20050100 – Pakistan, bloed aan de muur en machinepistool in de auto

30 januari 2005, Pakistan, bloed aan de muur en machinegeweer in de auto
Geplaatst op Saturday 12 February @ 12:32:45 GMT+1 door casper

Sorry luitjes, hier komt wat achterstallig leesvoer, print het maar uit, lees het op de plee of zo haha

Zondag 30 januari 2005
Vandaag was het de dag om Pakistan binnen te vallen. Het was erg koud in de ochtend, dus kwam wat langzaam op gang. Uiteraard nog even gebruik gemaakt van de douche bij het Ms Banhari’s guesthouse en om 10 uur verliet ik de mooie tuinen aldaar (km stand 135323 en erg koud), uitgezwaaid door het Zwitserse koppel dat de vorige avond vanuit Delhi was aan komen rijden, op weg naar Islamabad voor een nieuw India Visa. Ze hadden ook een hond bij zich, maar helaas was het zo’n opgefokte ‘gooi de bal-gooi de bal-gooi de bal’ hond, die werkelijk in niks anders was geïnteresseerd, dat het ook deze keer voor Brox geen leuk speelmaatje. Stopte nog even snel om kip voor de hond te halen, en dat schouwspel was even erg onsmakelijk. Ik bedoel, normaal gesproken wijs je een kip aan, die wordt dan voor je geslacht voor je ogen uiteraard (anders zouden ze het kunnen omwisselen voor een oude soepkip), het vel eraf getrokken en de kip in stukken gehakt, in een zak gedaan en meestal gaan de stukken dan bijna nog spartelend met me mee. Maar dit keer hadden ze blijkbaar een grote bestelling. Moet je je het volgende voorstellen

Een klein houten hokje van 2×2 meter, dat is de kippenboer. Buiten voor het hok stonden de kippen in een traliewerk opgestapeld, hieruit kan je kiezen. Achterin in het hok stonden ze kippen de kop af te hakken om ze dan in een doos te gooien waar ze dan even uit kunnen spartelen. Het bloed vliegt in het rond maar ja. Een ander ventje trekt dan het vel eraf en gooit de huid met veren en al op de toch al bebloede grond, waar ventje drie dan de kip in stukken hakt, ingewanden eruit, bloed spettert wederom lustig in het rond, en diezelfde man verkoopt de kip dan. Met z’n drieën in dat kleine hokje, de bebloede veren ongeveer 20 cm hoog , daar staan ze dan op te trappen, in een hoek liggen dan nog alle afgehakte kopjes en in de andere hoek alle afgesneden poten. Het bloed zit aan alle muren gespetterd en gekleefd, tot op ooghoogte ongeveer. Mmmm, lekker ranzig he….

De weg naar Wagha (grens) was maar 20 kilometer, daar aangekomen nog wat zakken Lays chips gekocht om mijn Indiase roepies op te maken, waarna ik de Indiase kant van de douane maar lastig ben gaan vallen.
Ik had de dag ervoor al mijn alcohol lopen verstoppen, ik had meer dan ik dacht, 18 flessen bier en nog wat sterke drank. Tja, in Pakistan kan dat een probleem zijn. Heb bewust een fles bier in de ijskast laten staan, hebben ze iets om te vinden. De andere flessen heb ik onder de ligplaats van Brox verstopt, ik dacht, daar zijn ze het veiligst.
De Indiase kant ging zoals altijd in India, veel formulieren invullen, veel loketten af, maar alles gaat over het algemeen vlot en efficiënt. Het helpt dat die grens zowat uitgestorven is, maar dat betekende wel dat iedereen Brox weer moest zien, dus die kon weer tot 4 keer uit de auto komen om ‘getoond’ te worden. Vind het ook niet zo erg, geen haast en de zonnetje was lekker gaan schijnen, plus, het haalt de aandacht van de vele flessen alcohol af.
De Indiase douane kwam zowaar weer binnen in de auto kijken en maakte hier en daar een kastje open, maar voor hun was ik niet zo bang, want hun kan het niks schelen dat ik drank bij me heb. Verder smokkelwaar had ik niet, dus ze keken er maar op los. Na alle formaliteiten te hebben voltooid in ongeveer 45 minuten, kon ik de 300 meter tot Pakistan rijden (er word dan nog met de hand een hek opzij geschoven zodat je het land binnen mag rijden) en het werd onmiddellijk duidelijk dat ik in een ander land was. De mij alom bekende Pakistaanse kledij (wijde lange broek en jurk erover heen, ala osama bin laden) was overal aanwezig en ik werd gelijk door een af andere rand debiel lastig gevallen over geld wisselen. Ik had nog ongeveer 100 roepies uit India, en de man sommeerde mij om die uit de auto te gaan halen. Ik zag dat niet zo zitten, het was mijn geld, dus ik vroeg hem wie die dan wel niet was. Hij claimde (met een beledigd gezicht) een officiële douane beambte te zijn, maar ik twijfelde sterk. Ik telde het geld wat ik had, hij haalde al Pakistaanse geld naar voren om het te wisselen, maar ik vertelde hem dat ik niet wilde wisselen en dit als souvenir wilde houden. Vond ie niet leuk
Zijn volgende vraag was of ik alcohol bij me had, ik zeg, na wat geveinsd na te denken, ‘ja ik denk een fles bier’. Gelijk werd zijn stem een fluister stem, en hij zegt zoiets van ‘do not tell anyone, I will arrange everything for you’. Nu weet ik langzamerhand uit ervaring dat als men zo begint, men een vette tip of ander cadeau wilt, en ik stond op het punt zoiets te zeggen als van je mag die fles bier wel hebben hoor als het zo een probleem is, dan steek ik hem wel even in je achterwerk (de fles bier dan he). Net op dat moment kwam de echte douane man binnen, die begon aan mijn papierwerk (carnet en zo) maar die man die ik niet vertrouwde hielp, dus was blijkbaar toch een officieel manneke. Vergissing, en maar goed dat ik hem die fles bier niet anaal heb toegediend, want dan zat ik daar waarschijnlijk nu nog. Enfin, het manneke was niet zo blij met me, niks te wisselen, niks te krijgen van me, dus hij besloot om mijn wagen dan maar eens een goede inspectie te geven. Met z’n drieën de auto in, de hond moest er uit, en elk kastje werd geopend. Ik begon het een beetje benauwd te krijgen, want als hij al die bierflessen zou zien, ging me dat zeker geld kosten (of bier, nog veel erger haha). Toen hij bijna bij het bed van Brox was aangekomen, veinsde ik dat Brox buiten iets stouts aan het doen was en ik riep hem naar binnen en commandeerde hem op zijn plaats te gaan liggen (en dus OP het bier). De douane sukkel trapte er met beide benen in, durfde niet aan Brox te komen en ging bij de bovenkastjes verder. Zelfs mijn bed werd overhoop gehaald, hij hoopte echt wat te vinden, was waarschijnlijk op zoek naar het bier.

