200704 – April 2007, India, van Leh naar Khajuraho

Eind April 2007, naar Leh? – deel 2
Geplaatst op Monday 30 April @ 05:56:30 GMT+1 door casper
[ Bewerken | Verwijder ]

Reis om de wereld vanaf 2006 Gulmat is het bekendste ski oord van India, ligt 50 km van SriNagar op 2700 meter hoogte. Ik ben aan het wachten dus nam me voor dinsdag de 17de maar eens daar te gaan kijken. Had van een paar Indiase toeristen gehoord dat er nog sneeuw lag, dus wie weet bind ik de latten wel eens onder. Om 7 uur in de ochtend reed ik die kant uit, lekker weinig verkeer. Het eerste stuk rijd je ook door zgn. wetlands, half ondergelopen grond wat er een beetje moerassig uit ziet (en ruikt) maar wel een mooi gezicht. Halverwege de rit begonnen klim naar de 2700 meter.

Op een gegeven moment een militair checkpoint, zo’n gek met een geweer. Stoppen!!.
Wat is dit (in het Kashmiri, en dat sprak ik niet maar ik snapte wat ie bedoelde). !!
Ik zei ‘this is my house’. Hij snapte er niks van, dus hij gebood me mijn wagen te openen. Ik zeg nee, dat is privé, maar dan komt het geweer omhoog en dan heb je geen keus. Uitstappen, deur open maken, hij gooit een blik naar binnen en gebaart me door te rijden. Dat gaat zo 3 tot 4 maal, dat wordt irritant.

Daar boven ligt Gulmat

Eenmaal boven gekomen bleek er geen sneeuw meer te liggen in het dal. Ik moest mijn auto op een betaalde parkeerplaats zetten (grr) en liep naar de gondel lift (jaja). Je kon de top zien liggen, wel in de sneeuw, en ik vermoede ene mooi uitzicht van daar. Wat blijkt, 500 roepies om naar boven te mogen. Dat is een gods vermogen. Daar kan ik drie weken van eten, dus dat zag ik niet zo zitten. Ik weet het, in Euro’s is het maar 10 euro, maar dat kan je niet vergelijken. Omdat er verder ook niks te beleven was ben ik maar weer gelijk terug gereden naar Srinagar. Daar nogmaals gevraagd hoe lang het nog zou duren tot de weg naar Leh open zou gaan en ik kreeg van een officieel ventje te horen dat dat nog wel eens een maand kon duren. En een maand in Srinagar wachten, sorry hoor, maar daar heb ik geen zin in. Toen het ‘s avonds ook nog een begon te regenen (en in hogere gedeeltes dus sneeuwen) besloot tik de volgende dag maar weg te gaan. Waar naartoe, dat wist ik niet. Liep op diverse gedachten te hinken. Naar Manali gaan , dat zou gaan tegen vallen, immers is het daar hoog seizoen en dus erg druk.
Naar Kajuraho gaan zou wel lekker relaxed zijn, maar er warm.
Naar Nepal gaan zou kunnen, maar dan zou ik erg lang daar zijn, ik moest immers tot half augustus wachten om China binnen te mogen. Tja…. Besloot half om half te doen, naar Khajuraho te rijden, daar 3-4 weken blijven,, dan door naar Nepal te gaan en 3 weken in Bardia en 3 weken in Pokhara te blijven, dat zijn 9 weken, een week rijden, 10 weken, is eind juni. Heb ik juli als reserve haha.

