20061200 – December 2006, Goa (India), mij te druk

Eind December 2006, mij te druk in Goa
Geplaatst op Monday 25 December @ 07:07:20 GMT+1 door casper

Reis om de wereld vanaf 2006 Op dinsdag 12 december was er in de ochtend een mail uit Duitsland dat mijn vervanging zonnepaneel lader er wel aankomt, maar niet binnen een paar dagen. Iemand die naar India vliegt neemt hem mee en zal hem dan hier in India op de post doen, dat is makkelijker dan het vanuit Duitsland te sturen. Alleen weten ze bij Bocklet niet precies waar en waneer die lui in India zitten dus werd het tijd om weg te gaan en naar het zuiden af te zakken. Het is wel noodzaak om ergens een post adres te hebben dus besloot ik om naar mijn vrienden in Tamil Nadu te gaan (de zuidelijkste provincie van India), daar de boel uit te leggen en het laad apparaat daar naar toe te laten sturen terwijl ik dan een rondje zuiden rijd. Had dit al allemaal al wel aan zien komen dus was eigenlijk al klaar om te vertrekken. Eerst nog even bij Palolim, waar ik een water leverancier had gevonden, mijn watertank vol laten gooien, Het was niet gooien maar smijten en een heel gedoe want dat water pompen ze uit de grond met een grote dieselpomp. Dat komt dan vervolgens via een slang met een diameter van 15 cm uit de grond gespoten. Ik schat zo’n 300 liter per minuut kwam er uit schieten. Omdat de vul opening van mijn tank maar een piepklein gaatje is, kwam dat water dus weer even hard terug, met gevolg dat de water mijnheer en ik, binnen 3 seconde van top tot teen doorweekt waren. Omdat ik niet het idee had dat er überhaupt water de tank in ging moest er een andere oplossing gezocht worden, en na veel vijfen en zessen werd er met een water tankwagen die toevallig water kwam halen, een kleine slang gevonden waar alles wel goed mee ging. De goede man vroeg wel een roepie per liter, das niet weinig, maar ja, hij was er wel voor nat geworden.

Met volle tank zakte ik dus weer Highway 17 af, die na een half uurtje (na Karwar) een stuk breder werd en na Ankona werd het zelfs weer een lust om te rijden. Je merkt dan dat het reizen je blasé maakt. Vorige keer dat ik hier reed keek ik mijn ogen uit en vond ik het een machtige weg, nu was het gewoon een weg met palmbomen er langs, niks bijzonders.
Bij de Goa staats-grens deed de politie agent een beetje moeilijk, begon om mijn papieren te vragen. Ik zeg, ‘die kan je toch niet lezen en daarbij zijn die niet belangrijk voor je ‘. Hij bond in en ik mocht door rijden (makkelijk om te lullen die lui). 20 meter verder de staatsgrens post van Karnateka. Daar zat volgens mij dezelfde man die er twee jaar terug ook zat, en hij vroeg ook weer exact dezelfde vraag…. Bakshish? Ik deed alsof ik hem niet hoorde en liep gewoon weg.

Geen baard, geen haar EN geen tulband…pfff gewkke lui die buitenlanders.

Verder afzakken naar het zuiden was redelijk zonder problemen, de weg was, op wat uitzonderingen na, best redelijk, en ik besloot vroeg te stoppen. Ik vond een mooi veld boven op een berg, zag wel wat rotzooi en kippenveren liggen maar het waaide lekker dus stonk het er niet. Heerlijk gezeten, biertje gedronken en in de avond zelf gemaakte hachee (die gisteren 5 uur heeft staan pruttelen) met bloemkool en aardappelen gemaakt, Hollandser kan niet volgens mij. Na zonsondergang ging de wind ook liggen en begon er de stank van dooie kippen naar binnen te stromen. Bah bah wat vies, dat was niet helemaal volgens plan. Heb me toch maar vermand, stokje wierook afgestoken en de tanden (en de neusgaten) op elkaar gezet.

