20070600 – Juni 2007, wel of niet door China?

Begin juni 2007, Niet door China, oh ja, nu weer wel….
Geplaatst op Monday 18 June @ 05:58:52 GMT+1 door casper
[ Bewerken | Verwijder ]

Reis om de wereld vanaf 2006 Gek werd ik van die Chinese overheid. Dat ze moeilijk doen over het rijden in Tibet dat was bekend (alhoewel ik niet weet waarom), maar dat ze elke keer de spelregels veranderen, dat wist ik niet.
Ik sta weer in Pokhara, en dat is wel relaxed en om nou te zeggen dat er veel uit mijn handen komt…niet echt dus. Maar, regenen kan het hier wel.

Het kan spoken in pokhara

Even kort herhalen. Ik had mijn China door-reis dus eigenlijk al in Nederland geregeld, via het Utrechtse Dim-Sum, dat toch een redelijke kenner op dat gebied is. Ik was van plan om Via Pakistan China binnen te vallen. In Pakistan ligt de Karakoram Highway, de twee na hoogste bereidbare weg van de wereld geloof ik. Echter toen ik in Nepal was dacht ik, kan toch beter via deze kant China in, is een stuk korter, via Tibet, sneller en dus goedkoper. De Chinese overheid verplicht elke bestuurder om
1) een gids mee te nemen 24 uur per dag.
2) deze gids in alles te voorzien, dus vervoer, eten en een slaap plaats.
3) Chinees rijbewijs aan te schaffen.
4) Chinese kenteken platen aan te schaffen.
5) een hele bubs aan vergunningen en papieren rotzooi te regelen, uiteraard voor veel geld.
6)Dit allemaal drie maanden van te voren aan te vragen.

Je snapt dus dat ik via Nepal wel een goede optie vond, maar na lange tijd soebatten en heen en weer mailen bleek dit via Dim-Sum niet mogelijk. Eerst wel, toen niet, toen misschien en uiteindelijk dus toch niet. Daar stond ik dan in Nepal. Met me schone ondergoed en mijn goede bedoelingen.
Gelukkig kwam ik een andere reiziger tegen die me een goed Chinese reisorganisatie aanbeval die het allemaal kon regelen voor me. Dit gaat dan allemaal via email. Na heel veel mail heen en weer de deal gesloten, de organisatie zou alles voor me regelen. Ik ging met een gerust hard weer terug naar India, Kashmir opzoeken.

Nu, twee maanden later, sta ik weer voor de poorten van China zowat, en krijg dus te horen dat een nieuwe regel per 1 mei is ingegaan, waardoor ik een borg van 20.000 USD moet betalen. Het vage is, dat ik dat aan de grens even contant moet voldoen, en als ik het land verlaat, het weer aan dezelfde grens moet ophalen. Het feit dat men via een andere grenspost het land kan verlaten is nog niet bij de autoriteiten doorgedrongen. Tja, daar sta ik dan weer, dit keer in mijn vieze ondergoed want ik heb door de situatie flink de broek vol gescheten. Je snapt dat ik geenszins van plan ben ook maar een dollar aan borg te betalen, dus moest ik weer nieuwe plannen smeden.

Daar zit ik dan, achter het bloementjes gordijn met me nieuwe oorbellen

Na wederom veel mails en veel opties, bleek er maar een haalbaar, en dat is toch via de Karakoram Highway China in te gaan en dan helemaal om Tibet heen rijden, via Xian naar het zuiden en Laos binnen te vallen. De slechte kant van dit verhaal is dat ik hierdoor een paar duizend kilometer om moet rijden en dat ik wel eens in het regen seizoen terecht kan komen. Ik moet weer door India (bah), door Pakistan (nu onrustig daar) en dan de Karakoram highway op (de twee na hoogste weg ter wereld), dat is dan weer niet zo erg. Elke slechte kant heeft ook een goede. 40 dagen door China heen is natuurlijk wel spannend, ik ga nu de oude ‘silk route’ rijden, de route die de oude karavanen vroeger volgde. Het zullen twee harde maandne worden, want het zijn veel kilometers in weinig tijd. Maar goed dat ik een dikke drie weken naar Nederland ga om door mijn moeder verwend te worden haha .

