20070201 – Februari 2007, Nepal en parasailing

Begin feb 2007, Nepal, Pokhara en para sailing
Geplaatst op Saturday 10 February @ 07:12:43 GMT+1 door casper

Reis om de wereld vanaf 2006 Op maandag 5 februari 2007 reed ik de grens met Nepal over. Er zijn dan een aantal dingen die gelijk opvallen maar het voornaamste is denk ik dat het lang zo druk niet is. Druk met mensen, druk met verkeer en druk met aandacht. En dat maakt dat Nepal heel anders is dan India, ieder geval een stuk relaxter.

Ik was voornemens om vandaag naar Pokhara te gaan rijden, volgens de douane beambte 108 km vanaf de grens. De man lispelde blijkbaar, of ik had mijn oren niet goed gewassen, want het bleek 180 te zijn, maar goed, kniesoor die daar op let. Op zich moet dat te doen zijn in een dag lijkt me.

Ik heb een bord op mijn auto geplakt waarop verzocht word niet zo naar mij te staren. Dit speciaal voor de Indiase bevolking natuurlijk, ik was nog geen 10 meter Nepal binnen of ik kreeg daar al een kat over, heb het dus maar weg gehaald. Hoopte dat het ook niet zo nodig was hier.

Mijn vier uitstekende nieuwe claxon.

Kon in het eerste dorpje gelijk pinnen, dus was nu voorzien van geld, had voldoende diesel in mijn tank en ik had er zin in. Het was vandaag mistig en bewolkt, dit was al de tweede keer in mijn nu 7 maanden durende reis dat de zon niet scheen. Het is niet eerlijk verdeeld (haha).

In dit mistige en grijze weer reed ik de bergen te gemoed, die zich eigenlijk al na 20 km aanmelden. Ik dacht eerst nog dat ik op de verkeerde weg zat (leesbare borden heb ik tot nu toe in heel Nepal niet gezien) want de weg veranderde in een stijl modderpad. Op zich wel te doen voor mijn auto, maar dat kan toch nooit een hoofdweg zijn leek me. Maar na twee keer navragen was dit toch echt de hoofdweg naar Pokhara, dus bonsde ik maar verder. Gelukkig was het maar een tijdelijk iets, na een kilometer of twee werd de weg vrij goed. Smal maar vrij goed. Kwam nog een westerse fietser tegen, die denk ik de wereld rond fietste in z’n uppie. Vroeg hem waar ie naar toe ging, maar er kwam weinig aardigs uit zijn mond en aan z’n accent te horen was ie Frans. Heb maar flink gas gegeven en hem mijn achterkant laten zien. De weg (highway nr 10) slingerde zich door de bergen als een slang die maagkrampen had. Er zat werkelijk geen cm rechte weg tussen, en het aantal haarspeldbochten was niet meer te tellen. Het uitzicht was af en toe spectaculair, maar door het mistige weer was er niet ver te kijken, dat was jammer. Mooie groene rijstvelden, opgebouwd in oneindige terras-trapjes die soms volgens mij wel in 100 traptreden van onder naar boven gaan. Moet een heel werk geweest zijn om dat te maken, ook omdat je het water moet beheersen.
Merendeel van de rit vandaag waren er gapende afgronden of links of rechts van me, die als het ware naar me knipoogde en me wenkte van ‘kom, rijd in mij’. Zoals bekend heeft men hier nog niet zo van een vangrail of zoiets gehoord, het is dus vrij makkelijk om door een klein stuurfoutje een paar honderd meter de afgrond in te storten. Het verkeer is hier gelukkig niet zo druk ( ik schat een tegenligger in de 3 a 4 minuten). Er zijn ieder geval weinig debielen die in gaan halen terwijl het niet kan, en dat maakt het wel minder gevaarlijk en minder stressig rijden dan in India. Aan de andere kant, bij weinig verkeer komt een tegenligger dan wel onverwachts, en dat maakt het dan weer gevaarlijker. Ook is het zo dat de weg dus eigenlijk NET breed genoeg is voor twee bussen of twee vrachtwagens om elkaar te passeren. En dan is het ook zo dat deze lokale bussen als debiele rijden. Als ze een blinde bocht om komen, rijden ze meestal op de helft van de tegenligger vanwege hun snelheid. Als jij daar dus toevallig net rijd, heb je pech. Het is dus devies voor elke bocht even op je tutter te hangen zodat een evt. tegenligger hoort dat je er aan komt. En als je iemand tegen komt: snelheid er uit en langzaam elkaar passeren.

Parkeren aan het meer bij Pokhara.

De weg was nooit recht, maar wel erg mooi, helaas ongeveer 100km voor Pokhara begon de kwaliteit erg achteruit te lopen. Ik denk dat ze een Indias bedrijf hebben ingehuurd voor dit stuk. Er zaten niet echt veel gaten in, maar de weg was zo oneffen als wat, waardoor je als je niet goed uitkeek je om de haverklap met je hoofd tegen het plafond zat. Al om duurde de rit langer dan verwacht want rijden in de bergen met slechte wegen gaat niet snel. Rond 5 uur reed ik Pokhara binnen en parkeerde ik mijn auto op de municipale camping (een stuk grasland) in het midden van de stad. Nu ik dit aan het typen ben, (de volgende dag om 10 uur in de ochtend), heeft er nog geen hond geblaft, nog geen lokaal me lastig gevallen , nog geen bedelaar geweest, zelfs geen nieuwsgierige mensen geweest. Bah bah, het is heerlijk.

