20070700 – Juli 2007, terug vliegen naar Nepal, doffe ellende

Eind juli 21007, eens maar nooit meer
Geplaatst op Saturday 21 July @ 11:27:39 GMT+1 door casper

Reis om de wereld vanaf 2006 Eens maar nooit weer. Heen en weer vliegen voor drie weken naar Nederland bedoel ik dan. Het was een verschrikkelijke reis terug naar Nepal. Alles wat fout ging, ging ook fout, en meer. Doodmoe aangekomen in Nepal en ook hier weer geconfronteerd worden met problemen. Visa problemen, technische problemen met de auto en problemen met de hier naar toe gestuurde pakketjes. Ben blij dat ik mijn vlucht een week had vervroegd, anders had ik de grens van China nooit gehaald. Voor diegene die niet van ellende verhalen houden, lees maar niet verder…

In Nederland kon ik rekenen op steun van Rosier van den Bosch..

Mijn vlucht vertrok om 11 uur in de ochtend, met KLM. Geen reden voor paniek, ware het niet dat ik mijn ticket op schiphol nog op moest halen en ik verwachte daar een drukte van jewelste. Uit voorzorg was ik een uur te vroeg. Maar wat ik daar mee maakte…ik trok nummertje 129, en nummer 75 was net aan de beurt. Er waren 4 balies om te helpen, je snapt dat ik op een gegeven moment zenuwachtig werd. Het duurde maar en het duurde maar. Dan zat ook mijn vader nog te wachten op me. Die had geen tijd gehad voor me in de periode dat ik in Nederland was en probeerde op deze manier dat nog even goed te maken. Helaas ging hij elders op schiphol in een restrantje zitten terwijl ik 100 meter verder op mijn beurt zat te wachten, dat was ook niet zo gezellig. Toen ik dan eindelijk aan de beurt was bleek mijn verbindingsvlucht naar Kathmandu om onduidelijke redenen opeens geannuleerd te zijn door de betreffende maatschappij. Air Sahara, onthoud hem. Na erg veel soebatten, glimlachen, lik en slijm werk, lukte het, de overigens zeer correcte KLM dame, mij op de zelfde vlucht alsnog te boeken. Eindelijk alles voor elkaar, op naar de bagage incheck,

Ik had zelf zo’n gasfles weeg ding gekocht en de kilo’s teveel al gesaneerd, echter wat bleek, ik had 30 kilo ipv de toegestane 20. Raar maar waar, er zat niets anders op dan iets achter te laten. Achteraf had ik veel beter de schokdemper die ik in mijn bagage had in mijn handbagage kunnen proppen, maar dat is achteraf. Nu liet ik het fraaie tuintafeltje achter, in de hoop dat iemand anders er nog blij van werd. Nog snel mijn vader even opgezocht in zijn restrantje, maar na 15 minuten kletsen moest ik al weer inchecken, dat gaf erg weinig tijd.
De vlucht van KLM is altijd goed hoor, het eten was iets minder dan de vorige keer en slapen lukte ook niet, maar verder is er niets op aan te merken. (ok ok, wel dus, die TV’s waar ze die films op laten zien staan altijd zo ver weg dat je het erg slecht ziet). Maar, dan kom je in Delhi aan, met de wetenschap dat je 14 uur moet wachten en er daar geen zak te doen valt, en dan berust je maar in je lot. Toch is het dan irritant dat je op zo’n domme wijze behandelt wordt in Delhi en dat het allemaal zo inefficiënt, traag en onvriendelijk gaat. Eerst word ik, samen met iemand anders gelukkig, op een stoeltje ergens in een gang gezet omdat we de transit hal niet in mogen. Niemand neemt de moeite iets uit te leggen, als je iets vraagt wordt er alleen maar gezegd daar te zitten en te wachten. Als je weinig tijd zou hebben om over te stappen zou ik het maar niet in Delhi doen. Na drie kwartier komt er dan iemand, die schrijft wat in een schrift, en mag je de transit hal in, met de mede deling dat iemand van de betreffende luchtvaart maatschappij mij wel op komt zoeken. En zo moest ik dan13 uur wachten, aan de ene kant bang dat ik de persoon van Air Sahara zou missen, aan de andere kant dood moe. Om 1 uur nacht plaatselijke tijd mijn matrasje in een hoek neergelegd en maar gaan slapen. Ben 4 uur bewusteloos geweest en werd nog moeder wakker.

