20070101 – Januari 2007, India, Ajanta naar Khajuraho

jan 2007, terug naar Khajuraho
Geplaatst op Sunday 14 January @ 05:31:12 GMT+1 door casper
[ Bewerken | Verwijder ]

Reis om de wereld vanaf 2006 Ik stond al twee dagen op een pracht plek vlak bij Ajanta. Ondanks de rust die er hier heerste begon mijn (vers) eten en water op een laag peil te raken. Dus volgende dag begonnen met eerst het vinden van Highway 6. Dat viel nog niet mee, want mijn kaart en de feitelijke weg hadden blijkbaar 2 verschillende meningen. Volgens mijn kaart moest ik op een redelijke hoofdweg rijden, volgens mijn ogen en mijn gevoel reed ik op een zandpad met kuilen waar ze per ongeluk een vrachtwagen vloeibaar teer over heen hadden laten lopen. Met andere woorden, het schoot niet echt op. Ondanks dat ik al om half 8 uit Ajanta was vertrokken was ik pas om 11 uur bij Highway 6 aangekomen. Deze Highway was niet erg high. Ja, als je een joint rookte misschien. De omgeving was wel mooi. Het echte India’se platteland, waar katoen, suikerriet en andere vage gewassen zich afwisselde met stoppevelden en dorre vlaktes. Het was makkelijk te zien waar er geïrrigeerd werd.

Ergens bij een dorp dat Khamgaon hete zag ik vlak voor het dorp een verboden ingang bord, maar er stond iets in Hindi onder, ik kon het niet lezen. Iedereen reed overigens gewoon door. Er staan hier in de binnenlanden zowiezo geen borden in het Engels, dat maakt het navigeren wel iets moeilijker. Maar goed, ik reed dus door, en kreeg ineens het vermoeden dat dat bord een verbod voor vrachtwagens was, en dat je daar dus af moest slaan om een bypass te nemen. Ik ging het voor de zekerheid bij een tankstation vragen, en ja hoor, ze rade me aan terug te rijden en de bypass te nemen. Zo gedaan, en toen ik de bypass op reed werd ik gestopt door een politie man. Tja, ik was de stad ingereden, en moest een boete gaan betalen. Feitelijk gezien had de man gelijk, maar er stond niks in het Engels op het bord, dus ik kon het echt niet weten. Na praten als brugman mocht ik toch door rijden, dat was wel even schrikken.

Hoorde net op de radio dat de verkiezingen in Bangladesh, waar ik naar toe aan het rijden ben, niet vlot verlopen en de grootste oppositie partij de verkiezingen gaat boycotten. Dat is slecht nieuws. Het gaat al op 21 januari gebeuren, en ik wilde 4 weken later daar zijn… dus ik moet dat goed in de gaten gaan houden.

Verder door rijdend naar het noordoosten was de rit door Nagpur heen weer eens een Indiase verassing in petto. In eerste plaats wilde ze me laten stoppen om een soort belasting te laten betalen, ik kreeg dan een gekleurde sticker op mijn raam geplakt. In eerste instantie snapte ik het niet zo en dacht dat de gast me versiering voor me auto wilde verkopen dus ik bleef maar nee nee nee zeggen en bleef langzaam door rijden. Hij bleef maar volhouden dat ik mijn auto aan de kant moest zetten, maar dat zag ik niet zo zitten, tot ik op een gegeven moment er genoeg van had en gas gaf. Achteraf bleek dat dus de belasting mijnheer te zijn, naja, pech voor hem. Eigenlijk wel blij dat ik niet gedokt heb, want er was een bloedjes mooie rondweg. En daar reed ik op. Mooi borden aangeven dat ik naar Jabalpur die kant uit moest….. totdat er een brug niet klaar bleek te zijn. Het bord, echt vlak voor de brug, zij dat ik rechtdoor de brug over moest, maar de brug was er echt nog niet. Het was ook met een hek afgesloten. Dar sta je dan met je goede gedrag. Dat is wel zó typisch India.