Hier in Pokhara komt nog steeds weinig uit mijn handen. Het regen seizoen is nu definitief aangebroken. Dat betekend elke dag regen, soms een hele dag achtereen. Het komt dan met bakken naar benee, soms vergezeld van hevig omweer of/en windstoten. Het kan erg spoken hier. Gelukkig is alles waterdicht momenteel dus ik vind het allemaal niet zo heel erg. Daarbij zijn de uitzichten over het meer elke dag anders en een lust om naar te kijken.

Nat….. maar wel mooi om naar te kijken

Toch staat mijn auto soms in 20 cm diep water en is het naar buiten gaan voor een boodschap een hachelijke onderneming. Ook is alles vochtig, zelfs je beddengoed wilt niet droog worden overdag.

Op het veld staan verder nog twee zwisters en een duitser, heb er niet zo heel veel kontakt mee. Af en toe een praatje en wat info uitwisselen. Verdoe mijn tijd met internetten, filmpie kijken, (een DVD met nieuwe of oude film kost hier 50 cent), af en toe wat aan mijn auto poetsen, nu en dan eens zwemmen in het meer, een potje risk met wat lokalen, op de bromfiets wat heen en weer karren, tja, weinig nuttigs dus. Heb wel mijn visa kunnen verlengen en wat voorbereidingen getroffen voor als ik wat spul van Nederland via DHL naar Nepal moet sturen (vermoed dat ik anders teveel overgewicht zal hebben). Heb ook een parkeerplek voor mijn auto geregeld als ik naar Nederland ga. Een Hotel wil hem wel in de tuin zetten voor 50 roepies per dag (50 cent) dus dat is nog te overzien.

Ondertussen sta ik hier nog steeds dus op de openbare campsite van Pokhara. Het regent hier soms flink, maar het kan ook zo drie dagen droog zijn, dan met redelijke temperaturen van 30-35 graden. Dan is het prettig als het weer eens regent, alhoewel het aardig kan spoken. Kreeg gisteren een enorme donkere wolk over de auto heen. Daar vielen plaats hagelstenen uit, zo groot als paaseitjes. Gelukkig geen schade aangericht, maar je staat wel raar te kijken als het een half uur daar voor nog 32 graden was.

