20050200 – Februari 2005, Turkije door in de ijzige kou

25 februari 2005, door Turkije en de kou
Geplaatst op Friday 25 February @ 12:50:19 GMT+1 door casper

Zondag 20 februari 2005
Had al besloten om vandaag te gaan rijden. Het plan was om naar Van te rijden, ook al omdat ik een stel Nederlanders tegen kwam op Murat Camping die net in Van geweest waren en volgens hun was het daar niet zo koud. Vanaf Van wilde ik dan langzaam zuidwaarts langs de Syrische grens, om dan ter hoogte van Ankara naar boven te steken, dan door naar Istanbul en daar langs de middellandse zee naar Griekenland, om als het even kon, een paar dagen op de camping in Alexandropoulos te blijven.
In de nacht begon het hevig te stormen, zelfs zo erg dat de deksel van mijn top-box er helemaal af woei. Kon hem gelukkig wel weer (met veel moeite) op zijn plaats krijgen, maar de wind gepaard met regen deed me wel enige zorgen baren. Immers moest ik op de weg naar Van over een pas die best hoog was en waar ik niet over heen zou kunnen als er veel sneeuw lag. Ik heb geen sneeuwkettingen of iets van die aard en heb een hekel aan gladde wegen, krijg dan het gevoel dat ik niet meer de controle over mijn auto heb. Laten we er maar het beste van hopen.

Om 9:23 uur reed ik bij Murat camping weg (km stand 1400045), nog even in het dorp vers brood gekocht, geld gepind en diesel en gas gehaald, om daarna door te rijden naar Van. De weg naar de pas was mooi en droog, de zon scheen en de klim begon op 1800 meter. Aangekomen op 2300 meter sneeuwde het en was de weg door een dik pak sneeuw bedekt, het zag er eng uit en stonden er allemaal vrachtwagens langs de kant van de weg die blijkbaar niet verder konden of durfde. Tja das balen, want dan valt mijn plannetje in duigen. Het is niet anders, dan maar terug en rechtdoor naar Ankara rijden, in de hoop dat die weg beter is, en zo snel mogelijk door Turkije heen. Helaas was de kwaliteit van de weg niet geweldig, erg veel los grint op de weg (levensgevaarlijk), veel onverwachte gaten en veel smeltwater op de weg. Het weer werd er niet beter op, het bleef heel erg hard waaien af en toe (zo hard dat het water van mijn ruiten pieser niet meer de ruit haalde), sneeuwen en/of regenen en het was geen pretje om te rijden.
Diesel is hier echt duur (1 euro per liter) en bij bijna alle dingen die ik koop moet ik gewoon even slikken, dat ben ik het afgelopen jaar niet meer gewend.
Nou, de weg naar Ankara was 1100 km, als alles mee zat zou ik dat in twee dagen kunnen halen. Helaas pindakaas, het zat niet mee. Het begon er mee dat mijn auto wederom begon in te houden. Dat euvel kende ik nu wel, dat was bevroren diesel, domme Jansen had bij het tanken vergeten even er wat benzine bij te gooien als antivries. Dat nu alsnog gedaan, in de hoop dat het iets hielp, maar na 100 km bleef het euvel hetzelfde. Tja, diesel word heel dik als het bevriest, en ik denk dat er veel van die dikke zooi in mijn diesel filter zit, dat los je niet zo maar op. Als noodoplossing mijn diesel filter maar weer kort gesloten en dat hielp wel iets, ik kon de snelheid weer tot 75 opvoeren, maar toen begon het dus te sneeuwen als een gek. Het zicht werd heel slecht maar zolang de weg redelijk schoon bleef ben ik blijven rijden. Op een gegeven moment werd die vieze pap op de weg witte koek en ben ik bij een benzine station maar voor de nacht gestopt. Het was nog wel een beetje vroeg maar beter dat, dan ongelukken maken. Het was bij het plaatsje Askale, wel toepasselijk.
Gestopt om 16:00 uur op km stand 140423, vandaag 378 km gereden.
Waypoint van de pompstation is N 39 56.279 E 040 44.006

Maandag 21 februari 2005
Ik werd wakker met een halve meter sneeuw voor de deur, de ijspegels aan de camper, de antenne geheel ver-ijsd, mooi gezicht, maar minder leuk om te rijden.

