20060900 – Eind september 2006 – Scootry problemen

Eind september 2006, Mijn scootry probleem en nieuwe camera foetsie
Geplaatst op Monday 02 October @ 02:44:18 GMT+1 door casper

Op dinsdag de 19e kon ik mijn visa ophalen. Het was wel spannend, de hele week gonsde de geruchten en verhalen over de camping over de India Visa’s en alle problemen van dien. Ik was de enige die 6 maanden had gekregen, iedereen moest het verder met 3 maanden doen. Het was zo erg dat ik aan mezelf begon te twijfelen en toen ik dinsdag mijn paspoort kreeg was ik echt zo blij dat er ECHT 6 maanden in stond. Waarom ik die kreeg en andere niet…. jaaaa, das mijn geheim, en nee, ik heb er niet voor hoeven bukken hoor.
Met een visum voor 3 maanden kan je net niks doen, ben je net in Goa kan je weer terug rijden. Kees en Els hadden ook maar 3 maanden gekregen. Dat konden ze nog wel even vertellen. Ik ben ook nog op Kees toe gestapt en gevraagd waarom die nou steeds zo’n chagrijnige bek had. Er kwam niet veel zinnigs uit zijn mond, iets van ‘ik had er geen behoefte aan met je te spreken’ want we zouden samen door gevaarlijk gebied rijden. Het feit dat de plek waar ik stopte, niet meer gevaarlijk gebied was dringt niet tot hem door. Van Els kreeg ik nog een paar katten mee, ik was dit en deed dat, ach ja. Heb ze verder maar genegeerd, ik vind het jammer maar het is niet anders. Ik voel me misbruikt door die twee. Mag koffie sjouwen en ze door gevaarlijk gebied sleuren, ze zelfs nog sokken en een doos drop van mezelf gegeven en als ze alles geïncasseerd hebben zijn het ineens twee hele andere mensen. Goed, genoeg daar over.

Woensdag 20 september 2006 weer gaan rijden, na een week rust (nou ja…). Was wel weer even wennen, in het begin moest ik even voorzichtig rijden. De GT road (grand Truck road, of eigenlijk volgens mij Grand Trunk road) was snel gevonden maar het begon te regenen en in een mum van tijd was mijn auto verandert in een modder bak. Het was echt niet normaal, van mooie witte schone net gewassen plaatje naar vieze vette modderklomp in een tijd van nog geen 5 minuten. Snik.
De GT road is kwalitatief wel redelijk (niet super maar wel ok). Er zitten hier en daar wat slechte stukken tussen, toch was ik rond 1’en bij Lahore in de buurt. De grenspost is in het plaatsje Wahga, 30 km daar vandaan. De grens gaat om 15:30 dicht, dus ik hoopte het eigenlijk dat nog net te kunnen halen, waren het niet dat het noodlot toeslag en ik muur en muurvast in het verkeer kwam te zitten. Het waren de gebruikelijke Indiase toestanden, weg opbreking, niemand wil aan de kant, iedereen wil eerst,, alles rijd zich klem aan alle kanten en dan duurt het twee uur voor het verkeer weer op gang komt. TWEE UUR. Weet je hoe lang dat duurt in de zengende hitte. Nadat het eindelijk weer op gang kwam belande ik in de volgende file met een daarop volgende wegopbreking van 10 km. Je snapt het, de grensovergang wel gehaald, maar de grens was al lang dicht. Mijn auto maar geparkeerd en me rot gelachen om het gebruikelijke macho ‘strijken van de vlag’ procedure (eigenlijk gevecht) tussen India en Pakistan. Dat is een verhaal op zich en een gebeurtenis op zich maar dat heb ik twee jaar geleden al eens wat over geschreven dus als je dat wilt weten zoek dat maar op.

De mensen zijn hier al Indiaas nieuwsgierig, dus heb eens goed mijn systeem van trap omhoog en binnen zitten uit kunnen proberen en dat gaat prima. Morgen de grens over (bidden voor mijn scooter) en dan snel de bergen in want het is nog vies warm hier.

Na gisteren (woensdag) een zeer hete nacht (waar ik ook weer de muggen van het lijf moest slaan) op het parkeer terrein van de grens geslapen te hebben, onder bespiedende ogen van wat vrachtwagen chauffeurs , vervoegde ik me om half 9 bij de Pakistaanse grens. Ik had nog geen idee wat me te wachten stond, want het werd weer eens dag, waar niks gaat zoals je hoopt, alles fout dreigt te gaan en er dan weer hele vage wendingen in de ontwikkelingen plaats vinden die je niet verwacht.

