20061100 – Begin november 2006, Chitrakot (India)

Begin november 2006, Chitrakot India
Geplaatst op Tuesday 14 November @ 03:34:43 GMT+1 door casper

En zo sta ik al een week of twee in Khajuraho, niks te doen eigenlijk. Dat kan hier heel goed, en daar kan je het dan ook erg druk mee hebben. Ik bedoel, ik sta elke dag om 6 uur in de ochtend op (niet omdat ik dat graag wil maar omdat dat hier niet anders kan, hierover later meer). Ik ga om 9 uur in de avond naar huis (mijn auto) en rond tienen slapen, soms haal ik dat niet eens en lonkt het bed al om 9 uur en toch heb ik tijd tekort. Rara hoe kan dat. Dat komt omdat dit India is. Alles wat je wilt doen neemt minimaal twee keer zoveel tijd in beslag als in Europa. Daarbij kent iedereen iedereen en ik dus langzamerhand ook

Als ik dan in de ochtend naar het dorp ga op de scooter of fiets, doe ik dat meestal rond 10 uur. Het is hemelsbreed nog geen kilometer denk ik, toch duurt het soms bijna 2 uur voor ik er ben. Niet omdat de weg zo slecht is maar omdat je om de haverklap weer mensen tegen komt die je kent (of die je wilt leren kennen), dus even een praatje over niks, als het niet anders kan komt er een kopje India’se zoete melkthee erbij en voor je het weet staan er 10 man in het groepje te praten en is er een kwartier voorbij. Als dat dan vier keer gebeurt op de weg naar de markt, dan ben je dus makkelijk een uur verder. .

Ook veel heilige Sadu’s kom je tegen in India.

Kom ik eindelijk bij het internet cafe aan, moet eerst de computer opgestart worden. Dat gaat niet zo snel want alles zit ander de virussen en alleen de compter opstarten duurt al 10 minuten. Dan nog verbinding maken met internet, weer 5 minuten voorbij. Ondertussen komt er vast weer iemand langs, praatje maken enfin, je snapt het. D halve bevolking loopt hier niks te doen en is daar ook erg goed in. Niet helemaal waar eigenlijk. Ze zijn allemaal wel bezig met iets, maar niet met iets productiefs. Wachten op een taxi, een bus of een lift, kan zomaar een uur duren (of langer). Wachten op een argeloze toerist die langs loopt, want die kan je goed afzetten (en daar zijn ze hier echt meesters in). Favorieten zijn toch wel de groepen met Hollanders die via Djozer komen (als ik dat goed spel). Ik heb ze ook wel langs zien komen hoor, van die groepen met witte langbenige Hollanders, zenuwachtig omdat ze belaagd worden door horden souvenirs, prentkaarten en andere verkopers, op de voet gevolgd door bedelende kinderen die gebaren dat ze zo’n honger hebben (terwijl ik ze een half uur geleden uitgebreid heb zien eten). Het is wel een komisch gezicht. Ik was ooit ook zo’n toerist, op zich niks verkeerd mee, gelukkig ben ik geëvolueerd.

Van dat niks doen wordt je op een gegeven moment echter ook een beetje suf en na wat rondvragen en informeren bleek het plaatsje Chitrakot wel het bezoeken waard te zijn. Het ligt ongeveer 200 km van Kajuraho en zou een beetje op Varanasi moeten lijken, maar dan in het klein. Varanasi ligt aan de heilige riool (euh sorry rivier) de Ganges, dus willen alle hindu’s daar met geweld in baden, hun haar in wassen en hun tanden in poetsen. Dat er 10 meter stroom opwaarts een lijk drijft of iemand heerlijk en openlijk in het water staat te pissen, dat maakt niet uit, het water is immers heilig.
Banti zou mee gaan, en hij zou ook een gastje meenemen die voor ons thee zou zetten, de boel schoon zou maken en algemene hand en spandiensten zou doen. Afgesproken had ik dat ie om 9 uur bij mijn hotel zou zijn, en we dan zouden vertrekken.
De volgende dag kwam mijnheer niet om 9 uur maar om 10 uur aankakken, en hij had geen één iemand maar twee gastjes bij hem, en eigenlijk zonder ook maar een woord werd er maar aangenomen dat ik die ook mee zou nemen (en natuurlijk alles voor zorgen, eten drinken etc). Dat is India, en daar valt moeilijk mee te leven soms. Toch maar even slikken en met z’n 4’en op stap, ik wilde de rit niet met ruzie beginnen.

.

Geparkeerd voor een tempel in Chitrakot.