Mijn broeders…4 kale kletsen

Nepal is Nepal als er niet om de haverklap gestaakt wordt. Eergisteren reed ik naar de stad op mijn scootertje toen ik ineens een meute mensen aan zag komen met spandoeken en vlaggen. Zag ook alle winkeliers snel hun rolluiken naar beneden doen. Dat is dan dus omkeren en maar weer terug rijden, iets anders zit er niet op.
Ook vandaag, 1 juni was het weer eens raak. Een of ander politiek vraagstuk en hoppa, het hele land ligt plat. Geen verkeer, meeste winkels dicht, je moet je dan maar aanpassen. Lijkt me ellende voor de middenstander. Zo hoorde ik de man van het internet cafe klagen. Vaak hebben we geen stroom, als we die wel hebben is de verbinding vaak niet goed, en als we die ook hebben dan is er wel een of andere staking. GEK word ik er van zegt ie. Ik kan het me helemaal voorstellen.
Af en toe lijkt Nepal toch wel een beetje op India. Er loopt heel veel jeugd die niks te doen heeft. In school hebben ze geen zin en wat moet je dan de hele dag doen. Ja, dan weet je het wel, rottigheid uithalen. Zo was ik gisterenavond net van plan binnen in de auto te gaan zitten toen er een troepje van 5 kinderen, in de leeftijd van 12-16 jaar aan kwam lopen. ‘We hebben honger, geef ons wat te eten’ werd er geroepen. Nou ben ik dat soort dingen langzamerhand wel gewend, ik weet ook dat het 8 van de tien keer bullshit is. Dus riep zoiets van ‘ga naar huis bij je moeder eten’. Daar word dan niet naar geluisterd, en ze bleven maar zeuren, ik werd er een beetje irri van. Op een gegeven moment zeg ik… als je zo hard eten nodig heb, dan doe je maar wat werk voor me, dan krijg je wat geld of te eten. Meestal loopt dit volk dan wel weg, maar deze zeiden gelijk, ok, doen we. Mmm, dat was ook weer niet helemaal de bedoeling, maar goed, als ze willen werken dat heb ik wel wat voor ze. Spreek met de grootste af, jij komt morgen de auto wassen, ik geef je 25 roepies (25 cent) per uur, jij blij, ik blij. Ik denk, nu ben ik van ze af, maar ze bleven rond de auto hangen, ruzie zoeken met iedereen die in de buurt kwam. Op een gegeven moment ga ik dus weer naar buiten en vraag ze weg te gaan, waarop de oudste een opmerking maakt van ‘bemoei je er niet mee, maak ik zelf wel uit’. Ik word wat pissig, zeg dat ze me storen en beveel ze weg te gaan waarop de oudste iets roept van ‘ik zal je eens Hollands bloed laten zien’. Ik zeg kom maar, en hij roept iets van ‘ik ga mijn Maoïstische vriendjes wel even halen’. Dat maakte wat meer indruk op me, dus ik zeg.. je wilt een baan en nu bedreig je me, beetje vaag, je zoekt het maar uit. Ik heb die lui niet meer terug gezien, maar ja voor hetzelfde geld komen ze over een paar dagen in de nacht een keer een mes in mijn banden steken. Daar kan je dan niks tegen doen.
Afgelopen dagen (het is nu 6 juni ) heeft het veel geregend. Gister zelfs de hele dag, mijn auto stond 10 cm in het water. Gelukkig is alles goed waterdicht, maar alles is vochtig en plakt. Toch is het een welkome afwisseling van de warmte. De uitzichten over het meer zijn ook erg mooi want met die laag hangende wolken wisselt het zicht per uur en is het elke keer weer prachtig.
Maar ja, een meer, dat nodigt uit om te zwemmen, zeker als eens de zon schijnt en het erg warm (broeierig) kan zijn. Ik zwem dan ook af en toe in het meer. Het water is op zich niet eens zo vies als je de juiste plekjes weet. Ik kan redelijk zwemmen maar heb het idee dat het water erg zwaar is. Als je in de de zee zwemt heb je, door het zout gehalte, meer opwaartse druk en is het zwemmen makkelijk. Hier zit blijkbaar weinig tot geen zout in het water en zink je dus snel. Helaas is dat bij lokalen ook zo. Ondanks dat het lijkt alsof iedereen hier best goed kan zwemmen verzuipen er veel mensen per jaar in het meer. Ik sta hier nu 3 weken en heb twee verzuipingen meegemaakt. Eentje van een bouwvakker die voor de lol eens tijdens zijn middag pauze de kajak van zijn baas (een Amerikaan) het meer mee op nam. Hij vergat te vermelden dat ie niet kon zwemmen en eenmaal in diep water kapseisde zijn kajak en verzoop ie. Hij werd pas 3 dagen later gevonden. Er zijn hier geen duikers die het lichaam gaan zoeken, men moet wachten tot het boven komt drijven. De Amerikaan, waar ik wel een paar keer mee heb staan praten, was in alle staten natuurlijk, is niet zo leuk als dat gebeurt. Men verklaarde ook dood leuk dat het lichaam bijna om 12 uur verdronk. Om 12 uur zijn de geesten het actiefst, dus het was wel duidelijk wat er gebeurt was volgens de familie. Een geest had hem uit die kajak getrokken. Echt hoor, men gelooft dit heilig.

