20070301 – Maart 2007, India, naar Srinagar

Eind maart 2007, naar Srinagar
Geplaatst op Sunday 15 April @ 05:12:10 GMT+1 door casper

Reis om de wereld vanaf 2006 Weer terug in India, het land wat ik haat en toch leuk vind. Dat viel even niet mee na het relaxte Nepal. Relaxt dan qua mensen en verkeer. Hier in India moet je weer vechten voor je plaats op de weg. Maar ook relaxed qua temperatuur, Jezus wat was het warm in India, nu al, het is pas eind maart. Erg is dat er wolken zijn. Wolken met verse hongerige muggen, die je geen minuut met rust laten. Je kan lagen DEET opsmeren, muggen coils aansteken, muggen gaas op heel je auto hebben, jammer dan. De wolken zijn erop gebrand je voor ontbijt, lunch en diner te nuttigen, en dan wel liefst alledrie tegelijk. Dat noodzaakt je dan om ’s avonds binnen te gaan zitten met ramen en deuren dicht en dat is dan weer alleen uit te houden als je de airco aanzet, dus dan moet de generator aan. Heel gedoe allemaal. Gelukkig koelt het later in de nacht nog wel af dus valt er, als het binnen eenmaal is afgekoeld nog redelijk te slapen.

Vanwege de hitte maar vooral vanwege tijd perikelen wilde k zo snel mogelijk naar Manali rijden om daar te proberen via de Rothang pas naar Leh te rijden. Even voor de goede orde, deze weg is de hoogst bereidbare weg ter wereld en ik had geen idee of die weg wel open was. Ik had geruchten gehoord dat het erg veel gesneeuwd had dit jaar, dat zou betekenen dat het wel eens eerder later dan eerder zou zijn (pff, wat een zin). Ik had een route naar Manali binnendoor uitgedacht, via Kahipur, Nagina, Bijnor, Muzzarafnagar en Panipat om ten noorden van Delhi op de highway nr 1 te komen, en dan recht omhoog. Had wel het vermoeden dat deze wegen beter zijn dat al die grote wegen die vaak door trucks helemaal aan gort gereden worden en mijn plan kwam redelijk uit. Er zaten wat kleine slechte stukken tussen maar die beperkte zich tot een km of 10, dan werd het weer beter.

De smalle brug tussen India en Nepal, dat ging maar net….

Op veel gedeeltes hadden ze blijkbaar net de gaten in de weg gevuld. Dat doen ze met een combinatie van teer, hooi en een of andere groene plant, heel raar gezicht. Normaal in India wordt de weg er daar door niet beter op maar hier hadden ze het erg netjes gedaan. De kleine weggetjes zijn veel pittoresker maar je kan er vaak geen snelheid maken door het vele lokale verkeer van ossenkarren, fietsers en op dit moment, vanwege de suikerrietoogst, heel veel tractors volgepropt met de zoete stengels. De rit door het Indiase Uttranchal (zo heet de Provincie alhier) ging verder redelijk voorbeeldig, de eerste nacht in een veld geslapen en mijn bezoek, wat natuurlijk in India onvermijdelijk is, bestond uit vriendelijke Punjabi Sikh boeren, die me uitnodigde om bij hun huis te staan, maar ik was al aan het koken en had niet zo’n zin in al die aandacht. De volgende dag bleef de weg redelijk tot zo’n 20 km na Nangina, de weg richting Bijnor was erg slecht. Het was maar 20 km maar met een vaartje van 15-20 duurt het dus wel een uur. In Bijnor werd ik nog aangehouden door een slimme belasting man, vergezeld van een paar polite mensen, die mijn belasting papieren wilde zien. Het duurde lang voor ie snapte dat ik geen commerciële vrachtwagen was, en mocht daarna door rijden. Ook na Bijnor zat er een slecht stuk tussen toen ik plots van de goede weg richting Meerut af moest. De volgende nacht bij een benzine pomp geslapen en ook hier was mijn bezoek naar verloop van tijd weer weg.

De derde nacht was wat minder. Was helemaal tot Sundar Nagar gereden, een tering eind, met nog een tussenstop in Chandigar om wat inkopen te doen. (Overigens was er net voor Chandigar wegwerkzaamheden aan de gang waardoor ik een brug niet over kon. Helaas geen borden welke route ik dan wel moest nemen en dat heeft me zeker een uur omrijden en zoeken gekost).

