20041100 – Puri (India) en het grote ongeluk

11 November 2004, Puri en het grote ongeluk
Geplaatst op Thursday 14 April @ 19:24:53 GMT+1 door casper

11 november 2004
Gekkendag whaoaoaoaoaoaoaoa. Dat moest er even uit, echt een daggie voor mij. Netjes op tijd vanuit me slaap plekkie vertokken (half 8, km stand 128604), de weg bleef redelijk (met af en toe een stuk wat mindere ‘nog niet affe’ weg. Mijn doel was het strand van Rushikonda, dat lag net 10 km ten noorden van Visakhapatnam (krijg het me strot niet uit). Ik had zo gedacht, dat is halverwege Kalkutta, mooie plek om even uit te gaan rusten.

Onderweg maakte ik nog weer een typisch Indiase verkeers gaos tegen. De weg was even niet vier maar twee baans, en er was een spoorweg overgang, twee kritieke punten in India, meestal hele slechte wegen, hele hoge snelheids heuvels en veel verkeer. Nou, dit keer dus ook, want ik kwam ineens in een file van vrachtauto’s terecht van denk ik 2 km. En er zat geen beweging in, dus ik navragen en men zei dat het spoor dicht was. Aan de verkopers die langs liepen met allerlei waren kon ik zien dat dit blijkbaar normaal was. Enfin, na 10 minuten stilgestaan te hebben dacht ik van…dit is wel een hele lange trein, ik loop eens naar voren om te kijken wat er aan de hand is. En ja hoor, India op zijn best, wat ik daar zag……, in Nederland was er minstens oorlog uitgebroken, ME erbij, traangas etc. Hier in India… ach… Ik zal proberen te beschrijven wat er aan de hand was.

Stel je voor, spoorweg overgang van hele slechte kwaliteit, gaten in de weg, alleen maar heel langzaam overheen te rijden dus. Overweg is ook nog wat nauwer dan de gewone weg, dus eigenlijk maar een keer tegelijk, met proppen twee. Dan gaan de bomen dicht, men wacht netjes tot die weer open gaan. Ja, ammehoela dus, want de normale bus denkt, ik piep lekker voor, dus die rijd op de andere weghelft helemaal naar voren om snel voor de eerste vrachtwagen heen te piepen als de bomen open gaan. Maaaaaar, als bus één dat doet, doet bus twee dat ook en als er een bus over het hek is.. volgen ze allemaal. Dan gaan de bomen open… en staat het verkeer vast.
De eerste vrachtauto wilt de bus niet voor laten gaan, trekt op, schampt aan de zijkant een tractor met een kar, de bus probeert toch snel in te halen en schampt de vrachtwagen aan de zijkant, en alles staat als een wig vast. Niemand heeft de moed of de wil om zijn auto/bus of tractor weg te rijden, en zo blijft men al schreeuwend naar elkaar wijzen. Dat duurt goed een half uur, dan komt er heel kalm een politie agentje aangelopen, die overziet de situatie en probeert het op te lossen, maar dat is schier onmogelijk. Dan moeten een paar vrachtwagens van de andere kan achteruitrijden, dan kunnen de bussen er door. Denk je.. zo, hehe, rijden met die geit. Nee hoor, want prompt komt er van de andere kant een halve zool die ook illegaal op de andere weghelft de file inhaalt en zo de andere kant de boel blokkeert. Het hele verhaal begint opnieuw, kost weer een half uur.

Toen ik mezelf een beetje zat op te vreten (een uur in de stinkende hitte op een stoffige weg) kwam er een gast illegaal de file in halen, en probeerde zijn auto tussen die van mij en mijn voorganger in te proppen. Ik bedoel, er was 2 meter ruimte, die auto paste er met geen mogelijkheid tussen, maar toch doen he. Dan schiet het wel even vol bij mij hoor, dus honkbal knuppel gepakt en naar buiten gestapt, de man verteld dat ie zijn heil maar elders moest zoeken. Letterlijk zeg ik in het Engels tegen die gast “why do you block traffic, why are you such a bad driver, and why are you such a stupid man?’ terwijl ik hem strak aan bleef kijken. Die idioot wist niet wat ie zeggen moest, begon een beetje zenuwachtig te lachen, en keek de andere kant op. Ik vraag hem ‘Please answer my question’ toen raakte ie helemaal in paniek en gaf gas om zijn auto overdwars te parkeren voor de vrachtwagen die voor me stond. Haha, ik was effe opgelucht, dat duurde niet lang, tot de volgende GEK eraan kwam…. India…. af en toe haat ik dit land.

