20050700 – India, met rugzak, Family X

Juli 2005, Jezus, een drijvend lijk en stront tussen de tenen.
Geplaatst op Friday 22 July @ 10:09:46 GMT+1 door casper

In Kajuraho heb ik het toch nog 9 dagen uitgehouden. Niet slecht voor een takla hoor. (Takla betekend ‘kale’ in Hindi). Zo kun je mooi het leven van de India’ers rustig bekijken, en er ook bewondering voor krijgen. De gemoedelijkheid, die wij in het westen niet meer kennen, de gelatenheid waarmee veel India’ ers minder leuke dingen accepteren maar helaas ook de lammeloosheid van een groot deel van de bevolking

Om daar eens wat dieper op in te gaan, neem ik als voorbeeld family X. Deze, echt bestaande family bestaat uit Pa en moe en twee zonen, een van 16 een van 14.

Pa werkte als kok in een restaurant, maar het betaalde slecht en de uren waren slecht, dus is hij een thee-standje op het centrale plein begonnen. Moet je niet te veel van verwachten, het is een houten kar, met daarop een kerosine brandertje, een pan en een zeefje, drie potjes (een voor suiker, een voor thee en een voor melk) en een bakje voor de thee kruiden en geld (thee kruiden zijn in de zomer Kardemon (moet ik de vertaling even van opzoeken) en gember in de winter). Goed, dat thee stalletje moet de family onderhouden, dus pa zet dat elke ochtend trouw om 6 uur op, en men sluit om 8 uur in de avond. Beide zonen nemen deel van deze uren in beslag. De oudtse zoon wilde eigenlijk heel graag naar school, is inteligent en spreekt goed Engels, de jongste zoon is een flierefluiter die het liefst rond toeristen hangt en heel begendig bedeld om euro muntjes (en die dan weer inruilt bij andere toeristen voor roepies). Biede zonen hangen de hele dag rond die stand. Oudste zoon wilde dus liever naar school maar Pa had geen geld voor de schoolboeken. Die heb ik dus voor hem gekocht, waardoor hij nu weer een jaar naar school kan, maar dat is allemaal even terzeide.
Een kopje thee kost 2 roepies (4 eurocent), daar gaan vermoed ik zo voor minimaal de helft aan geld aan ingredienten in (maar ik vermoed meer) en ik schat dat er per dag zo’n 100 bakkies troost over de toonbank gaan (over het karrewiel in dit geval). Dus, om het makkelijk te maken zijn er per dag netto zo’n 100 roepies (2 euro) inkomen per, daar moet een familie van 4 van eten en leven. Naast het stalletje staat nog een ander stalletje, van de concurrent, en in de omgeving van 250 meter zijn er minimaal nog 8 van deze thee verkopers. De India’ ers drinken graag thee, maar als je nou logisch nadenkt, zou ik zeggen, ik ga wat anders doen dan de andere om me te onderscheiden.
Als brugman heb ik gepraat tegen pa en zonen, ik ben met allerlei ideeen gekomen om andere dingen te gaan doen, maar niks dus he. Men berust liever in de huidige lamlendigheid, waar men van weinig rond moet komen maar wel zekerheid hebt van 100 roepies per dag. En dat is typisch Azie. Doe wat je buurman doet, en dan komt het wel goed. Ik kan er dan bij mijn pet niet bij, is dat mijn ondernemersgeest, nee, dat lijkt me niet, hier hoef je geen ondernemer voor te zijn om te zien dat dit een dead-end is.

Ander voorbeeld. Het ZEN Hotel, waar ik de negen dagen in geslapen heb. Men is hard bezig nieuwe kamers te bouwen, gewoon boven op de oude, met wat sluipdoor en kruipoor gangethjes en trapjes word er dan gewoon 4 nieuwe kamers bij geplakt. Echter, de bestaande kamers zijn erg verwaarloosd, kranen lekken of doen het gewoon niet, stopkontakten hangen los uit de muur, TV antenne valt uit de muur als je hoest, matrassen zijn vies vuil en gescheurd, naja, zo kan ik nog even door gaan. Op mijn opmerking van ‘ is het niet verstandiger eerst een de bestaande kamers wat op te kalefateren voordat je nieuwe gaat bouwen’ werd ik aangekeken alsof ik gek was. Dat doe je toch niet, haha.
Soms denk ik wel eens…. ik ga hier iets beginnen, want ik kan het 20 keer beter dan die India’ ers. Maar gelukkig is die brainwave snel weer weg hoor.