De rit van Srinagar naar Jammu begon slecht. Eerst reed er een tegemoet komende leger voertuig zo dicht langs mijn auto dat hij de spiegels raakte, die pardoes alle twee kapot gingen (het glas). Gadverdamme, gelukkig was dat het enige wat ie raakte. Een stuk nieuwe spiegel kan ik er wel op plakken. Iets verderop een mega file. Ik deed alsof ik dom was, reed achter een bus aan en passeerde zo denk ik 150 vrachtwagens. Gelukkig stond iedereen aan de kant van de weg. Voor aan gekomen blokkeerde ik de boel (oeps), dus ik mocht door. Had wel tijd om te vragen wat er aan de hand was, het bleek dat er ergens op de weg in de bergen een aardverschuiving was en de boel geblokkeerd was. Jazus. Ik reed door maar was gewaarschuwd dat de boel verderop stil stond. Ja hoor, na 10 km, ongeveer 15 km voor de tunnel moest ik aan de kant, de boel stond stil. Gelaten staan wachten, wat met vrachtwagen chauffeurs lopen kletsen, ik zag toch wel verkeer langs rijden, en op een geven moment, na een uurtje wachten, zij een van de vrachtwagen chauffeurs : kom, jij bent toerist, je mag er wel door, ga rijden joh. Dat liet ik me geen twee keer zeggen en toen er een bus aan kwam, vroemm, ik erachter aan. Het feest duurde niet lang, na 2 km stond de boel vast. Ik propte mijn auto tussen een paar vrachtwagens en stond weer een uur stil. Ook nu zei een militair: gewoon rijden joh, je moet gewoon zeggen dat je een militaire auto hebt. Dus hoppa ziek van het wachten ging Casper weer verder langs de stoet van vrachtwagens. Een kilometer verder stond het echt helemaal vast, op z’n Indiaas. 3 rijen dik op elke weghelft, alles was geblokkeerd. Ben er maar achter gaan staan. Dit tot hilariteit van iedereen. Maar jah, dan gebeurt wat je niet verwacht, een hoge oom militair kwam van de andere kant en kon er dus niet door. Er kwam een ventje met wat streepjes aan en die begon me toch een stuk te schelden, eerst tegen een andere chauffeur maar daarna tegen mij (ik had de grootste auto), hoe ik het in mijn hoofd haalde om zo de boel te blokkeren, bla bla bla. Liet hem maar te keer gaan, op zich had ie wel gelijk, als ie in Europa was, maar dit is India en iedereen doet het zo. Met heel veel schuiven en steken de weg vrij gemaakt voor hoge ome, daarna kwam er een militair konvooi aan. Met mijn spiegels in het achterhoofd ben ik als een waakhond naast mijn auto gaan staan. Het was soms echt millimeter werk, maar ze zijn er allemaal door gegaan. Nog een uur later kwam de file in beweging en heb ik tot 5 uur in een konvooi van vieze dampende vrachtwagens gereden. Heel veel vlooien auto’s. Dat zijn van die tuterende jeepjes of trutten schudders die niet willen wachten en om je heen zwermen als een hoop vlooien. Je hebt er verder geen super last van, ze zijn alleen gewoon irritant en zitten pal achter je met hun hand op de claxon, halen in midden in de bocht, enfin, het normale irritante Indiase verkeer. In de avond zat er niks anders op dan langs de kant van de weg te gaan slapen, de stoet met vrachtwagens en vlooien langs me heen laten gaan.

Alle soorten verkeer door elkaar

Even wat bevindingen tussen door. India is alleen maar leuk als je een positieve instelling hebt. Als je denkt van gadver wat een rotverkeer of hoe zwaar heb ik het, dan is het afzien. Als je denkt van ach… zal mij een worst wezen, ik zie wel hoe het gaat en ik zorg dat ik lol heb, dan heb je dat ook. Vetter file, ach, beetje grappen met de mede file staanders. Ik sprak een chauffeur en die had 15 dagen in een file gestaan, dit toen er een stuk weg naar beneden was gestort. Als je dat hoort, dan is drie uur wachten niet zo erg.
Verder vroeg ik me af (ik bedenk zo wat onder het rijden hoor) of het enige betekenis had dat de India’er zo een dom beest als een koe als god heeft. Ik bedoel een beest met zo’n domme uitstraling, dat moet toch enig effect hebben lijkt me.
Ook vertelde er iemand mij, dat als andere mensen naar zijn auto zouden kijken (zoals ze dat bij die van mij deden), hij daar erg trots op zou zijn. Tja, dat is natuurlijk een andere insteek dan die van ons westerlingen.
Overal in India zie je de ‘English wine and Beer shops’, dat zijn zeg maar onze slijters. Maar hoe komen ze bij die naam. Engelse wijn is volgens mij niet te zuipen, hun bier is ook niet een van de bekendste in de wereld. Iemand een idee?

