20070804 – Augustus 2007, China, de zuidelijke Silk Route door de woestijn

Eind augustus 2007, de woestijn door. MOOI!!!
Geplaatst op Friday 31 August @ 09:43:20 GMT+1 door casper

De verhalen volgend elkaar snel op, dus heel wat leesvoer. Er is veel te vertellen over de Chinese belevenissen. De koffie cola was niet te zuipen, dat voorop. De wegen zijn ook niet altijd super. 500 km dwars door de woestijn van de zuidelijke silk-route, richting noordelijke silk-route.
Gids die was zoals ik verwachte en veel zand. In Korla mijn eerste leuke ontmoeting met Chinezen gehad. Op de weg naar Urumqi zeer kort op elkaar extremen gehad, van 0 naar 2000 meter en van 18 naar bijna 40 graden.

Het eerste LANGE stuk door China.
Op 23 augustus vertrokken uit Kashgar richting Hotia. Iedereen had me verzekerd dat die weg uitstekend was, ook de weg dwars door de woestijn later op. Dus vol goede moed, met mijn nieuwe rijbewijs op zak en mijn verse kenteken plaat voor het raam geplakt op pad. De 500 km naar Hota (Hetian) moest in een dag te halen zijn. Immers zijn de wegen hier niet zo druk en door de woestijn zal toch wel ‘immer graden aus’ zijn denk ik.

Mijn goede vriend Mao.
Hoe verkeerd pakt het dan weer uit. De weg was een grote hobbelig karrenspoor. Ok, er lag teer op, maar het was echt weer eens door Indiërs aangelegd. Er zat absoluut geen meter rechte weg bij, waardoor de auto alle kanten tegelijk werd opgesmeten. Dat is net alsof je op een scheepje (niet te groot), golven van voor, achter en opzij tegelijk te verwerken krijgt. Dat is een heel rot gevoel, volgens mij ook super slecht voor de auto , heel inspannend rijden en gewoon klote dus. Des te meer omdat ik in mijn hoofd van die gladde asfalt banen had geprent zoals het eerste stuk Chinese weg 2 dagen geleden.

Vloeken en langzaam door rijden, dat is de enige oplossing. Heb zelfs nog even overwogen om terug te keren en de noordelijke Silk-route te gaan nemen. Maar volgend Ting Ting hadden we daar geen vergunning voor, dus dat kon niet. *zucht*.

Nog zo ver…. zucht…..
Langzaam maar zeker vorderde we, de eerste 100 km met een vaartje van 30 a 40 km per uur al heen en weer geschud wordend. Die eerste 100 kilometer veel kleine akkertjes, alles geïrrigeerd natuurlijk, met veel zonnebloemen (de Chinezen eten veel zonnebloem pitten) en mais. Na die 100 km kwamen we langzaam in de woestijn en begon de weg iets beter te worden waardoor ik de snelheid tot 50 a 60 kon verhogen, maar Hotia redde we zeker niet vandaag. In onderlinge afspraak met Ting Ting (nadat ik haar wakker heb gemaakt) tot Pishan gereden en daar een lokaal Hotel opgezocht. Ik mocht voor 20 cent op de parkeerplaats slapen (kijk, das het betere werk) en Ting Ting nam een kamer. Ik had gisteren met haar afgesproken dat ik haar elke dag 100 Yuan zou geven (10 euro) en dat ze dan zelf maar uit zou zoeken hoe ze sliep.

De weg vandaag was saai. De eerste 100 km door dorpjes, met veel mensen. Merendeel Muslims, merendeel ook boer. Erg veel karretjes met ezels op de weg. Allemaal wel geinig om te zien maar niet spectaculair. De volgende 100 kilometer begon de woestijn pas goed. Zand met grint, dat is het hoofdbestanddeel van het uitzicht. En ik vermoed dat dit nog wel een 1000 kilometer zo door gaat want deze woestijn is enorm. De Taklamakan woestijn is denk ik 1500 bij 500 kilometer dus ik heb nog even te gaan.