En koud dat het was onderweg

Omdat ik helemaal door vrachtwagens ingeparkeerd was kon ik niet weg en was het of minimaal twee van die lui wakker maken of gewoon rustig wachten. Daar de conditie van de weg niet best was (pak sneeuw erop, lekker platgereden, dan weet je het wel) wachte ik rustig af. Eens ‘lekker’ gedoucht, India style (mandi) en de afwas gedaan, je merkt, allemaal nuttige zaken.

Om 8:50 kon ik weg, (km stand 140424)en na mijn handrem die vastgevroren was los geslagen te hebben met de bezem begaf ik mij op een gladde weg richting westen. Ik had gehoopt dat mijn diesel toevoer probleem wel opgelost zou zijn, niks er van, de motor bleef nog steeds erg haperen en van enige hoge snelheid was geen sprake. Nou was dat op zich ook niet mogelijk met deze weg conditie maar toch.. Na een half uurtje kwam er een pas waar ze gelukkig een stuk van de weg hadden schoon geschraapt en/of gestrooid, en hierna was het heel lang en ver berg afwaarts. Helaas, ‘what comes down has to come back up’, dus de volgende pas diende zich aan. Het was ondertussen al wat later dus men had tijd gehad de boel te ruimen en zonder al te veel problemen nam Cas ook deze pas (ok, met de vlam in de pijp). Bij de derde pas baalde ik zo van die haperende motor dat ik het diesel filter eruit geschroefd heb en toen liep de boel weer als een naaimachientje, ik weet dus nu waar het probleem zit. De conditie van de weg was afwisselend klote en redelijk, iemand moet die Turken toch eens leren wegen te bouwen (alhoewel, neem eerst die India’ers maar onder handen dan want die staan met ver boven aan de ladder op de nr. 1 plaats van slechtste wegenbouwers van de wereld).
De wegen hier zijn wel erg verlaten, ik heb hier in Turkije altijd het idee dat ik de verkeerde weg heb genomen. Het gebeurt regelmatig dat ik een kwartier of 20 minuten geen enkele auto of überhaupt een mens zie, niet eens een tegenligger of wat, en krijg dan het idee dat het een doodlopende weg is of zo. Ook ben ik vandaag wel drie keer of zo van 1500 naar 2200 meter gereden, en weer terug, dat voel je toch wel aan je oren hoor.

Om 5 uur in de middag begon het weer bijzonder hevig te sneeuwen, ik zag geen hand voor ogen maar kon geen lekker parkeer plekje vinden. Doorgereden tot ik uit de sneeuwbui kwam, heel raar, heel plots en 15 km verderop bij een benzine station gaan staan.

Gestopt om 17:30 op km stand 140909, vandaag 485 km gereden, plaatsje (5 huizen en een moskee) heet Ekecik) het is nog 380 km tot Ankara.
Waypoint N 39 48.165 E036 09.973

Dinsdag 22 februari 2005
Redelijk geslapen vannacht, ondanks de continu blaffende honden. Denk dat ik daar aan gewend raak. Zelfs de moskee heb ik niet gehoord en die was toch niet ver af. Het was koud geweest vannacht, maar niet zo erg als de afgelopen 2 nachten. Ben begonnen om na het ontbijt mijn diesel filter, die ik gisteravond helemaal gedemonteerd had en lekker een nachtje binnen had gelegd om op temperatuur te komen, weer te monteren. Daarna getankt en om 8 uur weggereden met als doel zover mogelijk voorbij Ankara te komen. Geen idee hoe de wegen zouden zijn, dus geen idee hoe ver ik zou komen.

