20070103 – Januari 2007, India naar Nepal

Eind januari 2007, richting Nepal
Geplaatst op Tuesday 06 February @ 00:18:37 GMT+1 door casper

Reis om de wereld vanaf 2006 Op 30 januari begonnen met de rit naar Kathmandu, met een tussenstop in Varanasi, de heilige stad van de Hindu’s. Hier ben ik al 3 keer eerder geweest dus hoop daar wat kennissen tegen het lijf te lopen, maar dat is niet de reden dat ik die stad ga bezoeken. Ik ga daar namelijk (hopelijk) het pakket ophalen dat van MAN in Nederland gestuurd is, bevattende onderdelen voor mijn schokbreker. Ik had 24 dagen in Khajuraho gestaan, een record stilstaan voor me, echter was de tijd omgevlogen en schrok ik eigenlijk ervan dat het zo lang was. Had zelf meer het idee dat ik er 14 dagen was geweest maximaal. Zo zie je maar weer hoe de tijd vliegt, blijkbaar heb ik het toch wel naar mijn zin gehad, anders was ik vast niet zo lang gebleven.

Khajuraho naar Varanasi.

Vandaag kon ik dan eindelijk mijn nieuwe mega claxon uitproberen die ik in Chatarpur had gekocht en zelf had gemonteerd op het imperiaal boven op het dak, met de 3 grote hoorns, vier vooruitstekend, wachtend op argeloze Indiers. Haha, die heb je genoeg, dus ik had al heel wat voorpret. Die claxon was zo luid dat diegene die de volle laag kreeg er minimaal 1 dag hoofdpijn aan over hield. En zo vertrok ik om half negen in de ochtend richting het noorden.

De Highway 75 tot Rewar was belabberd, maar dat wist ik. Daarna highway 7, en die was niet veel beter. Het kon me echter niet schelen, en wel om twee redenen. Ten eerste omdat ik het van te voren wist en me er dus al op had ingesteld. Ten tweede omdat spelen met mijn nieuwe claxon super leuk was. Neem die taxi chauffeur die zijn auto midden op de rijbaan stil had gezet om passagiers uit te laden. Die wilde ook nog een even midden op straat gaan staan, een stukje waar ik net langs zijn auto wilde piepen. Hij keek niet op of om, totdat ik mijn claxon liet gillen, de man sprong echt een meter de lucht in. YES!! Gerechtigheid.
Of die brommer/motor die in wilde halen terwijl ik er aan kwam, wat dus niet ging. Die schrok zo van mijn oorverdovende salvo dat ie pardoes om viel. Dat was eigenlijk wel gevaarlijk, want hij had zo onder mijn auto kunnen schuiven, gelukkig was iedereen ongedeerd. Die man heeft naast oorpijn ook wat fikse schaafwonden. Laten we hopen dat ie er van geleerd heeft (maar ik twijfel daar erg aan).

Optocht tijdens een moslim feest.

Onderweg ergens in een durpske, ik dacht Mauganj, was er plots een feest aan de gang. Ik wist dat het vandaag een moslim feestdag was, en blijkbaar woonde er hier erg veel, dus was de straat afgezet om een optocht langs te laten gaan. Ik moest van de politie de auto aan de kant zetten en zag in de verte al een paar vage praalwagens aankomen. Er was een gigantische menigte op de been, dus ik dacht, hier maken we even een paar mooie foto’s van. Ik stapte uit, er kwam gelijk een man op me afgelopen, die maakte een praatje met me, vertelde om welke moslim heilige het ging (maar ik ben al weer vergeten, ik dacht IED of zo). De man vertrok weer en ik ging naar de optocht kijken. Plots zag ik dat er voor de praalwagens uit, van die stokvechters liepen. Die stopte om de 50 meter en voerde dan een soort dans uit, een gevecht met stokken waar dan de goeie de kwaaie verslaat in een soort toneelstuk/dans. Er zijn dan meerdere slechterikken, en de goede weert dan alle stokslagen van de slechte (en dat is best knap) om ze dan vervolgens stuk voor stuk met een soort judo/stok-greep op de grond te leggen. Het was allemaal erg gespeeld en nogal amateuristisch maar wel vermakelijk. Echter terwijl ik stond te kijken werd het steeds drukker en begonnen er allemaal kinderen om me heen te staan. Nou is dat niks bijzonders in India, maar een idioot duwde een kind hard mijn kant uit, waardoor die tegen me aanviel, en iedereen begon te lachen. Ik vond het niet zo leuk, en liep wat weg, maar ik werd door de meute gevolgd en er gebeurde weer precies hetzelfde. Het werd wat minder plezant, en die kinderen begonnen allemaal dingen te roepen naar me die mijn inziens niet zo aardig waren. Ik liep naar de andere kant van de auto, maar de sfeer begon erg onvriendelijk te worden, ik werd vastgepakt en geduwd, er werd geschreeuwd en ik besloot in mijn auto te gaan zitten omdat ik me niet prettig voelde. Dat is voor het eerst in India eigenlijk. Al in de auto zittend werden er vage gebaren naar me gemaakt en ik was blij dat de optocht voorbij was en ik verder kon rijden. Zou het iets te maken hebben met het feit dat het een moslim feest was en ik de enige blanke in de buurt? Ik weet niet, maar vaag was het wel.
In de buurt van Varanasi reed k eigenlijk volgens mij voor het eerst vet verkeerd. Ik volgde gewoon de weg, en omdat ik wat tussendoor was gestoken zat ik op National Highway nr 2, die maakt deel uit van ‘the golden triangle’ dat is de driehoek Delhi –Mumbai- Calcutta. En dat zijn eigenlijk de enige wegen in India die goed te noemen zijn. Dus zoefde ik lekker voort met een vaartje van bijna 70 (jaaaaahh, die durft), mijn nieuwe claxon blies de weg voor me vrij, en ik genoot van de snelheid.

