20070500 – Mei 2007, Khajuraho India

Begin mei 2007, Khajuraho
Geplaatst op Saturday 12 May @ 05:52:01 GMT+1 door casper
[ Bewerken | Verwijder ]

Reis om de wereld vanaf 2006 Ik sta weer in Khajuraho. En het is hier heet. Erg heet. Elke dag haalt de meter wel de 44 graden., met uitschieters van 47 er bij. En ik heb het over in de schaduw. Daarbij is het erg droog, zowel de lucht als de omgeving, het heeft hier al meer dan een jaar niet geregend. Ik sta hier eigenlijk niks te doen, de hitte zorgt daar wel voor. Het is omgekeerde overwintering, als ik van te voren had geweten hoe heet het hier was, was ik niet gegaan..

Die hitte en het gebrek aan regen zorgt voor water problemen, dat is te begrijpen. De bevolking is aangewezen op hand water pompen, die her en der strategisch staan opgesteld in woonkernen. Helaas is het grondwaterpeil momenteel zo laag, dat veel van die pompen geen druppel meer geven. Bewoners moeten dan, vaak lopend, een of meerdere kilometers lopen naar een pomp waar wel water uit komt, en dat is in deze hitte geen pretje.
Deel van het probleem wordt veroorzaakt door de grote Hotels. Er zit hier een Holiday inn, een Radison, Taj Hotel en meer van die grote jongens. Die hebben allemaal een zwembad en grote groene grastuinen die veel water opslokken. Deze grote jongens hebben veel geïnvesteerd om water diep te kunnen halen en zuipen dus eigenlijk het drinkwater voor de lokalen op, gebruiken het voor een luxe tuin. Ergens een hele rare situatie natuurlijk, maar er is niemand die hier de handen ineenslaat om tot een oplossing te komen. Deels omdat de oplossing natuurlijk niet zo simpel is, deels omdat iedereen alleen maar in z’n eigen straatje is geïnteresseerd hier, en deels omdat de overheid die er dan is, zo corrupt als de pest is.

Ook ik kleed me op de lokale manier tegen de hitte 😉

Ook voor mij is het eigenlijk te warm. 44 graden is warm, dat lijkt me duidelijk, maar door de droogte en de wind lijkt het warmer. De hele dag staat er een warme wind alsof er een föhn recht in je gezicht staat te blazen. Had veel job-jes op het programma staan en die probeer ik wel allemaal af te werken, dan wel niet in een lager tempo. Heb mijn werkzaamheden op de hitte afgesteld. Sta om 5:30 op, het is dan 27 graden, dan is het nog wel lekker. Na een kort ontbijtje doe ik van 6 tot 9 dingen en kleine werkjes aan, in en rond de auto. Auto wassen (is een lap, kost twee tot 3 dagen) , nieuwe inventaris lijst maken, motor inspectie, (dat betekend cabine kantelen), extra ventilatoren monteren binnen, gebroken spiegels proberen te fixen, gasfles opnieuw laten vullen, wat krassen wegpoetsen in de lak, eens al die dooie motten, vliegen , muggen en ander overleden ongedierte uit de randen van de ramen blazen enz enz. In de middag beperkt de activiteit zich dan tot wat rond hangen in een stoel met een boek of beter, naar het ineternet cafe gaan waar ze een joekel van een ventilator aan het plafond hebben hangen. In de avond koelt het slechts heel langzaam af, het is pas na 11’en onder de 40. Dat is niet lekker slapen, dus zwengel ik om 6 uur de airco aan. Helaas is de stroomvoorziening rond die tijd hier zo slecht dat ik dan meestal de generator een paar uur aan moet zwengelen, maar beter een beetje koele huisje dan de hele avond te zitten zweten. Het vahe is hier dat als je een beetje stroom trekt (en dat doet een airco zeker in het begin, de het voltage van de stroom drastisch inzakt, vaak onder de 180 volt, waardoor mijn omvormer er mee kapt en alle stroom uit de accu;s gehaald worden. Voor even is dat niet erg, maar de airco trekt binnen 4 uur mijn accus leeg, en dat is niet de bedoeling natuurlijk.
Muggen zijn er niet veel, maar die er zijn, zijn van immens formaat en kunnen je in één keer leegzuigen, dus is het beter om binnen te blijven.

