tot de ontdekking dat ze de prijs even 50% verhoogd hebben, van 100 naar 150 roepies per dag. Maja, het is niet anders.

Ingecheckt in Hotel Lords in Parah Gangj, lekker gedoucht (alhoewel ze wat kleine boilers hebben), en me de rest van de dag, en de dagen daarop, bezig gehouden met wat klussen, wat shoppen, hond wandelen (kost toch ook gauw 2 uur per dag) achter de camper boer aangezeten.
Vooral dat laatste heeft erg veel tijd gekost. Ik had de naam, maar verder niks. In Nederland pak je het telefoon boek, in India gaat dat wat anders. Een telefoon boek is er niet, of ieder geval niemand heeft er een, wel een gouden gids, maar daar kan je weer niet op naam zoeken dus zoek je maar wat rubrieken af, kost je gauw een uur. Daarna bleek er toch ineens een soort telefonische informatie dienst te bestaan, maar die had bij de naam die ik had geen telefoon nummer. Ik zocht Pandit & sons, maar deze was onbekend. Ik had van iemand anders de wijk te horen gekregen (een half jaar geleden al) waar ze campers zouden kunnen bouwen, dat was helemaal in noord Delhi, dus hop, in een auto-riksja en op naar die wijk. Kost je anderhalf uur, dan beetje rondvragen, wat adresjes aflopen, kost je een uur, dan blijkt iemand het ineens te weten, maar het adres dat ie geeft is helemaal aan de andere kant van Delhi, zuid Delhi dus. Mijn Taxi chauffeur wilde mij te veel geld hebben om me daar naar toe te rijden, dus liet me weer bij de camper afzetten en ging volgende dag op zoek naar het bewuste adres. Ook nu weer, doffe ellende. Ik als domme Hollander verwacht dat als je in Pusa street op nummer 11/2 moet zijn, dat dit na 9 of 10 komt. Maaaaaarrr… zo werkt het helaas niet in India weet ik nu. Eerst krijg je nummer 1, dan 1/b, dan heleboel andere combinaties (b3/1 enfin, heel verwarrend) en dan begint 2…. Allemaal geen probleem, mijn taxi reed wel door tot 11… alleen geen 11 te vinden, en toen ik bij nummer 28 was gaf ik opdracht om te keren en de andere kant van de straat te proberen. Nou je snapt het.. het koste allemaal erg veel tijd, en nummer 11 bleek na nummer 35 te komen. Dom dom, dat ik dat niet wist.. Anyway, weer een uur weg, en ik loop dat kantoor gebouw binnen en denk gelijk…hier zit ik niet goed. Overal plaatjes van snoep en speelgoed, dus ik vraag naar de man wiens naam ik had, bleek de grote baas te zijn. Die had geen tijd nu, dus een ondergeschikte stond mij te woord. Nee dus, dat soort dingen deden ze niet maar… ze hadden wel zelf een motor-home laten bouwen in Bombay, dat was de enige plek waar dat kon vertelde deze man mij stellig. Ik kreeg een rondleiding door de auto, erg aardig, en gadver wat een kitschig eng ding. Het was een soort grote volkswagen bus, met binnen in twee grote witleren 2 zits banken, waarvan je de rugleuning naar benee kon klappen om een bed te maken en een een mini badkamertje met een port-poti (oud model) en een keuken, nah, laat ik het daar maar niet over hebben, dat was gewoon een gasflesje met een brandertje er op, meer niet. Nou, allemaal dus niet zo wat ik zocht, maar ik kreeg het adres van het bedrijf en de website mee, daar kon ik het mee doen. Op die website stonden wel interessante bussen (www.dcdesign.co.in) dus misschien zijn er toch wel mogelijkheden. Maar zo geraffineerd bouwen als de Europese merken dat doen, dat gaat denk ik nooit lukken.

