20060800 – Vertrek, Servië is nog steeds niks

20 Augustus 2006, Servie zuigt nog steeds
Geplaatst op Sunday 20 August @ 13:50:38 GMT+1 door casper

Reis om de wereld vanaf 2006 Na een uitbundige brunch op zondag, waar ik afscheid heb genomen van mijn ouders en mijn zus Emily en een rustige nacht op maandag 14 augustus vertrokken richting India. Het heeft lang geduurd, de voorbereiding heeft een hoop energie en tijd gekost maar ben dan ook zonder erg grote problemen door de test fase gekomen en nu dus eigenlijk precies zoals gepland vertrokken. Heb de laatste 2 dagen zowat bij mijn zus en zwager ingewoond, was erg gezellig, moet zeggen dat mijn zus altijd veel moeite doet en altijd klaar staat en dat waardeer ik zeer. Ging dan ook met een zwaar hart weg. Ook omdat ik mijn moeder achterlaat die net door een operatie heen is gekomen die niet mee viel (nieuwe heup) en dus eigenlijk best wel wat steun mijnerzijds zou kunnen gebruiken.

De afgelegde weg in dit verhaal

Maar, alle familiale perikelen toch achter me latend reed ik maandag om half twaalf in de ochtend richting Duitse grens. Nou is dat maar 3 km van mijn startplaats dus dat was snel gepiept. Nog wel even beide tanken vol gegooid, jemig wat een bedragen. 290 euro even tanken. Daar zal ik aan moeten wennen hoor, maar ik kan er dan wel een heel eind mee komen.

Wil wel even iedereen danken die me meegeholpen hebben dit allemaal te verwezenlijken. En dat met name Eric van MAN dealer Rogier van de Bosch in de Meern, die kosten nog moeite hebben gespaard mijn auto in prima conditie te krijgen. Ik zal zeker aan jullie denken onderweg. Jammer dat het naar rechts trekken van de auto niet opgelost kon worden, krijg ik spierballen van. Wat was de opmerking van Ton ook al weer…. Ahhhh… vroeger, toen waren de autobanden van hout en de chauffeurs van staal…haha, daar moet ik onderweg vast nog wel een paar keer aan denken.
Verder mijn familie, mijn zus en zwager waar ik een aantal keren heb mogen parkeren en waar ik gebruik heb gemaakt van alle faciliteiten. Jullie ook bedankt. Verder Jonathan Schouten, die veel van mijn huis heeft leeg gehaald , Frans van Rijnsoever en zijn vrouw, die mij altijd ondersteund hebben en met raad en daad hebben bijgestaan en verder iedereen die ik vergeet.

Zonder al te veel bijzonderheden in Koblenz aangekomen waar Dhr Bocklet (de maker van mijn auto) al lachend op me af kwam lopen. Die was net terug van vakantie dus die had nog goede zin natuurlijk. De kleine probleempjes met elkaar doorgesproken en een plan voor dinsdag gemaakt zodat het allemaal in een dag zou kunnen en ik woensdag richting Munchen kan rijden.
Dat naar Munchen rijden ging zelfs wat vroeger, want de Firma Bocklet zette 4 man op mijn auto, dus alle punten die ik had waren snel klaar. Zelfs de auto nog gewogen toen ie helemaal vol was. Totaal gewicht 9340 kilo, vooras 3940 kilo en achteras 5400 kilo. Op zich een mooie verdeling, Na het wegen (en het betalen) een stuk richting Munchen gereden, maar kreeg gelijk problemen met de lucht leidingen. Na even parkeren was gelijk mijn ketel leeg, en toen ik begon te rijden ging mijn stoel als maar omhoog en omlaag, bijzonder irritant. Bij het stoppen om 9 uur de boel eens gaan inspecteren, mijn fingerspitzengefulh vertelde me maar naar de stoel te gaan kijken, en bij een inspectie kwam er inderdaad lucht uit een van de stoelen. Omdat het donker begon te worden heb ik het precieze er van maar tot de volgende dag laten wachten. Lekker geslapen in het kool veld. Toen ik echter vanochtend weg ging en ik mijn stoel niet echt kon maken, besloot ik maar eens een MAN dealer op te zoeken. Mijn stoel begon bij die gedachten helemaal te flippen, vanzelf omhoog te gaan steeds, bijzonder link want ik de hoogste stand kon ik niet eens bij de pedalen. Maakte nog bijna een ongeluk door te veel met de stoel te spelen en zowat tegen een tegenligger op te rijden. Anyway, na lang zoeken een dealer gevonden, die me prompt na 10 minuten doorverwees naar Stuttgard. Pakte ik na niet goed opletten de verkeerde vork van de snelweg en moest 2x 30 km omrijden om weer terug te komen. In Stutgard de dealer snel gevonden, immens groot en high-tech, maar na 4 uur repareren zagen ze er ook geen gat meer in. Uiteindelijk stelde iemand voor om de lucht retour leiding los te koppelen, en dat haalde wel wat uit. De stoel had ieder geval geen eigen leven meer. Reed om half 4 uit Stuttgard weg, wilde snel voor 7 uur bij Lauche & Maas in München zijn, een hele grote buitensport zaak in München (tenminste dat deed hun catalogus denken, in feite was het een superklein winkeltje maar wel met heel veel kennis en producten). Dat lukte maar net. Ik kwam om 20 voor 7 aan, snel mijn boodschappen lijstje afgewerkt en doorgesjeesd richting Salzburg. Op de snelweg was het moeilijk een slaap plekje vinden, maar ik sta hier nu toch met de voorbij zoevende auto’s.

