20070700 – Juli 2007, Nepal naar Pakistan

Eind juli 2007, Van Nepal naar Pakistan
Geplaatst op Sunday 29 July @ 04:35:06 GMT+1 door casper
[ Bewerken | Verwijder ]

Reis om de wereld vanaf 2006 Op 22 juli begonnen met de rit naar en door China. De grote trek om het zo maar eens te noemen, die me door een groot deel van Nepal, via India naar Pakistan brengt. Dan door Pakistan over de Karakoram Highway, door de Himalaya naar de Chinese grens, om vervolgens in 40 dagen 7000 km door China te rijden om er bij Laos weer uit te vallen. En alles ging goed, ondanks grote regens en overstromingen. Enige was, dat ik alsmaar niks van de Chinees hoorde die mijn vergunning regelde….

Door Nepal en India in snel tempo.

De eerste rijden dag was prima. Moest wel weer even wennen aan auto rijden, gelukkig zijn de wegen in Nepal rustig. Ik was wel een beetje bang dat ik misschien een landslide tegen zou komen die de weg zou versperren. Het eerste dag van mijn rit voerde door bergen en tijdens de regentijd zijn landslides schering en inslag. Trouwens ook niet meer dan normaal als je ziet hoeveel water er af en toe uit de lucht dendert. Op een gegeven moment had ik erg lang geen tegenliggers meer, ik denk wel een half uur of zo, ik verwachte achter elke bocht dus een enorme puinmassa op de weg. Het bleek echter allemaal toeval, er is ook niet zo erg veel verkeer op deze weg. Het schoot lekker op.

Het blijft mooi rijden door dit Nepal.

Om half twee was ik voorbij de plek waar ik de vorige keer overnacht had, kan je nagaan. Zelfs op die plek mijn watertank met bergwater bijgevuld en door naar Butwal, waar het ontzettend hard regende. Rechtsaf richting westen geslagen en die dag ver door kunnen rijden. Als dat zo door zou gaan moet ik makkelijk die Chinese grens halen en heb ik zelfs nog tijd om wat verkenning van de Karakoram highway te doen.

Onderweg zag ik nog mensen rivierjutten. Dat is strandjutten, alleen gaat men op een rots in een rivier staan en als er dan een grote tak of zo langs drijft wordt die eruit gevist. Zo kan je mooi de dag vol brengen alhoewel het hout lijkt me niet echt brandbaar is.

De brug, die de Maoïsten hadden opgeblazen en waardoor ik op de heenweg halsbrekende omleidingen door een rivier bedding moest nemen was gelukkig weer provisorisch hersteld. Ook dit zat mee.
Overal zag ik onderweg mooie slaapplekjes, lekkere veldjes om in te parkeren op afgelegen stekjes, maar als het dan rond 5én wordt zijn die er meestal niet meer. Kilometers lange akkers , rijstvelden en dorpjes, geen cm grond onbenut, een rustig plekje ho maar. Het was weer bijna donker toen ik een vaag plekje vond, maar wel rustig, 44km van Kussum.
Om de dag af te sluiten heb ik nog een lekker goor verhaal. Als je daar niet tegen kan …NIET verder lezen……
Ik heb een was-ton, dat is gewoon een plastic afsluitbare ton waar ik water, wasmiddel en vieze kleding in doe, die dan onder het rijden in de auto lekker schuddend schoon word. Nou had ik daar een week of 5 geleden vast een vieze zakdoek ingegooid, als ik dan de was zou doen zou ik die niet vergeten. Maar ik liet in Pokhara de was doen bij een wasmachine teef en vertrok daarna drie weken naar nederland, dus vergat die hele zakdoek. Ik maakte vandaag, 5 weken later die ton open en wat ik daar zag was bijzonder bizar, absurd goor en apart. Die zakdoek was gaan leven, er hadden zich allerlei soort van fungussen of zo ontwikkelt, die waren gaan groeien in die donkere, vochtige ton, hadden ook mijn hele zakdoek verteert. Het was een soort eigen leventje gaan lijden, wellicht was er een nieuwe species ontstaan. Lange slierten met een soort kruising tussen spinnenwebben en paddenstoelen zaten er in die ton. Heb nog even gedacht of ik het naar discovery channel zou sturen of zo maar het er toch maar uitgewassen. Bah bah, en dat allemaal uit zooi uit mijn neus. Vraag me nu af of ik wel gezond ben haha.

Oude man in India.