Aangekomen bij de ijskast zag hij de bewuste fles bier liggen, en ik zag dat er nog een achterin lag, had ik niet eerder opgemerkt. Twee flessen bier dus en de man deed erg verontwaardigd. Ik bood maar aan ‘one for you, one for me?’ en dat accepteerde hij, schoof een fles bier zijn mauw in, (heb nog nooit een fles zo snel zien verdwijnen) en hij zei er achteraan ‘I also want one bag of chips’ die ik net nog in India gekocht had. Tja, je kan weigeren, dan sta je waarschijnlijk nog 3 uur bij die grens, dus heb hem een zak chips gegeven en 10 minuten later reed ik met alle stempels op de goede plekken van de grens weg. Kosten dus, een fles bier en een zak chips, waarde 50 roepies (India), dus 1 euro.
De weg verder naar Lahore was langzaam, en het was nu zondag dus alle winkels dicht hier, kan me die weg wel voorstellen op een doordeweekse dag, giga puinhoop. Reed dankzij mijn GPS in een keer naar faletti’s, het hotel waar ik de vorige keer ook was en waar ik van plan was dit keer alleen te parkeren. Helaas, de hele tent was gesloten, wegens verbouwing (dat werd tijd), dus die grap ging niet door.
Ik had een andere optie, dat was wat die twee Zwitsers me gisteren hadden verteld, namelijk de church of resurection, achter het huis van de koster, kon je evt. parkeren. Ik op naar die kerk, bleek de hoofdweg (the Mall) afgesloten vanwege een marathon. Moest dus een stuk omrijden en na wat zoeken was die kerk gelukkig snel gevonden want het was een joekel van een ding. In zijn geheel ommuurd dus veilig, security guard aan het hek, mooie tuinen binnen en een mooie kerk. Ik mocht, na een gesprek te hebben gehad met Mr Pascal, de koster, achter het huis gaan staan, heerlijk rustig maar wel een beetje donker. Ik was er erg blij mee, want zag zo maar op straat parkeren in Pakistan niet zo zitten. Er was water beschikbaar en een mooie tuin om de hond in te laten schijten haha.

Terwijl ik dit typ schalt het Allah Akbar van 6 verschillende kanten door de stad, dus het is wel weer duidelijk waar ik ben. Naja, of het nou dat is of die stomme Sikh luidsprekers in India, het is toch altijd wat, gelukkig zijn er nog altijd oordoppen.

