20050600 – Terug in Nederland en toekomst plannen

Zomer 2005, ik ga weer weg en mijn vrachtwagen rijbewijs
Geplaatst op Monday 04 July @ 05:56:54 GMT+1 door casper

Het is even stil geweest op de website, maar toch is er veel gebeurd. Het is moeilijk dit allemaal op een rij te zetten, maar ik zal mijn best doen.
Dat ik weer weg wilde, stond voor mij wel vast. Als je twee jaar weg bent geweest uit je land, ben je de weinige vrienden en vriendinnen kwijt die je nog over had. Plus dat veel van mijn kennissen kring uit mijn werkverlelden stamde, en dat er dus niet meer was, voelde ik me al snel een beetje als een derde been. Eh nou ja, beetje jan lul dus.

Het reizen met de auto op zich is mij prima bevallen, en ik denk dat het een van de ideaalste reis manieren is. Ben met openbaar vervoer geweest, met vliegtuigen en met de auto (lees camper) en dat laatste bied je toch wel een grotere vrijheid aan dan andere manieren.

Ik was onderweg een aantal mensen tegen gekomen die zelf een auto gebouwd hadden of er een hadden laten bouwen en aldaar toch wel een aantal ideeën opgedaan. Ben dan ook in mei gaan kijken bij een aantal auto bouwers, bedrijven die speciale voertuigen bouwen om mee door woestijn, hitte, droogte etc te reizen. Hier kan je alles laten maken, van een auto met je eigen smart in de achterbak tot vierwiel pieremechocheltje.
Na erg lang beraad bij me zelf, heb ik dan toch besloten een vrachtwagen te laten bouwen, maar dan wel een met 4wheel aandrijving. Een vrachtwagen die sterk genoeg is om de slechte wegen van bijvoorbeeld Pakistan en India te weerstaan, maar die comfortabel genoeg is om een aantal jaar in te wonen, en dit alles voor een acceptabele prijs.
Vooral dat laatste was een probleem, want hoe meer eisen je aan zo´n auto stelt, hoe duurder het word en ook bij mij kan de kraan niet eeuwig open blijven staan.

De keuze is ondertussen gemaakt. Ik heb gekozen voor een 10 tons MAN vrachtauto met 4wheel aandrijving, waarop een leefcabine zal worden gebouwd van 5 meter lang, met vast bed, keuken en badkamer, en als extra een goede motor-drager achterop, airco, generator en oven. Verder lijken de specificaties erg op die van mijn oude camper, maar alles net wat beter. Grotere ijskast van het compressor type zodat ie ook in erg warm weer werkt, de airco dus, grote dakramen, grotere verswater tank, grotere diesel tank etc, het gaat er dan ongeveer zo uit zien.

De planning is dat in November het chassis geleverd zal gaan worden, waarna er in 6 maanden tijd de aanpassingen en opbouw op gebouwd worden, dit alles met de hand. Het word gedaan door een Duits bedrijf, klein familie bedrijfje, dat met kop en schouders boven andere bedrijven uitstak, zowel kwa kennis, benaderbaarheid en ook kwa prijs. De prijs van het ding is twee keer zo duur als ik begroot had, dus het wordt financieel wel wat schipperen, maar dat heb ik er graag voor over. Zo zal ik het met een Duits kenteken laten, om zo geen BPM te hoeven te betalen en de Duitse BTW iets lager is als de Nederlandse.

Een van de vereiste om een vrachtwagen te rijden, is dat je een groot rijbewijs hebt. Dat moest dus gehaald worden.
Denk je van ach… even in een iets grotere bak scheuren en dan heb je het gehaald…. Niet dus, zo makkelijk is het helaas niet. Omdat het rijden met een tig-tons vrachtwagen een hele verantwoordelijkheid is, moet je er serieus voor leren. Eerst verkeer theorie, dat is nog wel te doen. Borden en voorrang kennis, maar ook hoe lang een vrachtwagen mag zijn en dat soort werk. Daar examen van afleggen, ach dat ging wel.
Daarna het vak techniek. Weten hoe een motor werkt, luchtsysteem, remmen, elektriciteit etc. In principe moet je alles weten. Viel niet mee die cursus, maar wel interessant.
Vervolgens het saaiste vak ooit, administratie. Daarin moet je alle Europese wetten kennen, welke stoffen je mag vervoeren, hoe lang je mag rijden, welke vergunningen je nodig hebt, welke vrachtbrieven bij welke goederen horen, ga zo maar door. Een heel boek met feiten in je kop stampen, dat viel echt niet mee.
Als laatste dan eindelijk de praktijk, ook dat was veel moeilijker dan ik verwachte. Gelukkig alles in een keer gehaald, maar het heeft wel wat zweet druppeltjes gekost (en een bak met centen).