Tja wat rest mij dan nog te schrijven. Ik bedoel, jullie weten alles over India en Kajuraho nu wel denk ik. Ik kan wel weer gaan lopen fitten over hoe slecht de wegen zijn, hoe super warm het is of hoe miserabel de chauffeurs van Indiase makelij zijn, maar dat wordt dan wel een beetje saai.
Maarrrrrrrr…heb ik jullie wel eens verteld hoe DOM de gemiddelde India’er is? En dan bedoel ik niet dom van laag IQ, maar gewoon dom in kennis. En door die domheid zijn ze in staat om niets te snappen, er hele rare ideeën op na te houden en om alles van je stuk te maken, en dat in een record tijd. Iets voor wedden dat. Iets onbreekbaars, geef het aan iemand uit India, in no time is het stuk. Ik weet dat ik weer eens negatief klink, sorry daar voor, maar eigenlijk is het gewoon zielig. Dit is hun cultuur op deze manier, en dat moet dus beschreven worden. Ik haal een paar voorbeelden aan, dan kap ik er mee. Let wel op, net als vorige keren generaliseer ik wederom. Niet alle India’ers zijn dom, (slechts 99% haha):

-Ik heb 1 keer mijn fiets uit geleend in India. Resultaat : 6 gaten in mijn binnenband.
-Ik heb één keer mijn scooter uitgeleend. Resultaat : Deuk in de voorkant, kapotte koplamp, kapotte tuter en kapotte rem.
-Ik heb één keer een India’er laten helpen bij het opdraaien van een schroef. Resultaat : Schroefdraad vernacheld. Scheef eropzetten die schroef en doordouwen.
-Ik heb een keer een India’er gehad die mijn auto van binnen schoon maakte. Resultaat : het was viezer dan toen ie begon, ik kon alles overnieuw doen.
-Zo stond mijn bromfiets van de week bij de auto geparkeerd. Een wildvreemde presteerde het om het afsluit dopje van de tank, wat je opzij moet schuiven, af te breken want men kent hier geen schuivende knopjes dus ging men er maar aan trekken. Resultaat: Krak. En geloof maar niet dat iemand dan sorry zegt….
-Ik heb een keer een India’er meegenomen op reis. Resultaat: tanden knarsen en doffe ellende.
-Ik heb een keer vrienden gemaakt in India. Resultaat: Ze komen geld lenen (en betalen nooit terug) en nemen aan dat jij altijd, alles en overal betaald.
-Als je een winkel in gaat om wat te kopen bieden ze je aan wat ze graag kwijt willen en als je witte huidje hebt, voor een schandalige prijs. Waar je om vraagt, dat is niet boeiend.
-Als je een winkel in gaat en iets vraagt wat ze niet snappen, dan hebben ze het niet. Enige moeite is te veel. Voorbeeld:
Ik had een voeding voor mijn Gameboy nodig, dus ik naar een telefoon winkel, die verkopen voedingen om mobiel te laden. Andere winkels hebben niks. Dus ik ga binnen vraag om een voeding die 6 volt af geeft. Dan kijken ze je dom aan en zeggen dat ze dat niet hebben. Beetje aanhouden en na een poosje vragen ze dan voor welke mobiel het is. Ik zeg, het is niet voor een mobiel maar voor iets anders. ‘Hebben we niet’ is dan onmiddellijk weer het antwoord. Ik word een beetje gepikeerd, zeg tegen die verkoper, haal je baas, en ga jij maar terug naar school want jij bent echt dom (En dat in het Hindi, toch een hele volzin). Hij snapte het wel en iemand anders komt er bij.
Hele verhaal herhalen en zelfde antwoord krijgen : ‘dat hebben we niet’. Ik had natuurlijk al lang bij binnenkomst gezien dat er 20 verschillende voedingen achter de balie stonden. Gebood die man wat voedingen te halen , dat doet ie met tegenzin en ik haal uit elk doosje de voeding en zoek naar eentje die 6 volt geeft. Bij de derde is het raak. Vraag hem waarom hij nou zegt dat ie het niet had, terwijl deze dus echt 6 volt afgeeft (en laat hem het opschrift zijn op de zijkant). Ik word appelig aangekeken en krijg geen antwoord. Ik vraag wat die kost. Hij noemt een belachelijk bedrag. Ik zeg… wil je verkopen of me afzetten? Kies maar. Ik word weer appelig aangekeken en hij herhaalt alleen het bedrag. Ik loop maar weg, achterna geroepen door de eerste (domste) verkoper dat het een voeding voor een mobiel is, en echt nergens anders op zou werken.
6 volt is 6 volt roep ik naar hem, maar hij snapt er niks van, wil het ook niet snappen. Ik hoor hem denken…. Pfff, die blanke, vraagt altijd om moeilijke dingen, daar zitten we hier niet voor hoor.
Men weet welke voeding voor welke mobiel is, maarheeft geen enkel idee over stroom, over spanning, of enig inzicht of feeling in de materie. Men zit er op een stoel en weet de prijs en verder moet je niet moeilijk doen.