Geparkeerd om 14:00 Pakistani tijd (zit een half uur verschil in met India), vandaag 57 km gereden en eind stand van 135380. Waypoint N 31 33.883 E 074 19.058

maandag 31 januari 2005
Vandaag maar eens geld uitgegeven, je moet wat he. Denk maar zo, kan beter hier een paar broeken en zo kopen dan in Nederland, waar het minstens 5 maar waarschijnlijk 10 maal zo duur is. Kocht twee paar Hang Ten broeken (die met die twee voetjes), voor 1000 roepies per stuk, ongeveer 17 euro denk ik. Voor hier wel duur, voor Nederland een lachertje. Verder een setje walkie talkie’s gekocht (motorolla, 4000 roepies), omdat ik die op de heenreis bij mijn Deense vrienden had gezien, en ook gebruikt heb op voor communicatie tussen twee auto’s, ideaal, die dingen zijn klein en hebben een reikwijdte van bijna 5 km. Voor die enge stukken rond Quetta ideaal om gevaren te melden aan elkaar. Dit alles natuurlijk er van uitgaande dat ik andere reizigers vind die hetzelfde stuk samen met mij gaan doen natuurlijk. Verder vond ik een potkrikje die 5 ton kan doen voor 300 roepies en een voetpomp die tot 200 PSI zou gaan, vind het erg veel maar goed. Die koste 450 en met wat praten 400 roepies (iets meer dan 4 euro). Naja, dat soort prijzen, daar kan je geen buil aan vallen.
Verder vandaag er een cultureel dagje van gemaakt, op bezoek gegaan bij het rode Fort van Lahore. Was wel aardig, maar niet de 200 roepies entree waard (lokale betalen maar 10) en de Badshai mosquee, die erg indrukwekkend in immens groot is. Men claimt dat er 100.000-150.000 man (afhankelijk van wie je spreekt of welk boek je leest) op het middenplein kunnen staan, kan me dat wel voorstellen. Deed me klein beetje denken aan de Taj Mahal kwa opzet. Het gevaarte is in drie jaar tijd gemaakt, een record, maar ja, wat wil je als je er 20.000 man op zet.
Werd erg vaak lastig gevallen door mensen die met me wilde ‘praten’. Tja, ik ken dat, na een half uur leuk babbelen blijken ze gids te zijn, of verkoper van het een of ander, en dan heb je een hoop energie gestoken in een rotte appel. Ook echte gidsen zwermde rond me heen alsof ik honing aan me kont had, tja, veel buitenlandse toeristen zien ze hier de laatste tijd natuurlijk niet.
Verder wat rondgedoold in de oude stad, een paar keer lekker de weg kwijt geraakt, maar ach, je komt er op den duur altijd wel weer uit. In de avond gezondigd door bij de Pizzahut te eten, maar ik dacht, dat krijg ik de komende weken niet meer, dus hoppa.
Mocht nog thee gaan drinken bij de pastoor thuis, kreeg ook wat zoete rijst en koekjes toegestopt en er ontspon zich een hele discussie over Godsdienst en vooral natuurlijk Islam met de goede man, was wel weer leuk want zijn visies waren natuurlijk heel anders omdat hij een katholieke man in een moslim land is.

Dinsdag 1 februari 2005.
Om 9 uur vertrokken vanuit mijn heilige parkeerplek in Lahore, (km stand 135380) richting Multan, een stad 350 km ten zuiden. Mijn herinnering was dat de weg goed was, dus dat zou geen probleem moeten zijn. Het duurde wel een half uur voor ik Lahore uit was, toch wel een erg grote stad hoor, Kocht onderweg nog kippie voor de hond (80 roepies voor een kilo) en onderweg kwam ik iets tegen wat ik absoluut niet verwacht zou hebben in Pakistan: een Dunkit Donut. Tja, voor 30 roepies per stuk best duur, maar 3 stuks konden er wel vanaf.
Rijden in Pakistan is een verademing in vergelijking met India. Verkeer (behalve in de steden dan) is veel minder druk, mensen zijn veel gemanierder en de groten wegen zijn veel en veel beter dan in India (later neem ik deze uitspraak gedeeltelijk terug). Automobilisten gebruiken hun richting aanwijzer zowaar en het is allemaal een stuk relaxter. Na een poosje stopte ik om de hond uit te laten en om een bakkie te doen en een donut te eten, en al snel kwam er een hond aangelopen die zowaar geen zwerf hond was, De hond was te bang van Brox om te spelen helaas, en na een paar minuten kwam blijkbaar zijn/haar eigenaar aanlopen. Die begon druk te gebaren dat het zijn hond was. Ik weet niet wat ie verder allemaal zei, hele stortvloeden Urdu kwamen er uit zijn mond (dat is de taal die ze hier spreken) maar al snel werd het me duidelijk, want er kwam een andere man met een soort mini blonde labrador aan de lijn aanlopen, en aan Brox zijn reactie te zien was ze loops en aan de reactie voor de man moest Brox maar even presteren. Tja, mij maakte het niet dus hoppa. Helaas was de hond een stuk te klein dus het lukte niet erg, en Brox stond een beetje in de lucht te pompen, het was om je rot te lachen, zeker toen er (vergeet de VVVVV-regel niet) ongeveer 40 man stonden te kijken en aanmoedigen. Na een half uurtje droog neuken heb ik de handdoek in de ring gegooid en mijn weg vervolgd naar Multan. Haalde het allemaal net voor het donker, ook al omdat de laatste 20 km weg erg slecht was.
Parkeerde om 17:30 bij het Hotel Simbad (PTDC Hotel), op km stand 135738 (358 gereden vandaag). Waypoint N 30 12.065 E 071 27.163