Ik moest nog even denken aan die MAN dealer in Stuttgard. Hoe efficiënt en snel die werken, in tegenstelling tot wat er in India zou gebeuren als ik met zo’n probleem aan zou komen. In Europa zijn we gespecialiseerd in efficiency. Je zoekt of vraagt wat, je kan het snel vinden, het wordt onmiddellijk gedaan. Men typt mijn auto nummer in de computer in, kan onmiddellijk zien dat ik nog garantie heb (wereldwijd) en gaat aan de slag. In India moet je eerst twee dagen naar de juiste plek zoeken, dan zetten ze er 10 man op, die er dan met heel veel moeite wel een oplossing bedenken, maar meestal met ijzerdraadjes en paperclips. Hele andere manier van benaderen.
De dag er na, terwijl ik bij Salzburg een Go-Box stond te kopen (hierover straks meer), begon ik een gesprek met twee Turkse vrachtwagen chauffeurs. Immers zat de route die ik in me hoofd had me nog steeds niet lekker en als er een iemand de beste route weet is het wel de beroeps chauffeur. Onmiddellijk werd er een kaart uit de auto getrokken (het aanbod om wat broodjes mee te eten sloeg ik van de hand, maar de Turkse gastvrijheid begon dus al in Salzburg) en er werd me uit de doeken gedaan wat volgens hun de best, snelste en goedkoopste route was. Immers is voor hun elke km en elke euro tol te veel.

Je snapt het, ter plekke de route omgegooid en niet via Wenen, Boedapest, Szeged en dan oostwaarts naar Boekarest om dan zuidwaarts af te zakken, maar nu dus via Gradz, Zagreb, Belgrado, Nis, Sofia en dan op de hoogte van Alexandropoulos het B weggetje naar de Griekse kust pakken. Ik had vorige keer zo’n ROT ervaring met die Serviërs, ik wilde zo kort mogelijk door dat land, en dit zou ook een oplossing zijn.
Om terug te komen op die Go Box, dat is een tol kastje wat je in je auto moet hangen en waar een saldo op staat (wat je natuurlijk koopt) en waar elke keer als je onder een tolpoortje door gaat of een tunnel in gaat, elektronisch geld van je saldo wordt afgeschreven. Ideaal systeem natuurlijk, behalve dan dat het handen vol geld kost. Met een saldo van 60 Euro zou ik het wel halen vertelde men bij de grens, maar al rijdend door Oostenrijk blek dat er meer tunnel is dan normale weg, en het piepen van het kastje, elke keer als er wat werd afgeschreven, nam irritante frequenties aan. Sterker nog, ik was halverwege toen ie ipv 1x, 2x ging piepen bij elk tolpoortje (en die dingen staan er om de paar kilometer hoor), dus ik stoppen en de handleiding lezen, bleek dat 2x piepen betekende dat het saldo laag was. Met andere woorden, waardeer even op. Ja.. kom nou, ik ben Hollander hoor, en vind die 65 die ik moest betalen eigenlijk al meer dan voldoende. Bij een tankstop het saldo uit laten lezen, en de man vertelde me dat ik het waarschijnlijk met dit saldo net niet haalde, maar dat ik bij de grens gewoon het negatieve saldo kon aanvullen. Dan is er maar een oplossing natuurlijk, en dat is vals spelen. Dus elke keer als ik een Tolpoortje aan zag komen, deed ik het kastje even onder de stoel, zodat er niks werd afgeschreven. Het mag niet … maar ja, zo kwam ik wel met een toerijkend saldo bij de grens.