Tja, wat doe je dan om 5 uur in de morgen, er is geen ontbijt restaurantje of zo, de stoelen die in de hal staan kan je niet lekker op zitten en liggen gaat helemaal niet vanwege de gelaste arm leuningen. Naar de wc gaan doe je echt alleen in hoge nood, en meer valt er dus niet te doen. Dan duurt het hééél lang tot 10 uur in de morgen, want na vaak navragen aan diverse uniformpjes die er lopen, zou ik pas iemand van Air Sahara zien zo twee en een half uur voor de vlucht, als de inboek balie open zou gaan. Mijn vlucht was om 1 uur, en om 11 uur was er nóg niemand. Al weer zenuwachtig begon ik allerlei mensen aan te klampen maar dan gaat het op z’n India’s . Ach mijnheer, ga maar zitten, er komst vast wel iemand. Als een soort van randdebiel wordt je dan behandelt, gewoon omdat iedereen te beroert is om wat te doen. Iemand van de douane vertelde me zelfs vol overgave dat er absoluut geen vlucht van Air Sahara was vandaag en dat de incheck balie niet bemand was. (ik kon vanuit mijn plek zien dat er wel degelijk mensen achter die incheck balie stonden, dus die vent loog tussen zijn tulband door). Het was ondertussen bijna 12 uur, en nog steeds niemand gezien, ik werd als maar zenuwachtiger. Na het aanklampen van wel 40 verschillende mensen was er één iemand bereid om even naar de incheckbalie van Air Sahara te lopen (40 meter verder, maar in de hal waar ik niet mocht komen) en te melden dat er nog een passagier van hun was in de transit hal. Inderdaad kwam er na 5 minuten iemand langs, die nam mijn paspoort en ticket mee en kwam na 5 minuten terug om te zeggen dat hij over 10 minuten mijn boarding pass zou brengen. Na een half uur wachten (30 minuten voor vlucht vertrek) was hij er nog niet, en was mijn bagage dus ook niet ingecheckt. Als je dan zo hondsmoe bent komt die stress dubbel zo hard aan, ik stond echt op springen. Op het moment dat het informatie bord de melding gaf dat mijn vlucht reeds was vertrokken werd ik helemaal gek. Die man kwam 10 minuten later, met mijn bagage, vertelde me dat dat op dat bord helemaal niet klopte, gaf me mijn boarding pas en checkte mijn bagage in, ik had weer even lucht. Helemaal toen ik het vliegtuig instapte en bleek dat er leren stoelen voor iedereen waren en het er netjes uitzag. Toch was de vlucht erg hobbelig en niet prettig, en ik was wat blij dat ik in Kathmandu lande, eindelijk waren mijn troubles voorbij (dacht ik).

Jammer dan, want bij de douane wilde men mij geen visum geven omdat ik al 2 keer eerder dit jaar in Nepal geweest was en dan mocht alleen het centrale visa kantoor in Kathmandu een visa uitgeven, mijn paspoort zou daar wel naar toe gestuurd worden en die moest ik dan maar ophalen morgen of zo. Duhh, ik had al een bus naar Pokhara geboekt om 7 uur van de volgende ochtend, dus dat ging helemaal niet. Mensen waren bijzonder aardig, maar ze konden mij echt geen visum geven, mijn paspoort zou en moest naar dat kantoor toe. Ik stelde voor om dat nu ter plekke te doen, het was 4 uur, en met een beetje vlugge taxi zou dit nog voor 5 uur te halen zijn, dan kon ik de volgende morgen toch weg. Ik zat dus weer in de rats, wat als ze me niet binnen zouden laten? Als een scheet een taxi gepakt, door het drukke verkeer van Kathmandu dat natuurlijk muur vast zat, en om half vijf bij het betreffende kantoor aangekomen alwaar een mijnheer mij uitlegde dat hij me wel een visa wilde geven maar dat mij dit 2000 roepies zou kosten, maar ik mocht ook 2500 betalen, met zo’n blik van…hoe meer je betaald, hoe sneller het gaat. Ik gaf de man 2200 roepies, ik had weinig keus, en na veel zenuwachtig heen en weer geloop werd mij om kwart over vijf een visa gegeven waarop in grote letter ‘Gratis’ op stond. Met andere woorden, hij had al het geld in zijn zak gestoken.