Woensdag 2 Februari 2005.
Toch maar besloten om vandaag in Multan te blijven. Zat een beetje in dubio. Aan de ene kant wilde ik het fort wel gaan bekijken en evt. andere dingen die er te zien waren, aan de andere kant vond ik het PTDC hotel wel duur voor 800 roepies (1 roepie is 1,3 eurocent) en er was weinig uitlaat gelegenheid voor Brox. Toch gebleven, met Brox achter de fiets hem wat beweging gegeven (iedereen natuurlijk kijken) en in de middag het Fort en de bijbehorende Moskeeën en uitzichten bekeken, daarna door de markt er onder heen gewandeld (en de weg kwijt geraakt). Later in de middag wat geinternet en rondgefietst, maar Multan is een drukke vieze stad, niet echt een stad om langer te blijven.

donderdag 3 februari 2005
Vertrokken uit Multan om half negen. Hoopte eigenlijk in twee dagen Quetta te gaan halen, maar dat viel dus een beetje tegen. De weg die ik nam via Muzzafagarh en Uch (leuke naam, zeker indianen gewoond vroeger) was veel slechter dan de politieman me verzekerde. Had zelfs op een gegeven moment zo’n dans weg, waar je auto als je niet uitkijkt zo de lucht in danst door de opeenvolgende mini-heuveltjes en ook ik dacht op een gegeven moment dat ik gelanceerd werd. Niet bevorderlijk voor mijn auto dit soort geintjes. Ik ben dit soort wegen maar casino wegen gaan noemen, want het is altijd een gok wat er gaat komen. Heb ook het vermoeden dat ze het asfalt met de hand hebben gelegd en niet met een machine, omdat het zo oneffen is en zo hobbelig. Ook was het veel stoppen voor langzaam verkeer. In India was het meestal voor fiets- riksja’s, hier is het meestal voor ezel met kar of man met kar.

Toen ik eindelijk de snelweg (NH nr 5) tegen kwam was het half drie en 76 km gereden vanaf Multan (kan je nagaan hoe lag ik er over doe) en een heerlijkheid, dan zie je weer hoe lekker reizen kan zijn. Helaas duurde de lol maar even, want de snelweg richting noord was mooi af, maar richting zuid waren er meer stukken niet af dan wel, met alle doffe ellende en geschud en geshake van dien. Toen ik stopte om Brox er even uit te gooien bleken veel spullen uit hun vakken gevallen te zijn, ik ben echt blij met dit soort wegen (not dus). Heb wel gezien hoe ze het maken. Ze gooien over een bestaande geasfalteerde weg een laag van hele grote kiezelstenen, zo’n 15 cm hoog. Daar gooien ze dan zand over heen, zodat de boel bij elkaar blijft, vervolgens maken ze het nat en laten ze er verkeer over rijden voor een paar weken. Dan donderen ze er asfalt of teer over heen, en maken het met de hand een beetje glad (ja duhh, niks glad dus).
Verder had ik op millimeters na een aanvaring met een tractor. Die rijden hier met een aanhangkar met suikerriet stengels, die zo breed zijn dat ze aan beide kanten 2 meter uitsteken. De bestuurder kan dus niet in de spiegels kijken, en toen ik met 70 km/u an kwam sjezen en de tractor ineens de linkerbaan op ging rijden had de sukkel helemaal niks in de gaten. Ook mijn tutter hoorde ie niet omdat ie voorop zijn tractor een joekel van een luidspreker had staan met van die jengel muziek. Ik moest vol in de remmen en het scheelde echt bijzonder weinig of ik had een lading suikerriet door me vooruit gehad.

Maar, het is niet allemaal ellende hoor, want er zitten veel tol stukken tussen, soms een tolbrug of zo, en ik heb nog niet hoeven betalen, allemaal ‘oh how nice to see you’ maar dan echt gemeend, en ik mag dan zo door rijden, toch effe wat anders dan India of Bangladesh, waar ze denken… ‘oh toerist, die kan wel 3-dubbel betalen’.