Oostenrijk heeft twee gezichten, zo is het een totaal ander land in de Zomer als dan in de winter. Het is ook echt stereotiep, met groene weides waar al het gras even mooi kort is en overigens helder groen, super clean, geen vuiltje op de snelweg, alles mooi geordend en georganiseerd. En met het mooie weer van vandaag is alles nog groener en nog mooier. Overigens zie je op deze snelweg meer van de onderkant van het land dan de bovenkant, het aantal tunnels is fenomenaal. Wel minder was dat ik op een gegeven moment dus bijna verongelukte door een hertje. Plots, al dagdromend reed ik op die snelweg met 80 km per uur, stond er ineens een klein hertje midden op de snelweg, 30 meter voor me bumper, met van die grote ogen. Het stuur dan omgooien is heel dom, dus dat deed ik ook niet, dan maar een dood hert, alleen denk ik dat zelfs mijn stalen bumper er wel eens een flinke opdoffer van zou krijgen. Gelukkig sprong het beest 2 seconde voor ik het zou raken weg, maar het hart zat in mijn keel, dat dagdromen deed ik toch zeker 1000 kilometer niet meer.

De grens over was een peulenschil, alleen wist ik eigenlijk niet zo goed in welk land ik zat. Wel werd de weg een tweederangs enkel baans en erg druk hobbelpad, en dit tot de volgende grens. Oh ja, het was Slovenië. Naja wat is dat voor een land. Eum… geen idee dus, moest me te veel op het karrenpad concentreren dat ik wat van het land heb gezien, maar volgens mij was het niet veel bijzonders. Na even rijden de volgende grens al weer, dit keer viel ik Kroatië binnen. Tja, moeten ze daar wel gewend zijn volgens mij, dus keken ze niet van me op. De weg werd gelijk wel een stuk beter, dat had ik niet verwacht. Eigenlijk dacht ik dat dit wel net zoiets als dat schijtland Servië zou zijn,maar dat viel mee dus. Prachtige (tol) autoweg, ze probeerde me niet eens te belazeren, en ’s nachts heerlijk op de snelweg geslapen tussen de vrachtwagen chauffeurs. Maakte wel de fout mijn auto onder een lantaarnpaal te parkeren. Ik dacht, das veilig, maar realiseerde me dus niet dat ik de volgende ochtend geen witte maar een zwarte auto had, en wel een levende. Er zaten wel een miljoen kleine sprinkhaantjes op mijn mooie witte ros, als de foto gelukt is zet ik hem er bij.

Voor het eerst kreeg ik onderweg het vakantie gevoel, alles achter me gelaten te hebben en een mooi zonnetje, lekker tempje, ik begon te genieten. De lucht van een vuurtje, iets wat je in Nederland vrijwel niet meer ruikt triggerde herinneringen aan India en Nepal en ik realiseerde me dat ik op weg was naar… tja, eigenlijk naar Nederland, maar dan via de lange weg, via de rest van de wereld. Onderweg schreeuwde ik dan ook uit het raampje YES YES!!!!!… mijn collega automobilisten keken me raar aan.

Enfin, volgende dag verder over de prachtige, maar ietwat saaie snelweg (veel akkers met mais en zonnebloemen, verder weinig te zien) richting Servië. Ondanks dat de weg naar Belgrado gaat, zullen ze dat in Kroatië dus absoluut niet op de borden zetten, er zit blijkbaar nog oud zeer daar. Bij de grens moest ik 32 euro tol afrekenen, dat was nog te doen. En hup, de grens van Servië over. Ik was er nog niet eens of men begon al te zeuren. Voor de vrachtwagen rijbaan stond een halve kilometer wacht rij, dus ik in de gewone personen auto rij staan, ik heb immers geen vracht (en wilde niet zo lang wachten. Nee hoor, begon er gelijk zo’n ‘oh ik ben belangrijk ’ventje te zeuren dat ik maar bij de vrachtwagens moest gaan staan. Ik probeerde nog uit te leggen dat ik geen vrachtwagen ben (ben ik technisch wel, maar dat weet hij toch niet) maar hij bleef volhouden. Hij gebood me te keren, en net toen ik dat maar wilde gaan doen kwam zijn superieur hem op zijn vingers tikken. Pfff, ik mocht toch blijven staan, dat scheelde een paar uur.