Op oudjaar heb ik niet veel gedaan. Beetje geshopt in de Palvaki markt onder Connaught place, en me geërgerd aan die verkopers, die je van alles aan proberen te smeren maar geen zak van hun producten af weten, overigens een euvel van veel Aziatische winkeliers. Die denken, ik huur een ruimte, plant er wat spul in en de rest gaat vanzelf. Naja, het zal mijn detailhandels geest wel zijn die te kritisch is.
Overigens is in Delhi, net als veel grote steden van India, elk stukje muur een pispaal, het is gewoon zo vies. Als je van Connaught place naar het Railwaystation loopt, dat is een stuk van twee kilometer of zo, met aan weerskanten een muur aan de weg, dan loop je vaak gewoon in de plassen met zeik. Wat hebben die India’ers zeg. Altijd en overal maar zeiken, zo goor. Gister liep ik er, en aan het begin van die straat zijn publieke urinoirs, en 20 meter verder staat zo’n sukkel tegen de muur te zeiken, dus ik stuur Brox er express wat dicht langs waarop die man over zijn eigen schoenen zeikt en zeg al wijzend… de pleee zijn daar hoor. Naja, voor een India’ er is het heel gewoon, wij westerlingen vinden het vies. Ik moet me maar aanpassen, maar op dat gebied zal dat wel nooit lukken ben ik bang.

Ben om 11 uur in slaap gevallen voor de TV, en de volgende dag vertrokken richting Manali.
Getankt 49,1 liter voor 1404 roepies op km stand 133102 1 januari 2005 Tja, het nieuwe jaar begon niet zo goed. Ik was al om half 6 wakker, snel gedoucht maar het water was niet warm dus dat hield snel op. Daarna met de hond via een omweg naar de camper gelopen zodat ie ook wat beweging had gehad, en toen ik weg wilde rijden, lekker op tijd, en een laatste rondje rond de camper liep om te kijken of alles dicht was en zo, zag ik dat ik een platte band had. Mmmm, heel vaag, want die had ik niet toen ik aan kwam rijden 4 dagen geleden. Er liepen op het parkeer terrein veel junkies en zwervers, ik jaagde ze elke keer weg (of liet Brox het doen) als ze te dicht in de buurt kwamen, wellicht had een ervan in mijn afwezigheid even een mes in mijn band gezet. Tja, niks aan te doen, reserve wiel pakken en band wisselen, en onderweg deze laten plakken. Begin km stand is 133467 en vertrek tijd 8:10) Al die banden ellende koste een half uur, nog te overzien, totdat ik heel voorspoedig Delhi uit was gereden (het was precies 16 km naar de bebouwing grens), en net toen ik de stad uit was, pang, de reserve band was klapte lek. Nu zat ik dus met twee lekke banden, en daar had ik ook geen oplossing op. Nog geprobeerd om de eerste band die lek was met schuim te vullen, maar die schuimbus was niet 100% meer dus er kwam niet genoeg druk op die band. Tja, dan is er maar een oplossing, band meenemen naar een banden mannetje, dus auto op de krik langs de kant van de weg, een bus aangehouden (en die stopte zowaar) en gevraagd of ie me bij het eerst de beste banden-piefje wilde droppen die die tegen kwam. Dat bleek al na 100meter (haha) en ik stapte uit, bus reed weg, en toen bleek banden-piefje niet aanwezig te zijn. 1 januari he, nieuwjaar, familie bezoeken, werd me met handen en voeten verteld. Klote zooi, dus ik stond al op het punt op te stappen toen er een man aankwam die redelijk engels sprak, en die bitste wat naar iemand, die ging weer iemand anders halen, en plots werd er wel naar mijn wiel gekeken. Naja, het was een hele bedoeling, want de compressor moest aangetrokken worden door er een strip linnen om het vliegwiel te draaien en dan hard te trekken zodat het vliegwiel ging draaien (allemaal heel antieke zooi dus) toen bleek de lucht leiding te lekken, moest dat eerst gerepareerd worden, enfin, je snapt het wel weer, het koste allemaal erg veel tijd. Uiteindelijk werd op mijn verzoek eerst de band opgepompt om te kijken of ie überhaupt wel lek was (misschien hadden ze aan het ventiel gezeten) en na veel proberen bleek dat ie ieder geval niet zichtbaar of hoorbaar lekte. Snel terug gelopen met mijn wiel, die erop gezet en weg gescheurd naar het volgende banden ventje, die 4 km verderop zou zitten. Dat klopte ook, die heeft me reservewiel geplakt (zaten 2 gaten in) en na checken van de ander band, bleek ie nog gewoon op spanning te zijn, dus die heb ik er lekker onder laten zitten.

