20061000 – Eind oktober 2006, vier keer ongeluk

Eind Oktober 2006, vier keer ongeluk
Geplaatst op Monday 23 October @ 02:27:09 GMT+1 door casper

Reis om de wereld vanaf 2006 Voordat ik het verhaal begin wil ik graag allen die wat in mijn gastenboek geschreven hebben bedanken voor de hartverwarmende mededelingen. Die doen me echt goed, en ik lees ze vaak.

Begin oktober kwam een goede vriend van me over uit het midden van India. Banti , een echte India’er ken ik al een jaar of drie en we kunnen het goed met elkaar vinden. Ik had met hem afgesproken dat hij naar Manali zou komen met de bus. Hij zou dan een of twee weken met me mee reizen. Ik was hier eigenlijk een beetje huiverig om, gezien mijn ervaringen vorig jaar met een andere Indiase kennis, (details hiervan in een verhaal van een jaar of wat eerder) maar ik wilde het toch nog wel eens proberen, ook al omdat ik nu zelf wat meer ervaring heb met Indiase gewoontes en manieren.
Banti wilde heel graag de gouden tempel in Amritsa zien. Ik kwam daar eigenlijk net vandaan maar wilde hem ook niet dat plezier ontzeggen. Geen zin om weer helemaal terug te rijden vanuit Manali, besloot ik in overleg een lokale bus naar Amritsa te pakken, daar een of twee dagen te blijven, dan met de auto vanuit Manali af te zakken naar Kajuraho, waar hij vandaan komt.

Van Manali naar Kajuraho

Ik was ondertussen wel redelijk uitgerust en begon me zelfs wat te vervelen in Manali. Kocht uit verveling een kilo gezouten cashew noten, moest daar 150 roepies voor betalen (3 euro). Mijn camera was kwijt, en daar baalde ik nog steeds van (zie vorig verhaal). Heb overigens nog vergeefse pogingen gedaan om hem terug te krijgen, zelfs een provisorische dam in de rivier gebouwd om de stroom wat in te dammen. Daarna gedregd, gedoken en gevoeld met voeten, maar door het ijskoude en niet heldere water geen resultaat.

Banti arriveerde 5 oktober, en na een dagje rusten in Raison zijn we die zaterdag daarop met de lokale bus om 2 uur in de middag vertrokken naar Amritsa. Jezus, had ik van te voren geweten wat een pokke rit het werd was ik met mijn eigen auto gegaan. Kan je je voorstellen, van ’s middags 2 tot de volgende dag 6 uur in de ochtend, in een bus met houten banken, een chaffeur die op zijn India’s rijd (en dus alleen maar vol gas of vol remmen kent) en een weg die geheel door de bergen ging, via een omweg langs Pathankot (en dus bijna via Daramsala) met ALLEEN maar bochten. Ik ben wel wat gewend maar zo’n rit is erg zwaar want je doet gewoon geen oog dicht de hele tijd en je komt gebroken aan. Banti presteerde het om een half uurtje te slapen, maar kwam van een koude kermis thuis toen ie uit zijn stoel in het gangpad lazerde. Ik kon mijn lach niet houden natuurlijk.

Aziaten kunnen overal slapen

Om 6 uur in de ochtend een betaalbaar Hotel vinden is ook niet makkelijk, en maar het Golden Tempel hotel genomen, op steenworp afstand van de gouden tempel. Na twee uurtjes slapen (waarna je je nog geradbraakter voelt) een bezoek aan de gouden tempel gebracht. Dat is altijd weer leuk, omdat deze tempel een hele eigen sfeer heeft. Het is moeilijk te beschrijven, maar ik zal het proberen.
Het sikh geloof , waar deze tempel toe behoort is een afgeleide van hindoeisme. De sikh is erg werelds, niet dom en zeker niet oncommercieel, redelijk vredelievend en erg open minded. Een sikh kan je herkennen door zijn tulband, hierin zit zijn hoofdhaar opgevouwen, omdat het geloof gebied dat als je de ‘eed’hebt afgelegd, je dit nooit meer mag knippen.