Enfin, de Pakistaanse grens is bij mij berucht. Er werkt namelijk een ventje die erg ‘schooit’, oftewel die wil wat van je hebben. Hij heeft dat vorige keren ook gedaan, en doet het op een vervelende geraffineerde manier (voor mij dan). Hij zegt gewoon ronduit : Ik moet je stempel geven op je papieren, dus regel maar een cadeau voor me. En dit dan met een blik van… geen cadeau… die stempel kan wel eens hééél lang duren.

Ook nu weer was het ventje aanwezig helaas. Ik weet dat ik vorige keer de poot stijf gehouden heb, en hem alleen op de terugweg een fles bier in zijn mouw heb laten verdwijnen, maar nu was hij nog directer. Hij herinnerde zich mij en Brox, dus kreeg niet het idee dat ie erg blij was met me. Omdat ik al vroeg bij de grens aanwezig was, voordat het administratieve pennenlikkers er waren was ik al druk in discussie met het irri ventje voor er mar wat gebeurd was. Het erge is dat het gewoon maar een miezerig helpertje is, die alles klaar legt voor de opper pennenlikker cq stempelzetter, waarschijnlijk likt irri ventje ook nog de pen van oppermeester, maar dat even terzijde (mmm, dat klinkt heel fout als ik dat terug lees). Zonder al te veel moeite kreeg ik de uitreis stempel in mijn paspoort, alhoewel paspoort mannetje ook al bedelde, maar tenminste op een nette manier. Die heb ik 3 pennen gegeven (heb ik zat) en 3 sigaren, hij was erg blij.
Irri ventje was bij de afdeling carnetten bezig, hij deed al weer heel druk en zenuwachtig, stond iedereen te wijzen en te commanderen, ik zag het lijk al aan komen drijven. En ja hoor, ‘ik wil een stuk zeep van je’ zegt ie. Ik zeg ‘ik heb alleen Lux, en dat is hetzelfde als in Pakistan, dus daar heb je niks aan. Mmm, hij keek nog bozer, en begon over aftershave te zeuren, ik negeerde hem maar even, maar wist dat het moment er natuurlijk wel aan stond te komen. Na een drie kwartiertjes wachten begon men eindelijk de stempels te zetten in mijn carnet, hierna moest mijn auto worden geïnspecteerd. En dat om het land te VERLATEN, pfff, stelletje gekken. Je snapt, dat was de manoeuvre om wat los te krijgen. Alle kastjes gingen open, alles werd bekeken en betast, ze waren met z’n tweeën dus ik kwam ogen te kort. Pakistani’s hebben een gek idee over wat hun eigendom is. Namelijk alles wat ze in hun handen hebben. En ja hoor, na een paar minuten… ik wil aftershave, ik wil dit, ik wil dat. Heb toen eigenlijk maar uit een ‘ik wil hier van af’ gevoel, tegen al mijn principes in, een potje met stink aftershave die ik nooit gebruik gegeven. Ook wilde mijnheer wat pennen (niet een of twee, maar gelijk 6) en als ik toch bezig was wilde hij ook 100 roepies hebben. Toen ging ie te ver, en heb ik hem vriendelijk verzocht mijn auto te verlaten met zijn pennen en aftershave, geld kreeg ie niet. Ach, hij werd niet eens boos, maar gaf me mijn papieren en vertelde me dat ik kon gaan. Al om was ik om 10 uur in India. En daar begon de grote ellende. Paspoort controle was geen probleem. Duurde half uurtje maar kwam allemaal goed. Daarna werd me verzocht mijn auto in de parkeerplaats van de douane te plaatsen ter controle. Ik parkeerde achteruit erin, eigenlijk al tegen beter weten in, want ik wist dat de Indiase douane erg secuur en doelzeker is. En ja hoor, na een paar minuten, eerste ventje… waar is de carnet van je motor. Ik vertelde hem dat het een klein scootertje was, 40 cc, max snelheid 45 km per uur, en geen motor. Daarbij zijn de kosten er van zo laag dat een carnet niet nodig was volgens de ADAC (duitse ANWB). Dat laatste heb ik er zelf van gemaakt. Enfin, tweede ventje erbij, veel hoofd schudden, regeltjes dit, regeltjes dat, het heeft een motor, dus moet het een carnet hebben. Men bleef bij het standpunt, geen carnet, dan geen scooter het land in. Een andere oplossing bestond echt niet. Nog een ventje er bij, supervisor er bij, maar men bleef bij het standpunt. Tja, daar sta je dan. Er waren drie opties verklaarde men.

1) Terug naar Pakistan.

2) laat de scooter hier staan en vraag een carnet aan, als dat geregeld is voer je hem in.