Het was 11 uur en ik had pas 30 km gereden, het nieuwe jaar begint goed. De weg naar Chandigar was verder wel ok, voor een groot gedeelte dubbele weg dus dat schiet lekker op. Zag nog een Fiat dealer, net voor Karnal (vanuit Delhi), aan de linker kant. 40 km voor Chandigar werd het enkel baans, met alle ellende van dien. Dat nekt gelijk de snelheid, toch was ik om een uur of 4 bij het tankstation in centrum Chandigar en gooide me LPG tankie vol. Ik dacht, het is nog 350 Km naar Manali, als ik dat morgen in een dag wil halen, kan ik beter nu wat door rijden en nog 50 km er vanaf snoepen. Helaas raakte ik kompleet de weg kwijt, en moest een stuk omrijden om weer op Highway 21 uit te komen. Daarna een slaap plekkie onder een brug gevonden. Ik vond het wel een beetje een eng plekje, maar het werd al redelijk donker dus ik durfde echt niet verder.
Het was 17:45 en de Waypoint was N30 56.220 E076 32.178.
Vandaag 304 km gereden en de eind stand was 133772
Getankt 37,8 liter op km stand133521 voor 1000 roepies

Zondag 2 januari 2005 Vroeg vertrokken, het was nog half donker om 7 uur (km stand 133772). Werd vroeg wakker, want vanaf 4 uur in de ochtend kwamen er van alle kanten via speakers bid-lees geluiden, die continu waren. Dat wil dus zeggen dat er een gast voor zit te lezen uit een heilig boek, en dat gewoon uren achter mekaar doet, door een speaker op het dak moet iedereen mee genieten. Omdat er blijkbaar in de buurt wel 20 van die idioten waren (en dat is in heel Sikh gebied zo), was het een herrie van jewelste. Bedankt Sikh’s.

Ik zou en moest Manali in een dag halen, en zonder al te veel ellende lukte dat ook. Overal lagen wel plassen langs de weg, het had dus best flink geregend de afgelopen dagen, had ook al op TV gezien dat er een vette depressie boven de Himalaya hing, en hoopte een beetje dat die weg zou zijn als ik aankwam. Tot nu toe ieder geval mooi strakke blauwe lucht en om 8 uur bevond ik me aan de voet van de bergen, die hier dan ook ineens oprijzen, niks eerst heuveltjes, beng de bergen in. . Draaide om 4 uur de camping ground in Raison op. Jeming, hoe anders dan in de zomer zeg. Alles was toen groen en lekker warm, nu was het grijs, kale bomen, koud en guur. Al snel kwamen er wat mensen opdagen die mijn camper hadden gezien en in no-time was het weer een gezellige boel. Omdat het nu erg koud was, zelfs voor mij, merkte ik wel dat de lokale bevolking zich ook minder vaak wast, en sommige mensen stonken gewoon.
Getankt 24 liter (denk niet helemaal vol) op km stand 133863

Maandag 3 januari 2005. Eerst mijn boekenkast verplaatst van het kachel hok naar een heuse in elkaar geflanste boekenplank Dit omdat ik de kachel nu echt aan moest steken, en met al die boeken er tegen aan vond ik dat een beetje eng. Na wat geïnformeerd te hebben over de weersgesteldheid in Manali, dat ligt immers op zo’n 2000 meter hoogte en het is winter, verzekerde men mij dat dat geen enkel probleem was, er werd toch niet echt veel sneeuw verwacht. Om kwart voor 10 vertrokken richting deze plaats met km stand 134126, koud en guur nog steeds. De weg naar Manali was voor een groot deel nieuw geasfalteerd, dus dat schoot lekker op, en in Manali aangekomen begon het ogenblikkelijk te sneeuwen. Zoooo, het was koud en guur en vies en nat, bah bah. Ook mijn favoriete winkel was voor het seizoen gesloten, allemaal minder dus. Het was ook duidelijk een stuk minder druk in het dorp als in de zomer, in ieder geval veel minder buitenlandse toeristen, want, klaagde men, die zouden allemaal wel in Goa zitten. (zucht, misschien zou ik dat ook wel willen, Mumbai, 30 graden las ik net in de krant). Hier kwam de meter niet hoger dan een graad of 4, heel wat anders dus.
Gelijk ook maar de gelegenheid genomen om van mijn keelpijn af te komen, en bij de apotheek wat paardemiddelen gevraagd. Kon bijna niet meer slikken van de keelpijn dus het werd wel tijd. Kreeg Roxithromyon Ambroxol tabletten, een soort antibiotica en Gexofen (ibuprofen en paracetamol) tegen de pijn