Goed, verder op weg naar Rushikonda, omdat de weg redelijk bleef schoot ik aardig op en arriveerde na wat navraag rond 3 uur in Rushikonda. Dat bleek niks meer dan een gehucht te zijn (weer geen internet dus) maar het strand was inderdaad mooi, en daar genoot ik dan maar van in de middag. Lekkere wandeling met Brox gemaakt, die zich helemaal uit kon leven. Lang langs de kust gereden om een goed en lekker parkeer plekkie te vinden, maar dat viel nog niet mee. India is natuurlijk niet op campers ingesteld, en langs de kant van de drukke weg staan vond ik niet zo een goed idee. En was er eindelijk eens ene plekkie waar mijn auto op paste, hadden ze er een droogplek voor vis van gemaakt, duizenden vissen en visjes lagen er te drogen alsof het de schone was was, en stinken dat het daar deed. Dan maar parkeer plek gevonden op een publiek strandje, das wat minder, want in India betekend dat veel mensen, veel rotzooi, veel verkopers en veel herrie. Toch gebleven, snel me was naar een wash-walla gebracht, kon ik de volgende dag tenminste weer eens wat schoon ondergoed aan. In de avond werd het snel rustig, zelfs de muziek van de tempel ging uit, wie weet slapen we toch nog lekker…

En dat op waypoint N 17 46.890 E083 23.079

Zaterdag 12 november 2004
Toch goed geslapen op het strand, en maar besloten om vandaag te blijven (moest wel, want me was was pas om 4 uur in de middag klaar). In de ochtend geprobeerd om de kier tussen fiat en camper toch provisorisch vast te zetten, of in ieder geval zo te maken dat de kier niet groter werd. Of het gelukt is… ik weet het niet, we moeten afwachten. Liep te overwegen de twee helften vast te kitten/lijmen, maar dat is wel heel definitief dus maar niet gedaan. Later wat door het gehucht heen gewandeld, alle winkels bestonden uit houten keetjes die voor de huizen stonden en daar Brox’s kleedje laten maken, suiker en kip gekocht en veel bekijks bij de camper natuurlijk. Morgen weer door rijden, dus nu effe van het strand genieten, lekker gewandeld, vier uur was opgehaald en biertje gedronken…….eten gekookt etc.
Het is vandaag feestdag van de herrie, waardoor iedereen vuurwerk en vooral rotjes afsteekt, het lijkt Nederland wel op 30 december.

Om te onthouden:
Tum Kitinee Salkekhoo. = Hoe oud ben je
Jaje = Ga weg
Po=Ga weg in Tamil

zaterdag 13 november 2004
Vanochtend mijn strand plekkie maar weer verlaten. Mensen waren er ook niet zo heel aardig, alleen op je centen aardig, houd ik nooit zo van. Toch nog lekker gewandeld in de ochtend over het strand, en daarna vertrokken richting Calcutta (oh nee, kolkatta) wat nog een sloridige 1000 km was, om 9 uur in de ochtend. Km stand 128879, erg warm maar, de wegen waren weer perfect, dus dat schoot lekker op vandaag. Merkte op dat je op een gegeven moment niet meer ziet hoe mooi het land is. Ik bedoel, je raakt gewend aan al die kokosnoot palmen, al die mooie graan velden en glans groene rijst paddy’s. Ik denk dat ik je er immuum voor wordt, dat is wel jammer.
Waar ik niet en nooit gewend aan zal raken is de stank van een dood dier. Wij gillen in Nederland al als er ergens een dood vogeltje ligt te rotten, denk je dan maar eens in hoe het ruikt als er een paar dooie honden langs de kant van de weg liggen te gisten, of een dood varken of koe. Niemand haalt ze weg, en de stank is kilometers lang onverdraagbaar.

Ook om nooit aan te wennen zijn die vele ongelukken met vrachtwagens. Meestal frontaal tegen mekaar ingereden (beide wilde niet op zij, helemaal high van de Betel noten die ze de hele dag kauwen), cabine helemaal in elkaar, flarden auto overal.

Maar vandaag zag ik toch de vreemdste, beide vrachtwagens stonden op de binnen berm (waar je absoluut niet kan komen met je auto, die ligt minstens 40 cm hoger). Helemaal tegen elkaar als een liefdes stelletje, frontaal, hoe ze het voor elkaar hebben gekregen, onvoorstelbaar.

Toen ik de provincie grens van Adrah Pradesh naar Orissa overstak wilde een domme agent me aanhouden om mijn papieren te kijken, maar ja, ik niet begrijpen, dus ik per ongeluk doorgereden. Ook hield prompt de mooie weg op en begon de Indiase ellende. Het is dan ook net alsof het aantal vrachtwagens zich dan ineens vertienvoudigt, want op een tweebaansweg weg hang ik alleen maar achter die kolossen die stinken en je niet willen laten inhalen.