Het is overigens wel fris hier. Omdat de zon niet schijnt en het de hele dag mistig is blijft de temperatuur overdag steken op zo’n 15-16 graden, gecombineerd met de vochtigheid is het afzien. Ik ben het niet meer gewend, en zal dus vanavond mijn kacheltje moeten gaan stoken.

Overigens gisterenavond in een STEAKHOUSE gegeten. Sinds Turkije denk ik geen koeienvlees meer gehad? (oh nee, in Goa een keertje), maar toch…..lekker!!

Nu ik het toch over vlees heb moet ik nog even het verhaal vertellen van die dooie. Er was een paar weken geleden een vrachtwagen chauffeur die gearresteerd werd omdat ie een dodelijk ongeluk had veroorzaakt, hij had een fietser doodgereden. Dat haalde de krant. Op zich niets vreemds in Nepal, ongelukken genoeg. Echter, de dag daarop stond er in de krant dat de chauffeur dat met opzet had gedaan, en dat er een onderzoek naar hem gestart was. De dag daar na kwam het hele verhaal in de krant. De man had een fietser aangereden. De vrachtwagen chauffeur was uitgestapt en had gezien dat de fietser lag te kermen langs de kant van de weg, had het slachtoffer daarop weer op de weg gesleept en was daarna in zijn achteruit vol over die gast heen gereden. Beetje luguber verhaal, maar wel waar. Want wat blijkt nu, er is een nieuwe wet hier, die zegt dat als je een ongeluk maakt, je je hele leven het slachtoffer moet betalen. Dat is, zolang die in leven is. Is het slachtoffer dood, dan staat daar een vast bedrag voor en is na betaling daar van de kous af. De betreffende chauffeur had dus zeker willen weten dat het slachtoffer dood was. Groot tumult onder de vrachtwagen chauffeurs die deze wet verandert willen hebben, en een paar weken voor mijn aankomst hebben ze weken lang gestaakt en wegen geblokkeerd. Hoe het verder afgelopen is weet ik eigenlijk niet, ik ga op onderzoek uit. Lekker verhaal hè….

Over vrachtwagens gesproken, Nepal is hard aan het achteruitgaan. Vanwege stakingen en protesten in het zuiden van Nepal komt er geen diesel en benzine het land binnen, er staan dus honderden mensen voor de pompstations die niks hebben. In Katmandu staan duizenden motor rijders uren te wachten tot ze een drup krijgen. Water is er in een stad als Pokhara maar eens in de twee dagen, en dan nog maar een paar uur, maar dat heeft niks met de staking te maken, dat is heel normaal.. Stroom… ach, dat verhaal is in heel Azië ellende.

Ondertussen is het al weer 4 dagen verder en ben ik bijna bij-getypt en geinternet. De zon is gaan schijnen en dan is deze plek wonderschoon. Omdat ik toch wat wilde doen heb ik een para-sailing trip geregeld.

Mooie uitzichten op de Humalya tijdens het parasailen.

Je glijd dan in een 40 minuten tijd van de bergtopt naar benee, tenminste dat hoop je dan. Als er goede thermiek is dan kan het langer duren. Nou, ik had geluk, die termiek was er, ook het uitzicht over de Himalaya, dat was voor het eerst dit seizoen. Ik had eigenlijk niet verwacht dat het zo turbulent zou zijn, het was echt net een draaimolen. Had die ochtend een groot ontbijt op en dat had ik niet moeten doen want na 5 minuten begon ik echt misselijk te worden niet normaal. Daar hang je dan aan een chute, 400 meter boven de aarde en 1000 meter onder je zie je het meer van Pokhara liggen maar met de neiging om te gaan kotsen. Dat haalt wel enigszins de lol uit het vliegen en ik verzocht mijn instructeur dan ook of we wat konden dalen uit de thermiek. Dat maakte dat ik me iets beter voelde maar het leed was al wel geleden. Na 35 minuten stond ik weer met mijn voeten heelhuids op de grond en daalde de misselijkheid wat. Ondanks dat is het een onvergetelijke ervaring die ik niet had willen missen.

En mooie uitzichten op het meer van Pokhara.

Goed, de verdere plannen. Ik rijd morgen of overmorgen naar Kathmandu toe, beetje afhankelijk van het weer en mijn zin. Daar wil ik ieder geval een weekje gaan lopen in de bergen/heuvels, mijn Indiase Visa regelen, mijn uitgevallen vulling laten fixen en waarschijnlijk met een Nepalese vriend mee naar zijn dorpje ergens in de bergen. Dit alles is een beetje afhankelijk van weer omstandigheden e.d. Daarna wil ik naar het nationale park in het zuiden de neushoorns bekijken en dan langzaam oostwaarts rijden om ergens tegen april aan weer India in te rijden en naar Leh en Ladak te rijden, dit is het Indiase deel van Kasmir, het Tibet van India. Maar goed, nu loop ik erg vooruit.