Overigens kook ik momenteel erg veel op mijn benzine stelletje, wat ik op de valreep nog in Nederland kocht en nu een gouden greep blijkt te zijn. Het is een Coleman twee pits benzine brander, waar gewone loodvrij in gaat en dat ding werkt als een tierelier. Lekker buiten koken betekend de rotzooi gewoon op z;n India’s buiten laten liggen (er komen vast wel koeien/varkens/honden) en binnen scheelt het een hoop schoonmaak werk. Daarbij kan ik benzine overal krijgen en is gas voor mijn gasfles moeilijker te krijgen. (maar wel beduidend goedkoper in gebruik)

Nu ik toch aan het wauwelen ben, valt het me op dat hier veel koeien met een boomstam lopen. Die boomstam hangt dan om hun nek, met een touw, en is vermoedelijk daar omdat die koe dan niet zo makkelijk ineens een spurt de weg op kan maken. Maar, het is een vermoeden hoor.

Hier in het zuiden, waar alles veel groener en vruchtbaarder is, is nog minder privacy. Er zijn veel meer kleine dorpjes, elk stukje land wordt gebruikt om wat te groeien of om te wonen (of werken), en dat maakt het dat het hier nog drukker lijkt dan in het noorden en het nog moeilijker is om een rustig parkeer plekje te vinden.

He, kijk daar in die auto…

De volgende dag was natuurlijk absoluut niet zoals verwacht. Een van mijn hoofd beweeg redenen om via Mangalore naar Bangalore te rijden was omdat ik vermoede dat de weg, tussen deze toch twee wereldsteden, wel goed moest zijn. Bangalore, centrum van de IT industrie in India, maar langzamerhand voor veel Europese bedrijven ( denk aan alle call centra) en Mangalore, grote havenplaats. Een weg van 300 km, dat zal toch wel puik in orde zijn dacht ik zo. FOUT !!! Het begon al met het rijden naar Mangalore. Die weg werd steeds slechter. De stukken asfalt slingerde in het rond alsje er over heen reed. Het was dus een hobbelige gaten zooi. Er was ook héél veel verkeer, met name erg veel bussen, en die hebben nergens ontzag voor (en geen zin om ergens rekening mee te houden of op te wachten).

De Bypass rond Mangalore die ik eigenlijk wel verwachte was er niet of hadden ze speciaal voor mij verstopt vandaag, en het duurde even voor ik eindelijk in Mangalore de juiste weg richting Bangalore had gevonden (van borden hebben ze hier nog nooit gehoord, raar dan dat het centrum altijd zo druk is). De weg de stad uit was erg belabberd maar nog niks vergeleken bij wat ik na een km of 100 voor geschoteld kreeg. Hier ging de weg de bergen in, en blijkbaar betekend dat, dat je maar niks meer aan de weg hoeft te doen. Jezus wat een puinhoop zeg. Om de 500 meter was het asfalt 500 meter lang verdwenen en daar voor in de plaats zand en kuilen, niet van die kleintjes hoor. Ze hadden wat grote kiezelstenen gedumpt om het zand niet te veel weg te laten waaien. Niet dat ze even met een wals er over geweest waren, doe normaal… Gevolg was dus dat de gaten, van soms wel 50 cm diep aan elkaar geregen werden en dan ook nog eens vol lag met grote oneffen kiezelstenen. Omdat het ook nog eens berg op was (voor mij dan) en erg bochtig heb ik over een stuk van 60 km wel 5 uur gedaan. Ik denk dat ik wel 40 kapotte trucks tegen gekomen ben onderweg, allemaal gestrand op de slechte weg. Moet je eens kijken wat dat kost, alleen al van dat geld kunnen ze een hele vierbaanse snelweg aanleggen. Als ik toch India’er was zou ik niet trots op mijn land zijn hoor, bah bah wat heb ik lopen balen. Stel je eens voor, een weg tussen Utrecht en Arnhem van die kwaliteit. Het zou toch zeker een minister de kop kosten. Hier lachen ze er om en zeggen… ah, this is India. Grrrrrrr

Als je deze ellende combineert met het gegeven dat de gemiddelde India’er niet kan rijden en ook het liefst inhaalt als ze NIET kunnen zien of er tegenliggers aankomen (dus vlak voor een berg of bocht) dan snap je de puinhoop op de weg.

