20060800 – Turkije, mijn witte truck werd zwart

Eind Augustus 2006. Mijn witte auto werd zwart
Geplaatst op Sunday 27 August @ 05:22:02 GMT+1 door casper

Reis om de wereld vanaf 2006 In de avond begon het op de camping ýn Alexandropoulos een partij te waaien, ik dacht dat alle bomen zouden knappen. De regen deed ook nog even mee maar hield al snel op. Jammer, want dan was het lekker afgekoeld, nu werd het alleen maar vochtiger. Het bleef zo rond de 30 graden, en koelde pas diep in de nacht af. Dat was trouwnes al sinds Servië zo, en zou ook zo blijven tot in Dogabuyazit, omdat het daar wat hoger lag. Op 22 augustus aanstalten gemaakt om Turkije binnen te vallen. Ik was een beetje angstig (naja, dat is een groot woord, laten we huiverig zeggen) vanwege mijn scooter. Officieel moet je een carnet hebben, maar die had ik niet voor de scooter, want de kosten van een carnet zijn bijna even hoog als de waarde van de scooter.

Ik was al erg vroeg wakker ( 5 uur), en om half 6 maar opgestaan, nog snel de toilet geleegd, gedouched, alles vast gezet, water getankt en vuilwater geleegd en rond 7 uur reed ik aan. Moest nog wel betalen, en daarna even tanken, dus het was al weer bijna 8 uur voor ik echt op weg was. De grens werd zowaar probleemloos bedwongen. Men mokte wel over mijn scooter, maar op mijn handig idee om hem dan maar in mijn paspoort geschreven te worden vond gehoor, en zodoende was ik binnen een uur de twee grenzen over. Wel weer problemen met ‘is het nou een camper of is het nou een vrachtwagen’, maar ook hier met vriendelijke overredingskracht duidelijk gemaakt dat het toch echt een camper is. Een blik naar binnen laten gooien doet voldoende. En de mensen zijn allemaal even vriendelijk en correct, geen kwaad woord over te zeggen. Kwart over negen (Griekse tijd) reed ik Turkije binnen.
Tja, verder was het gewoon blik op oneindig en door rijden. Istanbul bereikte ik rond het middag uur. Het was er, zoals altijd, super chaotisch en druk. Het verkeer komt van alle kanten op je af razen en het neem al je concentratie vermogen in beslag om én geen ongelukken te maken én alle borden te volgen. Maar ook dat is weer gelukt en rond twee uur was ik Istanbul door (dat duurde bij elkaar een uur). Daar is het verkeer werkelijk chaotisch, In die zin dan dat het van alle kanten tegelijk op je af komt, en je komt ogen en oren tekort om op alles te reageren. Het devies is dus maar stug door rijden als het kan, laat andere maar om je heen rijden. Was nog een slimpie die dacht dat ik dom was. Ging naast me rijden op een van de drukste stukjes weg (vlak voor de brug over de bosporus) en gebaarde wild dat ik een platte band had en ik hem moest volgen. Ja duh, met die banden van mij moet er heel wat gebeuren wil die plat raken. Oude truuk , daar trap ik dus niet in. Toen ik aan de overkant van de brug een parkeerplekje zag net na de tol toch even gaan kijken (het knaagt toch he), maar niks te zien natuurlijk.