3)Bel je ambassade en vraag of ze garant willen staan voor je.

Meer opties zijn er niet. In mijn hoofd had ik langzamerhand al afscheid genomen van mijn scootertje, want een optie die ze niet aan droegen was de scooter achterlaten voor de Indiase overheid. Want een carnet halen en 5000 euro borg storten was debiel, de ambassade lacht me vierkant uit, en terug naar Pakistan, ja daaaaaggg. Heel klein beetje had ik er al rekening mee gehouden, maar niet op gehoopt. Het scootertje was super handig en ik heb er al veel gebruik van gemaakt.

Ik stond nu al 2 uur aan de Indiase grens en begon een beetje hopeloos te worden dus begon van alles te verzinnen om wat schot in dat scooter verhaal te krijgen.. Ik wilde borg storten (kon niet), men kon het in mijn paspoort schrijven dat ik hem had, (mocht niet), men kon het op het carnet schrijven (mocht ook niet), enfin, ik bleef maar doorzagen. Iedereen bleef er overigens vriendelijk onder , men was erg aardig, en dat bleef ik bewust ook, want met boos worden bereik je in deze gevallen helemaal niks. Niet dat dat altijd makkelijk is overigens.
Na tig opties te hebben voorgelegd bleef men weigeren, men kwam zelfs met de conventie van Geneve aanlopen om te laten zien wat men daar onder het begrip ‘motor-vehicle’ bedoelde, het bleef hopeloos. Ik wilde het echter niet opgegeven, had mezelf voorgenomen dat dit best een dag mocht kosten, en als het in de avond nog niet was geregeld ik het dan op zou geven.
Plots begon mijn geluk te veranderen. Ik werd meegenomen naar de opper bons, een vriendelijke mijnheer achter een dik bureau, met allerlei schaaltjes chips en cashewnoten voor zijn hoofd, bakje thee er bij, en daar zat ie belangrijk te doen. Maaaaarrrr, wat bleek, na even wat gebabbeld te hebben, mijnheer ging volgende maand anderhalve dag naar Nederland toe en wist niet goed wat ie daar moest doen. Ik sprong natuurlijk gelijk in het gat, ging hem van alles over Amsterdam vertellen en gaf hem heel overdreven mijn kaartje met mijn adres, hij moest zeker langs komen als ie er was en zo. Omdat ie wist dat ik in India zat heb ik ter plekke maar weer eens verteld dat ik getrouwd was en mijn vrouw wel van alles voor hem zou regelen. Toch wel handig zo’n vrouw, moet er toch maar eens serieus over denken hehe. De man was helemaal in zijn nopjes, was ook erg blij met mijn advies, we wisselde email adressen uit en ik schreef mijn niet meer bestaande telefoon nummer op mijn kaartje (voelde me wel enigszins schuldig) maar ja, alles om me scootertje te houden. Tja, en dan gaan de Indiase wielen der papiermolen ineens draaien. Er werden tussen opper bons en opper pennenlikker van allerlei opties bedacht en weer verworpen. Het kwam er op neer dat iedereen me ineens wel wilde helpen, maar niemand de verantwoordelijkheid wilde nemen. Dat is een typische India’se ambtenaren probleem (maar ik weet zeker dat het in meer landen zo is) .

Ik zal je de rest van de details besparen, want alles was nog niet zo eenvoudig, en het heeft tot 5 uur in de avond geduurd voor ik eindelijk de vereiste stempels had. Ik moest 3 maal een brief schrijven, alles uitleggen, ondertekenen en zo, viel mee dat ze mijn vinger afdrukken niet wilde. Verder een heel verhaal in mijn paspoort over mijn scooter, ze hebben zelfs mijn inventaris lijst gehouden. Al om een zeer vermoeiende dag, (en een lange, want ik heb bij elkaar 12 uur met douane lopen klooien) maar het heeft me wel 6 maanden scooter plezier opgeleverd. In het volgende land zien we wel weer verder.

Na al dat gedoe maar naar Ms Bandari’s guesthouse gereden, waar ik in Amritsa heerlijk in hun tuin geparkeerd met airco aan, fiets eraf gehaald, naar de Pizzahut gefietst, en zo met een grote bier heerlijk gaan slapen met de airconditioning aan.