Dat is de gemiddelde India’se winkel maar dit soort gedrag kom je in alle lagen en in alle facetten van het leven hier tegen.

Is er een verklaring voor deze olie dommigheid. Jazeker, ik denk door de mix van cultuur van ‘laat het iemand anders doen’ en lui-igheid. Als voorbeeld zou een India’er nooit zijn eigen band plakken. Daar is toch immers een banden plak mijnheer voor, waarom zou ik het dan doen. Dat kost 3 roepies (6 cent) en die doet het veel beter dan ik, dus ik loop liever 3 km met mijn fiets naar een puncture-wallah (zoals dat hier heet) dan dat ik het zelf doe. Daarbij moet die man ook geld verdienen, en dat gun ik hem van harte (laf excuus).
Dit is vrijwel met alles zo, voor alles heb je wel een ventje om het te doen. Dat krijg je, in een land met een biljoen mensen waarvan driekwart arm is. Men specialiseert zich in een heel klein onderdeel. Dat werk doet men dan de hele dag, en men is niet geïnteresseerd in iets anders. Resultaat is dat men dus nooit zelf iets leert doen. Dit gaat zo voor het huis schoonmaken (daar is een bediende of een jochie voor), koken, daar is een kok of een restaurant (Dhaba) voor. Auto wassen, haha laat me niet lachen. Een schroef indraaien? Doe normaal, daar is vast een schroef-indraai-ventje voor. Dat is de cultuur van India, er zitten natuurlijk goede kanten aan maar de ontwikkeling van de mens in het algemeen staat stil.
Als je van kinds af aan geleerd wordt, dat er voor alles ventjes zijn, leer je nooit wat zelf en zet de cultuur van dommigheid zich voort. En als je dan toch eens wat moet doen, dan doen ze het op zo’n onhandige manier dat ze de boel stuk maken.

Het positieve van deze cultuur is natuurlijk wel, dat de puncture-walah héél goed is in het maken van lekke banden (zolang je met niks bijzonders komt want als de maat afwijkt of iets niet standaard is, oh oh oh, paniek), en de schroef-indraai-mijnheer héél goed schroeven in kan draaien, zolang je niet met bijv een metrische schroefdraad komt, want dan snapt ie er ineens geen jota meer van. In deze vaak hele beknopte specialiteit kan de India’er best nuttig zijn.

Ondertussen koote Bantimam primitief maar lekker eten voor me

Nou, nog eentje dan, omdat het zo leuk is..

