20050200 – Iran en de grote koude ellende

19 februarı 2005, Iran en de grote ellende
Geplaatst op Saturday 19 February @ 09:57:36 GMT+1 door casper

Zaterdag 12 februari 2005. Vandaag was het lekker weer in Yazd, de zon scheen, de temperatuur steeg lekker, van ver onder nul in de nacht, tot rond de 20 graden in de middag. In de ochtend beetje boodschapjes gedaan, lekker rundvlees gekocht en een joekel van een bot voor Brox, melk, rijst, groente etc. In de middag heerlijk in het zonnetje gezeten voor de camper met een boek. Ik kwam niet erg aan lezen toe want de lokale jeugd had Brox ontdekt. Die waren deels pis-in-de-broek bang en stonden op een afstandje geluidjes te maken, de andere gingen hem aaien en zo. Naja, had die hond ook wat te doen. Ook hier is het als je met de hond gaat lopen, verkeer stopt, mensen maken geluidjes en het is gewoon ronduit debiel, dus ik ga maar om een uur of 6 in de ochtend flink met hem lopen, en ook in de avond laat, om hem dan overdag gewoon wat rond te laten lopen op de parkeerplaats alhier (lees stoffig zandplek midden in de oude stad, waar vrijwel geen verkeer komt). Zat me af te vragen waarom ik die problemen met Brox in de zomer niet had, maar dat kwam natuurlijk omdat het toen erg warm was en er weinig beweging in die hond zat, hij ging alsmaar onder de auto liggen.

De moskee van Yazd by night

In de avond gekookt, wat een werk, maar wel lekker hoewel het rundvlees zo taai als kauwgum was. Het zag er zo mooi rood uit toen de slager het van de koe afsneed voor me, heb het stuk zelf nog aangewezen dus mijn eigen schuld.

Zondag 13 februari 2005.
Planning, mmm ik blijf vandaag ook maar in Yazd staan, immers is het hier wel redelijk, en veel meer alternatieven heeft Iran niet. Dan rijd ik morgen naar Esfahan, hoewel ik het daar eigenlijk wel gezien heb, maar het is een goede tussenstop. Dan rijd ik de 15e denk ik maar via een omweg langs Teheran, er niet doorheen deze keer, want die stad heeft niks te bieden voor me (tenminste, niet dat ik weet). De 16e naar het noorden en de 17e Turkije in? Mijn Visa loopt de 23e af, dus dan ben ik ruim op tijd het land uit. En wie weet, vinden we toch nog een lekker plekje om een of twee dagen te blijven staan want het merendeel van de slaap plekken na Esfahan zal wel wild parkeren worden. Daarna is er in Dogabuyazd (spel ik verkeerd volgens mij) in Turkije weer een camping waar ik ieder geval even een of twee daagjes uit kan rusten.

Het weer, dat gister zo lekker was werkte niet echt mee vandaag. Het bleef wel droog maar door de bewolking scheen er geen zon en bleef het koud. Toch in de ochtend de stadswandeling gemaakt die in de Loney Planet staat, was ik gauw 2 uur mee bezig en wel aardig. Yazd is een van de oudste steden in de wereld die nog in de oude staat verkeerd, en de smalle steegjes en tunneltjes tussen de huizen door zijn erg leuk om te lopen. Verdwalen is onherroepelijk, maar je komt altijd wel weer ergens terecht waar je je kunt oriënteren. Alle huizen zijn door hoge, uit modder en stro opgemaakte muren, omringt waardoor je geen mens ziet en je in een uitgestorven stad waant. Her en der staat er dan een moskee tussen of een mooi gerestaureerd oud gebouw, zoals de gevangenis die Alexander de grote heeft gebruikt.

