20061200 – Eind December 2006, naar Ajanta (India)

Eind december 2006, happy new year
Geplaatst op Sunday 07 January @ 04:59:36 GMT+1 door casper

Reis om de wereld vanaf 2006 Een nieuw jaar, een nieuw begin? Nee, dat niet, maar misschien wel eens tijd om terug te denken over wat fout en goed ging, wat anders kan, wat anders moet, waar heb ik fouten gemaakt, waar kan ik van leren etc.
Nederlanders houden van terugblikken, kijk maar naar al die jaar overzichten op TV in december en januari. Dat moet ik ook eens doen? Echt niet dus. Daar houd ik niet zo van hoor. Ik kijk liever naar voren, naar wat gaat komen. Dat wil niet zeggen dat soms terug kijken (van een afstand) niet nuttig is want zoals ik hierboven al schreef, soms doe je dingen verkeerd zonder het zelf in de gaten te hebben, en pas bij stilstaan en achterom kijken kan je zien dat of wat er fout gaat.

Achteraf denk ik bijvoorbeeld dat het fout was om mijn woning te gaan verhuren. Omdat ik toch van plan was voor een langere tijd weg te gaan is dat vragen om problemen. Je laat immers een flinke investering achter en iemand moet dat dan in de gaten houden. Ja, dat gaat nooit goed, en ik ben achteraf blij dat ik mijn huis heb verkocht. Het geeft meer rust. Zeker, als ik straks ooit weer terug kom moet ik van nul af aan beginnen maar je weet nooit wat er onderweg gebeurt of waar ik blijf hangen.

Ik heb denk ik de fout gemaakt om de zelfde reis te doen als vorige keer, de zelfde weg te rijden en plaatsen te bezoeken, mensen te ontmoeten. Ik denk dat niet slim is geweest. Twee jaar geleden (nu bijna 3) heb ik erg veel plezier gehad op mijn reis, veel meegemaakt, vrienden gemaakt, ervaringen opgedaan etc. Ik ben die nu achter na aan het rijden, en verwachte dat dingen nog steeds hetzelfde zouden zijn. Dat is dus niet waar. In twee jaar tijd verandert er veel, zeker in een land als India waar dingen zowiezo al nooit zijn zoals je verwacht. Niet alleen plaatsen en plekken veranderen, ook mensen en dat is soms even slikken. Een van de reacties die ik daar op via mijn website binnen kreeg, van Joop was : “Is het niet zo dat het allemaal van toevalligheden afhankelijk is en dat je in ieder land goede en slechte ervaringen kunt opdoen en dat mensen overal hun goede en slechte eigenschappen hebben.” En daar heeft deze Joop natuurlijk helemaal gelijk in. Ik was/ben teveel gefocussed op het ontmoeten van die mensen die ik al eerder ontmoete, maar die zijn twee jaar verder in hun leven, zijn verandert, hebben ander werk of andere woonplaatsen, andere interesses . Ik ben maar de rijke Hollander die even hun leven binnen komt kijken en niet wezenlijk van belang. India verandert erg snel, dus ook veel van de plaatsen waar ik twee jaar geleden geweest ben. In mijn hoofd is er niks verandert, maar als ik er dan aankom is het een heel andere plaats geworden. Dat heb ik dus overschat, of onderschat, zoals je het wilt bekijken. Inderdaad Joop, ik zoek graag contact met lokalen en ga niet zoals veel collega reizigers weken op een strand met andere buitenlanders staan. Dat kan ik in Europa ook. Maar dat brengt andere problemen met zich mee want ik wil er graag kennissen/vrienden aan over houden, de lokalen hebben vaak andere interesse….: $$$.

Ik zal twee dingen moeten veranderen in mijn instelling. De eerste is niet meer de zetten herhalen van de vorige reis (alhoewel ik daar niet altijd aan ontkom) en ik zal helaas wat voorzichtiger moeten omgaan met vriendschappen. Dat gezegd hebben wil ik ook niet mezelf afsluiten. Als je denkt dat iedereen maar op je geld uit is ontmoet je nooit andere en dat is ook weer een verkeerde instelling. Ik moet mijn verwachtings patroon hier en daar wat aanpassen en wat meer nieuwe uitdagingen aan gaan,