Anyway, mijn goede vriend Banti, die ik nu al drie jaar ken, net als zijn familie, wilde heel graag een tuk-tuk gaan kopen om zo wat meer inkomen te genereren voor zijn family. Hij zal binnenkort gaan trouwen (zijn vrouw heeft de hele family voor hem uitgekozen) zijn vader is oud aan het worden dus die moet ie ook gaan verzorgen en dat noopt tot aktie. Ik denk, ik help hem een beetje, kom, de man is van goede hart en wil graag (op z’n Indiaass helaas, dat wel) dus al pratend kwamen er vragen van mij naar voren zo van ‘ wat gaat je dat dan opleveren, hoeveel inkomen kan je verwachten, welke kosten ga je tegenkomen (onderhoud, belasting e.d.). Op geen van deze vragen had ie nagedacht, het enige wat ie wist dat er een auto-riskhaw te koop was voor 34.000 roepies (680 euro) en die wilde hij graag hebben. Nou ben ik geen techneut, maar ook niet helemaal dom op dat gebied, dus ik zeg… ik ga met je mee kijken.
Zo…. dat ding zag er uit, niet normaal. Stond al 4 maanden stil (en dus al 4 maanden niks aan gedaan) , roest er dik op, scheuren in alle bekleding ect. Ik vond het idee dus ook niet zo goed, er waren een hoop mankementen op technisch gebied. Banti bleef echter vol houden dat de huidige eigenaar het ding helemaal zou op kalefateren en hij dus een goed werkende Rikshaw zou krijgen.
Ok, wie ben ik dan om hem zoiets te weigeren. Hij had zelf 8000 roepies gespaard, kon 15.000 roepies van een kennis lenen, ik zegde hem een 10.000 roepies lening toe en de rest zou hij later kunnen betalen. Ik heb hem bewust ook zelf laten betalen, anders zou het wel heel makkelijk zijn, en dat was niet de bedoeling. Enfin, alles was geregeld, de volgende morgen zou men naar Chandigar gaan, de dichts bijzijnde stad om de paieren rommel te regelen en het ding bij een garage te dumpen.

De volgende ochtend stond Banti met een zuur gezicht voor mijn Hotel kamer deur. De hele boel ging niet door, want de man waar hij 15.000 van kon lenen had ineens 120% rente geeist en terug betaling in 2 maanden met de riskhaw als onderpand. Dat had zijn familie dus ook een beetje te gortig gevonden waardoor de hele deal niet door ging. Maar ja, daar ben je wel twee dagen mee bezig. En dat is nou typisch India.

Anyway, ik loop weer te brabbelen, dus ik ga maar wat door typen. Op de dag dat ik weg ging kwam Banti ineens met een kado voor me aan. Grote doos, dat het in mijn rugzak moest passen, daar werd niet over nagedacht. Ik had al een vermoeden wat het was, want voor hij de winkel in spurte werd me nog even gevraagd of ik echt wel een Christen was. Toen ik later dan ook de doos open maakte was het een afschuwelijk lelijk Jezus aan het kruis beeld, van een soort hard gegoten plastic, bruine kleur, echt zo’n ding wat je gewoon op de rand van de tafel moet zetten. Wat MOET IK ER MEE?????. Waarschijnlijk dacht hij dat ook van die delftsblauwe klompjes ie ik voor hde familie had meegenomen haha.

Naja, op 2 uur in de middag de bus naar Satna gepakt, die was stampie vol, dus dat werd met z’n 3 en op een stoel waar je in Europe in je uppie zit reizen, maar buiten wat spierpijn is dat wel te overleven. De trein naar Varanasi was half uurtje te laat, en heel erg warm van binnen. Volgende ochtend arrivereerde ik daar in de stromende regen op het mierenhoop station van Varnasi Junction.