Kwam nog een Burger King tegen, ik wist dat ie daarlangs de snelweg zat. De laatste strohalm van het westen…. Het water liep me in de mond, het stuur ging vanzelf naar rechts, maar ik heb toch maar snel gas gegeven en doorgereden. De volgende westerse hap is de Mac in Lahore, maar die is niet om te vreten, dus dan de Mac net na Amritsa in India. Daar ga ik zondigen.
Vlak bij Duze, zo halverwege Ankara is er een stuk snelweg nog steeds niet af. Dit is gelijk een moeilijk hoge pas, waar met al dat vrachtverkeer de weg helemaal uitgehold is. Anderhalf jaar geleden was men er hard aan het werk, nu zag ik geen activiteiten en leek het ook niet veel verder te zijn. Blijkbaar is het geld op of zo. De Tol in Turkije is tenminste redelijk, 2 Lira (=1 euro) voor het stuk snelweg tot istanbul. Later zou ook het stuk helemaal tot Ankara bij elkaar iets van 8 lira zijn (400 kilometer). SMS kontact met kees en Els gehad. Die hadden hun Pakistan Visa in Ankara gehaald, en ik dacht bij mezelf, kom er toch langs, waarom zou ik het niet daar halen zodat ik evt Teheran kan omzeilen. Dus, na wat GPS coördinaten van hun te hebben ontvangen gooi ik de plannen maar weer om en ga morgen Ankara bezoeken. Ben ik ook nog nooit geweest dus waarom niet. Als ik heel vroeg ben, en heel snel de camping vind (of met behulp van een taxi de Nederlandse ambassade) zou ik het allemaal morgen kunnen regelen, maar ik ga er maar van uit dat het twee dagen duurt. Dan wordt het nog racen om voor de 31ste de grens met Iran te paseren, dit omdat dan het ultimatum van de VN af loopten ze sancties tegen Iran willen gaan nemen. En dan ben ik liever IN het land, want als het lastig word heb je misschien wel kans dat ze de grens dicht gooien, en dan sta ik daar met me goeie goed en me paspoort met Visa’s. heb ik dan ook niks aan als ik het land niet in kom.
De volgende ochtend was ik wederom super vroeg wakker. 5 uur kon ik al niet meer slapen. Gewacht tot het wat licht werd en weg gereden voor een bliksem actie, operation pakvisa. Ik wist dat ik eerst naar de Nederlandse ambassade moest om een zgn ‘letter of recommendation’moest halen. Dat geintje, wat je elke keer wel 30 euro kost, is volgens mij een soort van ambassade onder mekaar toeschuiven bedoeling, want het stelt geen zak voor. Ik reed met mijn auto de kant op waar de ambassade zou moeten zitten (zover mijn postduiven gevoel dat toeliet), parkeerde hem plompverloren ergens in een straat, sloot alles goed af, nam al mijn spullen mee die ik nodig had en zocht een taxi op. Het was een beetje eng mijn auto en dus alles wat ik op deze wereld bezit zo alleen achter te laten op een plek waarvan ik geen idee had waar het was (in de stad) en of het veilig was.
De Taxi mijnheer wist me te vertellen dat die Nederlandse ambassade nu ergens anders zat, naja, pech, rijden maar. 20 minuten later stond ik inderdaad voor de ambassade, weer 20 minuten later kwam ik daar de deur weer uit, 30 euro lichter en een brief rijker, 10 minuten later zette dezelfde taxi chauffeur me af bij de Pakistaanse ambassade, alwaar het hele proces zich herhaalde, alhoewel wel wat langzamer. Hier kon je merken dat men wilde laten gelden dat ze macht hadden, dus eerst 10 minuten wachten voor ik maar een formulier kreeg, daarna alles ingevuld, vervolgens moest ik op audiëntie bij de consul of zo, die al na 3 minuten vertelde dat ik mijn visa zou krijgen en ik die vanmiddag op kon halen. Voor dat dat gebeuren kon moest ik nog even langs een bank om geld te storten, gelukkig stond mijn taxi chaffeur nog te wachten, en na even snel de GPS coördinaten van de ambassade gesaved te hebben bracht hij me naar de bank, storte ik het geld, en bracht hij me weer terug naar mijn auto. Lieve sommetje koste alles bij elkaar: 30 euro voor de taxi, 30 euro voor de brief en 22,50 voor de visa. Goedemorgen. Maar wel alles snel geregeld.