Over Ting Ting gesproken, ze is dan wel mijn gids maar veel haalt ze niet uit. De eerste twee dagen was ze druk met papieren en vergunningen, nu ligt ze de hele dag te dommelen in de stoel. We aten in de avond bij een lokaal tentje wat Islamitisch voedsel (was wel lekker, maar ik had liever Chinees, dit waren weer van die in stukken gehakte kip met bot overal) en sprak haar aan op haar non-gedrag. Ja, maar het was ook zo saai voor haar en ze was het niet gewend zo met een persoon. Ze had altijd groepen van 10 of 15 man en dan kon je makkelijker een praatje maken en zo. Dat ze dat met mij ook kon scheen ze niet helemaal te snappen. Heb ook gevraagd waarom ze niks zei de hele dag, maar dan komen er van die typische Aziatische ontwijkende nietszeggende antwoorden uit. Ik denk, nu snapt ze het wel, maar na het eten wilde ze naar haar kamer en een boek lezen en niks doen, dit terwijl ze 60% van de tijd heeft liggen slapen in de auto. Laten we hopen dat ze wat bij trekt, anders worden het voor haar een lange 40 dagen. Herinner me ineens dat ik tegen haar zei dat ik wel met mijn auto langs de kant van de weg zou parkeren voor de nacht. Neee. Dat kon echt niet, want ik was buitenlander en die mogen dat niet. *zucht*

Ting Ting heeft moeite de ogen open te houden, fijn zo’n gids.
Zo onder het rijden denk je aan van alles. Wat dacht je van deze stelling. Zouden de Chinezen zo irritant zijn omdat het allemaal een kind gezinnen zijn. Dus allemaal verwend, over het paard getild en tot op het bot irritant? Iets om eens over na te denken?

Je ziet in China bijna alle grote westerse bedrijven. En dat is veel minder zo in bijvoorbeeld India of Nepal. Philips, Volvo, en ga zo maar door, willen natuurlijk niet de boot missen en doen er alles aan om zich in China te vestigen, waarschijnlijk tegen elke kosten. En dat speelt China natuurlijk enorm in de kaart.

Ting Ting had een soort saté stokjes in vacuüm verpakking bij zich. Daar leek het tenminste op. Toen ik vroeg wat het was bleek het tofu te zijn, gedroogde tofu. Gadver, dat leek me smerig, maar mijn nieuwsgierigheid was groter dan de angst wat goors te eten en ik naar er een. Lekker… niet normaal. Omdat het gedroogd was had de tofu de structuur van vlees, ook even taai. De kruiden die erom zaten maakte het nog lekkerder, lijkt me echt iets voor Nederland. Een idee om te importeren. Vleesvervanger die lekker is en de goede structuur heeft.

De volgende dag begon het tot mijn grote verbazing goed, met een prachtig stuk weg van 50 kilometer of zo. Daarna werd de weg afwisselend slecht en goed, en al doende toch de 500 km naar Mie-feng gehaald. Je spreekt de e hier als een o uit, dus eigenlijk is het Mie-Fong. Daar bij inspectie geconstateerd dat de drager van mijn scooter-standaard was afgebroken en dat ik geluk heb gehad dat het maar aan een kant gebeurde. Als het aan twee kanten was gebeurd was de scooter eraf gedonderd, moet er niet aan denken. Het laten lassen van deze breuk duurde 5 minuten, dat was snel , goed en goedkoop. TT deed vandaag ook duidelijk beter haar best, ze vertelde zo af en toe eens wat (wat ze 5 minuten daarvoor uit haar boek had gelezen, maar dat is niet zo erg). Wil haar dus niet te hard oordelen, het zal ook moeilijk zijn voor haar, die rare buitenlanders. Daarbij ben ik natuurlijk ook al bijna 3 jaar onderweg in mijn eentje, en het is voor mij ook wat wennen dan.

Zand, veel zand.
In Mee-Feng was de enig ATM stuk, dus geld had ik bijna niet meer maar wel na zo’n lange rit een heerlijk biertje en een heerlijk maaltje gegeten (sweet&sour pork natuurlijk) en vroeg gaan slapen. Ik was erg moe.

