20070102 – Januari 2007, India and het pakketje

Half Januari 2007, Het paketje
Geplaatst op Saturday 27 January @ 01:25:29 GMT+1 door casper

Reis om de wereld vanaf 2006 Voor ik mijn relaas over paketjes begin wil ik even reageren op een schrijven van Nita in mijn gastenboek. Blij als ik er mee ben, verbaasde het me wel enigszins. Nita heeft de indruk dat mijn reis van kommer en kwel aan elkaar hangt en ik er absoluut niet van geniet. Elk verhaal verteld over doffe ellende en ze krijgt eerder de indruk dat ik terug zou komen dan verder zou rijden.

Jeming, tja, zo heb ik er nog niet over nagedacht. Ik was niet bewust dat mijn verhalen die indruk wekte en het is helemaal niet mijn bedoeling. Bij het terug lezen van wat verhalen kan ik me er wel wat bij voorstellen, vandaar dat ik even het een en ander recht moet zetten. Ik geniet van mijn reis, ECHT WAAR. Dat er dingen gebeuren die minder leuk zijn, dat houd je ten alle tijden, zelfs ook al blijf je thuis. En dat zijn juist die dingen waar ik over schrijf. Ik laat de leuke dingen misschien wat te veel weg, en wek daarom de indruk dat ik van de ene ellende in de andere rol. Ook is het zo dat het schrijven over minder leuke dingen makkelijker gaat dan over leuke en misschien ook wel leuker zijn om te lezen?

Bij deze, geloof me, er gebeuren meer leuke dingen dan ellendige, en ik zal , NA DIT VERHAAL, wat meer aandacht aan leuke dingen besteden. Maar voor ik over leuke dingen ga praten, toch nog even wat ellende haha.

Reeds in vorige epistels heb ik u, beste lezer, verteld over de lotgevallen van ‘het pakketje’. Dit bewuste pakketje is een simpele zending afkomstig uit Europa, en zou indien mogelijk, mij moeten bereiken zodat ik er ook wat aan heb. Dit paketje bevat onderdelen voor mijn auto, niks bijzonders, niks geheims, niet super groot zwaar of gevaarlijk. Er zit zelfs geen haarlak , chemicaliën, volgens de vliegtuigmaatschappijen tot gevaarlijke benoemde substanties, drugs, explosieven… nee echt, het is gewoon simpel een bout en een bevestigings knietje.
Ik heb al eerder erg veel problemen gehad om iets uit Europa naar India te krijgen. Iets wat jullie in Nederland maar geheel vanzelfsprekend vinden is hier een lijdensweg waarover Jezus zelfs nog zou zeggen als die keuze zou hebben… nee dat nooit, geef mij maar liever dat kruis. Die vorige zending is dan ook in het Indiase zwarte gat terecht gekomen en ligt nu waarschijnlijk ergens weg te rotten in een guesthouse in de binnenstad van Mumbai.
Maar om u, beste lezer, niets van al deze smakelijke ellende mijnerzijds te onthouden, zal ik het verhaal van paketje nr 2 nog maar eens uit de doeken doen. Wellicht ook een leuke waarschuwing voor andere reizigers die denken dat bedrijven als DHL het wel even zullen regelen. Whaoaoaoaoaoaoaoaoa

Om iets te kunnen ontvangen moet je natuurlijk een adres hebben. Je kan moeilijk iets adresseren aan ‘Casper, ergens op Highway nr 12 richting Nepal, India. Ik kan je verzekeren dat dat dan niet aankomt. Raar maar waar. Dus, was ik vol verlangen terug gereden naar Khajuraho. Hier kon ik namelijk parkeren in het Payal Hotel, die een soort van campground heeft. Nouja, je staat gewoon met je auto dan in de tuin van het Hotel, maar je staat dan tenminste achter een hek en op een redelijke rustige plaats, voorzien van elektra en water. Wat wil een mens nog meer. Ook ben ik dan voorzien van een adres.
Ik vond het niet zo erg, had zat op te ruimen, te fixen, te nixen en te luieren, en Khajuraho is daar een prima dorp voor (als je de handleiding van het dorp tenminste kent, maar dat is weer een ander verhaal). Het lag verder op de weg naar Bangladesh (waar ik toen nog naar toe wilde) en op mijn visa had ik nog twee maanden dus ala.

