20070905 – September 2007, Naar Chengdu via de hemelse weg van de hel

Begin Sept 2007, De hemelse weg van de hel naar Chengdu
Geplaatst op Tuesday 11 September @ 04:10:15 GMT+1 door casper

Reis om de wereld vanaf 2006 China heeft ook ‘klote’ wegen, net als India, alleen zijn ze in China langer. De hemelse weg van de hel meegemaakt. Of was het de helse weg naar de hemel. Eerste echte aanvaring met Ting Ting en dronken geworden met Chinezen ‘vrienden’.

Lanzhou naar Chengdu.
Het stuk weg van Lanzhou naar Chengdu was bij elkaar zo’n slordige 1000 kilometer. De laatste 250 zouden snelweg zijn, de eerste 90 bleken dat ook. Van Lanzhou naar Lintao was er een prachtige snelweg. Die 90 km was zo voorbij, hierna werd het nationale weg nr 212. Soort route national 212. Had er drie dagen voor gepland. Het mooie begin was denk ik om de pijn te verzachten want daarna begon de ellende. Elke 20 km werd de weg slechter, zo erg zelfs, dat de eerste dag op hele stukken zelfs 20 km p/u niet haalbaar was. Ik hoopte dat dat niet 600 km zo zou duren, maar ik begon een naar onderbuik gevoel te krijgen. . *slik*. Ver onder in mijn buik moet ik zeggen. Dit was zelfs in India niet zo erg. De omgeving was mooi, daar niet van, maar met zoveel oneffenheden in de weg had ik daar niet altijd oog voor.

Plots bijna boven op een bergpas van 3000 meter hoogte, zo maar uit het niets een hele fraaie tunnel, daarna, zo leek het, een mooie weg. En ja hoor, aan het eind van de tunnel niet het licht maar een tol hutje. Of ik maar even 48 yuan wilde schuiven (bijna 5 euro). Ik vraag aan de miep of het voor die tunnel is of voor die schijt weg die ik net uren lang gehad heb. Ting Ting sprong tussenbeide om de boel in goede banen te leiden (lijden dan) en ik heb maar betaald. Je snapt het, die mooie weg die ik aan de andere kant van het tolpoortje zag duurde tot om de bocht. Daarna nóg slechtere weg.

Komt dan nog bij dat de boeren hier het koren op de weg leggen om hem zo door de overgaande auto’s te laten dorsen. (lijkt me geen smakelijk meel trouwens). Op zich niet erg, maar op sommige plaatsen ligt er zo veel van die troep op de weg dat je kilometers lang het eventuele gewone asfalt niet ziet omdat er 40-60 cm koren aren op de weg ligt. En dan moet je maar hopen dat er niet ergens een flink gat onder zit, dat houd nog eens extra op. Heb het om half 8 opgegeven in Danchang, zeker 200 kilometer voor de streefplaats.

Graan op de weg, soms een halve meter dik.

Danchang is net als vele plaatsen in China een grote bouwput. Ik weet zeker dat er hier 4 jaar geleden slechts 6 huizen en een paar restaurantjes stonden, nu rijzen de kantoorkolossen en flatgebouwen als asperges in het hoofdseizoen boven de grond uit. Uiteraard is er geen een af, alles is in aanbouw. Heb die nacht niet geslapen maar ben bewusteloos geweest, zo een slechte weg vergt zoveel concentratie, ik was echt op.