Aan de andere kant van de snelweg heel veel Nederlanders (nummerborden dan) en ik realiseerde me pas later dat dit allemaal terugkerende Turken zijn. Jezus wat een aantallen, ik zou ze de hele weg tegen komen, duizenden, echt. Valt ook op dat bijvoorbeeld bij parkeer plaatsen of pomp stations op de snelwegen (en dit nu al de gehele reis) aan de overkant het vol staat met auto’s met picknickende mensen, veel volk, drukte, en aan mijn kant staat er misschien een auto en ikzelf dan. Ben echt duidelijk de stroom aan het inrijden.

10 meter over de grens veranderde de mooie snelweg in en gatenkaas met hobbels, en toen ik bij het eerst tankstation probeerde mijn Kroatische geld te wisselen keken ze me zuur aan en deelde me mee dat ik dat geld maar in de prullenbak moest gooien, dat raakte ik in heel Servië niet kwijt. Nou, de toon was gezet. Weg met Servië, nooit bij de EU hoop ik. Het was gelijk overal een sooi, ook op de parkeerplaatsen. Ondanks vele afval bakken lag het vuil overal op de grond, men nam niet de moeite van die extra meters blijkbaar.
De weg verbeterde iets, maar zo mooi als in Kroatië werd ie nooit, en de tol was ook 3x meer ook nog, dus ik wilde dat land snel door. 3 jaar geleden had ik er ook al zo veel moeite mee. Iedereen kijkt zuur, doet zuur en denkt dat ze Milosovisch heten of zo. Verder wil ik dus maar niks over dit land vertellen, behalve dat ik er doorheen moest, via Belgrado (half 12) en Nis (half 4), waar ik linksaf richting Bulgarije afsloeg (en even 42 euro moest betalen voor het stukje ‘snel’weg van 240 km). Daar werd de weg van een gaten-kasige snelweg een gaten-kasige enkel baans schijtweg. Ik snap wel waarom er hier geen snelweg lag. De weg ging namelijk door een erg smalle kloof heen, waar af en toe zelfs de enkel baanse weg met moeite paste, en er waren natuurlijk ook nog wegwerkzaamheden, dus vette pret en af en toe super gevaarlijk.
Maakte nog wel wat leuks mee. Ik was even gestopt, en toen ik weer optrok om verder te rijden horde ik een bonk. Ik remde weer, weer bonk. Snapte het niet, het leek van de motor te komen. Een kwartier later moest ik remmen voor iets… *bonk*. Gas geven… *bonk* en ik begon me zorgen te maken. Ik stopte op een parkeerplek, en ging aan de motor luisteren, maar zag of hoorde niks, en toen ik weg wilde rijden…*bonk*. In een slim moment maakte ik de coolbox open, daar had ik een paar uur geleden een blikje cola in gelegd, en die liep heen en weer te rollen als ik remde of gas gaf. Haha, had ik me even zorgen gemaakt.

In de late middag de grens met Bulgarije over. Moest met mijn auto over een ontsmetting mat heen rijden, waar ook nog een piele stroompje water omhoog werd gespoten. Hier moest ik wel 9 euro voor betalen, en 21 euro wegen belasting, welkom in Bulgarije. Maar ik was Servië uit, dus ik was blij. Nu een slaapplek vinden. Na wat gekookt en gegeten te hebben net na de grens reed ik door tot Sofia, waar ik, in het donker en dus tegen mijn principes, een bewaakte parkeerplek bij een benzine station vond. Van dat bewaakt moet je overigens niet te veel voorstellen, er was wel een hek omheen maar iedereen kon zo binnen lopen, maar ala, beter dan niks. Het bord beloofde voor de 3 euro parking ook een toilet en een douche, maar die bleken beide stuk. Ahum.