Sadus op de snelweg, onderweg naar Varanasi.

Tot ik ineens op mijn GPS zag dat ik van de kaart cq weg aan het rijden was, dus niet meer op de weg naar Varanasi zat maar al richting calcutta aan het gaan was. Shitie-de-poepie, had ik waarschijnlijk het bord met de afslag niet gezien. (ja, soms ben ik best naïef hoor). Bij navraag bleek de afslag 20 km terug te zijn. Helemaal terug karren en bij de afslag eens goed gekeken… nee hoor, geen enkel bord. Je moet dus maar gissen dat je er af moet, dat is nou India. Een perfecte snelweg, alleen vergeten ze wat borden te plaatsen. Die afslag leek ook nergens op. Normaal gesproken heb je bij een belangrijk kruispunt altijd wel winkeltjes, thee kraampjes, etens tentjes en veel bedrijvigheid, hier was niks…. Alleen een afslag. Ja dat ben ik niet gewend natuurlijk. Bij aankomst naar het Surya Hotel gereden, maar die vonden mijn auto te groot (watjes) en werd doorgestuurd naar Hotel de Paris. Alleen al van de naam kreeg ik rillingen, en aan het uiterlijk te zien was dit een superduur hotel, grote tuinen erom heen, statig uiterlijk. Ik parkeerde mijn auto voor het hek en liep door de tuinen op het gebouw af en naarmate ik dichterbij kwam begon het er steeds minder duur uit te zien. De verf bladderde, de ramen sloten niet, er lag troep en het zag er allemaal heel armetierig en uitgeleefd uit. Op mijn vraag of ik mijn auto in hun mooie tuin mocht parkeren wist ik het antwoord natuurlijk al. Maar, India is niet zoals je verwacht, dus het antwoord was ja hoor. Voor 300 roepies per nacht mocht ik doen en laten wat ik wilde. Op zich best duur, maar ik sta dan ook wel erg mooi en rustig. In de middag mijn pakketje gehaald, het was zowaar aanwezig en ondanks dat het pakket open was zat er volgens mij alles in.
Als ik eens uit ga rekenen wat die grap mij gekost heeft, het paketje met de MAN onderdelen, dan had ik er denk ik een ticket voor naar Nederland van kunnen betalen. Ik bedoel, ben er wel 300 km voor omgereden (das al 60 liter diesel a 35 roepies = 2100 roepies (40 euro), 200 euro voor de onderdelen, 110 euro belasting, ik denk wel 30 euro aan telefoonkosten,, en dan heb ik geen uren gerekend. Omgerekend 20.000 roepies, en idd, daarvoor kan ik heen en weer naar Nederland vliegen (dan wel met Aeroflot via Moskou, Irak en Afghanistan waarschijnlijk, maar toch).