De volgende dag ging het wederom als een speer. Ik werd wakker uiteraard met staarders aan de deur, ik zit immers vlak bij India. Aardig van ze, kan ik namelijk vast wennen. Het waren aardige mensen hoor, maar geen woord Engels. Toen ik weg reed zakte ik met een achterwiel 30 cm een moddergat in en hing de hele auto zo scheef als wat. Het had goed geregend die nacht, de grond was blijkbaar zacht geworden, ik schrok me wild. Had gelijk al visioenen van uitgraven in de regen en modder, een heel gedoe. Heb het meerdere malen met mijn vorige camper meegemaakt. Het kost uren. Eerst even in de vierwiel drive stand proberen, en potverdorie, ik trok hem zo dat gat uit. Kijk, toch nog plezier van de vier. Had niet gedacht dat het zou lukken, het dus goed onderschat.

Had de vierwiel drive nog een paar keer nodig vandaag. Het heeft de hel dag gestort. Wat kan er hier een water uit de lucht vallen, het blijft verbazen. Op een geven moment moest ik door een snelstromende rivier heen. Niet al te diep hoor, maar toch maar de vierwiel aangezet. Het rare is, dat je geneigd bent, omdat het water zo snel onder je door stroomt, met de stroom van het water mee te sturen, en dat moet je niet doen, want dan eindig ik in de Ganges of zo.

Het schoot al om toch goed op en om 4:30 was ik bij de Nepalese/Indiase grens. In twee dagen dus van Pokhara naar de meest westerse grens. Ik was erg in mijn nopjes. Ook het passeren van de grens ging vlotjes, kende ondertussen het klappen van de zweep. Aan de Indiase kant hadden ze het wederom te druk met kaarten om naar mijn auto (en scooter) te kijken, dat was dus allemaal snel geregeld. Alleen heb je 20 meter na de grenspost de dam waar je over moet, en dat was nou jammer, het water was erg hoog en er mocht geen verkeer over. Hoe lang dat kan duren… tja mijnheer, tot het water daalt. Duhhh. Na een half uurtje zo te hebben gewacht, ben ik wat met de dam opzichter gaan smoezen, resultaat…. Alleen Casper mocht erover, nagekeken door veel boze gezichten want die moesten allemaal wachten (tot de volgende dag, of langer).

Nog leuke dingen meegemaakt onderweg in Nepal? Ja hoor, wat dacht je van deze…. Een klein Nepalees joggie van een jaar of 8 riep me iets heel hard na. Hij riep…. ‘bye America’ haha, die vond ik wel leuk. Ze zeggen overigens Bye omdat ze geen ander woord kennen, ook geen hello.

De gouden temple in Amritsar, ook snachts mooi.

Verder heeft mijn bril waarschijnlijk mijn oog gered. Was voor de nacht net over de grens in India gaan staan op een veldje waar ik al eens eerder had geslapen. Ik was aan het koken en maakte een blikje tomaten puree open. Het spoot er zeer krachtig uit, recht tegen mijn bril, mijn kale bassie, tegen het plafond, tegen de keuken kastjes en ja, tegen alles eigenlijk. Onmiddellijk water in mijn oog gegooid, had wel wat puree in het linker oog maar het viel mee, het merendeel zat op het brillenglas. Gelukkig ook dat ik het blikje binnen open maakte. Ik stond namelijk buiten te kooken op mijn benzine koostel en als dit buiten was gebeurt hadden al deze mensen echt uren dubbel gelegen van het lachen. Want mijn koken werd gade geslagen door zo’n 30 India’ers die elke beweging met de pollepel, elk item wat de pan in ging en elk woord wat ik zei met grote bewondering gade aan het slaan waren. Ik liet het maar zo en maakte er een beetje grapjes over. Zo van… oh, 30 people are looking at me when I cook, I am a famous cook… Ik dacht, nu mogen ze, straks wil ik dat ze oprotten en dan kan ik ze beter nu hun zin geven. Vond ook wel een ideale manier om ze weg te krijgen. Ik pakte mijn Gameboy (na het eten) liet deze zien en zei, ok, iedereen twee keer spelen, maar eerst moeten jullie dan beloven dat jullie daarna weg gaan En dat werkte zeer goed.

Had in Nederland zo’n geur dennenboompje gekocht om in je auto te hangen. Dat heb ik geweten, want ik had de hele dag het idee dat ik in een badkuip met badedas schuim reed, wat een penetrant zoet geurtje.

Het was een verassing om weer in India te rijden. Immers had ik al afscheid genomen en ik had het ook wel gehad met India. Nu ik er toch weer door heen moet vind ik het ook weer niet zo erg. Immers is het maar voor een bepaalde tijd en dan kan je makkelijker met de ergernissen om gaan. En toch heeft het land veel goede kanten hoor, ik zal er best nog wel eens terug willen komen… maar dan pas over een poosje.