Het weer hielp mee vandaag, het was half bewolkt en af en toe scheen de zon aangenaam. Hoe verder ik richting hoofdstad kwam hoe minder sneeuw er lag. De wegen hielden te wensen over, hoewel er ook hele goede stukken tussen zaten maar die waren helaas in de minderheid. Ik zal je nog sterker vertellen, ik heb nieuw aangelegde weg gezien met de gaten er al in. Dus… in Turkije maken ze weg met gaten en al, dat hoort blijkbaar gewoon zo.
Zo 100 km voor Ankara begon ik weer groen (en veel bruin) te zien, en hield de sneeuw op. Ik heb dus tussen Teheran en Ankara alleen maar wit gezien, das minstens 1500 km denk ik. Das veel wit hoor.
Net na de middag bereikte ik Ankara, tenminste, de buitenste rondweg, die loopt ver buiten de stad. Deze rondweg is een plaatje van een 4 baanse snelweg, met weinig verkeer en ondanks de steile heuvels en dus steile weg was het een genot. Je ziet weinig van de stad, maar dat neem ik graag op de koop toe. Maar weinig gestopt vandaag, want ik dacht, als ik vandaag in de buurt van Istanbul kan halen dan kan ik morgen avond op de goede camping aan het strand van Alexandropoulos staan en dat zag ik wel zitten.
Brox en mijn rug hadden er het meest onder te leiden, alhoewel ik voor me rug een trucje met scheef zitten gevonden heb zodat het wel gaat. Terwijl ik zo zat te rijden dacht ik aan een lekkere vette big mac menu, dat had ik al maanden niet gehad. Had ooit in Bangladesh nog eens een poging gedaan maar daar was het niet te vreten. In India eten ze geen koe, dus ook geen lekkere burgers. (herinner me ineens dat die gasten in Manali in India me vol ongeloof aankeken toen ik vertelde dat ze in het westen gewoon een koe eten. Dat wilde ze echt niet geloven). Mijn gebed werd echt verhoord, want toen ik om 7 uur stopte op een snelweg parkeer plaats (jaja, vanaf Ankara is het snelweg, en een beste ook) vlakbij Izmit en ze hadden er een Mac zitten. Het Mac menu smaakte prima, dat heb ik ook weer voor 4 maanden genoeg aan. (toen ik in de ochtend weg reed zag ik dat ze op de volgende rustplaats een Burger King hadden….grrr)

Gestopt om 18:25 (het was tegen mijn principes in al donker).
Km stand 141616 en dus 690 km gereden (een record dit jaar). Gemiddelde snelheid vandaag was 66 km p/u.
Waypoint N 40 43.684 E030 04.52
Het was lekker tempie, niet erg koud en het is nog 100 km tot Istanbul, en daarmee nog maar 100 km tot Europa, gossie, daar had ik nog niet bij stilgestaan. Alexandropulos is tussen de 520 en 630 km ver weg, afhankelijk welke weg ik neem, dat besluit ik morgen wel. Moet ineens denken aan toen ik vanuit Griekenland Turkije binnen kwam rijden, dacht, jee wat een zooi hier op de weg. Nu ben ik in India en Bangladesh geweest en weet ik hoeveel erger het kan. Vind dan ook de Turkse rijder heel keurig, raar he hoe je je grenzen verlegt.

Verder valt mij in Turkije op dat er heel veel mensen arm zijn en hun geld verdienen met simpele dingen zoals schoenen poetsen of papieren zakdoekjes verkopen maar dat het levensonderhoud erg duur is. Ook valt me op dat de bussen die er hier rijden, en dat zijn er veel, allemaal dure vette mercedessen en Volvo’s zijn, hyper modern, die dingen kosten drie ton euro per stuk of zo.