Varanasi is nog geen steek veranderd. De eerste keer dat ik hier was is denk ik bijna 4 jaar geleden was het al erg, nu is het dubbel zo erg. India is een mierenhoop, met overal mensen, verkeer, lawaai en bedrijvigheid, maar Varanasi is dat nog eens 5 keer zo erg. Al 4 jaar zijn dezelfde straten open gebroken. Al 4 jaar zijn er enorme files van rikshaw rijders, wordt je waar je ook loopt omver gereden of gelopen door een motorfiets, een rikshaw rijder of een koe, is er erg veel lucht verontreiniging en erg veel geluids vervuiling. Al 4 jaar is de stroom voorziening zo slecht dat elke winkel nog steeds een grote generator voor de deur heeft staan, die dan ook dikke vette uitlaatgassen walmen uitbraken. In die 4 jaar is alles nog eens zo druk geworden, en omdat het nu de tijd is om in de Ganges rivier te baden lopen er erg veel naakte Sadu’s door het land ricting de stad en richting rivier (of zoals ze deze mensen in India noemen : Naked Baba). Een Sadu is een heilig man die alle bezittingen heeft afgezworen. Helaas heeft ie naar de kapper gaan en wassen ook afgezworen en op gezette tijden dus ook het dragen van kleding. Kan het het beste illustreren door deze foto denk ik.

Sadus, een met vervormd gezicht.

In Nederland zouden we ze als bedelaar tegen komen en er niet naar omkijken, hier worden ze als helden gezien. Ze mogen hasisch roken en doen dat dan meestal ook vol overgave. Er zijn ook westerse sadu’s , ik moet er af en toe wel om lachen. Geflipte westerse hippies die van zoveel hash roken de verlichting hebben gezien. Tja, zo kan ik het ook…

Maar goed, dit zorgt er voor dat Varnasi héél erg druk overkomt, toch heeft de stad sfeer en is het plezierig er te zijn (maar ook plezant om er straks weer weg te mogen gaan). Ik sta erg lekker geparkeerd moet ik zeggen. Ik moet er best veel voor betalen in verhouding maar de locatie is perfect, in de rustige tuinen van het eens zo statige Hotel, kan het alle overlanders aanbevelen. Zorg wel dat je je ramen dicht houd ‘snachts, want het stikt hier van de muggen,. Kwam er achter toen ik om 4 uur in de nacht wakker werd, ik denk door te veel bloedverlies, en er wel 100 muggen me hongerig zaten aan te staren. Ik schrok er echt van, want een andere honderd hadden me al te grazen genomen en zaten volgevreten tegen de kastdeuren hun lippen af te likken. Heb ik met behulp van muggenspray toch even een massamoord begaan en 200 lijken verder kon ik helaas toch niet meer slapen. (zou een massamoordenaar daar ook last van hebben?)

Varanasi, nog steeds een drukte van jewelste.

Ook heb ik het idee dat iemand geprobeerd heeft in te breken in mijn auto, ik zag sporen van iemand die op het dak gelopen heeft. Kan ook zo’n idiote India’er zijn die zijn nieuwsgierigheid niet de baas is, zoals de meeste hier in India. Gelukkig was alles goed afgesloten, ik heb mijn lesjes wel geleerd hoor. Achteraf bedacht ik me dat het ook wel eens een aap geweest kan zijn, en misschien zelfs wel waarschijnlijker.

Was van plan de 3e naar Nepal te gaan rijden, tot de grens is het een dikke dag rijden, maar door aanhoudende onlusten rond Gorakphur en in de zuidelijke provincies van Nepal stel ik het een dag uit. Ook al omdat ik me de avond voor de 3e niet helemaal lekker voelde, ik dacht met een griep of zo geveld te worden. Misselijk, koortsig gevoel deden me om 6 uur in de avond naar bed gaan, en de volgende ochtend pas wakker te worden.