Volgende dag wederom ontzettend veel regen gehad. Zoveel dat er momenten waren dat ik vermoede dat ik niet verder kon omdat straten blank stonden en dijken bijna overliepen. India’ers zijn viezeriken, dat weet je nu wel, dus alle afvoeren (als die er al zijn) zitten natuurlijk dicht geslibd met afval, en dan kan het water niet weg. In sommige dorpen zag ik het water de winkels binnen stromen, wel zielig om te zien. De ruitenwissers moesten voor het eerst op de hoogste stand staan, en dan nog was het zicht belabberd. Wat doen die lokalen dan. In plaats van het licht aan te zetten van hun auto, zetten ze de alarm lichten aan. Heel dom gezicht, al die auto’s met oranje knipperlichten aan. Ach ja, normaal gesproken gebruiken ze hun richting aanwijzers nooit, dus hebben ze nu dan eindelijk de kans die lampjes eens te zien.
Ondanks deze nattigheid toch weer een zeer vlotte tijd gemaakt, als ik zo door ga heb ik nog lekker wat tij om in Amritsar te luieren.

Nu ik het toch over water heb, het lijkt me belabberd om hier in het regenseizoen te wonen. Regelmatig wordt je nat. Op zich niet zo erg, de temperatuur is wel lekker. Toch krijg je die kleren dus nooit droog, want als het buiten eens droog is dan is het zo vochtig dat niks droogt. Je kleren gaan dan muf ruiken en zelfs stinken als je niet oppast. Toch eens informeren hoe ze dat hier doen, want een droger kennen ze natuurlijk niet.

Ze vervingen het lampje van mijn scooter, en trots dat ze waren…

Had ik netjes in een leeg veld geparkeerd, het duurde zelfs even voor de eerste bezoekers kwamen, dus ik was erg in mijn nopjes. Iedereen uiterst vriendelijk overigens, ze bleven zelfs niet plakken of staren. Lag ik dus net te slapen, het was half 11 of zo , een stem aan mijn auto. Sir… Sir….please I am police. Ja hoor, had je spuit elf, die kwam mij vertellen dat het hier héél gevaarlijk was en ik hier niet mocht parkeren. Waar had ik dat eerder gehoord. Maar deze agent was bijzonder vriendelijk (en stonk naar drank) en verzekerde me echt dat het hier schering en inslag was, al die berovingen, en ik zou en moest mee naar het politie station om daar te parkeren. Probeerde mijn poot stijf te houden, maar het mocht net baten. Gelukkig maak ik voor ik ga slapen altijd alles klaar zodat ik in geval van nood zo weg kan scheuren dus ik reed met een slaperige kop achter oom agent aan en parkeerde mijn auto lomp in de voortuin van het politie station. Ik had echt geen goede zin er van, want ik wist zeker dat ik nu veel kijkers, staarders, kloppers en domme vragen stellers zou krijgen. Achteraf viel dat allemaal wel mee, wel had ik om 5 uur in de ochtend last van blatende geiten, loeiende koeien, blaffende honden en wakkere Caspers. Het was een kort nachtje dus.
Ik was er verbolgens over die aktie van die agent, maar achteraf dacht ik… stel dat ie het deed omdat ie van iemand had gehoord dat men slechte bedoelingen had tegenover mij. De politie is hier over het algemeen goed geïnformeerd, misschien hadden ze wel geruchten gehoord dat iemand me wilde beroven en zijn ze me daarom komen halen. Het zou zo maar kunnen. Dus achteraf gezien misschien toch wel een beetje begrip voor die agent, ondanks dat ie half bezopen was.

Mijn slaapplek was vlak bij Panipat, en dat had ik ooit gelezen dat dat vliegen hoofdstad van de wereld was. Ik had er nooit zo veel van gemerkt, ben er toch al wel een stuk of 10 keer langs gekomen, maar nu….. in de avond had ik denk ik 200 vliegen binnen. Een beetje spray lost dat wel op, maar je moet wel al die lijken weer ruimen.

Heb vandaag een aantal mieren nesten in mijn auto gevonden. Zag al steeds van die beesten lopen, maar je slaat er geen acht op. Toch werden het er vervelend veel, en ze beten nog ook. Dus na wat zoeken een mierennest in een holle buis van mijn imperiaal, een tussen een spatbord en de bestuurders cabine, een in de deur van de auto en een in een zak met stokken, ook boven op het imperiaal. De spuitbus met muggenspray hielp prima, ze kwamen met trosjes uit de holle buis en deurpost rollen, in een mum van tijd lag er naast mijn auto een paar honderdduizend dooie mieren. Sorry jongens, maar het was Nederlands territorium, en dat is verboden voor Nepalese mieren.

Al om heb ik wel het idee dat mijn auto meer te lijden heeft van 3 weken stilstaan dan van 3 weken rijden. Lege accus, kabels aangevreten door muizen, mieren nesten, wat vind ik nog meer.