Verder vandaag niet zo heel veel gedaan, geprobeerd geld te wisselen maar dat viel niet mee. Uiteindelijk om 6 uur in de namiddag geslaagd een wissel kantoortje te vinden.
De Silk road Hotel, waar ik naast geparkeerd sta en die ik een ieder aan kan bevelen, zit op steengooi afstand van de erg mooie Jameh Moskee en terwijl ik dit zo typ heb ik een geweldig mooi uitzicht op de in het donker blauw verlichte koepel. Helaas het nadeel is dat deze moskee erg actief is, want van de Allah Akbar, die om 5 uur in de ochtend klinkt, maken ze niet een saaie oproep van 1 minuut, maar een heel toneelstuk van wel 10 minuten, met verschillende ‘zangers’ en stemmen en omdat ik zo dichtbij sta klinkt dat oorverdovend, vooral om 5 uur in de ochtend. Na die tering herrie kan ik dus echt niet meer slapen, dus ik blijf maar wat liggen tot 6 uur tot er wat licht komt zodat ik met de hond weg kan. Nu in de avond , het is kwart over 9, hoor ik al minstens een uur een preek door een luidspreker, het klinkt allemaal heel opruiend maar dat is waarschijnlijk omdat ik niet kan verstaan wat ze zeggen.

Maandag 14 februari 2005
Ook vannacht was het erg koud, en toen ik naar mijn gas voorraad keek zag ik dat mijn tank al half leeg was. Dat gaat dus snel met die kou, want in Quetta wees de meter nog vol aan. Krijg je als je ‘s nachts de kachel aan moet laten. Ik vond vrieskou niet zo erg, maar mijn watertank en mijn zielig hondje vinden het denk ik niet zo leuk als de temperatuur binnen rond het vriespunt ligt. Watertank zelf zal niet zo gauw bevriezen, maar de lijdingen die zo rond en door mijn auto lopen des te sneller. Vanwege deze gas-ellende (in Iran kan ik geen gas krijgen, in Turkije wel) en omdat er vanochtend tijdens mijn ochtend wandeling met Brox weer iemand een schop beweging richting hond maakte dacht ik… bekijk het maar, ik ga naar Turkije.

Zo gezegd, zo gedaan, reed om 9 uur bij Silk road hotel weg (km stand 138274 en moest 2 khomeini (dus 2 euro) per dag betalen voor een dorm bed, die ik niet gebruikt heb maar wel de douche en de elektra). Kocht nog wat brood bij het wegrijden uit Yazd. Stopte bij een bakkerij en de man sprak geen woord engels dus via de miscommunicatie die dan ontstaat stond ik ineens met 10 van die broden in me arm (totale koste 10 eurocent) en ik moest weg want ik stond dubbel geparkeerd en de politie stond al op een fluitje te blazen. Jeming, wat moet ik met zoveel van die dingen, ja weinig keus verder, opeten, Brox de helft, ik de andere helft.

Na de nodige zoektochten naar diesel vond ik eindelijk een tankstation ongeveer 50 km van Yazd vandaan die diesel had en waar de rij met auto’s te overzien was. Ik kroop een beetje voor en ging achter een vrachtwagen staan, en stapte uit om te kijken welke pomp diesel had. Terwijl ik zo naar voren aan het lopen was zag ik ineens de vrachtwagen die voor me stond langzaam achteruit gaan. Ik schreeuwde naar de chauffeur, die had niks in de gaten, zat half te slapen, en prompt reed hij met zijn achterwielen een soort hobbel af waardoor zijn achterwaartse gang versnelde en BANG, tegen mijn auto aan. Ik schrok me het apezuur, want ik vermoede dat hij met zijn lading, die uitstak, mijn vooruit ramde. Als die gebroken was, dan had ik een dik dik probleem. Ik holde terug, schreeuwde nogmaals tegen die domme chauffeur en bij mijn auto aangekomen constateerde ik dat hij niet tegen mijn raam aan zat maar tegen mijn alkoof (het bovenste slaapgedeelte). Daar zat een dikke deuk in, en ook een klein deukje op de motorkap. Je snapt dat ik hier niet blij mee was, er ging zomaar een paar duizend euro van de waarde van mijn camper af, en ik nam maar gelijk aan dat die chauffeur dat niet kon betalen. De man stapte uit, sprak geen woord engels, ik maakte het international geld gebaar zo van ‘wie gaat dat betalen’(he… ik ben Hollander), maar begreep als snel dat dat weinig nut had. Ik bedoel, ik kan die man om geld vragen of zijn verzekering (haha) en aan zijn reactie te zien wilde die best wel wat betalen, maar voor die man is 20 euro een maandloon en ik schiet er geen zak mee op, want die deuk repareren kost zo 300 of 400 euro’s in Nederland, en dit in Iran laten maken…..dacht het niet. Gelukkig was er verder niks aan de hand, de deuk was niet door en door zodat het niet kon gaan lekken. Er is dan maar een oplossing, uithuilen en verder rijden.