Goed rijden is een vak hoor

Mijn plan om vandaag dicht bij Bangalore te komen mislukte dus faliekant, ondanks dat ik van 8 uur in de ochtend tot half 6 in de avond aan een stuk door heb gereden, met een korte pauze voor lunch en twee keer stoppen om wat te drinken. 282 kilometer gereden in 10 uur tijd. Geslapen op een zandveldje bij een restaurantje.

De volgende dag was de weg gelukkig beduidend beter, alsof ze mijn knarsetanden gehoord hebben. Ik reed al vroeg weg (7 uur) en dan is het echt heerlijk rijden als de weg goed is. Prachtige natuur, vol palmbomen, rijst en graanvelden, heuveltjes en bomen, en alles is vooral erg groen. Als dan ook hier en daar wat mist flarden hangen en de zon er zo door gaat spelen, is het adem benemend. Helaas duurt het niet lang voor de koperen ploert een einde aan die mooie licht show maakt maar het maakt wel je hele dag goed. Vol goede moed dan ook richting Bangalore gereden en omdat de weg zo goed was, was ik daar rond 1 uur al in de buurt. Ik had eens goed op mijn kaart gekeken, nou ja, kaarten dan. Ik heb er drie en ze waren alle drie anders, dat werd leuk. Ik wilde eigenlijk Bangalore omzeilen want ik had geen zin om helemaal door die mega stad heen te moeten, had het snode plan om via een weg die maar op één kaart stond, erom heen te gaan. Tja, dat werd dus ellende, want ik was de hoofdweg nog niet af of ik kwam muurvast in een dorpje te staan. Na een kwartier bewegingsloos tussen het verkeer gestaan te hebben bleek er een demonstratie of zo te zijn. Enfin, veel gedoe, getoeter, en plots werd het verkeer door een agent het dorpje weer uitgestuurd. Ik was dus goed drie kwartier kwijt en weer terug op de hoofdweg naar Bangalore. Er zat niks anders op dan maar die richting te rijden en ook hier, op deze drukke hoofdweg, stond het verkeer regelmatig vast. Hoorde vanavond op de Radio dat men in India in de komende 50 jaar drie keer zoveel verkeer verwachten, dat zal wat worden. Met een beetje geluk kwam ik toch op een soort rondweg, het was dan wel niet zoals ik in eerste instantie had gewenst maar dit was ook beter dan door de hele binnenstad te moeten schilpadden. Al om koste het erg veel tijd, er was veel vrachtverkeer en het duurde goed een uur voor ik rond Bangalore was gereden. Was ik eindelijk die stad uit kwam ik weer eens in een mega file terecht, en dan zie je de India’er op zijn best. Tja, de puinhoop die zich dan ontwikkeld heb ik reeds meerdere malen beschreven dus zal het nu niet weer herhalen, mar neem van mij aan, ik heb me echt een uur lang op zitten vreten.

Ook hier was blijkbaar de weg geblokkeerd (later hoorde ik dat er wilde stakingen waren door heel India heen) en werd al het verkeer een B-weg vol kuilen en gaten opgejaagd. Dat was doffe ellende, want ik had geen idee waar ik naartoe reed, kon alleen maar het andere verkeer volgen. Na heel langzaam heel veel gaten doorklieft te hebben ben ik, op advies van een agent die zo vriendelijk was te stoppen, via een zandweg weer terug op de hoofdweg gekomen en kon ik de reis richting Vellore weer voortzetten. Alom hebben die twee opstoppingen me wel twee en een half uur tijd gekost, en als die er niet geweest waren had ik een record aantal kilometers gereden vandaag. Geslapen op het zelfde veldje als twee jaar geleden.