Volgende dag was het taak om de woestijn te bedwingen. De Chinezen hebben er een weg dwars doorheen aangelegd, op zich erg knap. Maar die weg was wel 530 Km lang, met helemaal niks. Ik had al het plan geopperd om de nacht in de woestijn door te brengen maar dit stuitte weer eens op bezwaren bij TT. Jammer, ik zag het wel zitten. Nu was het dan dus zaak om die 530 km in een dag te doen. Dus vroeg van pad, en na de tank vol gegooid te hebben dook ik de woestijn in. Het was duidelijk een hele klus die weg aan te leggen. Het was een echte woestijn, met zand heuvels zoals je ze in de film ziet. Alsof je op een joekel van een strand zit, terwijl je zelf een mier bent. En dan 500 kilometer lang. In het begin is het natuurlijk ohh en ahh, stoppen, foto’s nemen, weer stoppen. Die lol gaat er op een gegeven moment wel af nadat je een zand-overdose hebt gekregen.

Zand, veel zand.
Toch blijft zo’n woestijn imponerend en vraag je je af waar al dat zand vandaan komt. Zand dat overigens erg hard is. Je denkt als je zo’n zandheuvel op loopt dat je, net als op het strand, de boel naar beneden duwt en je voeten in het zand weg zakken, dat is niet zo. Dat zand is stevig en voelt heel anders aan dat zandstrand, zo’n zandheuvel op is dus niet zo moeilijk (als je een goede conditie hebt haha)

Er was elke 4 km een noodgebouw met water en een nood telefoon, dat was goed geregeld. Om zand verstuivingen op de weg te voorkomen hebben de Chinezen 4 tot 5 rijen met struiken aan beide kanten van de weg geplant. Dat groeit natuurlijk voor geen meter, dus moeten ze die water geven. Om dat op te lossen hebben ze de gehele weg, aan beide kanten, plastic buizen met gaatjes aangelegd. Een gaatje per plant. Vanuit die noodgebouwtjes word er dan water uit de grond gepompt (vraag me af hoe diep) en worden die planten continu bewaterd. Dus reken maar uit, 4 rijen struiken aan beide kanten, das 8 rijen maar 500 km is 4000 kilometer plastic pijp met gaatjes. Wat een werk.

Zand, veel zand.
Als een weg zo lang is, duurt het des te langer voor je er bent. Echt. En ik had er al twee dagen lang en hard rijden op zitten, dus deze derde dag hakte erin. Om 7 uur kwam er einde aan de woestijn. Gelukkig is het hier lang licht, omdat je hier op Bejing tijd zit (zodat je eigenlijk dus 2 tijdzones fout zit). Het was nog 40 kilometer tot het eerste plaatsje, en de weg begon me toch ineens een partij slecht te worden, het leek India wel. Gevolg dat ik om half 9 bij een Hotel parkeerde en dus 12 uur continu had gereden (laat ze dat van de rij-en-rust tijden wet maar niet horen). De afgelegde weg was zeer bijzonder, zeer mooi, zeer zwaar en zal k niet gauw vergeten. Tezamen met de karakoram highway staat dit stuk weg zeker op een voetstuk.
De volgende dag niet zo vroeg vertrokken. TT wilde het stuk naar Urumqi (weer 500 km) weer in een dag doen maar dat heb ik toch in tweeën gehakt. Ik ben geen robot. Dus een tussenstop in Korla gemaakt, wederom zo’n hele moderne Chinese stad, zonder sfeer maar wel leuk om er te zijn. Onderweg de eerste Tol moeten betalen, 70 Yuan (7 euro) voor een stuk weg van 100 Km, best duur dus. Kwam nog eens bij dat er een militaire colonne reed. En die mag je niet inhalen. Wat gebeurt er dan, beetje Indiase praktijken. Als je niet weet dat er een militaire colonne rijd, en je dus achterop de file inrijd. Ga je die inhalen. Dat duurt totdat je vooraan bent, alwaar je ziet wat het probleem is en je door hebt dat inhalen geen nut heeft, je kan er toch niet langs. Als dat inhalen zorgt voor rem gedrag, wat verderop in de file zorgt voor een stop-rij-stop file, waardoor de achterste uit ellende maar weer in gaan halen tot ze aan de kop van de file zijn, het probleem dus weer versterkend.