De rit verder was saai, het was tyfus koud met een ijzige wind. Af en toe sneeuwde het zelfs, en dat in de woestijn (nog steeds). Reed wel weer hele stukken langs een snelweg zonder dat ik er op kon komen, maar de weg waarop ik reed was ook goed dus was niet zo heel erg. Vond net voor het donker een parkeer plekje langs de weg om 17:38, met km stand 138765 (491 km gereden) en Waypoint N 34 35.235 E050 58.254
km stand 138686, 43 liter voor 7000 rial.

Dinsdag 15 februari 2005.
Het was ijzig koud vanochtend, en om half 8 weggereden om te kijken of ik voor de spits nog even Teheran door kan. Ik was al drie keer veranderd van route, en besloot nu terwijl ik reed om vlak voor de stad links af te slaan en via mijn GPS te proberen een route eromheen te vinden. Op zich ging dat allemaal wel aardig, toch duurde het een uur voor ik om de stad heen was gereden en de snelweg richting west gevonden had. Tja, dat vinden van die snelweg was niet zo’n probleem, er op komen des te groter. Het duurde echt bijna twee uur voordat ik op de snelweg kon komen, terwijl ik er steeds langs reed en de auto’s erop zag zoeven, terwijl ik op mijn B-weg veel stoplichten, slechte wegen en veel vrachtverkeer had. Eindelijk dan toch de snelweg op, dat is dan wel weer heerlijk rijden. Maar, helaas pindakaas, na een 100 km of zo was de snelweg afgesloten voor de een of andere vage reden die niemand wist (achteraf bleek men te denken dat de Israëliërs een dam hadden gebombardeerd) en ik moest weer op klote weg rijden. Ze hebben dus ook wel slechte wegen in Iran en al om schiet dat dus niet op, maar toch nog tot 50 km na Zanjan gekomen, ongeveer 500km van de Turkse grens. Eerst mijn auto voor de nacht onderop bij een riviertje geparkeerd, maar omdat het erg koud was en ik dacht.. als mijn auto de volgende dag niet zou willen starten kom ik er nooit weg (wat een slimme gast ben ik toch) de auto op een bergweggetje geparkeerd en na een wandeling met de hond het avond ritueel begonnen.

Gestopt om 17:44 op km stand 139308. Waypoint was N 36 49.331 E 048 11.547 en vandaag 530 km gereden. Hoogte is 1426 meter en gemiddelde snelheid vandaag 52 km