De volgende dag mijn weg richting oosten voortgezet. De weg was op zich goed, soms wat hobbelig en smal maar na verloop van tijd ging het over in snelweg. Ik moest betalen, best forse tol, maar voor het eerst in India werd me verteld dat ik dit niet hoefde te betalen. Uit eigen beweging he, want ik had het geld al in mijn hand. Nou was het ook wel zo dat ik al na 8 km wilde stoppen in Sumaithangi, het kwam me dus wel goed uit. Arriveerde daar al om 11:15 dus was vroeg klaar met rijden, zelfs nog nadat ik onderweg bij een Reliance A1 Plaza (dat is een modern tankstation) gedoucht had (en er de douchekop maar heb afgeschroefd om er water uit te krijgen.). Parkeerde op de stek waar ik vorige keer snel van weg was gegaan omdat er teveel mensen op me af kwamen. Eens kijken hoe dat nu ging met mijn nieuwe hoge auto. Ik moet zeggen…. Wel beter maar het was nog steeds geen pretje. Had je net de ene groep met mensen weg kwam de volgende groep er aan. Dus, deur dicht en maar wachten tot die ook weer weg gingen, maar de stoet bleef aan houden. Kijken hoe lang ik het hier uit houd.

De volgende dag mijn auto 2 kilometer verderop op een verlaten zandpad tussen de rijstvelden geparkeerd omdat ik op de plek waar k in eerste instantie stond geen rust kreeg. Dat had ik natuurlijk al verwacht dus maakte me er niet zo boos over maar ook vandaag weer de hele dag aanloop gehad en dat begon me allemaal toch wat te veel te worden. Als je twee dagen lang geen seconde rust hebt wordt je een beetje kriegelig. Had die nacht ook al niet zo goed geslapen. De tempel in de buurt maakte weer eens een rot herrie, ze hebben hier ook nog eens een gemeenschappelijke wekker. Dat is een soort luchtalarm dat om 4 uur in de ochtend af gaat. Dat is een beetje aparte tijd, maar het blijkt dat er dan veel mensen op staan om te gaan bidden en vervolgens naar hun werk te gaan. Tja, met arme toeristen die dan nog op een oor liggen houden ze dus geen rekening.

Wat nog wel een leuk verhaal is, is dat er een paar lokale mij aan het waarschuwen waren dat er in het bosje waar ik naast stond gevaar voor slangen was. Ach, dat soort verhalen ken ik, en ik zat net te vertellen dat als er ‘s nachts een slang mijn bed inkruipt ik ieder geval nog wat gezelschap heb, toen er een enorme slang van onder mijn auto weg glibberde. Ik schrok me helemaal het lazarus want het was geen een fixe, ik denk wel een meter of 3 met een doorsnee van een fikse bovenarm. Op die plek stond ik een uurtje eerder nog wat doorn struikjes te knippen. Het hele verhaal van wat die lokalen mij vertelde kreeg gelijk een hele andere betekenis en ik zal inderdaad goed op moeten gaan passen dat ik niet over die joekel struikel, heb zon idee dat ik het afleg tegen die slang.
De volgende dagen bezig geweest met huishoudelijke zaken, zwemmen en het verhelpen van wat kleine technische problemen. Zo heb ik twee wiggen, die ik onder mijn wielen kan zetten als ik op een niet vlakke ondergrond sta, om zo mijn auto nog enigszins recht te krijgen. Deze zouden 5 ton per wig kunnen dragen maar ze zijn nu eigenlijk al helemaal uitgescheurd, dus moet ik daar een andere oplossing voor vinden. In eerste instantie dacht ik er aan om wat van hout te maken maar ben eigenlijk bang dat dat ook gaat scheuren. Dus ben ik op bezoek geweest bij de lokale smid, en die wil wel wat voor me in elkaar lassen. Ook sta ik te wachten op mijn nieuwe zonnepanelen lader, maar kreeg het lumineuze idee deze eens open te schroeven. Ik had iets heel ingewikkelds verwacht maar er zat maar een heel simpel printplaatje in, en hier eens mee naar de lokale TV/Radio reparateur geweest. Die vertelde me dat hij het wel zal maken, dus ben erg benieuwd. Verder wat tijd besteed aan het wegsturen van mensen (het lijkt wel of ze met bussen tegelijk aankomen), Ik sta toch echt op een landweggetje, tussen de rijstvelden, ver van welk dorpje dan ook, toch weet men mij te vinden. Vanmiddag nog, ik was eigenlijk wat moe, zat net aan een lekker biertje, onderuit op de bank, hoor ik stemgeluid, staan er 6 man voor de deur. Ik had de boel dicht gelukkig, anders waren ze zo binnen gestapt hoor, ik hield me dus stil. Na een minuut of 5 rond de auto gelopen te hebben werd er door het raampje geroepen iets van ‘kom je nog naar buiten of hoe zit dat’. Ik reageerde er maar niet op maar toen ze na 15 minuten nog naast mijn auto stonden te kwekken heb ik me kop maar eens uit het raampje gestoken en gevraagd waarom ze mij hier stonden te storen. Ik kreeg zoiets terug geslingerd van ‘dit is mijn erf, dus ik mag hier staan als ik wil’ en ik dacht van tja, hij zoekt het maar uit. Toch hebben ze nog zeker een half uur onder mijn raam staan kwekken. En dan kan je wel zo opvangen waar het over gaat, namelijk over die meeste domme dingen van ‘kijk hij rijd op diesel (dat vinden ze hier heel spannend), ‘zie, een camera achterop’, en de leukste van de laatste tijd, (mijn kenteken begint met de letters BR), ‘hij komt helemaal uit Brazilië’. Tja, ik denk, ik zeg maar niks.