Woensdag 23 februari 2005.
Vandaag is het precies een maand voordat ik weer mijn huis in kan. Nu ben ik al bijna in Griekenland, dus ik zal het iets kalmer aan moeten doen anders sta ik volgende week al ineens voor me eigen (dichte) deur. Anyway, ik werd om 5 uur wakker van de vertrekkende vrachtwagens en besloot ook maar vroeg te gaan rijden (km stand 141617 na tanken). Het was nog maar 100 km tot Istanbul en dan zou ik wellicht de spits kunnen vermijden. Reed in het donker over de snelweg die langs de straat van Marmara (of zee van marmara?) reed, met aan de overkant van die zee bergen met steden en veel lichtjes, een erg imposant gezicht. Istanbul is een grote stad en het vermijden van de spits is dus helaas niet helemaal gelukt, want om half 7 stond ik in de file voor de Bosporus brug. Dat koste me wel een uurtje helaas, maar om 10 voor 8 viel ik Europa binnen. Daarna ging het voorspoedig, weer was lekker en de weg zoals verwacht. Besloot ter plekke de slechte maar veel kortere weg te nemen, omdat ik niet wist of de langere nou veel beter was. Die weg was inderdaad erg slecht, en naar mate ik dichter bij Griekenland kwam lag er meer water op de weg en op de akkers, zo erg zelfs dat 5 km van de grens de hele boel blank stond en het ook subiet begon te regenen.
De grens was snel gevonden, en ik ben nog nooit zo snel een grens over gegaan. Om 12:43 reed ik de Turkse kant binnen. Die kant was snel gedaan, papieren invullen, stempeltje bij de politie halen en door rijden.
De Griekse mijnheer had net een heftige discussie, al arm zwaaiend en schreeuwend liep ie wel 5 minuten lang te tieren, en toen was ik aan de beurt. Ik dacht oh jee, daar komt een super inspectie maar mijnheer zag Brox, riep (of blafte) in het Duits “haben sie papieren fur hund?’ ik slikte en knikte van ja. Ok, zei die, wegfahren of zoiets, en ik kon Griekenland inrijden om 13:10, in de stromende regen (kreeg een déjà vu van een jaar geleden). Dat is dus 27 minuten door twee grensposten heen, kan wel merken dat ik weer in het westen was. In India of Pakistan zou het minimaal een uur per kant zijn.
Het was nu nog maar een kilometer of 35 naar Alexanddropoulos en om kwart voor drie parkeerde ik, na boodschappen gedaan te hebben bij de ‘Champion’ mega supermarkt (oh wat heerlijk) op de natte parkeerplaats van camping Alexandroupolos. Het leek wel of er hier ene orkaan of Tsunami plaats had gevonden, heel veel water, ook op de camping, heel veel losliggende stukken hout, aangespoelde zooi tot ver in de camping, losliggende oude kleren, heel vaag allemaal. Heerlijke warme douche genomen, biertje gedronken, tukje gedaan (was om 5 uur op weet je nog).
N 40 50.749 E025 51.236
Hoogte 0 meter

Donderdag 24 februari 2005
Omdat het weer er goed uit zag vandaag maar begonnen met een mega strandwandeling met Brox, die de afgelopen tijd heeft moeten afzien, qua beweging dan. Dat ie het niet meer gewend was werd duidelijk, na een half uur liep mijnheer te huffen en te puffen. Hier moeten we wat conditie opbouwen geloof ik. Daarna begon de zon te schijnen en stond ik met mijn camper precies in de schaduw. Ze hebben hier op de camping een soort betonnen platen, hele rijen er van, waar je je camper of caravan opzet en ik besloot om twee betonnen platen naar rechts te verplaatsen, dan stond ik en pal aan zee en in de zon. Je kon, zoals het hoort, via de straatjes naar de andere betonnen plaat rijden, maar je kon (dacht ik ten minste) ook even tussendoor steken. Tussen die platen was een zandstrook van een meter breed of zo, daar kon ik met mijn campertje toch wel even door heen scheuren, ik heb wel engere dingen gedaan. Tja, die beslissing heeft me mijn ochtend gekost want ik reed de zandstrook op en flots…. zakte zo tot mijn voor-assen in de modder.