Dinsdag 4 januari 2004 tot
Vandaag scheen de zon, heerlijk Na de nacht in de camper geslapen te hebben voor mijn hotel, omdat de hotel kamer ijskoud was en ze geen extra dekens hadden (op de twee flinterdunne dingen die er lagen), de TV niet goed werkte en dus eigenlijk 350 roepies betaalt te hebben voor een half warme douche. Wat boodschappen gedaan en daarna terug rijden naar de camping ground in Raison. Daar midden op het basketbal veld geparkeerd, immers speelde er in de winter toch niemand, en heerlijk van het warme zonnetje genoten, beetje wintersport gevoel, ook met al die besneeuwde bergen om me heen, mijn GPS gemaakt en wat andere kleine reparaties uitgevoerd. In de avond lekker kippie gemaakt en aangeklooid. De volgende dag begonnen met een fikse wandeling de bergen in, vergezeld door Sanju en zijn broer, die leiden me eerst stijl de bergwand op om daarna door allerlei akkers waar bloemkool, tomaat, ui etc groeide, via een dorpje bij de lokale school aankwamen, waar Brox gelijk het engste beest ooit bestempeld werd, maar toch heel boeiend gevonden werd. Mijnheer ging nog met zijn poot op een 220V los liggende draad staan en schreeuwde het uit als een baby, meer van schrik denk ik. Gelukkig had ie er niet op gepist, dan was het euvel wat ernstiger geweest denk ik. De zon was heerlijk gaan schijnen na wat aarzelingen, en die wandeling was perfect. Na twee uur terug bij de camper en de middag besteed aan schoonmaak, Jezus wat een werk, alles maar dan ook alles was vies en stoffig, dus alle kastjes moeten leeg, alles moet schoongemaakt worden, daar ben ik wel een paar dagen mee bezig. Woensdag 5 januari tot zondag 9 januari. Mijn tijd besteed aan het schoonmaken van de camper en het verhelpen van veel kleine euvels. Dit tezamen met het koken van mijn eigen eten en dat van Brox, het halen van boodschappen op de fiets in het dorpje 5 km verderop, wandelingen met de hond langs de rivier, het praten met de lokalen e.d. maakte mijn dagen wel vol. Het was heerlijk weer. ‘S nachts erg koud, min 5 of zo, overdag kwam om 9 uur de zon over de bergen kijken, om 10 uur was het lekker warm, om 12 uur was het warm. De temperatuur verschillen zijn dan dus erg groot, van -5 tot +25, maar het was hier heerlijk rustig en ik heb de dagen genoten. Denk dat ik maandag naar manali ga, om dan daar 1 of twee dagen te blijven. Wil olie verversen en mijn mistlichten laten fixen, dan terug naar Delhi rijden om mijn Pakistan en Iran Visa te regelen, om vervolgens richting Pakistan te gaan rijden met een tussenstop in Amritsa. Om te onthouden: Verkeers knelpunten top tien van India, plekken waar je gegarandeerd in een file komt. 1) Spoorweg overgangen

2)Kruisingen van hoofd of snelwegen

3)Bus stations

4)Bruggen

5)Weg opbrekingen waar een rijkant dicht is.

6)Ongelukken

7)Auto’s met pech die midden op de weg staan

8)Kleine dorpjes waar alles midden op de weg gebeurt.