Anyway, heb ondertussen wel besloten wat ik ga doen. Rondje Tamil Nadu, via Pondicherry (een oude Franse enclave) en het meest zuidelijkste puntje van India weer terug hier naar toe om de dan hoop ik gearriveerde zonnepaneel accu lader op te halen. Dan na een of twee dagen hier vertoeven weer terug naar Bangalore. Vorige keer ben ik via de kust omhoog naar Colkata gereden maar dat doe ik nu maar niet want die weg vond ik wat saai. Ga nu dus maar eens door de binnenlanden heen. Het plan is via Bangalore hampi, mumbai (even een hoop inslaan) en dan dwars door de binnenlanden naar kalkutta toe waar ik eerste week van maart dan hoop aan te komen. Dan een maand of twee in Bangladesh te zijn, er weer een nieuwe Indiase visa halen, dan april/mei richting Leh& Ladak, oftewel het Indiase Kashmir. Daarna doorstoten naar Nepal, en via Nepal China in te gaan. Maar dan zijn we al weer een jaar verder….

Maar sommige ongelukken zijn gewoon leuk.

Ondertussen ben ik een dag verder dan dat wat ik hier boven heb geschreven en is er weer het een en ander veranderd. Het rondje Tamil Nadu wat ik net beschreef wilde ik samen met twee lokalen doen, die ik al een tijd ken. Dat was al afgesproken, tot ze ineens, gisteravond, voor deur van de auto stonden met de leuke opmerking: Tja, we hebben financiële problemen, kan je ons even 1000 roepies geven. In eerste instantie wordt je dan een beetje boos, maar ik weet ondertussen dat het vrij normaal is in India om even maar wat geld te vragen. Ik zei dus tegen die lui, ok, ik geef je dat geld, maar dan heb ik geen geld meer om een rondreis met jullie te doen, want dat moet ik ook allemaal betalen, jullie eten en drinken, ik weet precies hoe dat gaat. Tja, toen werd het even stil en wisten ze niet hoe ze moesten kijken. Ik dacht, als ze het alleen om het geld te doen is, nemen ze het geld, als ze vriendschap willen (en we waren al twee jaar vrienden) dan trekken ze hun vraag wel in. Helaas pindakaas dus, ze wilde geld hebben. Kort daarop ging ik mijn wiel onderzetters halen die ik had laten maken bij een lokale smid. Die had in eerste instantie 400 roepies voor materiaal plus wat arbeidsloon gezegd, nu kwam ie ineens met 1680 roepies op de proppen. Dat was puur afzetterij, ik wilde het in eerste instantie ook niet betalen. Omdat echter een aantal mensen zich er mee bemoeid hadden wilde ik ook niet hun voor schut zetten bij die smid, dus heb maar betaald. ‘s Avonds, om een uur of 9, (ik was net aan het overwegen te gaan pitten), kwam er ineens een brommertje aanrijden met twee man er op. Ik sta op een pik donker stukje, dus ik heb alles goed op slot ‘s avonds, en die twee man, die duidelijk gedronken hadden, weigerde ik dan ook binnen te laten. Op een gegeven moment kwam het hoge woord er uit, ze claimde dat ze eigenaar waren van het stukje grond waar ik op stond (dat was onzin, het was openbare weg, heb ik zelfs nog op de kadaster tekeningen gezien de vorige dag), en ze wilde graag geld hebben omdat ik daar stond. Tja, toen knapte er iets bij me. Men had blijkbaar in dit dorp het idee dat ik een pinautomaat geworden was en ik besloot ter plekke om de spullen te pakken en weg te gaan. Kreeg het idee dat ik melk koe aan het worden was, en daar had ik niet zo’n zin in. Ik vond het wel erg jammer want ik had goede vrienden gemaakt (tenminste, dat denk ik nog steeds) en het was op zich weer relaxed, met lekker zwemmen en goed weer.