Het is vandaag feestdag in India, ik dacht iets van God van het licht of zo, vandaar ook al die vuurwerk (nu nog steeds) en veel dichte winkels dus had wat moeite om kippie en groenten te vinden, maar om 4 uur lukte dat dus toch. Om 17:00 uur geparkeerd, maar om 8 uur kwam er een politie auto met 5 agenten melden dat het hier echt te gevaarlijk was, en ze liever hadden dat ik ergens anders ging staan. Ze sommeerden het nog net niet, maar goed, ik wilde ook geen trouble maken, dus ben ze gevolgd naar een truckers parkeerplek waar ik helemaal niet happy mee ben. Het is maar voor een nachie, en ik doe mijn oordopjes wel in…nog 600 km tot kallie..

Gestopt om 17:07 in een veld achter een fabriek. Km stand 129147 (268 km gereden, een record). Wapypoint N 19 18.076 E084 49.993 (na politie verplaatsing)

Getankt op km 129029, 43 liter voor 1210 roepies (relyance)

zondag 14 november 2004.
Slecht geslapen op mijn alternatieve slaapplek, en vroeg weg gegaan omdat er om 7 uur al weer 15 man me aan stonden te gapen, en in de ochtend zo vroeg kan ik dat slecht hebben. Toen werd ik ook nog eens vet gesneden door een vrachtwagen, en pal daarna een bus die me zowat van de weg af reed, dus ik had hem al weer lekker hangen zo vroeg, en vervloekte alle stomme India’se chauffeurs luidkeels. De weg werd er ook niet beter op, sterker het werd weer een gaten kaas, en mijn humeur zakte onder het nulpunt.

India is India, daar gebeurt altijd het onverwachte, want toen ik stopte om koffie te maken om 10 uur of zo, kwamen er twee jochies van 13 op me af stappen, en in perfect Engels begonnen ze me heel intelligente vragen over Holland en mijn reis te vragen. Dat werd een boeiend gesprek, heb de wereldkaart er nog bij gepakt en ze uitgelegd waar Holland lag (een dacht vlak bij Afrika) en toen ik me koffie op had waren ze echt teleurgesteld dat ik weg ging. Dat deed mijn humeur wel weer een paar puntjes stijgen, en toen vlak daarna ook de weg een stuk beter werd zag alles er weer zonniger uit. Dat is toch wel het leuke van de India’ er, die heeft nog steeds in zijn hoofd dat elke buitenlander leuk en boeiend is (ze moesten eens weten).

Opvallend was toch wel, maar dat is zo in heel India, heb het echter nog nooit verteld, dat als er maar ook ergens een slootje, een put, een vieze plas, klein meertje of wat voor een water dan ook is, staan er India’ers een van de volgende dingen in te doen: Zich te wassen, er in te zwemmen, de was te doen, er in te urineren, hun billen te wassen (als alternatief op wc papier), hun haren nat te maken en te kammen etc etc. Maakt niet uit of het een vies sompig modderige plas vol met waterplanten is of een hard stromende rivier.

En dan rijd ik door zo een dorpje van 6 huizen en drie winkels, staat de lokale bevolking aan de kant van de weg met ogen als schotels en hun kin op de voeten, en dan vraag ik me af, zou ik de eerste camper zijn die ze zien?

Bij de lunch van wat in het vet gebakken aardigheden en een stuk hele vage (maar lekkere) soort kaascake las ik in het boek over Puri en de zonnetempel er vlak bij, die een ‘world heritage site ‘ van Unesco was, en ik besloot ter plekke daar maar naar toe te rijden. Het lag ook aan de kust, het was warm, dus kon gelijk nog een duik nemen. Dat was een fatale beslissing, want het shortcut weggetje (van Kurda naar Pipli) wat ik nam was heeel ernstig slecht (maximaal 20 km/u) en toen vlak na Puri richting Konarak ineens de weg een nieuw teer-dek had gekregen kon ik er weer de derde versnelling tegen aan gooien. FOUT CASPER, want alles was mooi geteerd, op dat ene gat na, en dat zag ik dus over het hoofd. Ik maakte een duik naar beneden, en gelijk daarna weer naar boven, de tafel vloog door de lucht, Brox ook, en, veel ernstiger, ik hoorde KRAK, keek in mijn spiegel en zag mijn brommie niet meer.
Ik vreesde het ernstigste, en dat was ook gebeurd, mijn fietsdrager was van onderop het chassis vrijwel helemaal afgescheurd, een stuk van de bodemplaat meegenomen, lange scheur in de bodem, duidelijk einde verhaal fietsdrager. Me gereedschap gepakt en de boel los gaan schroeven, uiteraard ondertussen gade geslagen door een 50 tal India’ ers, die allemaal vrolijk aan het (uit)lachen waren, geen poot uitstaken en me gewoon in de weg liepen. Ik bitste zo van ‘if you don’t help me, then go home’ maar blijkbaar was iedereen home, want het hielp niet. Er was weinig wat ik kon doen, ik kon ze moeilijk wegjagen, ze stonden in hun eigen dorpje, `dus maar geprobeerd ze te negeren, maar dat valt niet mee als er 50 man tegelijk aan alles zitten, ik leg mijn dopsleutel even neer om een schroef met de hand verder los te draaien, hup, ligt ie al bij een India’er in de handen, en dat zo de hele tijd.