De MAN dealer in Vleuten mijn adres gemailed. Ze hebben een wereldwijde service voor onderdelen, ze zouden dus wel weten hoe ze het hier moesten krijgen.
Zowaar twee of drie dagen later kreeg ik van Rosier van den Bosch de vrachtbrief gescanned en op PDF formaat toe gemailed, met de mede deling dat de zending verstuurd was, dit per DHL, die er 4 of 5 werkdagen over zou doen. Whaoaoaoaoaoaoaoaoa.

En toen begon de ellende. Ik heb netjes 5 dagen gewacht. In die tijd mijn auto gekuist, zowel van binnen als buiten, wat lakschade bijgewerkt, spiegels verzet, haak van de lier van mijn fietsdrager gerepareerd enzovoort, dus ik heb me best wel bezig gehouden. Het is hier overdag een graad of 25-30, zonnig, en in de nacht zakt het naar rond de 10 graden, ideaal weer voor al dit werk, en goed uit te houden dus (met andere woorden, ik heb er van genoten).

Na de 5 dagen dacht ik van kom, laat ik DHL eens bellen om te kijken waar mijn paketje is. Had al via internet gezien (ze hebben daar op hun website een soort track&tracé functie) dat de zending wel India was binnen gekomen, van Delhi naar Mumbai was gegaan, en daarna naar een of andere regionale knooppunt waar het bleef steken. Vol goede moet naar het bel kantoortje gegaan. In het Hotel kan je niet bellen, die hebben alleen lokale lijnen. Dat is zoiets debiels in India, je kan alleen maar via STD, dat zijn nationale lijnen, naar andere delen in het land bellen, en al die lijnen zijn in handen van die bel kantoortjes waar er op elke hoek van de straat wel een zit. Gevraagd of ze een telefoon boek hadden waar ik het nummer van DHL zou kunnen opzoeken, maar daar keken ze me aan alsof ik om een porno versie van heilige Hinduistische scipten vroeg. Nee dus, dat was niet beschikbaar, daar hadden ze nog nooit van gehoord. Mmm, tja, dat werd wat moeilijker…maar, ze hadden er ook internet computers, dus maar even via internet naar de www.dhl.in gegaan om het telefoon nummer op te zoeken. Leuk he, internet, mooie site dat van DHL, alleen was er geen nationaal telefoon nummer te vinden. Shit, verder zoeken, en na een poos ontdekte ik de telefoon nummers van de regionale kantoren van DHL, waarvan er een stuk of 6 door heel India heen zaten. Ik schreef er drie op, Delhi, Mumbai en Chandigar. Het eerste nummer dat ik belde, van Delhi bestond niet. Shit, zou ik het verkeerd hebben opgeschreven? Dan maar Mumbai nummer bellen. Kreeg een automatisch bericht dat dit nummer vernadert was en dat ik maar informatie moest bellen voor het nieuwe. Uiteraard was het teveel gevraagd om dat nummer ook even te vermelden. Ondertussen was ik al een uurtje bezig hoor. Mijn laatste hoop, Chandigar, en ja hoor, ik kreeg iemand aan de lijn, maar aan de response te horen was dit niet het hoofdnummer. Mijn vraag over een paketje gesteld, en ik half Engels en half Hindi kreeg ik te horen dat ik dan een ander nummer moest bellen. Dat schreef ik op, hing de haak op, belde het opgeschreven nummer….. bestond niet. Daar krijg je dan echt een sik als een Fakhir van en het humeur van een Nepalse Maoist in het paleis van de Koning. Weer terug gebeld naar het enige nummer wat ik tot nu toe had wat werkte, kreeg zowaar een ander persoon aan de lijn, en die gaf dan eindelijk het landelijke nummer van DHL,nog een gratis nummer ook namelijk 1800111345. Ik was weer back in business. Whaoaoaoaoaoaoaoaoa