Goed, ondertussen terwijl ik gestopt ben is Quetta nog 600 km, dus helaas zeker 2 dagen rijden, jammer maar helaas…
Getankt op km stand 135745 40,11 liter 1092 roepies net buiten Multan

Getankt 28,4 liter op km stand 136053

Gestopt om 17:45 bij het benzine station van Pakistan State Oil (PSO) op km stand 136053 en vandaag zowaar toch nog 315 km gereden. Waypoint N 28 12.542 E069 52.646

Vrijdag 4 February 2005
Vertrok lekker vroeg, 8:27 uur, (km stand 136053) vanuit mijn benzine station. De aanwezige pakistani’s schreeuwde om aandacht, maar ik had er niet zo zin in dus liet het bij een bakkie thee in de avond. De weg liet nog steeds een hoop te wensen over, en ik kon daarom niet veel harder dan 40 km/u rijden. Tja, dan schiet het niet op, alles dansde binnen en van alles viel weer van zijn plek. Bah, dat is echt helemaal niet leuk rijden. Het was kwart over 11 en ik had pas 88 kilometer gedaan.
Een kilometer of 40 voor Sukkur werd de weg ineens beter, en dan is het lekker rijden hoor. Het was vandaag lekker zonnig en een graad of 25, dan is het genieten. In Sukkur aangekomen raakte ik de weg volkomen kwijt. Ben over een brug gegaan waar volgens mij alleen voetgangers over mochten, en raakte midden in de stad, das geen pretje hoor. Toch weer de goede weg gevonden (naja weg) na een half uurtje en de reis voorspoedig voorgezet. Denk dat me dit wel vaker is gebeurt, want er is denk ik een hele mooie rondweg rond die stad, maar als je de borden niet kan lezen (allemaal in Sanskriet), dan moet je van je GPS uit gaan, en die geeft geen rondwegen e.d. aan, dus vaak ga je dan midden door een stad terwijl het helemaal niet nodig is.

Het vage van vandaag is dat ik dezelfde weg reed als de heenreis en me gewoon die weg helemaal niet kan herinneren. Ik kom dingen tegen dat ik denk… oh… nog nooit gezien, terwijl ik dingen die ik verwacht, zoals mijn slaapplaats van de vorige keer, helemaal niet tegen ben gekomen. Ook de dubbele weg heb ik vorige keer echt niet ervaren, en ik begin het idee te krijgen dat ik op de heenreis een heel andere weg gehad heb.
In de avond bij een piepklein dorpje bij een politie post gevraagd of ik mijn auto daar voor de nacht kon parkeren. In eerste instantie was dat geen probleem, na een half uur begon men ineens te zeggen dat hun superieuren bezwaar maakte en dat ik 20 km terug moest rijden naar een ander dorp. Daar had ik geen zin in, dus ik stribbelde een beetje tegen. De goede man ging gelijk weer over zijn radio heen en weer praten en ik weet niet wat er allemaal gezegd werd maar het duurde een uur voor ik toestemming kreeg om te blijven staan. ‘Your security is our job’ en ‘this is a very dangerous area’ werden me als maar toegegooid. Dat het gevaarlijk kan zijn hier, dat klopt ook wel. Twee weken geleden hebben ze een gas installatie met raketten aan gort geschoten waardoor de helft van het land al een poos zonder gas zit, eergisteren blies een man zich op bij het treinstation van Quetta (waar ik nu naar toe ga) en een week geleden vond men in datzelfde Quetta nog een bom op een drukke markt. Verder werden er ook een week geleden nog twee buitenlanders gekidnapt die nota bene onder politie begeleiding reden. Allemaal geen leuke dingen maar ja, ik moet nou eenmaal het gebied door, dus kan me wel zorgen gaan maken maar wat kan ik doen, behalve de nodige voorzorg maatregelen nemen? Op mijn heenreis was het ook al zo een dilema, toen sliep ik in de openlucht en kreeg ik de politie op mijn dak midden in de nacht.

Stoptijd was 16:27 in het gehucht Nutal (echt maar 6 huizen en een politiepost), km stand 36343 en vandaag zowaar toch nog 290 km gereden.
Waypoint is N 28 44.977 E068 04.542 .

zaterdag 5 februari 2005
Redelijk geslapen daar bij dat politie bureau. In de ochtend een wandeling met de hond gemaakt, maar omdat er in de woestijn ging boom staat vond ie niks om tegen te pissen. Om 8:15 vertrokken km stand 136343 en het was beetje hei-ig. Kreeg een motor agent mee ter afscheid, die me een paar kilometer begeleide maar het al snel af liet weten. De weg werd ook gelijk een stuk minder, men was wel een nieuwe aan het leggen naast de bestaande, maar ja, had ik weinig aan, het werd weer 40 a 50 km/u maximaal rijden. Na zo’n 80 km werd ik opgewacht door een pickup truck met daarin drie agenten in de cabine en eentje (met groot geweer) in de laad bak en er werd me vriendelijk doch dringend gevraagd bij hun te blijven, dus ze gingen voor rijden en ik diende maar te volgen. De weg verbeterde iets, maar het weer verslechterde, en zo reed ik met mijn gezelschap richting Quetta. De agenten werden per district afgewisseld, en ik werd doorgegeven van agenten-pickup naar pickup truck. Ik snap het wel, elk district wil geen ellende en dus begeleiden ze me van begin tot het eind van het disstrikt, zodat er bij hun niks kan gebeuren. Aan de ene kant was het een veilig gevoel, maar toch, het alsmaar volgen is vermoeiend. Toen ik mijn slaapplek van de heenweg tegen kwam besloot ik te stoppen voor een bakkie en een loopje met de hond. De agenten stonden op me te wachten, en toen ik bijna terug bij de auto was donderde Brox ineens van een muurtje af, 5 meter naar beneden en ik dacht en verwachte echt dat ie alle 4 zijn poten had gebroken, zo een smak maakte ie. Wonder boven wonder stond mijnheer op, schudde zich wat uit, keek verbaasd naar boven en liep weg. Pfew, dat was even schrikken hoor.