Fijn die boeren, probeer dat maar te paseren…

In Sundar Nagar is een meer waar je aan kan staan, heb ik al eerder gedaan, is lekker rustig en als je een redelijke stront vrije plek kan vinden (is niet makkelijk in India) dan kan je zelfs de deur open laten in de avond. Helaas ging het dit keer fout, want ik sliep net, uurtje of 10 of zo, toen er op de auto gebonsd werd. Ik deed mijn raam open en er stonden twee vage gastjes die duidelijk te diep in het glaasje gekeken hadden. Of ik maar even parkeer geld wilde betalen aan ze. Die dachten een willig slachtoffer gevonden te hebben om hun blijkbaar lege drink portemonnee bij te vullen. Tja, dan kennen ze me niet, dus ik riep dat ze de volgende morgen maar terug moesten komen, dan waren ze als eerst aan de beurt. Dat viel niet in goede aarde en er werden onvriendelijk dingen geroepen maar ik denk, ik negeer ze, dan gaan ze vanzelf weg. Ze hebben nog een kwartier rond de auto gehangen, tot ik plots een klap hoorde en vermoede dat ze een steen hadden gegooid. Dat is de typische laffe india’se manier van wraak nemen op iets wat ze niet zint. Ik schoot mijn kleren aan, pakte mijn maglite zaklantaarn (politie model) en stormde naar buiten. Kom je aan mijn auto dan ben ik een kwaaie. De twee dronkenlappen liepen een stuk verderop beneden aan de dijk waarop ik geparkeerd stond. Bij inspectie van mijn auto bleek dat de steen tegen de fiets aan was gegooid, en waarschijnlijk geen schade had gedaan vanwege de hoes die erom zat, maar ik besloot toch mijn auto te verplaatsen want die eikels konden zo alles weer herhalen met alle gevolgen. Reed dus mijn auto 2 km verder over de dijk en zette hem bij wat huizen, en om zeker te weten dat die sukkels me niet volgde liep ik wat terug richting oude plek. En ja hoor, daar kwamen ze aan, er zat niks anders op dan ze te confronteren. Ik was maar alleen, het was wat angstig maar ik stapte toch op ze af en confronteerde ze met hun laffe actie. Eerst deden ze alsof ze nergens van af wisten, maar toen ik een foto van hun gezichten maakte (dat werkt altijd goed hier in India) en vermelde dat ik dan wel naar de politie zou gaan, en die zou ze wel herkennen draaide ze om als een blad. Duizend maar sorry, het was de drank, echt, ze konden er niks aan doen. Dat is Indiase logica maar ze erkende het euvel tenminste. Of ze de schade zouden vergoede… ach ze waren maar studenten en hadden geen geld (wel genoeg om drank te kopen), weer duizend maal sorry, het zal niet meer gebeuren. Enfin, dat ging zo een poosje door tot dat bleek dat ze in een van de huizen woonde waar ik voor had geparkeerd haha. Nouja, ondanks dat alles met een sisser afgelopen, toch slaap je dan niet lekker meer.

De volgende dag in Raison op de campground geparkeerd en twee daagjes bijgekomen van de rit, en vernomen dat de weg naar Leh dicht is en nog wel eens een tijdje dicht kan blijven. Na een bezoek aan Manali, de laatste plaats voor de weg naar Leh begint kreeg ik geen duidelijkheid wanneer die weg dan wel open zou gaan. De een zegt over twee weken, de andere over twee maanden. Niemand schijnt het te weten. Het was erg druk in Manali, in April komen alle Indiase toeristen en dat was te merken. In een tijd van twee dagen mijn was laten doen, twee metalen kisten laten maken om mijn plastieken te vervangen, koffie kunnen kopen (een hele geruststelling) en wat klungel werk gedaan.

Er was maar een oplossing als ik toch die kant van Leh uit wilde en toch begin augustus weer terug in Nepal te zijn, en dat is het rondje Manali-Leh-Kargil-Srinagar-Jammu andersom te gaan rijden, in de hoop dat ik via deze kant wel in Leh komen kon. Via die kant is de hoogste pas 4600 meter, dat scheelt bijna 1000 meter met de weg aan de andere kant dus de kans dat die weg of open is of snel open gaat is groter. Weer terug gereden naar Raison, daar anderhalve dag op de camping gestaan om me mentaal voor te bereiden op de lange rit naar SriNagar.