Zand, veel zand.
Een militaire colonne rijd niet hard, dus met een sukkeldrafje over deze mooie weg. Resultaat dat ik over de slechts 200 km naar Korla nog 6 uur deed. Daar aangekomen parkeerde ik op een normale parkeerplaats langs de weg, TT pakte een hotelletje. Ik wilde hier een bout voor mijn fietsdrager kopen, en met een taxi lieten we ons naar een winkel brengen, die bleek dus, 200 meter verderop zat (taxi chauffeuse was blij met ons). Ik heb daar mijn ogen uitgekeken. Het was daar een soort verzameling van hardware winkels. Alles kon je er kopen wat ik al geen maanden heb kunnen vinden. Bouten, potnagel tang, al het gereedschap wat je maar hebben wilde, heerlijk. De hulp van de zaak hielp me ook echt goed, voor het eerst in China. Das heel prettig dan. Hierna bij de KFC gegeten (niet zo lekker) , geinternet in een prachtige internet zaal drie hoog achter (zou ik alleen nooit gevonden hebben).

Zand, veel zand.
Maakte ook mijn eerste prettige ontmoeting mee. Een man met een kind op zijn arm liep als maar om mijn auto. Niets bijzonders, ik zwaaide zo af en toe naar de baby die zowaar een lach op z’n lippen had. Even later kwam er een meisje bij, van een jaar of 12-13, en die begon in redelijk engels te vragen waar ik vandaan kwam en zo. Van het een kwam het ander, ik gad die baby een sleutelhanger, er kwamen steeds meer mensen bij, iedereen keek vriendelijk en was aardig, erg leuk. Moet vaker gebeuren, maakt China een veel prettiger land.

Nog even maar wat bevindingen. In India wordt veel vuur gestookt, om te koken vooral. Dat doet menmet hout en ruikt niet bijzonder vies. Hier in China wordt evenveel vuur gestookt, maar men doet het met kolen. Dat geeft dus wel een hele vieze teer achtige stank die zeer onprettig is. Kolen is hier nog een hele gangbare manier van verwarmen en koken. Goed voor het milleu is anders.

Wat is erger dan een Chinees? Ja, er is echt erger. Namelijk een dronken Chinees.
Er wordt hier veel gezopen in dit land. Vannacht om 4 uur merkte ik dat. Een dronken chinees parkeerde zichzelf naast mijn auto en begon een heftige discussie met zijn vrouw/vriendin. Ik mocht daar luid van mee genieten. Ook toen ik kenbaar maakte dat ik 1 meter verder lag te slapen ging de herrie gewoon door.

De gemiddelde Chinees vind mijn auto wel boeiend. Men schroomt dan ook niet om, net als de India’er, gewoon binnen te stappen of op de treed plank van de bestuurders cabine te gaan staan om binnen te gluren. Jammer dat ze dan mijn Engels niet verstaan, want ik kan hele vieze woorden zeggen dan. Men mag overal aankomen (echt…..?) maar dan wel eerste even lief vragen.

Wat prijzen. Een Yuan is 10 eurocent, dus vermenigvuldig alles met 10. Meloen per kilo, 1 yuan (word je mee doodgegooid langs de weg). Diesel 4.4 Yuan per liter. Internet 2 yuan per uur. Fles halve liter cola/pepsi 3,5 yuan. Fles bier (0.6 liter) 3-4 Yuan in de winkel. Pot met noodles of dumplings of soep (alleen nog water toevoegen, heb je een hele maaltijd, heel populair bij de Chinezen) rond de 3 Yuan. Eten in restaurant met z’n tweeën meestal rond 40-50 yuan, incl fles bier en meestal veel vlees. Maar het kan goedkoper hoor. Ting Ting besteld meestal aanzienlijk voor haar zelf. Ik ben al tevreden met weinig. (pffff).