Wat weet ik eigenlijk van Bulgarije… helemaal niks. Niet eens welke valuta ze hebben, of ze een comunitisch land zijn of een koninghuis hebben?? Ik heb werkelijk helemaal geen flauw idee. Wel raar. Ik heb ook geen valuta van dat land, dus kan niet eens stoppen om koffie te drinken of wat te kopen. Dom he.
Volgende ochtend wilde ik dus doorsteken naar Alexandropoulos, om twee redenen. Ze hebben daar een heerlijke camping pal aan zee, was ik al twee keer geweest. En vandaar kon ik een wat rustigere grens overgang naar Turkije pakken, want de grens bij Edirne was super druk met vracht verkeer, dus waarschijnlijk lange rijen. De ANWB kaart vertelde me dat k op weg naar Edirne op een gegeven moment rechts af kon slaan richting Haskovo en Kardzali ( weg nr 5). Ik verwachte er niet veel van, want tot nu toe heb ik belabberde weg gezien in Bulgarije. Maar dacht ik, is een goede test voor India en Pakistan en Nepal. Stopte nog even op de snelweg bij een restaurant om te douchen (na een half uurtje rijden heb ik warm water, dan hoef ik geen gas te gebruiken om mijn boiler te stoken) en werd erg onvriendelijk door een mijnheer verteld dat als ik alleen maar wilde stoppen, ik maar 3 euro parkeergeld moest betalen. Kan je voorstellen, midden in de nowhere op een leeg parkeerterrein van een restrantje. Ik ben maar doorgereden, kreeg Servische visioenen.

Onderweg was ik de tunnels in Oostenrijk gewend, daar staat dan voor de tunnel een bord met de lengte er van. Zo van… 1820 meter tunnel, lichten aan!. Of 8 km, zelfs eentje van 10 kilometer. Je kijkt dan op het bordje voor de tunnel wat je kan verwachten.
Zo’n bord stond er in Bulgarije dus ook voor de tunnel…….65 meter… haha, ik barste in lachen uit.

Rond het middag uur sloeg ik dus rechts af, en het viel eigenlijk wel mee. De weg was natuurlijk niet door al dat Internationale vrachtverkeer kapot gereden en was dus in redelijke staat, maar ging helemaal door de bergen heen, bochtje link bochtje rechts, haarspeldje hier, gewoon speldje daar, afijn, je kan het je voorstellen. Ik maakte dus niet zo veel Km per uur, maar het uitzicht was mooi en ik goed gemutst. Ik zat nog te fantaseren dat ik dan eindelijk bij de grens kwam, en dat die dan dicht was. Haha, dat gebeurt toch niet in europa. Gekke Casper. In de kleine stadje die je tegen kwam was de bewegwijzering geheel in het Bulgaars, met van die gekke Griekse of Slavische letters waar je niks van op kan maken, dus hier was het op eerdere reizen de gouden stelregel… als je het niet zeker weet… RECHTDOOR. 2 uur later was ik vlak bij de grens en duizend bommen en granaten…. Een politie agentje… stoppen… nietos verderos… nietos grensos…(hij spraak alleen Bulgaars, dus ik vertaal even). Ohhh wat werd ik boos. Ik weet, het heeft geen zin, is ook nergens voor nodig, is ook dom en slecht voor je… ik heb 8 jaar dus tijd genoeg toch..maar toch. Ik had me zo verheugd over een a twee uurtjes de middellandse zee in te duiken, zat daar al dagen aan te denken. Moest ik dat hele tering eind weer terug, helemaal naar de Turkse grens rijden en dan via een nieuwe grenspost helemaal om en terug naar Alexandropoulos. Tja, echt, Ik kon dus wel gehakt van die agent maken. Heb nog gesmeekt, uitgebeeld dat als hij de andere kant uit keek ik stiekem door mocht rijden (daar moest ie wel om lachen), maar na een mobilofoon gesprek was het echt onverbiddelijk, ik moest terug.
Als een gek die bergen af gescheurd, mijn auto nu ECHT goed laten werken, waarschijnlijk de diesel pomp ook, en na het hele eind omgereden te hebben was ik rond 5’en bij de griekse grens en om half 8 lag ik in de middellandse zee, super moe maar wel erg blij.
Ik blijf hier een paar dagen (het is vandaag zondag, ik denk dat ik dinsdag ochtend weg rijd Turkije in). Het is nu zondag, en alle winkels zijn hier echt dicht, er valt geen verse groente te halen dus (dat wordt macaroni vanavond). Tweede valt me op dat hier op de camping, die in tegenstelling tot de twee vorige keren nu super druk is met Grieken, erg veel dikke mensen zitten.