Maar goed, ik had nu dus een GROOT probleem. Behalve dan de schade aan de auto, zal ik mijn fietsendrager achter moeten laten en ook mijn brommie. Fiets kan ik voorlopig wel even binnen in zetten, of misschien op het dak binden maar voor brommie geen plek. Das wel even een domper, want ik heb erg veel plezier van brommer gehad, en weet niet goed wat ik er nu mee moet. Verkopen? Niemand hier op het platteland heeft geld. Weggeven? Ik vind niemand aardig, alleen maar irritante kijkers. Ik moet er een oplossing voor bedenken, wie weet als ik er ene nachtje over slaap. Na verloop van tijd ging er een iemand wat meehelpen de fietsdrager te ontmantelen, en mijn brommie bij hem op het erf geparkeerd, fiets in de camper gegooid, en op naar het strand.
Daar gezwommen (het was koud), me gewassen, gast die me hielp terug gebracht naar zijn huis en in het ondertussen donker geworden met heel veel pijn en moeite een plekje om te parkeren gevonden. Uiteraard Brox het wegjaag werk laten doen, want er stonden al snel weer 30 man te loeren.

Tja, het moest eens gebeuren, ik zag het al aankomen eigenlijk, maar toch is de schrik er niet minder door. Ik zit dit nu ‘s avonds te typen, en ik baal nog steeds. Niet eens het geld, alhoewel dat ook zonde is, toch 350 euro’s die bromfiets, maar het is/was gewoon een lekkere oplossing, sinds ik het ding had me fiets niet meer gebruikt, ik zag veel meer van elke stad, deed veel meer, het was gewoon super handig. Nou, ik moet me dus maar aanpassen, maar met weemoed….

Geslapen op waypoint N 19 51.706 E 085 56.320
Eind km stand 129385, 265 km gereden.

Maandag 15 november.
In de ochtend was het natuurlijk gelijk raak met gapers, dus weer vroeg weg. Om 7 uur reed ik de laatste 26 km naar Konark om eerst 30 roepies getild te worden voor een sukkelige brug, en daarna 10 roepies parkeer kosten, om daarna nog een 250 roepies te moeten betalen voor die stomme tempel. Kan wel weer merken dat ik in Noord India kom. Me fiets stond in de camper, en bij de zonnetempel aangekomen heb ik hem er maar uitgehaald, zadel erop gezet, hier en daar wat rechtgebogen en met de fiets de tempel bezoeken. Jezus wat een toeristische bedoeling hier zeg, en als ze het nou aantrekkelijk maken…. nee hoor, lange rijen met stalletjes die allemaal precies hetzelfde verkopen, en dan schreeuwende verkopers erin die roepen.. ‘please come’, en ‘stop here’ en meer van dat soort onzin, en als je dan even stopt dan krijg je gelijk de meeste domme prularia onder je neus geduwd, dat wil je niet weten.

Anyway, de tempel was wel aardig, deed weer veel aan Kajuraho denken, erg veel kamasutra figuren aan de buitenkant in alle standjes denkbaar, enfin, we kennen het langzamerhand. Na het tempel bezoek ben ik begonnen met mijn fiets eens te proberen achterop de camper te hangen. Heb allerlei standjes geprobeerd, kwam uiteindelijk terecht op ondersteboven aan de trap, dat was de beste manier. Mijn brommer nog proberen te slijten, een iemand had interesse maar tot nu toe niets van hem vernomen. Na tempel bezoek naar het strand gereden, weer zo een toeristische zooi, ben het langzamerhand wel gewend, lekker gezwommen in reuze golven en daarna geparkeerd op de lokale helipad, wat lekker afgelegen was. Ga straks nog wel even zwemmen in de zee, en dan zien we wel verder, ieder geval proberen een heel eind naar Kolkatta te komen.