Toen ontstond het idee om met zijn tweeën de reis te gaan maken. Ik had een goede kennis die wel mee wilde en waar ik in het verleden ieder geval wel goed mee kon vinden. We hadden de zelfde interesse en kennen mekaar al een flink aantal jaar. Ik realiseerde me dat samen reizen en op mekaars lip zitten heel wat anders is, dus ben bewust wat bij deze persoon rond gaan hangen (en op zijn lip zitten) om te kijken hoe dat was. Helaas toen ik plannen aan het maken was en hem er bij probeerde te betrekken kwam er niet veel uit, hij zakte voor zijn vrachtwagen rijbewijs en toonde weinig interesse om er mee verder te gaan en toen ik ook nog eens een week klussen voor hem klaarde (om te kijken hoe het was een paar weken op mekaars lip te zitten) en ik met de nek werd aangekeken dacht ik van tja, moet ik het daar van hebben, dan laat maar. Als je na een week al strubbelingen met elkaar krijgt dan lijkt het me geen goede toekomst. Mijnheer had er geloof ik geen zin meer in, het was allemaal te moeilijk of zo, ik weet het niet. Hij ging met zijn eigen oogkleppen op verder met zijn zaken en plannentjes zonder andere dingen in ogenschouw te nemen, rende van hot naar haar als een flinder die aan elke bloem even ruikt en vloog dan snel weer door naar de volgende. Tenminste, zo kwam het allemaal bij me over. Dat idee was dus erg snel weer vergeten, hoewel ik het wel jammer vind want met z´n tweeën reizen bied toch wel wat voordelen natuurlijk.

Ik had ook besloten om geen hond meer mee te nemen op mijn volgende reis. Ik heb erg veel plezier en gezelschap van mijn hond Brox gehad. Hij heeft me beschermd als nodig was, hij heeft mensen weg gejaagd waar nodig en was een afschrikking voor mensen met slechte bedoelingen. Verder had ik, door de hond, altijd erg veel aandacht van lokalen en word je overal herinnerd als de man met de hond. Zo belde ik net naar en hotelletje in Delhi waar ik vaak zit om een kamer te reserveren voor als ik met vliegtuig midden in de nacht aankwam. Ik noemde mijn naam, en de Indiaer wist gelijk te vertellen wie ik was: ´ he man with the dog´.
Echter is een hond meenemen ook een grote belemmering op twee manieren.
In de eerste plaats stoot het mensen af, zeker in de Moslim landen, maar ook in andere, gewoon omdat het een grote, gevaarlijk uitziende hond is. Dat is lastig, vooral in grote steden waar je met de hond moeilijk weg komt. Je kan hem niet mee de stad in nemen want je krijgt soms echt super-overtrokken reacties, zelfs bakstenen naar mijn kop heb ik gekregen (Iran). Maar, erger nog is het gebonden zijn. Je kan niet van je auto weg voor een langere periode, dus dat betekend dat je niet een side-tripje kan maken, of eens een paar dagen kan gaan raften, een boottripje maken etc. En dat vond ik eigenlijk het grootste probleem. Je gaat op reis om dingen te zien, ervaringen op te doen, en het is dan niet prettig als je nogal wat leuke dingen niet kan doen. Vandaar dat ik de hond bij een kennis heb gestald die er erg blij mee is, de hond heeft veel ruimte, kan vrij lopen en spelen en heeft veel mensen om zich heen. Einde verhaal hond van Casper.
Brox, af en toe zal ik je best missen.

Als je een nieuwe camper koopt, moet je natuurlijk wel de oude verkopen. Mijn Knaus camper was ondertussen 12 jaar oud en het was wel te zien dat hij gebruikt is geweest. Toen ik hem kocht zag hij er piko bello uit, nu, deuk in de alkoof, scheurtjes hier en daar, krassen op de lak en op de geribbelde camperwanden, krassen op de ruiten etc. Toen ik op het Internet en bij camper tijdschriften ging kijken wat de prijzen waren en wat er te koop was schrok ik wel een beetje. Het aanbod van tweedehandse campers was enorm, de prijzen waren niet om over naar huis te schrijven. Het was voorjaar 2005, op zich de ideale tijd om je camper te verkopen dus ik moest snel handelen. Na mijn terugkomst in maart heb ik snel de auto leeg gehaald en me er daarna over verbaasd hoe vies het ding was, zowel van binnen als van buiten. Stof van mijn reis was in elke gaatje spleetje en randje gaan zitten, had zich heerlijk vastgekoekt en het was een immens werk om dat allemaal schoon te krijgen. Hetzelfde gold voor de buitenkant, want ondanks dat ik de camper onderweg wel een paar keer heb laten wassen, waren er ontelbare strepen en kleine krasjes op de lak. Strepen vooral van bomen en takken. Er is dan maar een oplossing, de boel met autowas flink poetsen. Een camper is echter geen auto, en krassen uit het geribbelde materiaal poetsen was een monniken werk waar ik heel wat tijd in moest investeren. Dat schoonmaken en poetsen heeft zeker 3 weken in beslag genomen. Heb in die tussentijd ook wat scheurtjes deukjes en ander niet fraaie kleine schades weg gewerkt.