Wie het breed heeft, moet pijn lijden…

De weg die ik gekozen had was erg mooi. Ik had hem gedeeltelijk reeds eens gereden, naar Daramsala, nu volgde ik de Highway 20 vanaf Mandi dus verder, helemaal tot Pathankot. De weg slingert door de bergen. Soms een uur enkel baans (en dan bedoel ik niet enkel heen en enkel terug, maar gewoon echt maar één baan zodat je bij een tegenligger moet stoeien wie er opzij gaat) en dan weer een stuk twee baans (een voor elke kant dus). Af en toe ga je door dorpen waarvan ik denk…. Jezus, als ik daar zou wonen…die highway 20 gaat midden door het dorp, een straat die net zo breed is dat er net twee auto’s langs elkaar kunnen. Omdat dit India is, zetten ze vervolgens wel al hun handel op straat, zodat deze te smal is om elkaar te passeren. Ook parkeren de klanten hun scooter, bromfiets of auto voor de winkel zodat je er echt helemaal niet meer door kan. De dampen van die auto’s vrachtauto’s en bussen stomen die winkels binnen en alles is grijs van de roet, maar niemand die maar de moeite neemt om er wat aan te doen. Ik blijf dat zo raar vinden altijd. Maar ja, dit is India.
Verder is de weg inderdaad schitterend, verre gezichten, rijstvelden en een weg van minimaal 15-20 BPK, (zie verklarende woordenlijst in FAQ gedeelte van deze site) dus zit ik flink aan dat stuur te draaien. Met een gemiddelde snelheid van maar 30 km per uur (dat tijd dat ik echt rij, stoptijd en file wachten niet meegerekend) duurt die weg wel lang. Heb echt moeite gedaan om een afgelegen plek te vinden, en dat is toch altijd weer een hele kunst in India. Ik vond die (dacht ik) om 5 uur in een rivier bedding (hoop niet dat er een stortvloed komt, dan ben ik verzopen vannacht). Die rivierbedding was van de weg af, met een gewone auto vrijwel niet te bereiken , alleen wat tractors waren aan het zand scheppen. Maar, dit is India, dus na 10 minuten stonden er ineens een jeep me 6 man en ook ineens 4 fietsers voor me neus, al herrie makend op z’n Indiaas. Die hadden me blijkbaar van de weg af zien staan, en dan is de nieuwsgierigheid van de India’er niet te betomen. Helemaal lopend met hun fietsen over een kilometer lange zand en rotsen weg kwamen ze bij mij aan. Ze trokken allemaal een transistor radio uit hun tas toen ik niet reageerde op hun kontakt pogingen. Demonstratief pakte ik mijn handel weer in, en reed weg, om 500 meter verder weer te stoppen. Ze bedoelde het goed hoor, vast wel, maar na een dag lang buffelen achter het stuur heb ik daar even geen zin in. Ik geloof dat ze het door hadden want ze gingen weg en ik had een rustige nacht op mijn oude plek, 2 meter van het water af. Dit noodzaakt mij een nieuwe definitie toe te voegen aan de al bestaande en wel de definitie van tijd; hoe lang het duurt voordat de eerste toeschouwer cq nieuwsgierige zich melden bij de auto na het parkeren. Ik noem het de NVF (nieuwsgierige ventjes factor) en in dit geval was hij dus 5 (van 5 minuten). Hoe lager het getal, hoe erger het is.

Verder door rijdend naar het noordoosten kom je plaatsen als Daramsala tegen (bekend omdat het de vestigingsplaats van de Daila Lama is) en dan Pathankot. Hier was ook de grens tussen de twee staten Himal Pradesh en Punjab. Dit Punjab is de rijkste staat in India, zeer vruchtbaar en bewoond (en bewerkt) door het Sikh volk (die met die tulbanden), zeer aardige en openhartige mensen. Dus je zou denken dat de wegen er beter op zouden worden maar niets was minder waar. Rond Pathankot waren de wegen super slecht en duurde het weer lang voor ik enige kilometers kon maken. Verder naar boven, richting Jammu, winter hoofdstad van Kashmir, ook hier veel wegwerkzaamheden met alle ellende van dien. De grenspost tussen Punjab en Kashmir leek wel die van het oude oost Duitsland. Je kan merken dat Kashmir een militair speel terreintje is. Vette controles, grote hefbomen en hoge tol om te betalen. Ook ik kwam er niet onder uit. Men wilde in eerste instantie natuurlijk dat ik in de ellen lange wacht`rij van vrachtwagens zou gaan staan (zou me minstens een halve dag gekost hebben) maar ja, ikke niet weten dan natuurlijk. Enfin, na een poosje kom je dan bij de hoogste baas terecht, die dan verveeld wat met zijn hand wuift en ik mocht door, na 350 roepies achter gelaten te hebben. Achteraf bekeken was het het geld wel waard want de wegen waren (op een paar stukken na) erg goed.
Na Jammu beginnen de bergen. En dat gaat dan met geweld hoor. Niet even eerste een paar heuveltjes maar bwaaahm, recht omhoog. Ok, iets overdreven, maar wel spectaculair. Ik kwam me toch een hoop vrachtverkeer tegen, onbeschrijfelijk. Alsof alle vrachtwagens van India op deze weg reden. Vage was wel dat ik ze tegen kwam, maar op mijn weghelft er niet zo veel waren. Er gingen dus al bellen rinkelen. En ja hoor, op een gegeven moment een hele rij met stilstaande vrachtwagen. Domme Casper snapt daar niks van, rijd er voorbij en na 100 vrachtwagens gepasseerd te zijn was er een checkpost. Ik mocht niet door, want het was vandaag ‘down’verkeer. Ik snapte er allemaal niks van (echt niet dit keer) en de politieman sprak geen Engels. Na lange tijd werd het me duidelijk. Er was een stuk weg waar maar eenrichtingsverkeer mogelijk was, en de overheid had besloten om de ene dag het verkeer naar beneden toe te laten, de volgende dag naar boven. En je raad het , vandaag mocht het verkeer van boven naar beneden rijden, om vier uur vannacht mocht het ondersom.