Overal in India zie je mensen langs de kant van de weg zitten. Ogenschijnlijk doen ze niks, misschien wachten ze op een bus, ander vervoer, of zitten ze gewoon naar het verkeer te kijken. Waarschijnlijk het laatste. Als al die mensen, die de hele dag geen zak uitvoeren, productief zouden zijn, hebben ze hier in India in no-time het machtigste land van de wereld denk ik.
De volgende dag een zware rit gehad, helemaal tot vlak bij Ludiana. Uit de bergen komend was het gelijk warm, erg warm, in de middag tot 39 graden. In de avond was het weer een muggenplaag. Ik was op een veld gaan staan, en zelfs de lokalen, hoe aardig ze deze keer ook waren, gingen weg vanwege de vele muggen. Ik wist niet dat het zo erg was, en had ramen en deur open laten staan om wat koelte binnen te laten komen. Toen ik om half 8 de spuitbus pakte om de boel schoon te spuiten, vond ik die avond 35 dooie muggen op mijn dekbed. En dat was dus alleen in de slaapkamer, alle andere muggen lagen dus dood op de vloer (krak krak) aanrecht en dergelijke. Als ik de vierkante meters door trek moeten er minimaal zo’n 150 muggen binnen geweest zijn. Heerlijk geslapen, alhoewel het meer bewusteloos zijn was. De dag hierop wilde ik of net vóór Delhi stoppen als ik te laat was, en als ik tijd had wilde ik proberen er nog doorheen te scheuren. De weg was goed, waarschijnlijk een van de weinige wegen die zo lang zo goed is. Alleen rond Ludiana was het super druk, zelfs al om 8 uur in de ochtend. Maar… kwam wel een Macdonalds tegen, en ondanks dat ik al ontbeten had, maar een extra ontbijtje van een Mac Maharadja genomen…. ach…
Was al om drie uur bij Delhi dus besloot het erop te wagen. Het was weer erg warm, en in een drukke stad durf ik niet de airco aan te hebben. Dan moet je immers je ramen dicht doen, en dan hoor je het andere verkeer vaak niet goed. Dus met open ramen de drukte ingedoken. In EEN keer goed gereden!! Ondanks het drukke verkeer was ik in nog geen twee uurtjes door Delhi heen. Om kwart voor 4 was ik het rode Fort en Stadium voorbij (dat is al op de weg Delhi uit). Om vijf over 4 bij het Apollo Hospital, het zuidelijkste puntje van Delhi, en een record verbroken..
Moest nog wel een keer heel erg lachen. Een klein blauw vlooien auto-tje was een beetje brutaal aan het rijden en die maakte denk ik een stuurfoutje en reed tegen een klein vrachtwagentje aan vermoede ik. Die chauffeur sprong uit de auto, wilde het blauwe vlooien autotje mijnheer te grazen nemen, die sprong vervolgens ook uit de auto en vluchte al hollend tussen het verkeer weg. De vrachtwagen man kreeg hem te pakken vlak voor mijn auto en begon hem te slaan en te schoppen, maar echt op een Indiase manier dan he, het zag er toch komisch uit niet normaal, ik heb me in een deuk gelachen.