Laatste fout die ik maakte (denk ik, maar als er mensen zijn die er meer weten hoor ik ze graag) is dat ik te onvoorzichtig ben geweest. Heb op mijn vorige reizen weinig problemen meegemaakt. Hierdoor gaat je aandacht qua veiligheid wat verslappen. En dat heb ik gemerkt. Mijn telefoon verliezen, tja, makkelijk te voorkomen door controle en of een keycord. Mijn foto toestel in het water was makkelijk te voorkomen geweest door gewoon beter opletten en nadenken, en het stelen van mijn portemonee was helemaal het toppunt van dommigheid. Je leert er van, maar wel op een onprettige manier. Zo, dat is even van de borst. Ondertussen dat ik dit schrijf sta ik dus nog in Mumbai. Maar niet lang meer hoop ik. Mumbai is prettig hoor, maar het is een grote stad, lawaaiig, vies en duur en ik heb het hier wel gezien. Mijn auto zit onder de kraaien schijt en vieze luchtverontreiniging stof, en mijn gezondheid gaat er ook niet op vooruit. Ik heb keelpijn en loop te hijgen als een bronzend hert. Jammer genoeg blijft het bij het hijgen. Hoop vandaag het pakketje met de zonnepaneel lader te ontvangen en dan nog voor het eind van het jaar weer richting oost te gaan rijden.

Die stond te liften.

Helaas was India weer niet zoals verwacht, want plots stond er vanochtend een gillende mevrouw voor mijn auto….. ‘En als ik maar niet denk dat dat zo maar kon, en dat ik maar onmiddellijk mijn auto weg moest halen, en dat ze de politie zou bellen, en dit en dat’. Ik had eigenlijk geen flauw idee wat er aan de hand was, maar kreeg het idee dat ze er problemen mee had dat ik al bijna een week in de straat geparkeerd stond. Let wel op, ik en nog tig auto’s, ’s avonds werd er zelfs dubbel geparkeerd, bussen, bestel auto’s van alles stond er wel. Op mijn opmerking dat ik hoopte morgen weg te zijn, omdat ik op een pakketje stond te wachten werd er nerveus gegild dat ik onmiddellijk weg moest gaan, en ze zou de politie bellen bla bla bla. Maakte het duidelijk aan haar (op een zeer nette manier jaja) dat ze dat dan maar moest doen, en dat als ze ergens een probleem mee had ze het maar op een normale manier moest komen bepraten maar ze stierde weg.

Uurtje later twee agentjes bij de auto, of ik maar even mee naar het bureau wilde gaan. Vond dat wel wat vreemd, maar ach, dit is India. Ik, met een taxi mee naar het Bureau (luxe hoor, het was een paar honderd meter). Zo zie je ook het politie buro van India eens van de binnenkant. Na 10 minuten wachten werd ik geholpen door een aller vriendelijkste inspecteur. Wat is er allemaal aan de hand, vroeg ie me. Ik vertelde dat ik geen idee had, maar wel vermoede dat die mevrouw wat overstuur was omdat ik volgens haar daar niet mag parkeren. 15 minuten en een kopje thee later was oom agent het roerend met me eens, verwees de claim van de hysterische vrouw naar het land der fabeltjes en wenste me een goede reis toe.

Helaas kreeg het verhaal nog een staartje, want een paar uur later stonden er ineens 3 gillende vrouwen voor mijn auto. Weer van ditum en van datum. Ik liep rustig naar buiten, vroeg wat er nou allemaal aan de hand was. Ik werd beschuldigd dat ik de politie omkocht, want ik mocht hier toch niet staan. Na wat lelijke dingen heen en weer gekaatst te hebben (want dat kan ik natuurlijk ook) kwam er toch nog een redelijk normale conversatie uit. Er blijken in dit stukje straat geen vrachtwagens (commericele) te mogen staan, en omdat ik er al de hele week stond zat men zich al de hele week op te vreten, tot het vandaag explodeerde. Tja, ik wilde de boel ook niet op de spits drijven, dus bood aan morgen vroeg te vertrekken (was k toch al van plan) maar daar trapte ze niet in. Na veel gepraat heb ik gezegd dat als ze een andere plek voor me vonden ik wel zou verkassen. Stel je wel voor, dit is India. Dus als er drie boze vrouwen tegen een blanke staan te schreeuwen heb je binnen 10 seconde een paar honderd omstanders. Uit goede wil (want ben ik toch echt wel schappelijk) mijn auto 300 meter verkast (wat een onzin om niks allemaal), en die nacht dus erg slecht geslapen op een plek waar ik niet veilig stond en er veel ongure figuren rondhingen. Maar ja het was maar voor een nacht, de volgende ochtend vroeg Mumbai verlaten, zonder dat ik dus mijn zonnepaneel lader heb gekregen. Al die moeite dus voor niks geweest..