Hoe dan ook, ’s ochtends om 8 uur weg gereden, met de tranen in de ogen, richting noorden gegaan, zonder eigenlijk een vast omlijnd plan te hebben waar ik naar toe wil. Dit was toch een moment waar ik naar uit had gezien, omdat ik hier vorige keer zo veel plezier had gehad. Dat viel nu dus in duigen en heb zeker tot ergens in de middag een brok in mijn keel blijven houden, die ging pas over toen ik alle aandacht nodig had om door Bangalore heen te rijden. Het was voor het eerst sinds 4 maanden bewolkt vandaag en het motregende zelfs af en toe, dat hielp mijn humeur niet.
Ten zuiden van Bangalore heb je een stad die heet ‘Electronic City’. En daar zitten dus alle IT bedrijven, met dikke kantoren en vette auto’s. Er lopen hier veel blanken en men is gigantisch aan het bouwen. Dit is het nieuwe India, en het lijkt net of je in Europa rijd.
Geslapen bij een A1 reliance tankstation, waar ik morgen vroeg ieder geval kan douchen. Overigens mijn zonnepaneel lader weer gemaakt, een onderdeel vervangen wat ik al wel vermoede dat ook stuk was.

Toen ik wakker werd maar besloten om verder richting Mumbai te gaan rijden, daar mijn auto te parkeren en de Kerst te vieren, en na een klein weekje richting Kalkutta te gaan. Vandaag (22-12) via highway 4 naar het noorden gereden. Het begin van die weg, zeg maar vanaf Karwar was uitstekend, uitmuntend zelfs, maar in de vroege middag begonnen er stukken weg nog niet af te zijn en hoe verder ik kwam, hoe minder er af was en hoe meer ellende er dus kwam. Al om al toch een redelijk record gereden (350 km) en in een veld net boven Hubli geslapen. Wat me vandaag wel opviel is dat als de snelweg goed is, en je dus snelheid kn maken, de snelweg een slachtveld is. Niet een slagveld maar een slachtveld. Ik denk dat ik wel 10 vrachtauto’s in de greppel heb zien liggen, meestal op de kop. Blijkbaar valt men toch in slaap omdat de weg te saai is ,of verliest met de controle over het stuur bij zo’n hoge snelheid.
De volgende dag werd de weg geleidelijk beter. Er zaten zelfs stukken van Europese kwaliteit bij (als je even het verkeer niet mee telt, dat blijft op z’n India’s), zonder al te veel noemenswaardigheden vrijwel tot Panvel kunnen rijden. Met wat vroeg opstaan, hulp van mijn GPS en het feit dat het zondag was reed ik de volgende morgen naar mijn vaste stek in Colaba-Bombay waar ik om 9:15 parkeerde. Ik blijf hier een week om mijn zonnepaneel lader te ontvangen en ook eens te mediteren over wat ik ga doen. Op het moment dat ik dit schrijf is hety eerste kerstdag. Daar merk je hier niks van, alles is open, er is niks anders dan de vorige dagen. Voor nu wens ik iedereen een goede en prettige feestdagen en voor als het er niet meer van komt… een voorspoedig 2007.