Het laatste stuk door India was bekend. Vandaar dat ik mijn aftstands record heb verbroken. In een dag heb ik vandaag 400Km gehaald. Jaaaa, das heel wat hoor. In Europa doe je dat tussen de lunch en het middag dutje door, maar hier is dat een hele prestatie. Dus klop ik mezelf op mijn schouder. Pats. Oeps, te hard.

Naast me reed nog een vrachtwagen bij een stoplicht keihard op zijn voorganger. Hij had niet goed opgelet of zijn remmen deden het niet goed, hoe dan ook, hij probeerde nog een ontwijk manoeuvre uit te halen maar knalde met zijn vooruit dwars door de punt van de achterkant van zijn voorganger. Veel lawaai en glas gerinkel, maar de voorganger keek nog niet op of om en reed gewoon door. Haha, blij dat het mij niet overkwam.

Toch veel geleerd in de afgelopen jaren, zeker wat betreft rijden in andere landen. Niet alleen wat betreft weg gedrag, maar ook met betrekking tot richting, nemen van splitsingen of kruisingen. Vaak staan er geen borden. Als er eens borden staan zijn ze of onleesbaar vanwege de taal, of het is gewoonte om er verkiezing posters e.d. op te plakken. Dus moet je op je postduiven gevoel gaan, gecombineerd met ervaring en soms wat geluk. Dat gaat steeds beter narmate je langer in deze vlooienlanden rijd. En de gouden regel van Casper…. Als je het ECHT niet meer weet, ga dan altijd rechtdoor.

Het is denk ik bedevaart tijd, alhoewel je dat wel heel het jaar bedevaart gangers tegen komt. Er is waarschijnlijk altijd wel een god te aanbidden, dat heb je als er 40.000 goden zijn. Toch is het knap, die bedevaarders gaan op fiets of lopend, meestal met vrijwel niets bij zich, honderden dan wel niet duizenden kilometers ver om een offer aan hun God te brengen. Om te eten zullen ze wel bedelen of vrijwel niets eten. En dat is zeker knap en het is jammer dat ik niks met Godsdiensten had, anders had ik super bewondering voor die lui. Nu vind ik ze gewoon bewonderenswaardig stom J

Nog leuke dingen gezien in India…. Jaaa tuurlijk. Er reed een vrachtwagen voor me en die had achterop zijn auto een soort gereedschap kast zitten en had er op laten zetten dat het een Fatah-Box was. Dat vond ik wel erg grappig, vroeg me wel af wat er dan in zou zitten.

Amritsar zonder problemen gehaald, en geparkeerd in de relaxte tuin van het Ms Bandari’s guesthouse. Er waren weinig tot geen andere toeristen, het was ook bijzonder warm. Ondertussen had ik nog steeds geen bericht van die Chinees gehad over mijn Chinese vergunningen en het begon een beetje vervelend te worden. Stel dat er wederom een kink in de kabel was gekomen en ik ook hier niet op een normale manier China in kon. Dan zit ik mooi. Nepal mag ik niet meer in, daar heb ik al mijn Visa tijd al opgemaakt. India zou ook een probleem worden om een nieuwe visa voor te krijgen, blijft Pakistan of Bangladesh over, meer keus is er niet. Beide zijn niet 1ste keuze bestemmingen. Alhoewel ik wel door Pakistan hhen moet natuurlijk straks, maar dat kan ik dan redelijk snel doen. De kranten staan hier ook vol van de onrusten in pakistan. Er worden veel bommen ontploft, gelukkig voor mij nog alleen met als doelwit het leger. Maar een blanke toerist is natuurlijk ook heel aanlokkelijk om op te blazen. Helaas, ook nu weer, geen keus. Adem inhouden en hard doodrijden. Als ik eenmaal door Lahore en Islamabad heen ben en een stuk de Karakoram Highway op valt het geweld wel mee. Die mensen zijn daar nog steeds bezig om te bekomen van de aardbeving van twee jaar geleden.

Heb elke dag een mailtje naar de Chinees gestuurd, maar bleef weinig respons krijgen en ik werd steeds zenuwachtiger. Tot ik opeens drie antwoorden kreeg met drie keer een bevestiging dat Ting-Ting op mij zou staan te wachten bij de Chinese grens op 20 augustus. YEAHHHH., het gaat door. Gelukkig. Niet dat ik zo blij met het door China rijden, maar ik kan dan wel tenminste weer verder.
Ik sprak wat met een Belgische dame die de Chinese cultuur op een heel precieze manier uitdrukte. Ze had veel gereisd en was ook nu weer onderweg. Over China zij ze dat China een cultuur van Harken is. En dat is precies het goede woord, harken.

Ok beste mensen, ik ga er een eind aan brijen. Ik ga 1 augustus de grens met Pakistan over, vervolgens blijf ik 1 of twee dagen in Islamabad om daarna naar het noorden de Himalaya richting China in te rijden. Ik zal proberen me nog te melden, maar geen idee waneer.