De gouden tempel is de belangrijkste tempel van dit geloof en het is er dus erg druk. 24 uur per dag. 24 uur per dag wordt er voorgelezen uit de heilige geschriften, en dit word door luisprekers aan iederen verkondigd. Dat vind ik weer wat jammer, want de zingerige stem dringt na verloop van tijd door tot mijn irritatie knobbel. Helaas hebben ze dit voorlezen in veel temples in dit gebied, waardoor er dus een oorverdovend lawaai wordt geproduceerd wat je kilometers verder nog kan horen. Datis erg opdringerig en irritant (vind ik) voor mensen die dus niet dit geloof delen.
Maar goed, terug naar de gouden tempel. Dat is een vlink groot complex, zeg 3 voetbalvelden, met in het midden een meer (vol met joekels van goudvissen) en in het midden van het meer de gouden tempel, die ook echt van (blad) goud is. Rond het meer kan je lopen en zo de gouden praal van alle kanten zien, er is een pad naar toe waardoor je in de tempel zelf kan komen. Hier worden ook de heilige boeken bewaard en zit ook sjakie de verteller zijn voorlees herrie te produceren.
Voor het betreden van de tempel moeten de schoenen en sokken uit, moet je je hoofd bedekken met zakdoek, muts of een speciaal sjaaltje (petje mag niet) en loop je door een waterbad om je voeten te reinigen. Alles rond de tempel is perfect geregeld. Het stallen van je schoenen, het krijgen van een gids, eten, alles is gratis. Niemand bedelt om geld, elke hoek heeft een grayis koud water stalletje, er zijn souvenier stalletjes die betaalbaar zijn, een ehbo post en zo. Men kookt hier dagelijks duizenden maaltijden die je gratis mag eten, je kan zelfs voor weinig en bed krijgen. Anyway, die mensen massa loopt bedaard rond het meertje, dat vol met groezelig groenig water als heilig beschouwd word en waar sommige zich in onder dompelen. Hup kleren uit en in onderbroek het water in. Héél normaal in India. Schaamtegevoel heeft men hier niet.

De gouden tempel en het groene water

Als hoogtepunt van het rondje rond het meertje is een bezoek aan de gouden tempel zelf. Daar is weinig te zien, hier heb ik al eens eerder over geschreven geloof ik. Je staat een uur in de rij, offert wat zoetigheden aan de heiligen (die dan weer elders uitgedeeld worden) en mag weer rechtsomkeer maken. De Sikh kussen de goden, de drempels, raken hun voorhoofd aan, enfin een heel ritueel van gebaren.

Wat nou het bezoek aan deze gouden tempel zo leuk maakt is de sfeer. Er hangt een gezellige, gemoedelijke sfeer. Ondanks de drukte en de herrie van de voorlees maffia zie je overal mensen een praatje met elkaar maken, zitten gemoedelijk midden op het loop pad (niemand die zich daar aan stoort) en men vind de buitenlandse toerist erg bijzonder, dus een praatje hier, een foto daar, handen schudden etc, dat is snel gedaan.
In de avond besloten we om naar het vlagstrijk ritueel bij de Indiase-Pakistaansen grens te gaan kijken. Ook dit had ik al eerder gezien,maar wilde het Banti niet onthouden. Aldus een share taxi gezocht en op naar de grenspost, waar je als vee de toeschouwers vakken in werd geloodst. Ik mocht in de VIP sectie, waar je het beste zich had, maar Banti, als lokaal, mocht niet mee dus ben ik ook maar tussen het Indiase publiek gaan zitten met gevolg dat er geen barst van het hele macho gedoe te zien was. Hierna de taxi weer terug gepakt, en terug in Amritsa kwam ik tot de ontdekking dat mijn mobiel niet meer in mijn zak zat. Ongeluk nummer twee dus (na het verliezen van mijn camera een week geleden). Verwoede pogingen gedaan om het ding terug te krijgen. Hij moest eigenlijk in de taxi liggen, maar na eindelijk contact met de chauffeur te hebben gehad bleef die volhouden dat er niets in zijn auto lag. Daar doe je dan niets aan, en gaan slapen met een rot gevoel.

De volgende dag, na een bezoek aan de Hindu tempel en het afsluiten van een verzekering voor mijn auto (WA, een jaar, 24 euro), de bus weer terug naar Manali genomen. Ook nu weer een hele zware rit die tot 6 uur in de ochtend duurde. Heb 2 minuten geslapen in mijn stoel, waar ik toen ook prompt uit viel. Al liggend in het gangpad van de vieze bus vloer besloot ik dat slapen maar op te geven. Banti kon zijn lachen niet inhouden, kan het hem niet kwalijk nemen, want ik lag dubbel toen op de heenreis hem hetzelfde gebeurde.

Terug in Manali, twee uurtjes slapen en op naar het kantoor van Air-Tel, om mijn sim te laten blokkeren en een kopie sim aan te vragen. Dan maak je een staaltje Indiase bureaucratie mee waar je koud, misslijk en bijzonder moe van wordt. Ik zal je alle details besparen, maar het komt er op neer dat ik van 10 uur in de ochtend tot 4 uur in de middag full-time bezig geweest ben om het te regelen. (Eerst naar het gerechtsgebouw om een verklaring op te laten stellen, dan naar de politie om die verklaring in een bewijs van vermissing om te laten zetten, daarna weer terug naar air-tel, die ineens vertelde dat ik nog een andere verklaring nodig had, dus weer terg naar gerechtsgebouw. Daar moest dit op speciaal papier gebeuren, dat moest ik dan weer in een ander gedeelte van het dorp gaan kopen… etc etc.)
Toen alles rond was had ik eigenlijk de spuug er in, en besloot ter plekke om Manali te verlaten, naar Raison te rijden zodat ik de volgende ochtend vroeg richting Delhi kan scheuren. Dit gedaan, en een rustige nacht doorgebracht na deze zeer vermoeiende dag (en nacht).

Het zijn maar kinderen, maar wel mooi… toch?