Om te onthouden
In Iran zeggen ze voor dank je wel gewoon Merci

Woensdag 16 februari 2005.
Tja, alle ellende komt in drieën zeggen ze wel, nou, ik kreeg ze allemaal tegelijk. Ik sliep net toen ik om 10 uur wakker werd door het getik van de elektronische ontsteking van de ijskast, die was er dus mee opgehouden. Op zich niet zo heel erg, want het was koud zat en ook zonder gas bleef de boel wel koud. Weer snel terug me warme bed in, om een half uur later wakker te worden van hetzelfde getik, nu van de verwarming. Enfin, conclusie… gas was op. En dit terwijl de meter nog steeds aangaf dat de tank 25% vol was. Blijkbaar was die meter defect, misschien wel vastgevroren. Resultaat was dat ik dus geen verwarming had, en dat was wel erg. Ik had nog een klein reserve gasflesje van 6 liter maar die was al zo goed als leeg en wilde ik niet nu al opmaken. Me dus opgemaakt voor een koude nacht. Het was ondertussen buiten denk ik -15 of zo, met een vieze koude wind die het nog erger deden aanvoelen.

Snel weer gaan slapen, om om 3 uur in de ochtend wakker te schrikken van het gehuil van Brox. Het was geen blaffen maar echt huilen. Ik me bed weer uit en kijken, tja, het was binnen -2 graden, dat beest lag er zonder enige warme bescherming dus die lag een beetje te bevriezen. Me kleren maar aangetrokken en naar buiten gegaan om de reserve gasfles aan te koppelen, langer dan 2 minuten kon ik niet buiten blijven want daarna werden de handen gewoon gevoelloos van de kou. In twee etappes dan maar de boel aangesloten en de verwarming aangedaan, in de hoop dat er genoeg in de fles zat voor de nacht.

Werd al vroeg in de ochtend wakker van de kou, en ik wilde vandaag Turkije halen dus wilde al om kwart voor 7 weg. Me gasfles hield het nog uit gelukkig. Na een pover ontbijtje, want brood had ik niet meer (ik had bijna geen Iraans geld meer en wat ik nog had, 4 euro of zo, wilde ik bewaren voor diesel) probeerde ik de auto te starten…..helaas pindakaas. Door de extreme kou wilde denk ik de gloei bougies niet goed werken, in ieder geval starten ho maar, en na een paar keer proberen was mijn accu ook nog leeg. Nou lekker. (had ik gisteren toch goed gegokt om niet bij dat riviertje te parkeren). Ik kreeg het lumineuze idee om de generator aan te zetten, die laad behalve de huishoud accu ook de auto accu op, en na een kwartiertje laden en wat pielen met het starten schoot de motor onder protest en met een grote roetwolk aan. Pfew, snel weg voor die er weer mee uitscheed. (km stand 139308). Vond zowaar een stiekem zandpad dat me op de ernaast liggende snelweg bracht, helaas reed ik de verkeerde kant uit (terug dus) maar ik dacht, bij de volgende op/af rit keer ik wel om.

Ik was nog geen twee minuten op de snelweg of mijn auto begon steeds langzamer te rijden totdat ie er na 15 minuten er mee ophield. Daar stond ik dan, om 6 uur in de ochtend, vrieskou, geen hond te bekennen in de weide omtrek, mijn auto deed het niet, het gas was bijna op, ik had weer erge pijn aan me rug, geen Iraans geld, alle water leidingen in mijn auto waren bevroren, ik kon me niet wassen, ik kon niet afwassen, had niks voor de hond te eten en zelf ook niet veel, kortom, ik voelde me behoorlijk ellendig. Eerste maar even half uurtje gewacht, want ik vermoede dat er misschien een lijding bevroren was en hoopte dat door het kleine ritje me motor toch iets warm geworden was en de lijding ontvroorde (jaja, nieuw Nederlands woord). Helaas dus. Wat lopen morrelen aan leidingen, de dieselfilter schoongemaakt en zo, maar wat ik ook deed, resultaat bleef dat ik af en toe de motor kon starten, maar toeren maken wilde die absoluut niet. Omdat er weinig tot geen voorbijgaand verkeer was zo vroeg wist ik ook niet zo goed wat te doen, en dat zijn de momenten dat je wenst dat je nooit weg gegaan was en heerlijk in je eigen bed in Utrecht lag. Maar, het was niet zo, je moet je er over heen zetten (niet altijd makkelijk) en nadenken wat de beste oplossing was.