Na wat zoeken toch wel de weg gevonden, en dat was highway 7. Die loopt van zuid India helemaal naar Varanasi, dus ik verwachte een super drukke weg. Op de kaart stond dat die 4 baans was helemaal. Maar ja, het wordt vervelend ik weet het, maar dit is dus India. Van die 4 banen waren er twee zoek. Verder was de weg in het begin inderdaad erg druk, en nam het al mijn zintuigen in beslag. Tot zo’n 100 km na Nagpur de weg ineens super rustig werd. Ik kon echt me ogen niet geloven, want het was dan wel 2 baans, maar van een redelijke kwaliteit, en vrijwel geen verkeer er op. Ik vertrouwde het voor geen meter, en verwachte elk moment een kapotte brug of opstopping of wat dan ook tegen te komen waar ik niet doorheen zou kunnen en dus helemaal terug zou moeten. Maar ik reed maar verder en verder, door bossen en heuvels, het was een lust van jewelste. Later vermoede ik dat, omdat de weg door een natuur reservaat ging er waarschijnlijk geen vracht verkeer door mocht en daarom de weg zo stil was. Nou, geef mij maar meer van die reservaten hoor, wat een genot. Die dag mooi 328 km kunnen rijden. Ook nog op de foto gegaan bij de mensen van de ‘mobile polution control’ die eerst mijn auto wilde controleren maar na weigeren van mijn kant wel met z’n alle op de foto wilde. Verder naar het noorden ontmoete ik nog een collega overlander. Die kwam ik ’s ochtends om 7:45 tegen op highway 7, net onder Jabalpur. Ze waren op weg naar Goa, naar Agonda beach. Haha, ik heb ze verteld dat het daar erg druk was. Kreeg wel van hun de info dat de weg er na Jabalpur niet beter op werd. Ik zat ernstig in dubio. Had eigenlijk wel besloten om terug naar Khajuraho te gaan, daar een week of twee te blijven om een aantal dingen te doen. Ten eerste eens lekker niks doen, ten tweede om eens te kijken of ik mijn zonnepaneel lader toch nog kon krijgen en ten derde om te kijken of ik van MAN op de ene of andere manier mijn schokdemper beugel kan krijgen, omdat de huidige toch wel enigszins vernagelt is in Pakistan.

Je zou denken ‘ een mummie’ maar het is een india’ er die het koud heeft.

Er waren echter diverse wegen die kant op. Tja, welke is de beste, of eigenlijk, welke is de minst slechte. Je kan in India beter iets omrijden en een betere kwalitiet weg hebben, dan een shortcut nemen en een zandpad krijgen. En daar had ik echt geen zin in. Ik heb al een week keelpijn, voel me nog steeds wat grieperig en wil eigenlijk het liefst even twee dagen slapen, en GEEN hobbelzandpad. Besloot dus om zolang highway 7 goed was daar op te blijven, en te kijken als het slecht werd waar ik af kon slaan naar links. Dat heb ik geweten, want de Indiase highway autohority (die verantwoordelijk is voor de wegenbouw en onderhoud) maakte er vandaag weer eens een soepzootje van. Ik zal je de details besparen, maar wat er op de kaart stond, daar klopte dus geen zak van. Gevolg was dat ik Khajuraho net niet haalde. Het begon donker te worden en het was nog 80 km of zo, maar ik weiger om in het donker te rijden dus heb de auto maar in een veld gedumpt, zien we morgen wel weer verder. Terwijl ik dit aan het typen was kwam er een delegatie van mensen die iets liepen zeggen over dat er water door een kanaal ging. Ze gingen vuurtje stoken vlak bij mijn auto, en na 10 minuten er bij gestaan te hebben ben ik maar weer naar binnen gegaan, dit onder luid protest van de mensen, die geen woord engels spreken. Wat ze nou precies aan het doen waren weet ik niet, maar na een kwartier of ze begonnen ze om drank te zeuren, en toen ik dat niet gaf dropen ze tien minuten later af. De volgende dag natuurlijk wel Khajuraho gehaald, weer geparkeerd op het terrein van Payall Hotel en eerst maar eens begonnen met een dagje uitrusten. Daarna wilde ik mijn nieuwe Indiase mobiel gaan opwaarderen. Ik had in Bombay een nieuw nummer genomen van de provider HUTCH, ik hoopte dat die beter zou zijn dan Airtel. Ik kan je het antwoord geven, het zijn allemaal dieven. Een Indiase mobiel is leuk als je ergens bent en bljft, maar als je aan het reizen bent is het ellende. Eerst bleek er in de hele provincie geen opwaardeer mogelijkheid te zijn. Dichtstbijzijnde mogelijkheid was in Mehoba, uurtje of zo met de bus werd me verteld. Omdat ik toch ook wat technische dingen moest kopen wilde ik dat maar combineren. Ging om 10 uur naar het bus station om de bus naar Mehoba te pakken. Dat ging op zijn India’s, dus de bus vertrok om half 11, dat wil zeggen dan begint ie met toeteren, de motor te starten en de muziek héél hard aan te zetten. Dan rijd ie 100 meter, net alsof ie weg gaat, zodat iedereen in de bus springt. Vervolgens stopt ie op de eerste hoek en rijd dan heel langzaam al tuterend achteruit terug naar het bus station. Dat herhaalt zich een keer of tig, en om kwart over 11 ging ie dan toch eindelijk echt weg. Bij elk dorpje, gehucht, loslopende koe, zwaaiende debiel of kuil in de weg werd gestopt. Soms zelfs erg lang, met gevolg dat de rit niet 1 maar 3 uur duurde.