Er kan er maar een de grootste zijn

De volgende dag, de 5de achtereenvolgende dag dat ik van ochtends vroeg tot ‘s avonds laat aan het rijden was, ging niet helemaal volgens plan. National Highway 2, deel van de Golden Traingle van snelwegen, waar India zo trots op is, is dus nog steeds niet af. Reed ik er dik drie jaar geleden over heen, met heel veel ellende, nu hetzelfde laken en pak. Ok, ze zijn wel wat opgeschoten, maar hé….3 jaar!!. Bij ons waren ze al toe aan verbreden van de weg, hier is het nog steeds een tering zooitje. Bruggen zijn niet af (dus hup, de bagger in), een aantal by-passen zijn nog steeds niet af, dus hup, de drukke dorpen / steden in en door, met alle oponthoud van dien, om dan nog maar niet te spreken over stukken waar twee lagen asfalt liggen, dan ineens ligt er maar een laag. Gevolg, niveau verschil van 20 cm, maar omdat het allemaal de zelfde kleur is heel moeilijk te zien. Ik had al besloten om binnendoor te gaan, maar nu de snelweg nog steeds bagger was besloot ik dat nog eerder binnen door te steken. Tja, het was mijn eigen schuld, ik had het kunnen weten natuurlijk. Een grote gatenkaas, maximum snelheid 5 km per uur, en dat 50 km lang. Keep on smiling is het enige advies, maar dat dat niet altijd lukte snap je.
De volgende dag begon niet veel beter, bij Orai kruiste ik de ‘snelweg’ nummer 25, en ik had even in gedachte om die te gaan pakken als die er veel beter uitzag. Helaas was deze snelweg ook een gatenkaas weg, dus vervolgde mijn weg richting Rath. Die weg werd slechter en slechter tot ik dacht dat ik helemaal fout zat. Plots, vanuit het niets dook een glanzende zwarte asfalt laag op me af en dit veranderde het rijden van een trage hel tot een zoemende heerlijkheid. Bij Panwari hield het geluk op, via highway 86 naar Mehoba was weer trage ellende. De weg was op zich slecht, maar het langzame kwam omdat het maar één baan was, dus bij elke tegenligger, driewieler of wat dan ook moest je de weg af het talud op of het zand in, en dat houd heel erg op. Was toch om twee uur in Kajuraho. Parkeerde mijn auto zoals altijd bij het Payall hotel, de manager ontving me vriendelijk, maar het was me toch een partij heet. 43 graden, niet echt een pretje. Het had er ook nog steeds niet geregend dus de boel was nog droger dan een maand of drie geleden.
Een paar dagen later pakte ik de bus naar Chatarpur, een redelijk grote plaats een uurtje verderop. Ik had wat dingen nodig, en vermoede dat ik er een dagje voor nodig had. Had ook belooft voor de moeder van Banti, die altijd belangeloos voor me wil koken (en dat ook vaak doet), een sari te gaan kopen, dat is zo’n typisch Indiase gewaad. Kleed klinkt wat oneerbiedig, dat is het ook niet, meer een soort dunne stof die ze om hun lichaam gooien.
Banti was mee, die kende de smaak van zijn moeder, dus wij een sari winkel in. Wat je dan mee maakt is onvoorstelbaar. Ik weet dat de India’ers een slechte verkoper is, aan de lijfe ondervonden, maar hier maken ze er echt een potje van. Het gaat ongeveer zo. Banti: Ik wil graag een Sari, niet te druk motief, in de kleuren groen of geel of zo. Dan komt er een verkoper, gooit vervolgens 40 verschillende sari’s voor je neer, je raad het, geen enkele met een rustig motief. Wel allemaal peperduur. Ik kijk Banti aan, die zegt vervolgens tegen die verkoper iets van… ‘géén druk motief’….maar met zo’n stem dat ik het amper kon horen. Krijg je weer veertig verschillende sari’s voorgeschoteld met druk motief, maar dit keer zit er wel wat groene en gele bij. Ondertussen zie je door de grote stapel met Sari’s de winkeluitgang bijna niet meer en meesmoedig stappen we de winkel uit. Bij de volgende winkel gebeurt vrijwel precies hetzelfde, en nog een winkel verder weer idem dito.
Komt nog bij dat het nu trouw seizoen is in India. Ja, seizoen, want dit schijnt een goede tijd te zijn om te trouwen (geen idee waarom) en dat is heel wat. Hele volkverhuizingen van families met alles erop en eraan gaan dan drie dagen lang (een trouwpartij duurt eigenlijk 8 dagen) op stap, eerst bij de mannelijke deel, dan wordt met die hele bubs mensen na 3 dagen het vrouwelijke deel opgehaald, grote feesten en vreet partijen er bij, maar goed, dat even terzijde.
De winkels zitten dus vol met vrouwen die sari’s willen kopen en de eigenaars van de winkels, die er meestal aan de voorkant voor zitten, ronselen zo veel mogelijk mensen en proppen hun winkel zo vol als mogelijk, en daarna liefst nog wat voller, want net als een Indiase bus…. vol bestaat niet. Het is overigens 40 graden, en airco is onbekend. Je moet je een dergelijk winkel voorstellen als een pijpenla met aan de ene kant een lange houten smalle bank waar de klanten op zitten in een lange rij, aan de andere kant een soort heel lang bed. Hier zitten dan de verkopers op, in kleermakerszit op een soort laken en die laten de sari’s zien. Achter in de winkel staat meestal een klein jochie, het sloofje. Die krijgt de opdrachten om bepaalde sari’s uit de rekken te halen en bij de verkopers te dumpen en de geziene stapels mee te nemen, weer terug in de doos te stoppen en weer in het rek te zetten. Dat jochie kan dat werk helemaal niet aan tijdens deze drukke tijden, maar niemand zal hem helpen.
Een verkoper laat sari’s aan 4 verschillende families tegelijk zien (want een sari kopen doe je met de hele familie) je snapt dat dat dus niet zo snel gaat.
Al om al is het een gigantische puinzooi, zeker omdat het gecombineerd wordt met de non-aanwezigheid van enige verkoop techniek of zelfs maar interesse van de verkoper, die laat gewoon zien wat er toevallig door het jochie voor zijn neus gedumpt wordt.
Dan ben je anderhalf uur verder en niks opgeschoten, behalve dat de druk bedrukte sari’s je voor de ogen zweven. Uiteindelijk, bij de vijfde winkel hebben we iets gevonden wat er op leek, en bijzonder moe en uitgedroogd kon ik de volgende job gaan doen.

Het was mijn plan om hier zo tot juni te blijven en dan naar Nepal te rijden, maar ik weet niet of ik , vanwege de hitte, het hier zo lang uit houd. Je merkt het vanzelf.

A