Eerst maar eens begonnen om een kilometer heen en daarna een kilometer terug te lopen in de hoop een praatpaal te vinden, die ze hier op sommige wegen wel hebben. ,mm, op deze snelweg dus niet. Weer een half uur verder. Besloot maar om maar iemand aan te houden die me naar het dichtstbijzijnde dorpje kon brengen om bij een garage een monteur te halen, er zat weinig anders op.
Als een hoer tijdens spitsuur langs de kant van de weg gaan staan wachtend op een van de sporadisch langskomende auto. De eerste paar auto’s reageerde niet op mijn zwaaien, na 15 minuten stopte er een grote touringcar. Ik liep er op af en vroeg of hij me naar een mechanica kon brengen. De chauffeur stapte uit, keek onder mijn rokken eh ik bedoel motorkap en begon gelijk van alles los te schroeven. Ik stond even verbaasd maar hield me mond, hij had er zo te zien verstand van.

Ondertussen kwamen er wat passagiers vanuit de bus naar buiten, het bleken allemaal Turken te zijn. De bus kwam uit Ankara en was op weg naar Teheran, een rit van 48 uur. De chauffeur was erg aardig maar na een uur lang pielen en proberen, diesel filter omzeilen etc, was het resultaat noppes. De chauffeur had er genoeg van, raakte denk ik te ver achter op zijn reis schema, en bromde zoiets van ga naar een garage, als je langzaam rijd haal je het, en daar maken ze het vast wel, en reed weer weg. Stond ik weer.

Mijn hoeren pose maar weer aangenomen, en na een paar auto’s reed er ineens een politie agent voorbij, die in eerst instantie voorbij reed maar toch omdraaide en terug kwam rijden. Er zaten twee agenten in, die gelijk mijn auto gingen starten, en na 5 minuten heb ik ze echt verzekert dat ik het al langer geprobeerd heb en dat dat echt niet ging. Na veel heen en weer gepraat, ik in Engels zij in Iraans, hielden ze een vrachtwagen aan die passeerde en sommeerde ze hem om mijn auto naar Zanjan te slepen, de enige plaats waar goede garages waren zeiden ze, en dit was 50 km terug. Ik had een sleepkabel bij me, en hoppa daar gingen we. Viel niet mee, want als mijn motor niet loopt doet mijn stuurbekrachtiging het niet en ook mijn rembekrachtiging niet. Dat eerste is overkomelijk, dat tweede was erger, want ik reed dus 3 meter achter een joekel van een vrachtwagen waardoor ik geen enkel zicht had op wat er gebeurde of aan kwam, en als die man ook maar even op zijn rem zou gaan staan en ik niet op lette was het boem. Daarbij deden mijn remmen het niet, dus ik zat met een hand aan de handrem met klamme zweethandjes naar de achterkant van die vrachtwagen te staren. De vrachtwagen chauffeur zette het op een gangetje, en met 50 a 60 km per uur reden richting Zanjan.

Alles ging gelukkig goed en heelhuids dropte de chauffeur mij op een industrie terrein bij een Iraanse garage, die er net zo shit uitzien als in Pakistan. De man wilde een vergoeding hebben, dat maakte ie wel duidelijk, en na wat gehandel bleek een fles wodka (eigenlijk dropshot) die ik al helemaal vanaf Nederland nog steeds bij me had, (ik ben niet zo’n zuiper, dat merk je wel) een goede vergoeding. Het moest allemaal hush-hush, want drank is hoogst illegaal, en dus veel geld waard. Prompt liep de man met zijn fles in zijn binnenzak weg of de bijrijder van die vrachtwagen kwam ook zijn beloning vragen, ik heb hem ook een fles gegeven van iets waarvan ik niet meer weet was het was omdat het label er af was, kan ook spiritus geweest zijn haha. Goed, toen de garage eigenaar. Die had, vertelde ie, 20 jaar ervaring in het vak, dus dat zat wel snor. Het was ondertussen 12 uur en Turkije zou ik vandaag dus niet meer halen. Anyway, de diagnose was na een uurtje dat mijn diesel bevroren was, en mijn tank moest onder de auto vandaan. Nadat dat gedaan was had men honger en verdween iedereen voor lunch, om een uur later pas weer terug te keren.

