20050800 – India, Manali en Khajuraho, met de rugzak

Augustus 2005, Regen en niks doen
Geplaatst op Thursday 04 August @ 03:02:52 GMT+1 door casper

Daar ben ik dan weer. Heb er al weer heel wat honderden kilometertjes opzitten sinds mijn laatste verslag en heel wat nachtelijke uurtjes in bus en trein doorgebracht. Ben in Manali geweest, een dag of 8, en daarna weer afgezakt en zit nu weer in Kajuraho, gewoon niks te doen. Heb een interssante update over family X, zie mijn vorig verhaal, want India is NOOIT zoals je het verwacht, en family X dus ook niet. Het is een beetje het verhaal van de die drie bekende broers, ze heten alle drie Piet, behalve Henk, die hete Klaas….

Enfin, mijn bezoek aan Manali was prettig maar erg nat. Ben vanuit Delhi met de officieele nachtbus naar Manali gereden. Het is de enige Volvo bus (lees: luchtvering) die heen en weer pendelt. Vertrek om 7 uur in de avond vanuit Delhi, en na een zware reis, (geen minuut geslapen), kwam ik de volgende ochtend om 9 uur aan in Manali. Onderweg erg veel stukken weg weggesslagen of weg geregend, sommige stukken waren eng en soms hing een van de wielen van de bus over de afgrond. Maar dat ben ik langzamerhand wel gewend, Hotelletje in Manali vinden is geen probleem en ik was dan ook snel gesettled. Heb in een week tijd, met een gehuurd brommertje wat kenissen bezocht, veel schaak gespeeld (en nooit verloren). Zwemmen was helaas niet mogenlijk daar de rivier door de vele regens erg hoog stond. Dat brengt dan veel zand met zich mee, het water is dan vies bruin, en daar waag ik me echt niet aan na het debacle van zwemmen in de Ganges rivier van twee jaar terug. Na een dikke week had ik het echter al wel gezien. Manli was veel drukker dan vorig jaar, er was veel meer luchtverontreiniging en lawaai, begon keelpijn te krijgen, dus besloot maar weer verder te gaan na een weekje.

De weg werd geblokeerd door een verongelukte vrachtwagen

Vraag was, waar dan nu naar toe?. Tuurlijk, India is een mooi land om te ontdekken, maar ik wilde niks ontdekken, wilde vakantie houden en lui doen. Goa, wat daar normaal uiterst geschikt voor is stond helemaal onder water (In Mumbai 900 doden door overstromingen) en via sateliet foto’s bleek wel dat eigenlijk het hele land daar last van heeft. Besloot dan maar om terug te gaan naar Kajuraho, en daar gewoon nog twee weekjes lekker niks te doen in een goedkoop hotelletje.
Aldus geschiede, de mooie nachtbus weer terug naar Delhi genomen (nu wel een paar uurtjes kunnen slapen) en na een nachtje Delhi en het achterlaten van wat bagage in Lords Hotel, via de ochtend trein naar Bhopal (6 uur in de ochtend) en de bus van Jhansi richting Kajuraho getrokken. De bus ging stuk in Chatarpur, dus vanaf daar via een share-jeep (lees veevervoer) een klote rit naar eindbestemming genomen waar ik in kreukels en geradbraakt aankwam.
En, nu zit ik daar nog steeds, het is nu 4 augustus, India blijft verbazen.Alles is anders dan je denkt, en dat is de verassing die India toch altijd wel weer brengt. Mensen die je verwacht zijn vertrokken, nieuwe mensen dienen zich aan, impressies zijn heel anders dan de keer daarvoor en je blijft je verbazen.
Zo kom ik nog even terug op familie X, the thee verkoper die maar niet aan iets anders wilde en niet van zijn vaste stramien af wilde wijken. Althans, dat verhaal vertelde ik in mijn vorig bericht. Maar… schijn bedriegt in India, want gisteren werd ik uitgenodigt om bij die familie de lunch te nuttigen, wat ik natuurlijk met twee handen accepteerde. Hun huis was armoedig maar netjes, ze woonde er gratis, het was van de broer van een zus van de zwager van de melkboer, je kent dat wel. Na de lunch van Dahl (erwten soep prutje) en aardappelen curry en chapati’s (ook wel roti’s genoemd, pannekoekies dus) en een handjevol rijst begon ik het gesprek met Pa X over hun thee standje nog eens. Ik begon te berekenen dat als ze 100 kopjes thee per dag maakte ze zoveel omzet zouden maken en zo, maar halverwege mijn berekeningen begon Pa al tegen te strubbelen en mij uit te leggen dat die hele thee business maar een front was voor het inkomen wat de twee zonen genereerde met het afzetten van touristen via de verkoop van postkaarten, boeken en het bedelen om euro muntjes. Als de politie ze ooit zouden vragen hoe men leefde kon men zeggen dat ze leefde van de thee omzet, terwijl dat eigenlijk maar niks opbracht. Haha, zo zie je maar weer hoe je bij de neus genomen word.
Ik zit ook nu weer dagelijks wel op de markt plaats te kijken hoe men de touristen afgezet worden, en kan er wel om lachen.