Een guesthouse opgezocht waar ik al eerder was geweest. Niets bijzonders, maar wel centraal bij de Ganges rivier gelegen. Na een opfrisbeurt deze oude bekende rivier maar eens gaan bezoeken. Het tafreel wat ik onder ogen kreeg was absoluut niet wat ik verwacht had. He water in de Ganges, gedurende mijn vorige bezoeken een kalm stromende rivier, was nu een wildstromende kolkende massa, bruin gekleurd door meegevoerd zand, met in de rivier kolkstroompjes en meedrijvende takken en zooi. Aan de kant van de rivier was het water iets rustiger zodat men gewoon nog kon baden. Vanwege het hoge water niveau was er van de Ghatts, dat zijn de trapjes die bij laag water naar het water niveau afdalen niet veel over, dus alle mensen die zich daar in het laagwater seizoen bevinden waren nu samen gepropt in het kleine stukje wat er nog van over was. Bij laagwater al een menselijke puinhoop, kan je je voorstellen dat het nu nog 10x zo erg is.
Kwam dan nog bij dat het Poona seizoen begon (ik weet niet of ik dat goed spel) waardoor het een India’s spectacel van jewelste was. Poona is de feestmaand van de een of andere god , heeft ook iets met de maan te maken, waar groepen met mensen water uit de Ganges rivier halen, in een fles of kan doen, om vervolgens dan dit water naar de een of andere tempel te brengen die 1400 km verderop ligt. Dit alles lopend, zonder bagage. Je ziet eenlingen dit doen, maar ook groepen van 20 man, al zingend en biddend. Het is een soort kruising tussen de vierdaagse, de pelgrim tocht naar Kailash berg en de gang naar Mecca, een lust om te zien. Al deze mensen zijn in het knal oranje gekleed, dragen een lange stok en zijn vol goede moed

Uiteraard moeten al deze mensen zich eerst baden in de rivier, daana hun hoofd kaal laten scheren, om daarna op weg te gaan met hun water.
Terwijl ik zo zat te kijken naar al dit drukke gedoe, onderwijl de 4000ste keer de vraag of ik een boottocht wilde maken af te winpelen, zag ik wat ik al eerder eens vermoede, een drijvend lijk. Langzaam kwam een geheel opgezette erg donker gekleurde naakte man aandrijven, zijn armen en benen onder de knieen niet zichtbaar, maar zijn torso en hoofd waren net een soort opblaaspop, waardoor zijn lichaam goed zichtbaar was. In Nederland zou er paniek uit breken, hier keek niemand er naar om. Het lijk dreef op een gegeven moment tussen wat boten door en raakte daar vast. In deze roeiboten zaten mensen te keuvelen, en die keken niet eens om. De schipper duwde op een gegeven moment het lijk met een roeispaan weg, waardoor de dooie rustig verder langs de kant dreef. De baders bleven gewoon baden, tanden poetsen en hun haar wassen in het water, terwijl het lijk langzaam verder dreef.

Tuurlijk heb ik gevraagd of men dit niet vies vond, maar volgens het geloof is het Ganges water schoon, en vanwege de sterke stroming nu, zou het ook niet vies zijn dat er een lijk in dreef. Tja….ik zeg maar niks. Ondertussen was het wel af en toe gaan regenen. Varanasi is altijd al een erg vieze stad geweest, de regen maakte de boel er niet schoner op. Koeien zijn heilig, vooral in deze Ganges stad, die worden dus ook geen strobreed in de weg gelegd. Sommige van die beesten zijn inmens, iedereen voert ze bij (goed voor je Karma) maar ze produceren dan ook een hele hoop stront. De regen zorgde er voor dat deze stront uitgesmeert werd in de smalle steegjes en een soort van natte blubberige strontlaag maakte waar je dan over heen moet glibberen. Omdat ik sandalen draag (het is ondanks de regen toch 30 graden) is het na 20 meter lopen stront tussen je tenen vandaan schrapen. Dat geef je na een paar keer ook op, dus stront hoopt zich lekker op in je schoenen, dat maak je dan schoon aan het eind van de dag. Lekker he?

Anyway, ik ben twee dagen in Varanasi gebleven en heb in de nacht van donderdag op vrijdag de nacht trein naar Delhi gepakt. Ze hadden alle buitenlanders bij elkaar in een coupe gezet, wat westerse tafrelen met zich mee bracht. Niemand die met elkaar prate, mijn buurman, een Fransman, heeft de hele reis geen boe of Ba gezegd, twee Aziatische meisjes lagen na 5 minuten al op de bovenste bedden te snurken, alles geheel inm een on-Indiase stijl. Vanavond vertrek ik met de nachtbus (vandaag dus) om 7 uur naar Manali. Die bus duurt er 12 uur over, dus kom zondag ochtend daar aan.