Als ik zo de kranten bij houd zijn er veel onrustige gebieden hier in het Noorden. Elk ongeluk veroorzaakt een massa protest, met in brand steken van auto’s of bussen van onschuldige mensen, gooien van stenen en relletjes. Er wordt dan een avondklok (of eigenlijk dagklok) ingesteld, massa’s politie worden aangerukt van andere delen van het land en na een paar dagen is het wel weer rustig. Het is dus wel de zaak niet in zo’n volks opstand terecht te komen. In Gorakpur werd er een marktkoopman vermoord door onbekende, hierdoor ontstonden er relletjes. De politie deed zijn werk, stelde de avondklok in en arresteerde tientallen mensen. Helaas was er een niet zo’n slimme populaire ambtenaar van de een of andere politieke partij die eens polshoogte wilde nemen, dit tijdens curfew tijd ging doen en prompt ook gearresteerd werd. Gevolg, meer relletjes en onrusten, nu ook in omliggende gebieden. Dat duurt al twee dagen zo, maar gister was de boel ‘onder controle’. India is niet zo rustig als iedereen wel doet denken hoor. Hier wat meer artikelen uit de krant: Overval op vrachtwagen chauffeurs ; hier werden in een restaurant 6 vrachtwagen chauffeurs die er zaten te eten, beroofd van al hun bezittingen incl. de lading van hun auto’s. De ene chauffeur die verzette ligt in kritieke toestand in het ziekenhuis.
Of deze, nog steeds in dezelfde krant: Overval op bestuurders op de openbare weg. Hier werden gewoon op een normale openbare weg een blokkade opgericht en iedereen die langs kwam werd ontdaan van hun geld, sieraden en andere waardevolle spullen. Bij verzet werd je in elkaar gerost.
Wat dacht je hier deze : 30 skeletten opgegraven uit een meertje. Omdat het water niveau in dit deel van India erg laag staat door het uitblijven van de regens word zo hier en daar in droog gevallen meertjes minder fraaie dingen ontdekt, zoals deze 30 skeletten. Onbekend is of dat het gaat om massamoorden, een oud kerkhof of iets nog luguberder.
Vorige maand zijn, niet ver hier vandaan, de lijkjes van een stuk of 30-40 vermoorde kinderen en vrouwen gevonden in een waterafvoerpijp onder het huis van een of andere politieke bons. Alle vrouwen als ook de kids waren in stukken gehakt en waarschijnlijk seksueel misbruikt. Hierdoor ontstond veel onrust in het land.
Ook in dezelfde krant, (het lijkt de telegraaf wel): Lid van politieke partij mannetje xxx hakt zijn rivaal van concurrende partij in mootjes met een machete vanwege een onenigheid over het bouwen van een waterafvoer pijp. Tja, zo kan ik nog wel even door gaan, maar, om te eindigen waar ik mee begon, de relletjes. In het zuiden van Nepal, waar ik dus straks doorheen moet, zijn rellen uitgebroken omdat men vind dat hun bevolkinggroep niet goed vertegenwoordigt is in het nieuwe democratische parlement van Nepal. Wegen worden geblokkeerd, auto’s en bussen in de fik gestoken, enfin, je kent dat wel, beetje Parijse toestanden. Gezellig hè, dit deel van de wereld. Devies voor mij…… ramen dicht en gas geven.. 

Ik zat net rustig aan buiten op het gras een bakkie thee de krant te lezen vanmiddag, met een waterig zonnetje en een tempje van 25 graden (met andere woorden, goed uit te houden) toen er plots een MAN vrachtwagen het terrein op kwam rijden. Ik dacht eerst dat ik scheel keek, want hij leek, zeker van de voorkant, erg op mijn mannetje, maar het was een Duits stel met een opbouw van een andere firma. Veel geluk hadden ze geloof ik niet. Vandaag was hun spiegel eraf gereden, hun auto had al best wat schade, allemaal opgelopen in India, terwijl ze hier nog maar twee weken waren. Dikke kras in de zijkant, deuk in een van de portieren. De man stapte de auto uit, en na even gepraat te hebben vertelde hij me dat ie net uit Khajuraho kwam en 3 dagen over die rit gedaan had. Oops, dat is wel erg lang, ik vond mijn anderhalve dag al lang. Hij zag er ook erg moe uit en heb hun die avond ook niet meer gesproken. Ze gingen ook richting Nepal, dus ik zal ze wel wederom tegenkomen. Hij had echt geen geluk, want vroeg in de avond begon er een paar huizen verderop een enorm kabaal, waarschijnlijk een trouw partij of zo. Zijn Indiaérs normaal al erg luidruchtig, bij een trouw partij trekken ze alle remmen los. Rotjes, keiharde tsonk-ke-tsonke-tsonke muziek, drums, schreeuwen gillen en krijsen,, al het dierlijke komt in ze boven. Ik heb oordopjes om dat niet te horen, maar ik weet hoe erg het is als je jezelf eraan gaat lopen ergeren. Arme Duitser.