Er waren vele wegen om in Chitrakot te komen en we besloten via Mahoba en Banda te gaan. Achteraf een slechte keus. Het eerste gedeelte van de weg was redelijk en erg idyllisch, door het echte Indiase platteland, waar ze waarschijnlijk nog nooit een buitenlander hebben gezien, laat staan een met zo’n auto als ik. Vlak bij Mehoba was er een weg blokkade, de politie had de weg afgesloten. Iedereen stond wat gelaten te wachten, dat zag ik natuurlijk niet zitten , ik ben namelijk Gora, dat betekend dat ik een blanke ben. Hoe raar het is, een blanke wordt hier nog steeds als een meerdere gezien, en heeft dan ook meer rechten dan een lokaaltje. Nou sta ik daar meestal niet zo op, maar soms is het wel handig. Dus deze Gora naar de agent bij de wegblokkade, waar hij me onmiddellijk door verwees naar zijn superieur, een man met lintjes en sterretjes op zijn revers, en vertelde me dat er verkiezingen waren en daarom de hele dag geen verkeer in het hele district mocht rijden. Ik wilde natuurlijk wel verder, dus was erg hoffelijk naar die mijnheer, legde hem uit dat ik toerist was , op weg naar Chitrakot (heilige plaats). Misschien wilde mijnheer de officier even mijn auto van binnen zien? Dat treft meestal wel doel, en na een korte blik in mijn auto was hij zo onder de indruk dat terstond de barricades opzij werden getrokken. ‘U bent toerist in ons land en mag uiteraard wel door rijden’ was zijn mededeling waarnaar ik de weg voortzette. Voor de plaats Banda begon de weg kwaliteit beduidend af te nemen en kwamen er ook ineens een heleboel toll gates over de weg. Een toll gate is een lange bamboo stok die ze over de weg hebben liggen als een soort spoorboom en die ze met een touw omhoog kunnen hijsen. De meeste tolpoorten waren niet bemand maar ik zag het lijk al drijven. Ja hoor, bij een brug, 95 roepies. Na wat praten werden dat er 50. Dit omdat ze de buitenlander gewoon standaard het hoogste tarief berekenen, dat van een volgeladen vrachtwagen of een hijskraan of zo. Erg irritant hier in Noord India, en zeker in dit gedeelte van UP en MP. Na nog een brug (60 roepies) werd de weg zo slecht dat ik maximaal 20-30 km per uur kon rijden en toen ik op een tolpoort e stuite die me road tax wilde laten betalen weigerde ik pertinent. Sowieso hoeft een buitenlander geen tax te betalen vind ik, maar voor deze kwaliteit wegen moeten ze MIJ geld geven. Enfin, dan krijg je de normale Indiase taferelen. Ik weiger te betalen, men weigert de hefboom omhoog te doen,, ik blokeer dan de doorgang (de ervaring heeft me geleerd dat je dit standaard al gelijk moet doen dus k zet hem midden op de weg voor die poort), verkeer achter me begint ongeduldig te toeteren, ik doe alsof ik absoluut geen haast heb en na verloop van tijd gaat iedereen er zich dan mee bemoeien waarna de toll-heffer dan op een gegeven moment me wel doorlaat rijden. Ook heb ik al geleerd dat je heel uit de hoogte moet doen, absoluut geen respect voor de toll-heffer moet hebben en eigenlijk net moet doen alsof ze er niet zijn. Ook nu weer hield ik me echt van de domme. Ik moest stoppen en liet met een typisch India’s gebaar uit mijn raampje weten ‘eum, wat moet dat?’ De man begon in Hindi tegen me te lullen, en ondanks dat ik donders goed verstond wat ie zei, speelde ik de domme toerist. Dus met een glimlach en mijn beste Nederlands legde ik hem uit dat ie dom was en ik absoluut niks wilde betalen. Hij keek me aan alsof ie het in keuken hoorde donderen, kwam met een briefje aangelopen waarop alleen in Hndi staat dat ik moest betalen, maar aangezien ik dom ben kan ik dat niet lezen natuurlijk, dus ik weigerde het briefje aan te pakken, stapte uit de auto en liep op de man af, begon rustig in het Engels te vertellen dat ik geen idee had wat er aan de hand was en of ie aub die poort open wilde doen. De man begon gefrustreerd en onzeker te raken, precies wat ik hebben moest, en uiteindelijk wuifde hij me door.
Het gaat me niet om het geld hoor (alhoewel het aardig aantikt hier in India) maar om tol te gaan vragen voor een weg die zo slecht is dat een ezel er nog problemen mee heeft vind ik absurd.