NU was het tijd voor de APK keuring. Ik vermoede dat dat op zich niet zo´n probleem zou moeten opleveren. Het telefoontje van de garage dat mijn achteras krom was (duh) en er nog meer ellende was en dat dit 2000 euro zou kosten was daarom wel een verassing. Zonder APK goedkeuring krijg je je karretje niet verkocht, dus was er weinig keus.
Hierna snel de auto op het internet aangeboden en via caravan&camper en de telegraaf onder de aandacht van potentiële kopers gebracht. Nou ik kan je vertellen, adverteren in de Telegraaf heeft gin zin. Behalve dat het erg duur was (200 euro voor een klein regel advertentietje) waren er 2 slechte reacties. Beter waren de reacties via marktplaats.nl en speurders.nl. Toch duurde het wel een paar weken voor ik een serieuze koper kreeg. De man had een techneut meegenomen, en die ontdekte tijdens een proefrit dat oa de motor ophang rubbers versleten waren. Dit wist ik eerlijk gezegd wel, maar was bij de APK geen struikelblok. Verder hoorde en zag ie allemaal enge dingen, dus ondanks dat de potentiële koper erg enthousiast was hebben die na een paar dagen gebeld dat het niet door ging.
Enfin, dat ging zo wel wat door, elke week kwam er wel iemand kijken maar kopers ho maar. Tja, dan kan je blijven wachten, maar die camper wordt er daar door niet beter van. Na daarom de prijs maar eens met 10% verlaagd te hebben kwamen er iets meer reacties los, en uiteindelijk heb ik hem dan toch nog verkocht (na een reparatie van de motor ophang runners). Ik hoop dat de nieuwe eigenaars er blij mee zal zijn.

Ondertussen zat ik beetje met mijn handen in mijn haar zo van, wat moet ik nu. Mijn camper zal pas in het najaar tijd gaan vragen, ik heb veel tijd en een dure auto besteld. Oplossing, werk zoeken. Dat is makkelijker gezegd dan gedaan. Vond ondertussen via een familie relatie wat werk op een boot in Amsterdam. Die boot had veel onderhoudswerk nodig, en ik heb dus een paar weken staan schuren, krabben, kitten en lakken. Niet mijn favoriete werk, maar je moet wat.

Ook had ik zo van, wat moet ik hier nu in de zomer, beetje zitten te zitten terwijl iedereen pleite is. Dus na wat heen en weer zoeken dacht ik, ik koop een ticket naar India (Delhi) en dan zie ik wel verder. Ik vertrek op 6 juli en kom 18 augustus weer terug. Wat ik daar ga doen is nog niet duidelijk. Wel ga ik vast onderzoeken hoe en waar ik de vergunning moet gaan krijgen om via het oostelijke gedeelte van India (Assam) naar Myanmar (Birma) te mogen rijden. Heb al wat mensen gesproken die hier op stuk zijn gelopen. Het is wel mogelijk om een vergunning van en voor Myanmar te krijgen, maar India laat je het laatste stuk naar de grens niet rijden, vanwege, zoals men claimt, gevaarlijk gebied. Het is daar al wel geruime tijd onrustig, af en toe ontplof er eens wat, maar dat is in wel meer landen zo. Men zecht dat het onmogenlijk is een vergunning te krijgen maar proberen ga ik het wel. Om nu die vergunning te krijgen moet je de wielen van de bureaucratie van India smeren, en daar gaat tijd in zitten. Met 6 weken India voor de boeg, moet ik toch wel wat verder komen lijkt me.

De planning voor als ik terug kom? Werk zoeken denk ik. Want de kosten van die auto moeten wel betaald worden natuurlijk….. Ik zal eventuele bijzonderheden vanaf India op mijn site plakken, ik ben verder via mail (let op, ctjansen@ctjansen.nl is mijn nieuwe mail) en of mobiel wel redelijk bereikbaar vermoed ik.