Nu wist ik, vanwege het in bezit hebben van de GPS coördinaten hoe ik naar de Pakistaanse ambassade moest rijden, en zo muwnde ik me door het verkeer, parkeerde mijn auto in de buurt, deed een tukje, en om 4 uur liep ik om mijn visa te halen even heen en weer (kreeg hem pas 15 minuten later, want die man had het erg druk met het testen van een stempel). Om 5 uur was ik Ankara weer uit, en nu zit ik op 100 km buiten de stad, in een veld, na een lekker maaltje van varkensvlees en erwtjes, did verhaal te typen bij een bakkie.
Wel vervelend is dat er hier ontiegelijk veel motten zijn,en zo gauw ik ook maar een lampje aan doen zwermen er duizenden rond mijn auto, een paar er van weten steeds toch een gaatje te vinden. Dat zijn de ventilatie gaatjes van de ramen, die net als in mijn vorige camper, gewoon KUT zijn. Die fabriek levert dus al minimaal 12 jaar schijtspul en wil ze niet aanpassen. Maak die gaatjes wat kleiner man, dan is iedereen van het probleem af. Had wel al een jaar geleden zo’n blauwe lamp gekocht met daaromheen draad dat onder spanning stond, dus als het heel erg werd zette ik alle lichten uit behalve die, en dan ws het een knetter feest (en brandstank), maar na een paar minuten was wel mijn camper weer ‘schoon’. Enfin, plots licht, je raad het, militaire politie. Inspectie. Even mee staan praten, er eentje even binnen uitgenodigd zodat ie zag dat het goed volk was, en ze waren weer weg. En nu maar hopen dat het niet gaat regenen vannacht, want dan zit ik vet vast in de modder
Mark wel weer dat ik in Azië ben. ER worden meloenen langs de weg verkocht, en heb op een stuk weg van 5 kilometer wel 40 standjes met meloenen langs de kant zien staan (heb overigens nergens meloenen zien groeien). Aap na die buurman.
Om 9 uur was ik in Yozgat. De landschappen die ik vorige keer alleen maar onder sneeuw had gezien waren nu vooral geel van de pas geoogste graan stoppels. Dat in combinatie met de rode aarde is soms wat vreemd, maar wel mooi. Geparkeerd langs de weg op een grint plaats langs een riviertje, morgen moet ik Dogu kunnen halen. Ik leef al snel weer volgens het licht. Met andere woorden ik word wakker als het licht word, en krijg slaap als het donker word. Prima zaak, maar resulteert wel eens in rare slaap tijden.

Ik wilde eigenlijk via Van rijden, maar ik had net niet genoeg diesel en ook geen turkse Lira’s meer bij me, dus als ik geen bank tegen kwam moest ik wel linea recta naar Dogu toe. Dogu overigens is het plaatsje dat wereldnieuws haal;de doordat er 3 of 4 kinderen van één familie om het leven kwamen door de vogelgriep. Ze hadden met dooie vogel resten gespeeld. Kwam daar al snel om een uur of 2 aan, auto geparkeerd, scooter eraf en het dorpje in om wat boodschappen te doen. In de avond bij Murat zelf gegeten, helaas waren er geen andere toeristen dus het was wat saai. Kreeg nog wel te horen dat ik met mijn scooter, zonder carnet nooit Iran in zou komen. Een paar weken geleden was er nog een Belgisch stel geweest dat in de ochtend weg ging om de grens over te gaan maar ‘s middags onverrichter zake weer terug kwam en hun brommer hier noodgedwongen achter heeft moeten laten.

Gisteren de hele dag gespendeerd aan het schoonmaken van de teer van mijn auto. Ýk moest eerst de hele auto met diesel ýnsmeren om de teer zacht te maken en daarna alle vette sooý er met zeep weer af te proberen te krijgen. Kwas gesloopt om 5 uur maar het ziet er weer redelijk uýt.

Ik ben nu 12 dagen onderweg en aan de Iraanse grens. Maar ik ben 2 dagen aan het strand geweest, ik ben omgereden in Bulgarije, heb een dag in Koblenz gestaan en een halve dag in de MAN garage in Stuttgard, dus ik denk als het moet, ik in een week van Nederland naar de Iraanse grens zou kunnen rijden (is wel afzien dan hoor, maar het kan).

Als laatste dan nog even een filosofisch vraagstuk. En wel over bergen. Overal waar je door de bergen rijd, zie je erosie, zeker in stukken van Turkije zie je bijna de bergen kleiner worden. Erosie is goed te zien, en ik denk dat bij elke regenbui er een tonnetje of tich aan zand mee gaat. Dat is een proces dat natuurlijk al lang bezig is. Dat zand, dat word neem ik aan meegevoerd en komt uiteindelijk in de zee terecht. Met andere woorden, de bergen worden steeds lager, de zeeën steeds ondieper, uiteindelijk zal onze aarde dan plat zijn. Wat dan met al dat water, zouden we dan met z’n alle verzuipen? Is dat niet iets waar we eerder bang voor moeten zijn dan het opwarmen van de noordpool?