Het is trouw seizoen in India. Dat had ik al eerder vermeld. Ik sta geparkeerd in de tuin van het Payal Hotel, want het is daar, in verhouding, lekker rustig. Je voelt hem al aankomen nietwaar haha. Ook hier, een trouwfeest in het Hotel. Ik maakte me al een beetje zorgen, had visoenen van honderden mensen die dan natuurlijk allemaal om mijn auto zouden gaan staan en overal aan zouden komen. Ter info liep ik de dag ervoor naar de manager, want overal werden buiten plastic stoelen in de tuinen gezet en ik voelde nattigheid.
Jaaaa,, zegt de manager, er is een trouwpartij, maar het feest is bij de bruid thuis, men komt hier alleen wat eten en zich opfrissen. Men arriveert zo half 6 in de avond en verlaat richting het feest om half 11. Nou, dat valt mee dacht ik nog, dat is te overzien.
Oliedom die Casper toch (haha, mijn beurt om dom te zijn). Ik was angstvallig in de buurt van mijn auto gebleven die dag, en om 6 uur arriveerde inderdaad de eerste gasten. Alles verliep super rustig, geen gapers, men zat een beetje in de stoelen te hangen. Ik dacht, dat valt mee, dat kan toch niet, dit is India. En ja hoor, om 9 uur arriveerde een kleine vrachtwagen met enorme speakers erop. Een herrie, onbeschrijfelijk, dit was wat ik verwacht had van een Indiase trouw partij. Rond half 11 vuurwerk, vette knallen, de muziek stopte en ik ging met een goed gevoel slapen. Dat hadden we weer overleefd. Er waren geen mensen aan mijn auto geweest en ik werd redelijk met rust gelaten.

Haha, om 12 uur wakker, weer vuurwerk, maar het was maar kort. Ik werd even wakker maar sliep snel weer verder.
Om half twee in de nacht begon er van ver een gedreun alsof er een leger aan kwam en ja hoor, daar kwamen twee van die vrachtauto’s met gigantische speakers erop, die begonnen tegen elkaar in, minimaal 200 decibel te produceren. Een met Hindi muziek (dus jengel jengel), een met zeer misplaatste dunkie dunkie muziek, een mislukte soort trance achtig westerse niet om aan te horen herrie.
Om de boel te complementeren (want herrie is er in India natuurlijk nooit genoeg) kwamen er ook nog eens 15 trommelaars ala slagerij van kampen én begon het vuurwerk opnieuw. En dat alles dus midden in de nacht, terwijl het publiek (zo’n 300 man) duf in de stoelen aan het hangen was. Vermoedelijk was dit bedoeld om de boel wakker te krijgen, en dat was dus in ieder geval in mijn geval vrij goed gelukt.

Dit ging zo tot een uur of half drie door, toen zakte het gezelschap langzaam af naar andere oorden. Denk er om een trouwpartij duurt drie dagen !!!!
In de ochtend word ik wakker in een zee van plastic bekertjes, rotzooi en troep, en het enige ding wat ik blijkbaar vergeten was vast te draaien, mijn water-tank dop, lag op de grond. GVD dacht ik als die stuk is ga ik bommen gooien, maar dat viel gelukkig mee. of er iemand wat in mijn water tank heeft gedumpt weet ik niet, maar het feit dat ze het toch weer voor mekaar krijgen om met hun tengels aan mijn auto te zitten maakt me wel weer nijdig.

Stank, geen dank, na de bruiloft. Die bladeren, daar wordt eten in geserveerd en is dus ook stinkend afval

Nou, dat was mijn gemekker wel weer voor deze keer. Nogmaals, ik vind India bij tijd en wijle een KLOTE land maar over het algemeen heb ik er plezier hoor. Het is een land van veel cultuur en religie, waar ik mezelf niet altijd in kan verenigen maar wat wel altijd enerverend en onverwacht en boeiend is.
Ik vind het gewoon af en toe leuk om de boel eens lekker van me af te schrijven. Je snapt dat ik dit verhaal pas in het Engels vertaal als ik India UIT ben haha, anders wordt ik nog gelyncht.