Eerst 10 keer moeten bellen voor ik überhaupt contact met dat nummer kreeg. De elfde keer zowaar iemand aan te telefoon, de aardige dame het tracking nummer van mijn zending gegeven en gevraagd waarom ik het nog niet had. De lieve juf zegt… momentje, ik zoek het op, zette me in de wacht en is nooit meer terug gekomen. Nu weet ik dat ik wel eens een onprettige kant van mijn ‘personality’ heb maar dit was erg overdreven, dus maar opgehangen en weer na een keer of 6 bellen een andere hoogst aardige juf aan de lijn. Zelfde vraag gesteld, op een super aardige toen, ik was veel te bang dat deze dame ook in het niets zou verdwijnen. Na een seconde of 30 kwam ze terug, ze begon net uit te leggen waar mijn zending was toen plots de lijn verbroken werd. Gat ver de pielekes, dat was nou lastig. Nou ja, dit is India, het zal dus wel, het was toch een gratis nummer en helaas het enige ‘werkende’ nummer van DHL, volhouden dus. Na weer 14 keer gebeld te hebben kreeg ik dit keer een jonge man aan de lijn, zelfde verhaal, hij begon net te vertellen wat er aan de hand was en .. tut-tut-tut. Weer terug gebeld (ik was ondertussen al twee uur bezig) en gemeld dat de lijn steeds verbroken wordt, of ze een ander nummer hadden of mij terug konden bellen. Ja hoor, ze wilde mij wel terug bellen , ik geef het nummer van het bel kantoortje, maar, je raad het al, halverwege…. Tut-tut-tut-tut. Grrrr, ik begon nu enigszins geïrriteerd te raken, en na nog eens 34575 keer gebeld te hebben kreeg ik het zo ver dat het DHL kantoor me terug belde. EINDELIJK!! D aardige vrouw vertelde me dat het paketje in Mumbai was, en richting Indore aan het gaan was. Nu was dat een beetje vreemd want Indore is 300 km hier vandaan maar goed, ik dacht, het zal wel. Wel vermelde de juf dat de Indiase overheid er een leuke invoerrechten , BTW en andere belasting op had geheven van maar liefst 5700 roepies. Dat is een bedrag waar je hier ene half jaar van kan leven en ik vond dat erg veel. Het is 128 euro, de waarde van het paketjes was niet eens zo groot dacht ik. Maar goed, ik was al lang blij dat het mijn kant op kwam.
Na weer twee dagen wachten nog maar eens DHL gebeld, wederom met dezelfde irritante ellende dat de verbinding steeds verbroken werd. Nu echter kreeg ik een dame aan de lijn die me een ander, niet gratis nummer gaf. Dit nummer gebeld, en dat ging goed. Alleen op de vraag waar het paketje was werd me verteld dat DHL geen service in mijn omgeving had (slik) en dat ze het paketje dus aan een lokale courier genaamd ASL gegeven hadden, die het bij mij zou afleveren. Er was alleen het probleem , ik moest die 5700 roepies betalen, maar dat kon ik in Kajuraho bij het kantoor van ASL doen. Dus geen probleem, men zou mij , of bij mijn hotel, terug bellen waar het kantoor van ASL in Khajuraho was.
Uiteraard hoorde ik niks meer die dag, dus de volgende dag wederom DHL maar weer gebeld. Duizend excuses, je kent het, en ik kreeg het nummer van die ASL in Indore, en die moest ik maar bellen. Op mijn opmerking dat ik eigenlijk niks met ASL te doen had, ik heb per DHL verstuurd werd ik met een kluitje het Indiase riet in gestuurd, ik moest maar bellen. Niks anders te doen dan ASL bellen, en die vertelde me dood leuk dat ze geen service in Kajuraho hadden, dus ik moest maar het geld per bank over maken, en dan zouden ze het paketje wel via een ander aan mij doen toekomen. Je snapt dat ik dat niet zo zag zitten, met al die slechte ervaringen in mijn achterhoofd. Het geld betalen is mijn enige houvast, want dat geld wilde ze graag hebben natuurlijk. Dus ik melde aan die beste mijnheer dat ik zou betalen als ik het pakje zou ontvangen, ter plekke cash. Helaas pindakaas, dat kon niet, ik moest eerst naar de bank om een bankers cheque te laten maken, die dan per post naar Indore opsturen, die zouden ze dan cashen (als die post aankwam, want in de Indiase post heb ik ook niet zo’n vertrouwen) , en als ze dat geld dan hadden, pas DAN zouden ze mijn pakje gaan sturen. Jaaa, ik ben niet helemaal van de pot gerukt, dus weigerde dat pertinent. Ik snap hoe dat gaat in India, straks ben ik en mijn geld en mijn pakje kwijt.
Toch maar weer DHL gebeld, en na veel vijfen en zessen (en ondertussen bijna 200 roepies aan belkosten later) stelde ik voor het pakje naar de volgende plaats waar ik langs zou komen te sturen, dan zou ik het daar ophalen en betalen. Nou, dat werd geaccepteerd, en die mijn heer wilde mijn zijn email adres geven zodat ik hem kon melden waar het dan naar toe moest. Ik was het aan het opschrijven, en halverwege…. Tut-tut-tut, verbinding verbroken. Ik werd echt helemaal gek, want toen ik terug belde kreeg ik een ander aan de lijn en die had geen idee wie ik net gesproken had, het hele verhaal begon opnieuw. Uit ellende heb ik hem maar eens tut-tut-tut laten horen.
De zondag redelijk rustig doorgebracht met relaxen. Maandag na een bezoek aan Chattarpur weer de telefoon in geklommen. Na een gesprek met de koerier dienst in Indore, wat niks opleverde behalve hetzelfde verhaal van eerst betalen dan versturen we, maar DHL gebeld en hun verantwoordelijk gehouden voor de zending. Mijn voorstel om het pakket in Varanasi af te leveren viel in goede aarde, en ik kreeg zowaar een email adres en alles zou goed komen zegt de man….