Eenrichting verkeer, nu snap je waarom..

Na heel veel soebatten mocht ik toch door, ik denk, ik zie wel hoe ver of ik kom. Het is echt onbeschrijfelijk hoeveel vrachtverkeer ik tegen kwam, en hoeveel militaire colonnes. Jezus mina, echt duizenden vrachtwagens hoor. Rond 5 uur kwam ik de volgende rij met vrachtwagens tegen langs de kant van de weg. Ook nu weer er dom lang rijden, alleen blokkeerde ze nu een weghelft dus reed ik op de andere er langs, en ja hoor, halverwege het passeren kwam er een militaire colonne op me af. Ik kon niets anders doen dan een heel stuk achteruit (rechts van me 200 meter afgrond, links een lange rij vrachtwagens en voor me een militaire colonne met een mitrailleur op het dak) . Even zweten, maar op een gegeven moment werd de weg ietsjes breder en de militair gebood me tegen de vrachtwagens aan te gaan staan, dan kon ie er wel door. Zo gedaan en het paste allemaal net, millimeter werk. Zo gingen er 100 vrachtwagens bussen en militaire aan me voorbij en waren die na 20 minuten eindelijk voorbij, reed ik snel naar de kop van de file. Hier mocht ik er dus echt niet door, terwijl het een richtings stuk pas 80 km verderop was. Ik vond het eigenlijk ook niet zo heel erg. Was al vanaf de avond er voor een beetje grieperig en parkeerde mijn auto aan de kop van de file tussen de vrachtwagen chauffeurs. Na een half bord eten gegeten te hebben bewusteloos gaan slapen.

Verder naar het noorden, al rijdend in een konvooi van vracht verkeer het hele stuk naar Sri Nagar gereden. De weg, zeker het laatste stuk voor je in de Kashmir Vallei komt is spectaculair en word afgesloten door een ellenlange tunnel die zo smal is dat als je een verkeerde beweging maakt je tegen de tunnel wand rijd. Maar het stuk daar voor, van pakweg 1500 naar 2700 meter is machtig. Om de een of andere reden was het vrachtverkeer aanzienlijk minder, en was ik niet zo ziek geweest die dag had ik er twee keer zo van genoten. De Kashmir vallei is vruchtbaar en groen. Van SriNagar, verwachte ik dat het een soort Manali zou zijn, maar het was een gewone vieze stinkende stad zoals de meeste Indiase grote steden. Dat was jammer, want ik had probleem met het vinden van een parkeer plek. Plots zag ik , midden in de stad, het ‘tourist welcome centre’, met een groot parkeerterrein en een politie post ernaast. Bingo, zonder te denken gooide ik mijn stuur om en reed het hek binnen. Iedereen stond te apengapen van verbazing en had dus niet de notie om te zeggen dat ik hier niet mocht parkeren. Ik stapte uit, vertelde dat dit het welcome centre was, dus ik voelde me welkom. Haha, nu wisten ze niet meer wat ze moesten zeggen. Ik werd onmiddellijk door een bende tauts (zie verklarende woordenlijst in FAQ) besprongen en binnen 10 minuten werd ik wel 20 keer een houseboot aangeboden. Toch eerst maar het toeristen info centre ingegaan, kreeg veel info, folders en het advies om bij een van de tauts achterop de brommer te springen om wat hotels te gaan bekijken. Dit gedaan en na een half uur het een en ander bekeken te hebben wist ik het wel. Ik vertelde de taut dat ik niks leuk vond, wilde terug naar mijn auto, regelde dat ik de nacht op het parkeer terrein van de welcome centre mocht blijven (moest toestemming van de politie vragen, die op zijn beurt weer toestemming van de commandant ging vragen). Hele nacht bewusteloos geweest, dit van de zeer zware rit en de griep die nog steeds erger aan het worden was. Volgende ochtend mijn auto verkast naar een parkeer terrein aan het meer, hier sta ik buiten het drukke verkeer, op een km van het centrum,, prima met de fiets te doen. Zal hier mijn volgende plannen gaan maken, want de weg naar Leh is nog steeds niet open en hier zegt men dat dat nog zeker 20 dagen gaat duren.