De laatste reis dag van dit verhaal was op 27 augustus van Korla naar Urumqi. Om dat Urumqi te zien moest ik wel even 300 km omrijden, dus het moet het wel waard zijn hoop ik. Het was een rare rijd dag. Voor het eerst de Chinese snelweg op, en dat was goed te doen. Prachtig aangelegde wegen, niet druk maar wel duur. Tol kost gemiddeld 5 eurocent per kilometer, dus op zo’n stuk als vandaag (500 km) hakt dat er lekker in. De weg in Korla begon op 900 meter hoogte. Na een paar uur steeg die naar bijna 2000, om vervolgens via een zeer snelle maar spectaculaire afdaling te eindigen op bijna 0. Niet alleen de hoogte wisselde enorm, ook de temperatuur. Op 2000 meter was het onder de 20, beneden bijna 40. Dat kwam hard aan. Gelukkig steeg de weg een half uur later weer. De opgaande weg naar Urumqi ging gepaard met een gigantische tegenwind. Zo erg zelfs dat mijn motor tegen het kookpunt aan begon te lopen, iets wat ik nog nooit eerder gezien had. De combinatie van hitte, langzaam opgaande weg en de gigantische tegenwind waren blijkbaar bijna fataal. Het liep allemaal goed af en de temperatuur daalde aanzienlijk, totdat in Urumqi het een heerlijke 25 graden was.

Urumqi, leuke stad.
Ting Ting was niet echt goed voorbereid op de grote stad. Urumqi is groot en modern, vind maar eens een hotel. Ik reed dus maar richting centrum en na een uur zoeken eindelijk wat gevonden. Kon de auto op het terrein van een las bedrijf zetten achter het hotel waar Ting Ting een kamer had gevonden.

Urumqi was inderdaad wel OK. Een grote stad, dat zeker. Grote moslim bevolking, erg veel Moskeeën maar raar genoeg geen Allah Akhbar 5 keer per dag. Moet eens vragen hoe dat zit. In de ochtend richting het Hóngshãn Gõngyuán park getrokken. Dat is een typisch Chinees park waar oude oma en opa-tjes in de ochtend oefeningen lopen doen. Tai Chi is het meestal, maar er staan ook veel oefen rekken met allerlei soorten oefeningen die je kan doen. Het park is echter meer dan dat. Het is tegen een bergje midden in de stad aangebouwd, boven op de berg staat natuurlijk een tempel of pagode. Alles is schitterend aangelegd, overal bloemen en kunstwerken. Verder is het park doorspekt van de kermis attracties. Hoge rad, schiettentjes, schommels etc, maar dit allemaal verdekt opgesteld, zodat het niet zo erg opvalt. Wel kost bijna alles geld. Maar daar moet ik maar aan wennen in China, alles kost geld hier. Scheet laten…. 10 cent betalen. Nou ja, dat is de toekomst. Vanaf de heuvel, waar je een schitterend uitzicht hebt over de stad kon je mooi foto’s maken. Ik was dan ook niet de enige met dat idee, hordes van Chinese toeristen vonden dat ze gewoon voor mijn camera moesten lopen als ik net wilde afdrukken. Toch veel mooie foto;s gemaakt. Boven op de heuvel hingen aan de hekwerken honderden , misschien wel duizenden hangsloten. De Pagode symboliseert iets met het huwelijk. De hangsloten, die je speciaal er voor kan kopen, symboliseren dat ook. Verbintenis tot in het oneindige. Op elke slot een klein tekstje, veel sloten in hart vorm, elk verliefd paartje zal er een eentje bij hangen.