Als een scheet door naar Thamel, waar het kantoor van Dil zit, anders was die weer weg en ik had wat spullen van mij in zijn kantoor liggen. Daarna snel een guesthouse gezocht en na een Pizza en een bier gaan maffen, moe als een hond, en de volgende morgen om 7 uur stond er al weer een bus op me te wachten. Veel slapen werd het niet omdat het guesthouse door veel Nepali’s gebruikt werd, dus de hele dag werd er met deuren gegooid en erg veel hard gepraat.

De volgende dag kreeg ik ieder gevel een goed bericht, mijn dozen waren in Pokhara aangekomen en ik kon ze daar ophalen. Ik wist nog niet of ik er BTW of andere belasting over moest betalen, maar ik had er ieder geval alles aan gedaan om dat te vermijden.
De busrit naar Pokhara met de greenline was verder prima, zelfs een paar keer 10 minuutjes geslapen, dat gaf wel aan hoe moe ik was.
Helaas moest het ergste nog komen. Eenmaal terug in Pokhara natuurlijk onmiddellijk mijn auto opgezocht. In eerste instantie zag dat er prima uit. Van binnen geen schimmel (waar ik voor gewaarschuwd was), de huis accu’s waren niet leeg en zo te zien ook geen last van ongedierte. Helaas, bij nadere inspectie bleken de start accu’s van de auto helemaal leeg, maar dan ook echt helemaal. Er heeft blijkbaar stroom ergens uitgelekt, ik zag ook doorgeknaagde plastic afscherming. Dat is van dat plastic ribbelspul wat ter bescherming om de elektra leidingen zat, en het leek erop dat die door muizen waren aangevreten. Het rare was dat ik geen muizenkeutels zag, dus ik snapte het niet zo goed. Ik heb in mijn vorige auto ook ooit last van muizen en ratten gehad die zich in mijn auto hadden genesteld. Dat wens je je ergste vijanden niet toe hoor (nou ja, misschien juist wel) want die beesten vreten alles op, knagen je elektra lijdingen door en maken er een stink boeltje van.

Enfin, ik kan weinig anders doen dan mijn acculader te pakken en die op de eerste accu te zetten. Helaas las ik in de handleiding dat je een lege accu minimaal 10 uur moet laden, en daar ik er twee had dus 20 uur totaal. Allemaal niet zo’n probleem maar toen ik even weg was om wat te gaan eten begon het me toch te hozen, ongelofelijk. Als een speer terug naar mijn auto, de accu lader stond namelijk gewoon buiten in de openlucht te laden. Bleek de accu lader in 20 cm water te staan. Geluk bij een ongeluk was dat de eigenaar van het guesthouse waar ik had geparkeerd de stekker uit de stroom had gehaald en er dus geen kortsluiting was opgetreden, maar laden kon ik voorlopig niet doen, ik moest eerst de lader drogen. Enfin, ik kan nog wel even doorgaan want de ene ellende volgde op de andere, ik kreeg die accu’s niet goed geladen. Ook kreeg ik de DHL pakketten binnen. Ik hoefde dan geen belasting te betalen maar ze hadden zo met die dozen lopen gooien dat de buitenspiegels die erin zaten helemaal in stukken waren. Dus nog geen buitenspiegels en hup, weer 100 euro kwijt voor niks. Een aantal andere dingen waren ook beschadigd, dus je snapt dat ik mijn portie wel gehad heb.

Met wat hulp van een garage heb ik de volgende dag de accu’s weer aan de praat gekregen, of ze technisch ook goed zijn, dat zal de toekomst uitwijzen. Maar gelukkig kon ik ieder geval de start van mijn ruk rijden naar de Chinees/Pakistaanse grens in ieder geval volgens plan op zondag de 22ste beginnen.
Men zegt van veel ellende geniet je alleen maar van de goede dingen als ze komen, en daar ga ik het dan ook maar bij laten. Een beetje tegenslag en ellende is niet zo erg, dat maakt je sterker en vindingrijker, maar laat het aub de volgende keer niet allemaal tegelijk komen please. En de volgende verhalen worden gewoon weer vrolijk, zoals je van me gewend ben. En dan ook met foto’s natuurlijk.