De volgende dag door gereden de bergen in. Dat ging allemaal zonder problemen eigenlijk wel. De weg was goed, zelfs de shortcut die ik genomen had was uitmuntend. Haalde niet helemaal Manali, dus ben aan het water gaan staan in Sundarngar. Uiteraard hoop mensen moeten afwimpelen, maar maak me er niet te druk over (tot er iemand de auto binnen klom terwijl ik zelfs de trap omhoog had, toen ben ik even uit mijn slof geschoten). Na een verhuizing van de auto (750 meter verder) is het de hele avond rustig geweest en heb ik, op de muggen na, een rustige nacht gehad. In de ochtend (23 september) miste het erg, het water droop van de auto. Was al erg vroeg wakker om de een of andere reden en ben maar vroeg gaan rijden. Was om 10 uur in Raison. De weg van Kullu naar Raison was heel erg slecht, daarna werd het beter. Parkeerde om even voor 12’en op mijn vertrouwde plekje voor het samrat hotel, en de middag besteed aan huishoudelijke dingen (Indase mobiele nummer regelen, even snel internetten, wat brood melk en yoghurt kopen etc. ‘S avonds in chopsticks restaurant eten en vroeg gaan slapen. De volgende dag verhuisd naar Raison, waar de (nieuwe) camping management besloten had om mij 200 roepies per nacht te vragen voor het parkeren van mijn auto. Dat zag ik niet zo zitten, te meer omdat ik geen gebruik van iets maakte, puur alleen me auto op hun gras wilde parkeren. Samen met mijn vrienden uit Raison een andere parkeerplaats gecreëerd aan de rivier en met een schitterende plek op een stuk gras . Daar een aantal dagen gestaan, met de nodige pottenkijkers en zo maar toch erg geschikt. Na 3 dagen ben ik weer terug gegaan naar Manali voor wat boodschapjes, de was en omdat ik de parkeerplek beu was.

De planning is als volgt. Mijn goede vriend Banti komt vermoedelijk vanuit Kajuraho met de bus naar Manali toe, die zal maandag of dinsdag hier aankomen. Dan gaan we met z’n tweeën met de bus naar Amritsa, heb geen zin eigenlijk om dat hele stuk met de auto te rijden. Dan langzaam met z’n tweeen afzakken naar Delhi, Agra, Jhansi en Kajuraho waar ik weer een paar weken blijf staan om dan weer verder af te gaan zakken naar Goa.

Onderussen is het 1 oktober, morgen wordt mijn huis notarieel verkocht (en krijg ik dus poene). Dat komt goed uit, want vandaag heb ik wat rots mee gemaakt, dus wellicht komt er, met geld op de bank, een wat beter gevoel door me heen. Ik was aan het ‘Tuben’ op de wilde rivier hier. Ik ken het Nederlandse woord voor tuben niet, maar het is op een grote binnenband (een tube) de rivier afzakken. Dat kan hier maar een klein stukje want de stroomversnellingen zijn te heftig, maar dat is ook al leuk. En dan binnenband meenemen en weer stroom opwaards lopen, over de keiien en rotsen en het hele process herhalen. Het water is ijskoud, maar het is erg leuk dus dat moet je er voor over hebben. Ik had me voorgenomen wat mooie foto;s te maken met mijn nieuwe Canon digitale monster, en terwijl ik dat aan het doen was zette ik mijn camera voorzichtig op een rost aan de kant van de rivier om even wat anders te pakken, en in dat moment van onachtzaamheid gleed mijn trotse Japanse foto machine de kolkende massa in. Hoe het heeft kunnen gebeuren snap ik nog steeds niet, maar wat omstanders schreeuwde naar me en toen ik keek zag ik nog net het neksnoer de golven in verdwijnen. Ik had er net mijn duurste (tele) lens op gedraaid, dus verdween er zo’n 1400 euro de golven in. Omgerekend zo 80.000 roepies, en toen ik dat aan een lokale vertelde schrok ik er gewoon zelf van. 80.000 roepies, terwijl hier een timmerman 100 roepies per dag verdient. Dat is dus bijna drie jaar werken voor zo iemand. Bah bah. Hoe dan ook, nog een paar uur tevergeefs de bodem af lopen voelen met mijn voeten. Sommige delen stromen super snel en dat is dus erg moeilijk, eigenlijk onmogelijk, om daar stil op de plaats te blijven zwemmen. Het water was zo koud dat ik na 2 uur blauw van de kou, rillend en al om de kant ben gaan zitten om de zon mij een beetje op te laten warmen maar het heeft wel dik een uur geduurd voor mijn onderkaak stil bleef staan. Er zit dan niks anders op dan het verlies maar te incaseren, en al balend naar Manali terug gereden voor de gebruikelijke boodschappen en was. Ik heb nog een hele kleine hoop dat als ik over een paar dagen die kant op ga, het water niveau in de rivier iets gezakt is en ik alsnog wat kan gaan dreggen.