Die dag de hele dag gereden, gestopt in een veld. Wel weer de gebruikelijke Indiase puinhopen meegemaakt op de weg, jonge jonge wat zijn die mensen asociaal op de weg zeg. Ik blijf me er toch steeds over verbazen ondanks dat ik het nu echt langzamerhand wel weet. Maar toch, wennen er aan is onmogenlijk en het kan steeds erger. Er was (bleek achteraf) een ongeluk gebeurt, een kant van de weg geblokkeerd, het vracht verkeer wacht dan netjes in de rij (de meeste) maar alle personen auto’s en bussen gaan dan inhalen op de andere weghelft. Als ze dan aankomen bij de plek dus onheil kunnen ze er niet door, want de auto’s van de andere kant doen precies hetzelfde, gevolg: weg blokkade. Het is zo makkelijk, want je kon het goed overzien, en als iedereen gewoon op zijn beurt had gewacht, was er NIETS aan de hand. Maar nee, wat gebeurt er nu, de blokkade wordt eindelijk ont-ward door toedoen van een slimme mijnheer die even het verkeer regelt, dan rijd de file 300 meter en gaan de auto’s weer precies hetzelfde doen en blokkeren wéér de weg. Het is toch zo onbeschrijfelijk stom, dom en asociaal, en ik wens dan echt dat ik een vlammenwerper of scud raket of iets verschrikkelijk om hande heb om die sukkels van de weg af te blazen. Geen greintje sociaal gevoel, alleen maar ik ik ik.
Eén seconde je hersens gebruiken en je weet dat door gewoon te wachten, iedereen veel sneller door kan rijden. Maar nee, ik moet eerst, de rest kan stikken, en dan staat iedereen vast. SUKKELS. Het zijn net lemmings die Indiase bestuurders. Ze kunnen alleen vooruit, tot ze niet verder kunnen en wel moeten stoppen, meer kunnen ze niet. Sorry hoor, dat moest even er uit.

Ik dacht, geen sinterklaas, dan maar Buddha.

Er reed ook nog een gast tegen mijn auto aan. Ik had het niet eens zo in de gaten, voelde wel me auto ineens naar links trekken, en stuurde daarom gewoon een beetje tegen. Bleek er een vent me aan het in te halen zijn terwijl dat helemaal niet kon, en die ging dus te vroeg naar links toe, waardoor die tegen mijn stalen bumper aan reed. Tja, moet je niet doen. Ik had het pas in de gaten toen ie voor me stopte en mij ook vroeg om te stoppen. Hij had een fixe deuk in de zijkant van zijn auto, ik heb niet eens kunnen ontdekken waar ie precies bij mij heeft tegen gezeten, nog geen schrammetje. ‘These things happen’ was zijn luchtige opmerking, en we reden beide gewoon weer door. Welcome to India.

Genoeg daar over. De Highway nummer 3 was nog precies zoals 2 jaar geleden. Alleen het gedeelte in de buurt van Mumbai was stukken beter geworden, na 150 km of zo werd het weer een zielige vertoning. Men was wel bezig om het te fourlanen. Dat is tegenwoordig een Indias werkwoord. Fourlanen. Maar ja, dat gaat op zijn elf en dertig, dan is er weer eens een stukje van een km klaar, dan ligt er weer een stuk open, of er is geen asfalt of de brug over het spoor is niet klaar omdat het op goedkeuring van het ministerie van xyz wacht. Maar het ergste maakte ik het bij Chalisgoan mee. Dat is niet eens zo’n grote plaats, waar de weg naar Elora caves (highway 211) doorheen loopt, maar de gemeente had besloten om een rondweg aan te leggen. Slim natuurlijk, alleen hebben ze waarschijnlijk al sinds na de aanleg tig jaar geleden, niets aan onderhoud gedaan, dus de weg is vrijwel non-existent, oftewel diep en diep droef. Wat scherts mijn verbazing, moet ik halverwege die rondweg ineens 100 roepies tol betalen. En dat terwijl ik dus al 3 km lang met een snelheid van 5 km per uur tussen de gaten aan het laveren was. Toen schoot ik vol, en heb ik die man kei en kei hard uitgescholden, en hem daarna in het Hindi verteld dat ie een dief was. God wat was ik boos zeg. Maar ja, verder is India een leuk land hoor (whaoaoaoaoa).

De Ajanta caves vanuit mijn sublieme parkeerplek.