In de ochtend vroeg richting Delhi vertrokken. Deze rit verliep voorbarig, om een uur of 6 in Chandigar aangekomen, ( ter herinnering, eerst Himalyan Marg, dan Dakshan Marg nemen) waar mijn rustige parkeerplek van de vorige keer was veranderd in een circus tent een soort winkel anex feest anex kermis terrein. Toch redelijk geslapen.

Volgende dag al vroeg richting Delhi vertrokken, waar na een paar uur rijden ongeluk nummer drie plaats vond. Ik reed op een twee baanse weg, werd plots ingehaald door een bus terwijl het helemaal niet kon. Er kwam een vrachtwagen ons te gemoed, en die bus moest dus uitwijken. Dat deed ie even tegen de zijkant van mijn auto. De klap was niet hard, maar de mijnheer van de bus schuurde even lekker tegen mijn zijkant aan. In eerste instantie dacht ik dat het wel mee zou vallen, na gestopt te zijn en een inspectie bleek er een stuk uit de zijkant te zijn geschuurd, een schaafplek van zwarte verf er boven en een deuk in mijn zonnescherm. Mijnheer de bus chauffeur was hem snel gepeerd, die haalde ik niet meer in. Zo, dat kon ik er nog wel bij hebben, na het verlies van camera en telefoon begon ik nu toch aan mezelf te twijfelen. Niet dat ik er wat aan kon doen, toch begint het dan te knagen.

Met een lang gezicht verder naar Delhi gereden en geparkeerd in New Delhi (Railwaystation). Voor Banti huurde ik een hotel kamer voor 200 roepies, zodat we alle twee goed konden douchen en ook goed konden slapen want met z’n tweeën in de auto in die hitte (Delhi is overdag zo 36 graden) zag ik niet zo zitten.
Volgende dag wat gewinkeld en gegeten, in de avond sloeg ongeluk nummer 4 toe. Ik wilde voor het vertrek van de volgende dag mijn toilet nog even legen, en terwijl ik dit deed, 30 meter van de auto vandaan, sprong er een jongeman mijn auto in, graaide mijn portemonnee van zijn plek (boven de deur) en holde er mee weg. Ik heb het niet eens zien gebeuren, maar kwam er later pas achter dat het zo gebeurd moet zijn. Had die gast wel zien staan, hij stond te bedelen bij mijn auto, en ik vond het raar dat ie ineens weg was maar had er verder geen acht op geslagen. Een half uur later kwam ik er achter dat mijn portemonnee pleite was. Alles afgezocht (zou ik het toch ergens neergelegd hebben), maar natuurlijk tevergeefs. Er zat niet eens zoveel geld in, maar wel al mijn bank pasjes en credit cards, en die weer terug krijgen zal een heel gedoe gaan worden. Ook de sim van mijn Nederlandse vodafone nummer zat er in. Na een tevergeefse speurtoch naar de dief alle kaarten onmiddellijk laten cancellen, bank bellen, vodafone bellen, kost allemaal heel veel tijd en geld (bij vodafone 6 minuten aan de lijn moeten blijven hangen). Ik voelde m echt beroert, want zoveel ongeluk heb ik nog niet gehad. Laten we hopen dat het hier bij blijft.
Ondanks alle ellende toch de volgende dag maar vertrokken richting zuiden. Ik had Banti verzocht om om 6 uur bij de auto te zijn. Ik was zelf iets later wakker, maar mijnheer kwam om 9 uur aankakken, typisch India. De rit naar Madra Pradesh, Kajuraho om precies te zijn, via Agra, Gwalior, Jhansi en Chattarpur was in twee dagen gepiept. De weg tot Agra is goed. Mijn auto rinkelde vrolijk als een hoer met teveel juwelen over de 4 baanse weg. Dit ivm de Pakistaanse versiering die er nog steeds aanhangt, en als je dan eindelijk een goede weg hebt en wat snelheid kan maken beginnen de versieringen te bewegen door de wind en dan dus te rinkelen. Moet wel redelijk veel tol betalen, daarna wordt het op zijn India’s, af en toe redelijk, vaak bagger, en meestal erg druk. Toch een goede tijd kunnen maken en ik reed maandag om 5 uur in de middag Kajuraho binnen. Daar geparkeerd op het terrein van Hotel Payal. Dat ligt iets buiten het dorp, dus lekker rustig, maar toch op loop aftsand.

Vanaf 21 oktober is het in India Diwali. Dat is waarschijnlijk het grootste (maar volgens Indiaérs ieder geval het leukste) feest van het jaar. Alles wordt van te voren schoongemaakt, elke huis wordt ondersteboven gegooid, geverfd en gepoetst (wel op z’n India’s natuurlijk, verven gewoon over de oude laag zonder schoonmaken of schuren), en dan wordt er 5 dagen gefeest. Er wordt wild vuurwerk afgestoken, feesten georganiseerd, speciale winkeltjes geopend, enfin een hele happening waar ik in een volgend verhaal meer over zal vertellen.

Associated Topics