Urumqi, leuke stad.
Na een tochtje in het hoge rad het park verlaten en met een taxi naar een (toeristische) markt gegaan in het centrum. Het staat niet in mijn boek maar wel in TT’s Chinese boek. Daar wat rond gelopen, is net als bijna alle toeristische markten in de wereld, veel prullaria voor veel geld. Me toch wel vermaakt en een chinees hoedje gekocht. Een vrouw zat duiven los te knippen van de stronkjes zodat de klanten hapklare druiven konden eten. Iets verderop staat een man voor je neus ijs te maken en het tegelijk te verkopen . Voor 2 Yuan een heerlijke grote beker gegeten. Weer iets verderop staan ze schapenvlees te grillen op de stoep, 3 meter verder ligt een bedelaar met een open wond. Weer een paar meter verder staat een man keihard zijn (waarschijnlijk zelf gemaakte) shirtjes aan te prijzen, zo gaat het door hier. Veel sfeer, veel te zien.
Rond de markt zat het vol van de bedelaars, dat ben ik niet gewend in China, en al helemaal niet in Muslim gebieden. Ook al omdat veel bedelaars open wonden, afgehakte of verminkte ledematen lieten zien. Moest wel even slikken af en toe maar daarna weer vol door. Na een heerlijke lunch van noodles met eum.. ge BBQ vlees en groenten, na een stop bij KFC want TT wilde het lokale voedsel niet, op naar Remnin Gõngyuán, een pretpark van de eerste orde zo was mij verzekerd. Mmm, hebben ze nog nooit van Walibi, laat staan Disney gehoord, want het stelde eigenlijk niet zo veel voor. 9 attracties, waarvan er twee defect waren. Maar, de achtbaan deed het. Eentje met eerst een enkele en daarna een dubbele looping. TT zou en moest erin, ik wilde niet blijven kijken. Het geintje koste 3 euro per persoon, het treintje was zowat leeg, kon dus mooi helemaal voorin het auto-tje gaan zitten. Nou, achteraf zeg ik, eens maar nooit meer. Ik dacht altijd dat je in die loopings door de zwaartekracht op je plaats gehouden werd. Als dat zo is, nou in China niet hoor. Zat gelukkig goed vast, maar mijn losse rugtas was ik bijna kwijt. Het ding schokte en bonkte zo dat ik verwachte elk moment uit de baan te kunnen raken, maar dat zal wel mijn paranoïde-achtbaan-hersens gedeelte zijn. Met zwabberende benen kwam ik er weer uit. Het was toch wel spannend.

In de namiddag weer terug naar Hotel en auto, na nog even 3 nieuwe kussens gekocht te hebben voor op de bank. De oude waren erg vies, en deze kosten 1 euro per stuk en waren erg mooi. Kon ze er niet voor laten liggen. In de avond wat geinternet en een variatie van hot pot gegeten. Voor 18 yuan kreeg ik een hele het kom soep en 18 bordjes met verschillende dingen. Die moest ik allemaal in die soep donderen zodat ze gaar werden en dan kon ik de hele smurrie opeten. De bordjes met zeewier en een heel vies uitziend iets heb ik geweigerd, maar verder werden er dus 16 (kleine) bordjes met zooi in die niet kokende soep gemieterd. Ik noem even op (alles is rauw): Sla, 4 hele garnalen , 4 strookjes (namaak) krab, paar stukjes kip, paar stukjes rundvlees, paar stukjes witte vis, paarstukjes onbekende soort zee komkommer (smaakte naar rubber), een rauw ei, 3 plakjes worst, bordje taufu, plakjes radijs, bordje noodles, bordje gesnipperde lente uitjes, en nog een paar die ik vergeet. Je snapt, het was geen soep meer maar brei, maar wel lekker hoor. In hoeverre het hygiënisch is, daar twijfel ik over maar ach, als we ziek worden, kan Ting Ting mij mooi verzorgen J.

Morgen gaat de rit verder, richting Lanzhou. Dat is schat ik 5 dagen rijden, en na wat plannen met TT maken we een dag tussenstop in Jiayuguan waar een mooi stukje Chinese muur te bewonderen is en een aardig Fort.

Ik begin wel steeds meer schik in China te krijgen. Het land verwesterd wel, maar dan op een eigen oosterse manier. En dat heeft zijn charmes. Niet dat ik hier zou willen wonen, maar ik kan het land meer waarderen dan de vorige keer.
Het valt wel niet mee op deze manier rijden. Ik heb 40 dagen om door het land heen te sjezen. Ik moet dan het rijden doen, tussendoor de toeristische dingen doen, auto onderhouden en schoonhouden, boodschappen doen, verhalen schrijven en dergelijke, dus het is redelijk afmattend. Voort voort voort. Ik wil niet zielig doen, maar het is al een dikke week veel rijden, om 12 uur bedje in en om 7 uur er weer uit om verder te gaan of andere dingen te doen. Ben ik niet meer gewend haha.