Nu ik trouwens toch aan het blabla’en ben en ik het over cultuur heb, vraag ik me af of India ooit zal veranderen in een ‘westers’ land. Waarschijnlijk wel, je ziet de westerse invloeden snel oprukken, maar het zal voor India nog lang duren voor het zover is.
Net als vele andere landen in Azië, is het in India normaal om een ander niet te kwetsen. Dus als iemand in een bus flink zit te paffen en je hebt astma en zit er naast, dan zal je er niks van zeggen, maar desnoods gewoon ergens anders gaan zitten of je adem maar inhouden.
Maken de buren veel lawaai, dan moet je daar maar aan wennen.
Zo komen de kleine leugentjes tevoorschijn. In plaats van iemand de waarheid te vertellen, liegt men liever om hem/haar niet te kwetsen. En daar gaat het dan fout.
Zo werd er een paar maanden geleden geïnterviewde door een landelijke krant. Ik vond het tijd om eens te zeggen wat ik dacht over India. Had er lang over nagedacht hoe ik het zou brengen, zonder gelijk hele lelijke dingen te zeggen. Ik denk, kunnen ze eindelijk eens wat leren als iemand eens openhartig over India spreekt. Denk je dat er wat over in het artikel kwam. Goed geraden. Het werd een heel leuk artikel, foto van me er bij, maar de tekst was allemaal blabla, dat ik het zo leuk vond in India, er zo graag terug kwam. Ik als westerling zou zeggen… gemiste kans jongens. De India’er leest echter vol trots het verhaal hoe graag de toerist toch in India komt en hoe men het naar de zin heeft hier….De cultuur van niet kwetsen zorgt ervoor dat vele geen idee hebben hoe andere over hun denken. Het is helaas niet anders, het is de cultuur alhier.

Eng he, met die oogjes, maar dat is hier helemaal in

Rest mij nog wat losse dingetjes te vermelden.

Handig voor diegene die in India willen gaan rijden. India is het mooist en het lekkerst rijden in de hééle vroege ochtend. Als het net licht is, is alles rustig, de wegen redelijk leeg en heerst er een serene rust en meestal een koele atmosfeer waarin het lekker rijden is. Na 8 uur is dat verdwenen.

Er is een groot probleem met het opwarmen der aarde, dat is hier ook wel doorgedrongen. Een van de grotere veroorzakers is methane gas, iets dat door de winden van koeien (en alle levende wezens) de lucht in wordt gelaten. Er is ooit een onderzoek gedaan, dat als men alle tig miljoen koeien in India dood zou maken (Heiligschennis!!!), het hele ozon probleem zou verdwijnen.

Als je aan een India’er vraagt hoe de weg kwaliteit is zal die altijd ‘goed’ zeggen, ook al is het een hobbel zandpad met kuilen van 3 meter diep.

In sommige staten van India is het dragen van een helm voor bromfietsers verplicht. Het vage is dan wel, en dat zie je in meer landen in Azië, dat de bestuurder dan de helm op heeft (of vaak aan het stuur heeft hangen), maar de passagier(s) nooit een helm dragen en dat ook niet hoeven. Deze logica gaat mij boven de helm…eum pet.

Het ultieme India maakte ik vorige week mee, op de snelweg tussen Delhi en Agra. Dat is een goede 4 baanse weg, de banen van elkaar gescheiden door een hek in het midden (soort vangrail idee). Dat hek staat op een betonnen rand, ongeveer 30 cm hoger dan het wegdek. Het verkeer raasde er langs, maar op de rand, zich met beide handen vastklemmend aan het hek en met de konten over de betonnen rand hangende dus boven het wegdek, zaten twee jochies ‘heerlijk’ te schijten. Het was wel zo’n typisch india’s gezicht dat ik dat niet kon vergeten
Overigens las ik in de krant een artiekel, dat de overheid ineens door heetf dat 90% van de mensen hier zijn ontlasting in de vrije natuur doet. Dat gebeurt al duizende jaren zo, maar ineens begint men te beseffen dat dit toch wel eens enge ziektes kan veroorzaken. Zouden ze het dan toch ooit snappen?