Kwam onderweg net na de Bolan pass twee Fransen op de fiets tegen, die waren zonder begeleiding of wat dan ook door Pakistan aan het fietsen. Moedig, maar getikt.
Toen ik eindelijk Quetta binnen reed stonden er twee pick-up trucks op me te wachten en zo werd ik de stad binnen gereden, een auto voorop met sirene en een ventje die al het verkeer aan de kant wuifde, achter me een pick-up met de nodige wapens. Voelde me net een hoogwaardigheids bekleder. Ik reed wederom net als op de heenweg naar het Lourdes Hotel, en toen ik de receptie binnen kwam had ik al spijt. Lange gezichten, de kamer die ze lieten zien was niks bijzonders, en de prijs was belachelijk, 1800 roepies. Toch besloot ik er te blijven omdat ze een groot parkeerterrein en tuin hadden en dit voor de hond wel aantrekkelijk was. Toen ik incheckte en ze mijn visa bekeken bleek er een stempel bij te staan ‘not valid in cantonement area’. De cantonment area, in Pakistan maar ook in India, is het gedeelte van de stad waar het leger woont. En dit stomme hotel stond in dat gedeelte, dus ik mocht niet blijven. Pech, zat niks anders op dan wederom naar het Bloomstar Hotel te gaan, waar ik de vorige keer niet zulke geweldige ervaringen had, maar wat nu eigenlijk best redelijk bleek. Kamer geboekt voor 400 roepies, incl. tv en badkamer. Het bed bleek snachts een kuil te zijn, de matras had een kuil op de plek waar iedereen voor mij al had gelegen.
Geparkeerd om 15:00 uur bij Hotel Bloomstar, km stand 136606 en vandaag 262 km gereden.
Waypoint N 30 11.363 E067 00.292

Getankd op Km stand 136429 34,4 liter voor 945 roepies.

zondag 6 februari 2005 Vandaag wat in Quetta rondgelopen, vooral de markt was erg interessant. Helaas keken er veel mensen naar me alsof ik een randdebiel was, omdat ze waarschijnlijk hier weinig buitenlanders zijn met al die ellende. Vorige jaar hebben ze op deze zelfde markt nog een tiental mensen vermoord en tientallen verwond, puur uit godsdienstige redenen, en met zoveel staarders voel je je niet op je gemak. Vooral omdat het allemaal baarden en tulbanden zijn, rechtstreeks vanuit het Taliban bolwerk. Vergeet niet, Quetta ligt maar 50 km vanaf Afghanistan, dus dan weet je het wel. Elk moment verwacht ik Osama voorbij te zien lopen, velen leken er ieder geval wel op. Heb voor de goede orde ook maar zo een echt taliban petje aangeschaft, kan me misschien nog wel van pas komen in Nederland als ik ruzie met iemand heb haha. Verder de auto schoongemaakt, voorbereidingen getroffen voor het tweede deel van mijn reis door gevaarlijk gebied, wat gepraat met een stel Denen en een stel Duitsers die aan kwamen rijden vanuit Iran, een jerrycan van een van de Denen gekocht. Het weer was afschuwelijk, af en toe regen, soms hagel en erg koud. Las ook nog in de krant dat ze gisteren een stuk spoorweg naar Zehedan hadden opgeblazen, op een plek waar ik morgen langs moet rijden, hoop dat ze geen bommen meer over hebben.

Maandag 7 februari 2005.
Rond 9 uur vertrokken richting bandieten land (km 136606), de weg was slecht, het regende, stormde, hagelde en sneeuwde afwisselend. Nog wel even een kippie gescored voor ik de stad uit was en met behulp van mijn GPS de goede weg richting Taftan gevonden. Ik had half om half verwacht dat ik wel een escort zou krijgen maar het was nog vroeg (voor Aziatische begrippen) en ik zag geen politie agent die naar me kraaide.