Bevroren diesel, 7 man werkte aan mijn auto

De tank werd daarna schoongemaakt, opnieuw met (dezelfde) diesel gevuld, en de gouden tip kwam toen: gooi ongeveer 8% benzine door de diesel, dan kan die niet bevriezen. Tja, dat was een regel die ik nog niet kende maar zeker zal onthouden. Ondertussen was er een broer van een van de monteurs komen kijken, en die sprak gebrekkig engels. Hij nodigde me uit om mee te gaan naar zijn Engelse klas die avond, ik stemde toe, want men was om 5 uur klaar met de reparatie (kosten… $20) toen was het al bijna donker en in het donker rijd ik niet. Toen ik toestemde glunderde hij van oor tot oor en ik werd prompt op het diner uitgenodigd bij zijn broer (de monteur dus).

Die Engelse klas was wel lachen, en wat mij opviel was dat veel van die mensen naar Amerika of Engeland wilde terwijl Bush een paar dagen tevoren Iran nog voor rotte vis had uitgemaakt. Ook was men vol over het westen, iets wat ik niet had verwacht. De les duurde anderhalf uur maar heb me wel vermaakt, en veel opgestoken over hoe de Iraniërs nu denken over het westen. Men vindt US een mooi land omdat je daar vrijheid hebt zeggen ze. Pff, ze moesten een weten…Ondertussen 14 vrienden gemaakt, alle studenten van die klas, email uitgewisseld en zo, je kent dat wel, daar hoor je nooit meer wat van.

Na de Engelse les mee naar het huis van zijn broer. Dat bleek een hele grote kamer te zijn (wellicht was er meer, maar dat kreeg ik niet te zien). Geen enkel meubel stuk, maar dan ook helemaal niks, op een kachel en een tv na, moest op de grond zitten, en na een kwartier werd er een tafelzeil op de grond gespreid, er kwam kip met rijst aan (erg lekker), hele vieze zure groente (had ik niet verwacht, het zag er lekker uit, en na de eerste hap…..) en het immer brood cq pannenkoekjes. Het was er erg warm door een op volle toeren draaiende gaskachel en dat in combinatie met het eten maakte me erg slaperig. Had de avond ervoor ook niet echt geslapen, en na het eten moest ik alle luciferhoutjes onder mijn oogleden zetten om niet in slaap te vallen. Na een half uurtje maakte ik kenbaar weg te gaan, het was al half 11, maar er kwam nog dessert aan met wat fruit en yoghurt, en om 11 uur reed ik , begeleid door de monteur in zijn Renaultje, terug naar het industrie terrein om mijn auto te parkeren voor de nacht, dat was immers vlak bij de oprit van de snelweg. Heerlijk geslapen in Zanjan.