Tot mijn assen in de modder

Zo een geintje had ik al eerder gehad en er is maar een oplossing op, elk wiel opkrikken, steun onder auto, krik laten zakken (zodat de auto op de steun leunt), iets onder de krik leggen en zo de auto weer een stukje verder opkrikken, net zolang totdat je zoveel stenen onder de band kan leggen dat ie level is met de normale grond. Moeilijke bijkomstigheid deze keer was dat de plaats onder het krikpunt van de auto precies half boven betonplaat en half boven de modder zat zodat ik de krik heel moeilijk kon plaatsen. Omdat de auto zo ver in de modder gezakt is moet je dan eerst een gat graven anders kan je de krik niet onder de auto plaatsen. Tweede rotte bijkomstigheid was dat als ik de krik op een steen in de modder zette en dan ging krikken, niet mijn auto omhoog ging maar mijn krik de modder in zakte. Ook hier maar een oplossing, bek houden en doorkrikken, als je snapt wat ik bedoel. ! Dat koste mooi een uur per wiel en ik zag er uit als een moddermonster, maar na twee uur stonden de wielen gestut door heel veel strand stenen op normaal niveau. Ik starte de motor om achteruit te rijden, gaf lekker veel gas, liet de koppeling gaan en de auto begon naar achter (dus uit de modder) te komen. Toen schoot de versnelling uit zijn achteruit en de auto zakte terug, de stenen waren ondertussen ook lekker in de modder gezakt en toen ik ging kijken was de situatie bijna identiek aan de eerste keer, alle stenen die ik gebruikt had om te stutten waren de grond in gezakt. De tranen schieten je dan in de ogen, maar je moet door gaan. Bij de tweede poging heb ik grote tegels ipv stenen gebruikt, die hadden meer draagkracht en zouden minder snel in de modder zakken dacht ik en na weer twee uur krikken en modder vreten lukte het me eindelijk te auto uit de greppel te rijden. Het was ondertussen 1 uur, koste me dus 4 uur dat geintje. Omdat het prachtig weer was geworden en de temperatuur in de zon de 20 graden naderde heb ik de rest van de dag er maar van genoten, wat boodschappen op de fiets gedaan, wat buiten gezeten en in het algemeen heel veel niks gedaan. Ben nog op bezoek gegaan bij een Duitse man die een Winnebago camper had, die had ik tijdens mijn ochtend wandeling had zien staan. Een Winnebago is een beetje een droom van een camper, komend uit Amerika, het lijkt een beetje op een bus, is dus erg groot en heeel erg luxe. De badkamer doet niet onder voor die van een normaal huis en werkelijk alles zit er in (of kan je erin laten zetten). Oven en microwave zijn uiteraard standaard evenals een luxe tweepersoons bed, klerenkasten, zithoek met bank etc. Verder luchtvering die je auto automatisch recht zet als je parkeert (dus waterpass, zodat je eten niet van je bord rolt) en heel veel luxe technische snufjes.

De man bleek een ouwetje te zijn, en zijn camper was ook al 7 jaar oud. Toch reed ie elk jaar met dat ding naar Turkije en was er erg over te spreken. Had een diesel generator eronder hangen waar ook zijn airco en alles mee werkte dus hij was heel zelfstandig (waarom ie op een camping stond dan.. waarschijnlijk om lekker in de zon te zitten). Heb eens goed naar die camper gekeken, en behalve dat het erg mooie dingen zijn viel me wel op dat er heel veel auto achter de achteras zit, en dat is niet prettig. Als je dan over een hobbeltje rijd vliegt het achterste stuk staart een meter de lucht in, met gevolg dat alles door de lucht vliegt.

Had al eens op de website gekeken, in USA kosten die dingen $120.000 hetzelfde model in Europa kosten € 210.000. Veels teveel geld voor mij (ik ben maar een arme sloeber) en mijn inziens een slechte investering omdat de afschrijving op zo’n ding natuurlijk gigantisch is. Maar… als geld helemaal geen rol speelde, zou ik er toch wel nog eens over denken. (wie weer kan ik ergens een tweedehandsje op de kop tikken). Hee, je moet toch een droom over houden.