Op de mooie snelweg tussen Delhi en Agra hebben ze, toen ze deze maakte, zogenaamde service roads gemaakt. Als er dan een dorp was maakte ze een parallel weg, afgescheiden door een hek, zodat al het lokale en langzame verkeer, voetgangers , beesten en zo voort op deze service road hun gang konden gaan, de snelweg bleef dan vrij voor zwaar en snel verkeer. Ondertussen bestaat die weg al een paar jaar en zijn die service roads zo vol gebouwd met houten winkelkrotten, garages die midden op de weg repareren (en dus de weg blokkeren) afval, slapende koeien, geparkeerde auto;s en ga zo maar door, dat die service road dus niet neer toegankelijk is. Gevolg is dat iedereen en alles over de ‘snelweg’ gaat. Gevolg, file, plots remmende auto’s, gevaar.

Bij de Mac in India kost een gewoon menu tussen de 110 en 140 roepies (2,2 toto 2,8 euro). Een losse shake is dan wel weer 1,20 euro. Al eerder vermeld, koeienvlees eten ze niet, dus je moet het met andere (minder smakelijke) varianten doen, veel kip en vegetarisch.

In Srinagar hebben ze Nehru park, een in het water liggend parkje. In het originele Nintendo spel met de water jet-ski boten, WaveRacer, verschenen op de N64, zit dat park ook. Nu ik er in het echt geweest ben zou ik het spel wel weer eens willen zien. Overigens is dit de tweede locatie uit dit spel wat ik tegen kom.
Ik reed in de buurt van SriNagar, zag ik ineens duizenden kleine stukjes papier in de wind dwarrelen. Tenminste, dat dacht ik maar het bleef maar dwarrelen, kilometer na kilometer. Toen ik eens goed keek bleken het miljoenen witte vlinders te zijn. Miljoenen. Toen ik wist wat het was, was het een heel fraai gezicht.

Ik heb uitgedacht waarom er zoveel van dezelfde winkeltjes in India zijn. Kijk, sjakie1 begint een zeg een olifanten schijt winkel. Maar Sjakie 1 is, net zoals vele India’ers een lui varken, dus neemt hij een 8 jarig jochie in dienst (sjakie 2) voor 50 cent per dag die hij kan commanderen en al het werk kan laten doen. Sjakie 1 zit de hele dag op zijn luie reed het jochie te commanderen, en telt verder alleen het geld. Business is goed, olifanten schijt is gewild, brand goed en is goed geprijsd. Sjkaie 2 word ouder, en als ie 16 is denkt ie… dikke snikkel met je 50 cent per dag, ik ga mijn eigen olifanten schijt winkel beginnen. Maar, hij heeft 8 jaar lang voor Sjakie 1 gesloofd, dus wat doet hij, hij neemt een 8 jarig jochie in dienst, zodat hij alle ellende die hij zelf heeft meegemaakt lekker kan afreageren op het volgende jochie. Ondertussen zijn er twee winkels die precies hetzelfde doen. Deze cyclus zet zich voort en na honderd jaar zijn er 25 winkels die hetzelfde verkopen.

Ik las van de week in de krant dat de weg naar Leh open was gegaan, het stuk waar ik zo lang op het lopen wachten. Naja, ik heb nu mijn plannen gewijzigd, dus pech. Maar diep in mijn hart heb ik toch wel een beetje spijt. Indiase handgebaren:
Hand in de lucht alsof je een peertje in draait betekend : we hebben niet, het is op, of gewoon nee.
Niet middel vinger omhoog maar op dezelfde manier pink omhoog. Dat betekend : number one, oftewel, ik moet plassen.

De kans is groot dat ik in Juni/juli 3 weken naar Nederland kom, heb wat tijd over omdat mijn Leh trip niet door ging, het is hier dan toch regen tijd, vermoedelijk mis ik niks. Ik ga de 14e weer terug rijden naar Nepal, waar het hoop ik wat minder warm is.