Overigens, nu ik toch weer op de India’er aan het fitten ben, nog even dit. Op mijn auto’s zitten stickers met mijn website adres en de tekst ‘around the world for Friendship and understanding’. Vrijwel alle India’ers die naar mijn auto staren lezen dit hardop voor. Maar er is er nog geen een die me gevraagd heeft wat ik daar nou mee bedoel. Men is alleen geïnteresseerd in of mijn auto op diesel rijd en hoeveel km per liter ie dan wel haalt. Raar he?

Kwam laat in de middag bij de Ellora caves aan, een nationale toeristen plaats. Omdat het best een groot gebied is besloot ik de volgende dag ( 1 januari) daar vroeg mee te beginnen en de jaarwisseling door te brengen op een veld met uitzicht op de Ellora caves. Daar heerlijk geslapen, niks van de jaarwisseling meegemaakt. De volgende morgen, 1 januari 2007 dus) al vroeg de grotten gaan bezoeken. Het zou om 6 uur al open zijn was me verteld. Om 7 uur kwam ik aanrijden en moest men het hek voor me open maken. Tot en uur of tien heerlijk rustig alle grotten bezichtigd. Omdat het zo lekker rustig was, echt een genot, er nog eens een bergwandeling aan vastgeknoopt en om 10 uur richting Ajanta vertrokken. Was het nou de moeite waard die grotten? Ach, wat zal ik zeggen, leuk ze gezien te hebben maar een fotoboek mag de volgende keer ook wel. Veel van de grotten zijn gewoon kale uitgehakte vierkante lege kamers, daar valt weinig aan te zien. Er zijn er een paar met mooie buddha beelden of andere versieringen, vooral de Jain temples helemaal achteraan vond ik erg mooi.
De weg naar Ajanta was gelukkig niet druk en ook erg lokaal. Dat zijn toch ook wel mooiste wegen hoor. Ik bedoel, die ‘national highways’ zijn vaak slecht van kwaliteit en erg druk, die lokale wegen zijn even slecht maar veel minder druk. En je ziet zo nog eens wat. Vlak voor ik bij Ajanta aankwam zag ik ineens een bord ‘Viewpoint’. Omdat die grotten toch dicht waren vandaag (was van plan mijn auto te gaan wassen) en het pas 12 uur was, sloeg ik maar af en belande na een km of 10 op een machtig mooie plek. Pal aan de overkant van de grotten, met mooi uitzicht er over heen, heel rustig (op de geitenjongens na) en super stil ‘s avonds. Zo stil heb ik het in heel India nog nooit gehad. Omdat men in de middag al wel had gewaarschuwd dat er in dit gebied tijgers zittten hield ik ’s nachts wel een oor open, ook al omdat het hier zo afgelegen is. Om 2 uur in de nacht schrok ik wakker. Ik had de auto voelen bewegen, of ik had het gedroomd, dat kan ook. Toch lig je dan een half uurtje te luisteren of je wat hoort, en dan hoor je van alles hoor, dat kan ik je verzekeren. Toch maar weer ingeslapen en de volgende dag ieder geval niks bijzonders opgemerkt. Geen tijgerklauwen in mijn lak of tijgertanden in mijn banden gelukkig.

Ajanta Caves.

Om 9 uur in de ochtend de lange loop weg naar de grotten gemaakt. Het is een hele afdaling, ik denk wel 1000 trapjes, het was nog vroeg en lekker weer. Ik was de enige die er liep, moest alleen de weg delen met een hoop apen. Die moet je dan maar weg jagen, want het zijn joekels van beesten en als die je bijten dan kan je een doctor opzoeken. Wel leuk op die manier lopen, erg avontuurlijk ieder geval. Helemaal beneden bij de grotten aangekomen na 35 minuten lopen (het was berg af) bleek de poort dicht en moest ik een heel stuk omlopen om bij het ticket kantoor te komen. Voor 250 roepies mocht ik er in. Op zich veel geld, maar ik vond het dit keer het wel waard. Deze grotten zijn veel imposanter dan die in Ellora, zijn ook veel ouder trouwens (een aantal van een paar honderd jaar voor Christus), uitgehakt in een diepe kloof. Het waren er een stuk of 30, de een wat mooier dan de ander, maar het zal best een werk geweest zijn zeg. In sommige grotten kan je een heel leger kwijt. Het zijn allemaal Buddhistische grotten met tig beelden van Buddha natuurlijk. In sommige stond een stoepa andere hadden weer een soort van fresco’s, al om was er genoeg te zien. Ik vind dit wel een van de betere Indiase toeristische attracties, alles is goed geregeld en het is boeiend om te bezoeken. De rest van de dag besteed aan het wassen van de auto, geiten jongens op een afstand houden en wat lanterfanten. Morgen rijd ik verder naar het noorden