Vannacht gingen er een troepje jongens om een uur of 12 nog even zwemmen. Dit ongeveer 100 meter van mijn auto vandaan, op een plek waar ik ook diverse malen heb gezwommen. Echter, toen iedereen weg wilde gaan lag er nog één stapeltje kleren. Die jongen (van wie bekende me vertelde dat het een slechte jongen was want hij rookte en dronk alcohol) kwam ook ‘s nachts niet thuis. Tja, dat doet je denken natuurlijk. Nu, 9 uur in de ochtend, staat zijn familie, aangevuld door nieuwsgierigen (nu dus een man/vrouw of 50) over het water te staren, in de hoop een glimp op te vangen van hun naaste. Het leven gaat verder gewoon door, de buffalo’s liggen lui in het water waar waarschijnlijk de jongen ook in ligt, maar ik heb het idee dat de buffalo’s er meer plezier van hebben. Geen hond die het water op gaat om te zoeken, dat is vragen om problemen. Zeker tijdens de geesten uren (12 uur middag en nacht).

Na verloop van tijd gaat er toch wat moedige mensen met een bootje het water op. Niet twee in een bootje, nee, de halve familie gaat mee om te zoeken en ja hoor, na 5 minuten al vinden ze het lichaam, niet eens 10 meter uit de kant en nog steeds in erg ondiep water. Ze halen het lichaam er niet uit, nee, ze varen terug en later hoorde ik dat ze het lichaam niet aan durven raken. Weer een uurtje verder (er staan inmiddels wel 100 man aan de kant en het is een komen en gaan van de hele buurt) halen ze, met een stok, het lichaam richting kant, waar het nog minimaal 20 minuten aan de kant drijft alvorens ze het uit het water halen. Schande voor de familie, het lichaam is naakt, toch komen jan en allemaal naar de dooie kijken, inclusief kinderen en oudjes. Heel langzaam, zo rond 12 uur wordt het lichaam met een tractor weg vervoerd en druipen de mensen af. Men verteld dat het slachtoffer gezopen had, maar er gaan de wildste verhalen de ronde want hij verdronk in ondiep water.

Zowiezo hebben ze hier af en toe rare geloven hoor. Zo zag ik een bekende van de week met zijn hoofd naar beneden over het veld lopen hier. Normaal een vrolijke vent, dus ik vroeg hem wat er aan de hand was. Wat bleek, hij was vanochtend wakker geworden en toen scheen er een reepje zon door een spleet in de planken op zijn gezicht. En dat was enorm erg, zijn hele dag was verpest, hij zou vandaag heel veel ‘bad luck’ hebben en zich miserable voelen. Ging vandaag ook maar niet werken…^zucht^.

In de tussentijd zijn er al weer drie stakingen geweest. Alles lag weer eens plat en vorig weekend zou er zelfs vier dagen gestaakt worden. Die staking wordt dan afgekondigd door een politieke ontevreden organisatie, en iedereen hoort zich daar dan aan te houden. Dus vier dagen geen verkeer, geen open winkels (soms wel stiekem hoor, via de achterdeur) , geen bussen, geen kranten, niks. Gelukkig werd na twee dagen de staking afgeblazen, begrijp nog steeds niet dat de mensen hier niet staking moe zijn.

Op 17 juni pakte ik de Green-line bus naar Kathmandu, nadat ik mijn auto bij het Silver Oaks guesthouse had achtergelaten. Dat was wel even wennen, voor het eerst in bijna een jaar niet meer in mijn eigese bedje en omgeving. Nu van het ene guesthouse naar het andere, het moest natuurlijk goedkoop dus dan krijg je ook goedkoop. Had ondertussen last van enorme jeuk over mijn hele lichaam, waarschijnlijk resultaat van het zwemmen in het vieze water van het Pokhara meer. ‘Hij zal het ook nooit leren’hoor ik de diverse mensen nu denken, dit na mijn huisinfecties van het zwemmen in de Ganges. Maar ja, als het warm is, het meer is op loopafstand, dan is de verleiding groot, blijkbaar dus te groot.
Ik vermaak me in Kathmandu wel tot de 22ste, dan vlieg ik naar Delhi (met een obscuur maatschappijtje) en dan, na heel lang wachten, met de KLM door naar Nederland. Ik zou zeggen.. tot dan.