In de ochtend vertrok ik om even over 7 richting Nepal, maar bij de Duitsers nog geen leven in de brouwerij. De weg naar Nepal was een beetje vaag. Eerst werd ik door een duidelijk bord, gewoon de verkeerde weg opgestuurd, waardoor ik minmaal 40km ben omgereden en een stuk minder mooie weg heb gehad (kwalitatief dan). De wegen waren super druk. Niet zozeer met verkeer, maar met mensen. Elke 2 of 3 km was er wel een dorp of gehucht, met alle oponthoud van dien. Heel veel fietsers (die uiteraard midden op de weg rijden, en als je tutert omkijken zo van, he wat raar, een auto), veel koeien en ander langzaam verkeer, waardoor het erg vermoeiend was. Daarna moest ik door Gorakpur heen, waar de afgelopen dagen die rellen waren. Ik had gehoopt dat er een rondweg was of zo, maar nee hoor, ik moest er dwars doorheen. En omdat er nergens borden stonden reed ik ook nog eens fout, waardoor ik er twee keer dwars doorheen moest. Er hing een nare sfeer. Wel veel mensen op de been, maar de meeste winkels waren dicht en op elke hoek stond politie of militairen in oproer uniform met kogelvrij vest aan en stok of geweer in de hand. Dit samen met de krantenberichten over overvallen en dergelijke maakte de rit wat krampachtig en reed ik met samengeknepen billen.
Het vinden van een slaapplek was derhalve niet eenvoudig. Aan de ene kant wilde ik niet zomaar langs de kant van de weg gaan staan, vond dat een beetje eng, maar ergens in een dorp gaan staan was ook geen alternatief want dan had je de hele nacht geen rust. Ik dacht, als ik een groot politie buro zie vraag ik of ik daar binnen mag parkeren, of een groot bedrijf of zo. Maar ja, waar is de politie als je die nodig hebt? Uiteindelijk toch maar gekozen voor een rustige plek, bij een soort droog gevallen buffelo drink/zwem plaats, afgeschermd door een oude vervallen muur, ongeveer 10 km van de Nepalese grenspost vandaan.

De volgende dag vroeg de grens over. Ik wilde echt vroeg, vanwege twee redenen. In de eerste plaats omdat een Engels stel wat ik ontmoete me waarschuwde voor de gigantische rij met vrachtwagens die voor de grens stond, waardoor ik wel eens problemen zou hebben met er door komen. Ten tweede omdat ik niet wist wat ik verwachten moest ivm mijn scooter, immers had de Indiase douane daar erg moeilijk over gedaan.
Zo gezegd vroeg weg, en om 7 uur was ik bij de grenspost. De rij met vrachtwagens viel daardoor gelukkig mee, en met wat manoeuvreren lukte het me mijn auto pal voor de immigratie post te parkeren, 20 meter van Nepal vandaan. De mijnheer was nog niet helemaal wakker, maar toch werden al mijn papieren in record tijd ingevuld. Na uiteraard een kopje thee te hebben genuttigd bij de Indiase mijnheer van het carnet (die ook zowaar weer mijn motor en chassis nummer wilde zien) legde ik hem uit over de scooter, maar hij werd er niet warm of koud van, ragde ook een stempel in mijn paspoort en hoppa, ik kon gaan. Niemands land over gestoken en in Nepal eest een visum moeten kopen (a ráison van 30 USD), maar kreeg zowaar een twee maanden visa, terwijl iedereen me vertelde dat 1 maand maximum was, maar het dat wel kan verlengen. Nu kwam het tere punt, ik moest mijn carnet in laten vullen, en dan zouden ze dus mijn scooter zien en er wellicht moeilijk over doen. Ik had me auto strategisch kunnen parkeren, zodat ze de achterkant vanaf het douane kantoor niet konden zien (had in Iran e.d. goed gewerkt). De man vulde alles in, zette de nodige stempels, en toen ie zij van ; ‘ik ga je auto inspecteren’ wees ik hem naar mijn auto die 100 meter verderop stond. Dat vond ie wel erg ver, dus hij vond het wel goed zo, alleen nog de handtekening van een hoge bons, en dan kon ik gaan. Ik heb nog even peentjes gezwoten, want die hoge bons ging persoonlijk naar mijn auto kijken, liep er om heen, maar maakte blijkbaar geen verband tussen carnetten en scooters en tekende, ik kon gaan. In anderhalf uur door alle douane heen aan twee kanten, een record gebroken zowat. Zo zie je maar weer, wat een mens het meeste vreest gebeurt niet. (zo beredeneert kan je beter alles vrezen, dan gebeurt er niks) .
CASPER WAS IN NEPAL. En God wat een verademing zeg. Van de klamme deken van India, naar het rustige Nepal, waar niet iedereen aan je auto hangt en je aanstaart als je stopt, waar niet iedereen continu op de tutter hangt, waar mensen op de weg uitkijken voor ander verkeer, waar er VEEL minder verkeer en VEEL minder mensen zijn. Ik zal best wel wat te mekkeren hebben op Nepal over twee maanden (want een ideaal land bestaat niet) , maar nu is het een paradijs. Over de ervaringen in dit schone land bericht ik een volgende keer.