Donderdag 17 februari 2005.
Was laat wakker, en op km stand 139397 en om half 8 reed ik richting snelweg om vandaag toch echt de tweede poging Turkije te doen. Helaas was de oprit maar aan een kant van de weg, dus ik moest eerst 7 km heen rijden om vervolgens aan de andere kant 7 km terug te rijden om de snelweg op te komen. Die snelweg was pas nieuw en reed alsof je over een donzen dekbed rijd, heerlijk. Tja, mijn geluk bleef niet want na 100 km was het over. De snelweg, waar er geen enkele op of afrit was sinds de start, geen pomp station, helemaal niets dus, hield op en ik moest terug naar de B-weg, die op zich ook wel goed was hoor. Door de sneeuw was de natuur prachtig, mooie bergen en heuvels, alles onder minstens 20 cm sneeuw. Hierdoor leek het landschap heel anders dan op de heenweg, net alsof het een andere weg was. De weg was bij tijd en wijle bergachtig maar goed te doen, heel stiekem steeg ik naar 2000 meter, en dan krijg ik dus echt de auto niet meer warm. Ik had spijt dat ik in India niet zo een lekkere lange onderbroek had gekocht die ze daar allemaal in de winter dragen. Verder hield mijn auto het goed uit en rond half 1 was ik bij Tabriz, de laatste grote stad van Iran. Ik raakte zoals gewoonlijk de weg kwijt, en reed dwars door de stad heen, koste me een uur, dat was minder want de grens was nog 225 km. Toch reed ik om 5 uur (Iraanse tijd) de grens binnen, en na de nodige papierwerk, zelfs een kleine inspectie aan Turkse kant, een Turks visum van €10 en een hoop hokjes afgelopen, reed ik net voor het donker Turkije binnen. In Dogabuyatz heb ik eerste gepind, daarna gas getankt (heerlijk, ik kon weer alles vet warm stoken en mijn lijdingen laten ontdooien) en naar Murats camping gereden boven op de berg waar ik om 7 uur (iraanse tijd nog) aankwam. Had nog wat moeite om de laatste heuvel op te komen, die was niet goed schoongemaakt van sneeuw en dus spekglad, op een gegeven moment zakte ik met mijn auto de berg weer af, alles echter goed gekomen. Die nacht heeeerlijk geslapen, lekker warm.
Eind Km stand 140045
648 km gereden

Vrijdag 18 februari 2005.
Vandaag de auto wat uitgemest, lijdingen laten ontdooien, dorp in geweest om de nodige boodschappen te doen (wat is Turkije duur zeg, dat word wel even wennen), heerlijk donner kebabje gegeten, in de avond wat gekookt lekker gerelaxt. Mijn rug is nog steeds klote, hoop dat dat snel beter gaat want ik moet nog een paar duizend km.

Gisteravond kwam er al een vent aan de deur om te vragen of Brox zijn hondje wilde dekken, maar het beest was net 15 cm hoog, dus dat ging echt niet, heb hem dat ook verteld. Vandaag was die gast er weer, en weer deed ie het verzoek. Ik denk, hij zoekt het maar uit, en vertelde hem dat ie zijn gang maar moest gaan. 15 minuten later was ie terug met een piepklein vuilnisbakken rasje, en onder veel hoongelach en toeschouwers moest Brox weer laten zien dat dat tegen de natuur was en dus niet mogelijk. De man probeerde alles, zette zijn hondje zelfs achterstevoren op een stoel terwijl hij de staart uitnodigend omhoog hield. Brox wilde wil en probeerde wel, maar het was gewoon onmogelijk. Naja, dat was wel zo het hoogtepunt van de dag ware het niet dat ik op weg naar het dorp , al lopend, aangevallen werd door een groep van 3 grote honden. Ik was er niet op voorbereid, totdat ze steeds dichter bijkwamen en bijt bewegingen maakte. Een hond beet naar mijn been en omdat ik snel draaide schampte hij maar haalde nog wel even mijn been open. Toen maakte ik een schop beweging waardoor ik in mijn schoen gebeten werd, het begon echt serieus te worden. Met drie van die honden doe je weinig hoor. Ik had me rugzak om, haalde hem snel van mijn rug en begon ermee te zwaaien richting hond, dat was het enige wat ik kan doen. Mijn geschreeuw werd gelukkig door de eigenaar gehoord vanuit een huis 300 meter verder, en die kwam hard aanlopen en haalde zijn honden weg. Een sorry kon er niet van af. Was even een erg benauwd moment.