Helaas verbeterde de weg niet echt met gevolg dat ik vrij laat in Chitrakot aan kwam. Nieuw in die plaats was het moeilijk om een goede parkeerplek te vinden en na wat rond gelopen te hebben kwam ik een man tegen die me voor een schappelijke prijs een hotel kamer aanbood en waar ik de auto voor de kamer kon parkeren. Ik wilde een hotel omdat ik het niet zo zag zitten met z’n vieren in de auto te slapen en omdat ik dan de douche kkon gebuiken en zo water van de auto kon sparen. Het hotel was een Ashram, een soort open klooster (maar dan voor Hindu’s). De kamer was niks bijzonders (wat wil je voor 2 euro) maar had wel een douche en hurk toilet, de auto stond inderdaad voor het raam van de kamer, maar wel aan de straatkant. Dat heb ik geweten. Ik was nog niet geparkeerd of er stonden drommen met mensen. Allemaal nieuwsgierig naar mijn auto. Dat op zich kon ik me wel voorstellen,maar India’ers kijken niet met hun ogen maar met hun handen, dus na 20 keer ‘wil je dit aub niet aanraken’gezegd te hebben begon mijn geduld snel op te raken. Toen er ook ineens een jongen van een jaar of 15 zo maar ongevraagd de dichte duer van mijn auto open maakte en naar binnen wilde stappen werd het me te veel, en op luide toen zette ik die jongen te kijk. Dat vond ie niet leuk (bleek achteraf) en het jong droop af, de omstanders waren ook even stil. Helaas was het maar even, want na 20 seconde begon iedereen zenuwachtig te lachen en werd er vrolijk weer overal aangezeten. Ik hing vervolgens het bordje op wat ik in Manali had laten maken. In Hindi staat daar op ‘Mutjo ma deko, nie banderne nihoe, dondebat’. Dat betekend vrij vertaald, kijk niet naar me, ik ben geen aap, dank je wel. Een half uurtje en 200 mensen later ws dat bordje verdwenen, gewoon door iemand in zijn zak gestoken. Jezus, het begint op Nederland te lijken hier. Ik begon er schoon genoeg van te krijgen, al die mensen rond de auto die echt OVERAL met hun tengels aan zaten en besloot om hier niet langer dan een nacht te blijven.

De zelfde avond nog een ander hotel gezocht, maar pas de volgende ochtend verkast immers had ik de hotel kamer al betaald. Het volgende hotel had een parkeer plaats binnen in het gebouw. Het bleek ook weer een tempel te zijn maar dat vond ik niet zo boeiend. De hele dag allerlei belangrijke plaatsen bezocht, tempels, nog meer temples en ja… je raad het, als toetje nog een paar temples. .

Half aap , half mens, maar wel een GOD.

Dat krijg je als je met India’rs op stap gaat. Mij zeggen die temples erg weinig, ik bedoel er zijn iets van 44000 goden in India, wie kan ze nog uit elkaar halen. Mijn reisgneoten echter bogen zich een onmgeluk, vouwde hun handen zo vaak voor hun voorhoofd dat ze er volgens mij een deuk van in kregen en vonden alles bijzonder boeiend.
Als meest interessante plek bezochten we een bron in een berg. N dan bedoel ik ook echt binnen in een berg. Die bron stroomde al duizenden jaren die berg uit en had zo een gangenstelsel uitgeslepen waardoor je naar binnen kon lopen. Al wadend door het water, tot knei hoogte, kon je zo de berg in lopen, door smalle doorgangen tot je uiteindelijk bij de bron zelf aan kwam. Er was niet zo veel te zijn, een klein soort meertje, maar India zou India niet zijn als er niet weer eens een beeld van een of andere God stond. Iedereen weer buigen en handjes vouwen natuurlijk (*zucht*). Toch was dit een welkome afwisseling van al die tempels en een aparte gewaarwording.
In de avond met een bootje rond het Ghat gevaren (bid en bad plaats) en de Puja bekeken (Gods verering) en een beetje rondgehangen, waarna we met z’n vieren een potje monopoly in de auto zijn gaan spelen (en ik schandalig verloren heb).

Volgende dag weer terug naar Khajuraho gereden, dit keer via Satna en Panna. Die weg is erg mooi (wel smal) en redelijk van kwalitiet, zowaar geen tol heffingen en vroeg in de middag weer terug op mijn plek bij het Payal Hotel.
Het is nu ook zeker dat Jonathan, een goede vriend van mij, 3 weken met me mee komt rijden. Hij vliegt 6 en komt 7 november aan in Kajuraho, waarna we, na een of twee daagjes rust, de weg richting Mumbai (Bombay) in zullen zetten. Maar hier over later meer, ik ga tot die tijd weinig doen. Ga wel kijken of ik hier ene klein stukje grond kan kopen. Lijkt me op zich een goede investering want India is een snel groeiend land. Prijzen liggen zo tussen de 1 en 10 euro per vierkante meter, er een huisje op bouwen kost geen drol.