De eerste 145 km tot Nushkin was slecht, en die werd gevolgd door de volgende 100 km die nog slechter was, en grote stukken slechts een baan breed. Enfin, dan zijn de Pakistaanse bestuurders net India’ers, de tegenliggers gaan van ver af al seinen met hun lichten zo van ‘ik ga niet opzij, doe jij het maar’.Ik had de woorden van de douane beambte van de heenweg nog in mijn achterhoofd. Die had iets gezegd in de trant van dat de meeste Pakistani’s in dit gebied geen rijbewijs hadden, al helemaal geen verzekering en enige stuur ervaring was ook bij het grotendeel niet echt aanwezig, dus GA OPZIJ. Het weer verbeterde na een kilometer of 100, dat maakte het rijden ieder geval wel wat plezanter alhoewel het een groot maanlandschap was waar ik doorheen reed.

Halverwege de 600 km naar de Iraanse grens ligt het dorpje Dalbandin, en dat was mijn doel voor vandaag. Ik reed toch een beetje met geknepen billen want ik was maar alleen en met al die bom aanslagen en andere verschrikkelijke moordpartijen van de afgelopen jaren hoeft er maar iets te gebeuren om een heleboel ellende te krijgen. Ik was dan ook wel een beetje blij dat ik na een km of 150 bij een politie checkpost een agent toegewezen kreeg die met zijn Kaleshnikov en twee magazijnen met kogels naast me in de auto kwam zitten. Helaas sprak mijnheer geen woord engels, dus na wat handen en voeten gepraat was het al gauw stil. Dan is het ook wel aso om mijn koptelefoon met muziek aan op te zetten, dus werd het enigszins boring. Na 100 km werd mijnheer agent bij de volgende checkpost afgelost voor de andere agent, die wel iets meer Engels sprak, (ipv niks sprak deze wel 6 woordjes of zo) maar een intelligente conversatie kwam er niet tot stand. Ongeveer 30 km voor Dalbandin werd de weg ineens een plaatje van een (enkel baans) snelweg, en dan rijd je zo lekker na al dat schud en shake werk, dat ik er gewoon goede zin van kreeg. In Dalbandin aangekomen werd ik, na eerst even getankt te hebben en denk ik afgezet te zijn, bij het lokale guesthouse gedropt, (er is er maar een dus das niet moeilijk) en aldaar me auto binnen in de ommuurde zandvlakte geparkeerd, wat groente gekocht , gekookt, biertje gedronken (nog steeds vanuit India) en heerlijk geslapen. Ik zat er in de avond aan te denken om een extra dagje in Dalbandin te blijven, niet dat daar veel te beleven is maar het was lekker weer, niet zo koud als in Quetta en een dagje rust zou me wel eens goed doen.

Gestopt om 17:45, km stand 136954 (347 km gereden vandaag) op waypoint N 28 53.155 E 064 24.490

Dinsdag 8 februari 2005
Helaas regende het toen ik vanochtend wakker werd om half 7. Na rondje hond, ontbijt en de afwas om half 9 regende het nog steeds, dus besloot ik maar om verder te rijden en ik vertrok om 9 uur precies met km stand 136954. Ik was nog geen 20 km uit Dalbandin of de zon begon te schijnen, erg vaag, maar ja. De weg was mooi, de temperatuur lekker, dus wie dan zorgt…..
Koffie gedronken bij een leger checkpoint, Brox is dan zoals altijd weer de stoere bink die iedereen wilt zien, en vrolijk verder karrend over de prachtige weg (door een super saai landschap van zand…zand…en …juist) gingen de kilometers erg snel. Helaas hield de mooie weg 100 km voor Taftan (het grensdorpje) op en veranderde het in een wellicht redelijk, maar erg hobbelig pad. Kreeg nog een lifter mee, een aardige Pakistaan die vrijwel geen Engels sprak, met tanden die en verrot waren en alle kanten uit stonden, maar met handen en voeten begreep ik dat ie uit een familie van 9 kinderen kwam, dat ie zelf 5 kinderen had, dat ie voor de spoorwegen werkte en op weg was naar zijn job.

Zo rijdend door de woestijn zag ik af en toe een heel oud geplaveid pad parallel met de weg lopen. Soms verdween het onder het zand, soms liep het een km met de weg mee om dan weer te verdwijnen. Ik kon me niet ontrekken aan het gevoel dat dit waarschijnlijk de oude weg van Iran naar Pakistan was, de weg waar vroeger de kamelen karavanen over heen gingen, de weg die vast ook een Alexander de grote en zo heeft genomen, en die ik nu met mijn campertje dus ook volg. Historie word geschreven..
Verder kreeg ik bij de nodige checkpoints geen bewaking mee, blijkbaar was dit minder onveilig gebied. Bij een van de checkpoints waar ik wat lunch maakte werd Brox lastig gevallen door een hond die vanaf 20 cm tegen hem stond te blaffen alsof ie verkracht werd (en het niet lekker vond). Brox ging hierdoor als een wolf staan te huilen, heel leuk gezicht, dit deed ie ook al toen in Lahore de kerklokken luiden. Hij heeft toch meer wolf in zich dan de meeste honden.