Eerst maar een bout gaan zoeken, daar was ik al een half uurtje mee bezig. Daarna de telefoon gaan opwaarderen. Tenminste, dat hoopte ik. Overal telefoon winkels, je wordt er mee dood gegooid. Binnen stappen en vragen of ze mijn telefoon willen opwaarderen. Geen probleem. Maar als ik dan zeg dat het nummer uit Bombay is zeggen ze allemaal ineens… oops, ja dat weet ik niet, neem maar een nieuw nummer. Na 6 verschillende winkels en zes keer hetzelfde ellende te hebben gehoord had ik het wel gehad met die India´se telefoon providers. Had ik je al verteld dat ik in Tamil Nadu mijn vorige nummer wilde opwaarderen? Nee he. Ik betaalde 250 roepies en kreeg daarvoor 40 roepies beltijd. (210 roepies dus gewoon pleite). Die 40 roepies ware ook zo op, want mijn pogingen om de customer service aan de lijn te krijgen koste al 40 roepies. Nu ook zo bij Hutch,Ik belde hun ‘customer Care centre’. Ze kunnen het beter ‘money care centre’ noemen, want na 600 seconde in de wacht te hebben gestaan heb ik maar opgehangen en ter plekke besloten GEEN indiase mobiele nummer meer aan te houden. Dus, voor diegene die me wel eens bellen, jammer ik ben alleen voor mijn familie via mijn Nederlandse nummer bereikbaar, en verder alleen via mail.
De volgende dagen gespendeerd aan het wassen van de auto, het in de was zetten en weg polijsten van de krasjes die de bomen in Goa hadden gemaakt, en verder wat regelen dat ik reserve onderdelen krijg uit Nederland. Ook tevergeefs geprobeerd om mijn paketje, wat nog steeds in Bombay bij het guesthouse ligt, deze kant uit te krijgen. De koeriers dienst weigerde elke vorm van service of medewerking, ondanks dat het hun fout is. Sterker nog, 80% van de telefoon nummers die ik kreeg klopte gewoon niet. Het guesthouse in Bombay weigerde ook elke vorm van medewerking. Ze hebben het paketje liggen maar vinden het teveel moeite om het op te sturen. Dat is India. Als ze geen geld aan je kunnen verdienen zullen ze ook geen vinger uitsteken.

Anyway, ondertussen zijn we weer een paar dagen verder en zijn de ontwikkelingen in Bangladesh niet gunstig. De waarnemende staatshoofd is afgetreden en de verkiezingen zijn uitgesteld. Er is nu een machtsvacuüm en in een land als Bangladesh kan er nu van alles gebueren, van een opstand tot een militaire overname of wellicht dat alles toch op zijn pootjes land. Toch vind ik het een beetje eng om nu dat land in te gaan rijden met mijn grote vette auto, dat is denk ik vragen om problemen. Het ziet er daarom naar uit dat ik de plannen ga wijzigen en Nepal in ga rijden. Daar is het net weer redelijk rustig en een nieuwe visa voor India kan ik daar ook halen. Kwa kilometers maakt het niet zo uit. Ik wacht het nog een dag of 10 af, en maak dan een beslissing, sta hier nu goed. Heb stroom, het is hier koel, in de nacht zelfs koud, geen muggen, geen ‘tension’ zoals ze dat hier noemen. Er staat weer eens een groot Hindustaans feest aan te komen, dus ik heb wel weer wat om naar te gaan lachen.

´K laat van me horen als de beslissing gevallen is.