Ondertussen is er ook een pakket via UPS vanuit Duitsland onderweg, en een brief die mijn moeder me stuurde met daarin of mijn ANWB kaart of mijn ANWB Visa credit card. Deze had hier ook al lang moeten zijn, helaas dus. Ik snap nu waarom er geen drugs smokkel vanuit India is. Alle pakketten raken zoek, lijkt me niet lukeratief.
Na elke dag bellen, kreeg ik op een gegeven moment weer diezelfde daadkrachtige mijnheer aan de lijn bij DHL, eindelijk bleek mijn geluk aan mijn kant, want de telefoon verbinding bleef zo lang goed dat ik zelfs zijn email adres op kon schrijven. Zelfde dag nog een email met mijn waarschijnlijke Hotel adres in Varanasi door gemailed, en ja hoor, een dag later kreeg ik bevestiging dat mijn pakket daar naar toe onderweg was.
Ondertussen was het tweede pakket, deze dus afkomstig uit Duitsland en verzonden via UPS al dik een week in India maar nog niet bij mij. Ook UPS diverse malen gebeld, steeds kreeg ik te horen dat mijn pakket er snel zou zijn, maar dat was dan ook alle info die ik kreeg. Vrijdag de 26ste is Replublic day in India, soort van dag van de vrijheid, dar word groots gevierd met parades, veel herrie en feesten natuurlijk. Op die dag zou ik het pakket niet ontvangen, zelfs op die dag nog het UPS kantoor gebeld en kreeg een schoonmaker aan de lijn of zo. Je raad het al, want in India is alles onverwacht…. om 5 uur die avond,op repunlic day, kwam er een ventje het UPS pakketje brengen, geheel tegen de verwachtingen in. Ik schrok er bijna van. Moest wel even 703 roepies belasting betalen, maar dat had ik er graag voor over.
Ik heb nu dus ¼ van de naar mij verzonden paketjes ontvangen (die naar Mumbai tel ik natuurlijk mee, maar die is voorgoed weg). Het paketjes van MAN zal wel in Varanasi liggen, de brief van mijn moeder met mijn Visa kaart, daar heb ik een hard hoofd in. Maar ik zal, tussen het toekomstige plezierige nieuws , je toch op de hoogte houden. Overigens wil ik dus nu via Varanasi naar Nepal rijden, en laat definitief Bangladesh letterlijk rechts liggen.