Ook moest ik op dat checkpoint zoals gewoonlijk mijn naam in het grote boek schrijven, en toen ik effe alleen werd gelaten keek ik eens goed wie me voor was gegaan, en dat viel me toch wel tegen. Dit jaar (en het is nu 8 februari) was ik ongeveer pas de 15e die langs deze weg reed, dus dat is een buitenlander in de 4 dagen of zo. En dit is echt de enige weg richting Asie hoor, tenzij je via Afganistan rijd of via de Stan landen, maar dat is een eind om.
Op de weg was weinig tot geen verkeer. Zo af en toe een tegenligger, maar het merendeel van de tegenliggers die ik tegenkwam waren diesel smokkelaars, soms karavanen van wel 15 auto’s. Dat zijn allemaal 4-wheel-drive pick-ups, die in de achterbak helemaal volgestouwd zijn met 40liter jerrycans met diesel, ik denk wel een stuk of 30 of zo, en die dan door de woestijn heen scheuren in de nacht, om dan met flinke winst in Pakistan te verkopen. In Iran kost een liter 1 roepie, in Pakistan verkopen ze het voor 20 roepies per liter, dat zijn nog eens winst marges. Als ik had geteld denk ik wel dat ik minstens 100 van die auto’s tegen ben gekomen op het laatste stuk weg. Verder werd er veel ander smokkelwaar vervoerd, je kon het gewoon zien liggen in de pick-ups. Op een geven moment stond er bij een spoorweg overgang twee politie agenten (die er niet uitzagen) en die stonden alle smokkelaars aan te houden. Niet om spul in beslag te nemen of zo.. maar om bakshi’s te vangen, oftewel smeergeld. Dat hete de backshi’s police.

Ook altijd vaag is dat als je zo midden in die woestijn rijd, met om je heen helemaal niets, nada noppes, alleen maar zand, en dat je dan in de verte, midden in de woestijn ineens een Talibannertje op een fiets ziet rijden, ogenschijnlijk in het zand, maar er zal wel een pad zijn. Heel vaag gezicht, wat doet die gast daar? Waar gaat ie naar toe?

Om kwart voor 3 draaide ik het stoffige parkeerterrein van de PTDC hotel in Taftan op. Het waaide als een gek, net zoals volgens mij op de heenweg, en voor 300 roepies mocht ik de nacht parkeren (ik vond het veel geld). Half om half had ik besloten dat als het weer goed is ik morgen hier blijf staan, maar… plannen veranderen.
Het vreemde is dat ook hier weer het waypoint anders is dan zoals op de heenweg, ik weet niet of ik nu aan mezelf moet gaan twijfelen of aan de GPS. Eind km stand was 137253, vandaag 300 km gereden.
Voor 19 roepies per liter nog wat gesmokkelde Iraanse diesel bijgegooid, want in Iran weet je niet hoelang het duurt voor je diesel kan krijgen, immers wordt in de grensstreek alles naar Pakistan gesmokkeld. Km stand 137252, 20 liter
Waypoint N 028 58.459 061 33.449

woensdag 9 februari 2005 Gisteren heel erg slecht gegeten in het restaurant van het PTDC hotel. Vorige keer dat ik hier was op de heenweg dacht ik dat het wel lekker was, nu was het werkelijk niet te vreten. En daar vroeg sjakie ook nog 250 roepies voor (belachelijk), dus dat heb ik niet betaald en ben weggelopen, denk ik regel het morgen wel. In de ochtend lekker klusjes gedaan, en ik was er eigenlijk al snel mee klaar, toen er dan ook om een uur of 10 bewolking aan kwam zetten, Nadat bleek dat men ook geen warme douche had besloot ik toch maar niet te blijven en richting Iran te gaan. Op zoek naar de manager om te betalen was die goede man niet aanwezig dus ik verzon gelijk een prijs die lager was dan hij me had verteld. Dat ersoneelslid trapte er in en al om was het toch nog redelijk (350 roepies voor het eten en parkeren). Aldoende vertrok ik om 10:50 naar de grens (die 100 meter verderop lag), km stand 137253. Tja, die grenspost in Taftan is wel apart, want alle huisjes waar je je stempels moet halen liggen zomaar een paar honderd meter van elkaar, met er tussen in alleen zandweg en zooi, dus het was even zoeken voor de goede volgorde. Na een uurtje was dat gepiept en om 11:51 reed ik de Iraanse kant van de grens binnen. Ook hier natuurlijk weer kantoortjes af en stempeltjes halen, ik had in de ochtend mijn bier goed verstop en ook de alcohol die ik nog steeds uit Nederland heb weggeborgen. Maar, men kwam niet eens inspecteren en om 12:40 reed ik Iran binnen. Alles bij elkaar dus 2 uur, die formulieren en stempels heeft gewoon zijn tijd nodig, als buitenlander mag ik lekker voorkruipen anders duurde het vast nog wel een paar uur langer.