Had gisteren een hele discussie met Ting Ting. Over het feit dat onze twee werelden zo verschillend zijn. Mijn vraag aan haar was of we elkaar ooit zouden begrijpen, omdat onze werelden en gedachten zo verschillen. Deze discussie duurde zeker een uur en werd aangewakkerd omdat ik tegen haar zei dat ik boos was geworden op een Politie agent. Die had namelijk mijn trap lopen optillen, iets wat niet goed is voor die trap, want die is elektrisch. Toen die agent hem met een klap weer neer liet komen gooide ik de deur open en riep boos in het Nederlands dat ie dat met zijn vingers er vanaf moest blijven. Ting Ting vond dat ik dat niet had moeten doen, want in China mag iedereen overal aankomen en de politie al helemaal. Mijn argument, dat men niet mijn eigendom stuk mag maken, politie of niet, vond ze belachelijk. De politie heeft alle rechten zegt ze. (Toen ik later voor deed wat die agent deed snapte ze me ineens wel en verontschuldigde ze zich). De discussie zetten zich echter voort. Ik vertelde haar dat ik o.a. naar China was gekomen om Chinezen te ontmoeten. En dat dat tot op heden vrijwel niet gebeurt is. Dat ik erg veel geld aan deze reis besteed en dat ik dat tot nu toe nog niet waard vond. Ja, zegt ze, maar de Chinezen denken heel anders over veel dingen. Dat de Chinezen geen contact met buitenlanders opzoeken is omdat ze zich schamen dat ze mijn taal niet spreken (of engels). Ik reageerde hier op dat ik dit niet juist vond. In India spreken ook veel mensen geen Engels maar stappen toch vaak op een buitenlander af om hem/haar te groeten of gewoon omdat ze nieuwsgierig zijn. Hier staan de Chinezen met open mond (echt hoor) naar je te staren en reageren nergens op. Ik heb al eens geprobeerd te zwaaien, hallo te zeggen (Nie Hou), een gekke bek te trekken of gewoon wat in het Nederlands uit te kramen, maar ze blijven met stomheid geslagen met open mond staan. Vertelde TT dat ik dat niet leuk vind, ik wil graag met mensen praten, gedachten uitwisselen, ervaringen ruilen, daar leren we toch allemaal van? Ze beloofde beterschap op dat punt.

Mooi weg, dat wel, maar het schoot niet op.
Volgens TT zullen Chinezen nooit over bepaalde dingen praten. Zaken zoals overheid, politie, of problemen onderling zullen niet ter tafel komen. Men volgt klakkeloos de wet. Men zal ook bij een superslechte weg gewoon tol betalen. Men zal nooit weigeren of boos worden. Haar vorige reis was met een Duits stel, van Laos naar Mongolië. Dat Duitse stel prate alleen maar Duits onderling, gaf haar vrijwel geen eten maar ze heeft nooit hier wat over gezegd tegen die lui. Ze zat rammelend van de honger in de auto, vaak ook moest ze erg nodig naar de toilet, maar ze heeft nooit haar bek opengetrokken.

Ik stelde TT de stelling voor dat het grote verschil tussen een Aziaat en een westerling de vraag ‘Waarom’ is. Een westerling vraagt altijd waarom. Wij willen het weten. Een Aziaat stelt nooit de vraag waarom. Als ergens verboden toegang is, bijvoorbeeld een gebouw of een weg, zal de Chinees nooit waarom vragen, maar het gewoon accepteren. Een westerling zal het pas accepteren als ie weet waarom. Bijvoorbeeld een militaire installatie, of een mijnen veld, wij willen weten waarom we ergens niet in mogen. TT kon er wel inkomen dat dit een groot verschil is, maar ze zegt dat dit misschien komt omdat wij veel keuze mogelijkheden hebben. Wij mogen, zelfs moeten, onze overheid om een waarom vragen. Hier in China is er geen keuze en moet men accepteren. Daarbij, en ik denk dat dat veel dichter bij de waarheid ligt, zijn de meeste mensen in dit land arm en zijn de mensen alleen maar geïnteresseerd om genoeg geld te verdienen om te kunnen eten. Al het andere is niet boeiend. Ook de overheid niet. Zo gauw een land rijk is, en men genoeg geld heeft om zich geen zorgen meer te maken over de dagelijkse levensbehoefte, dan gaat men in een bredere kijk naar de wereld kijken, en ook waarom vragen.

Goed dat was even wat filosofische onzin van mij, nu weer naar de orde van de dag De volgende dag bleef de weg zeer beroerd. Je wordt er op een gegeven moment depri van want het schiet maar niet op. Je kan er grapjes over maken, maar als je uren lang , hotsend en botsend met een snelheid van 20 a 25 km p/u voort kakt, wordt je daar niet vrolijker van. Geloof me. Zeker niet als Ting Ting dan beweert dat na Wudu de weg beter zou worden. Daar verheug je je dan de hele dag op en als je Wudu voorbij bent en de weg dan gewoon nog slechter wordt zakt het humeur onder het 0 punt.

Je kan er moe van worden.
Om 7 uur in de avond er de brui aan gegeven en bij een mini hotelletje annex winkel, annex kroeg, annex parkeerplaats (iets verderop) . Het was niet eens een dorp maar een kruispunt met 2 winkeltjes en 3 huizen. Eten koken moest Ting-Ting zelf doen, dus werd het noodlesoep met een halve blik Pakistaanse prutje van mij, en wat tomaten en eieren. Ach, als je honger hebt smaakt alles. We zaten met wat lokalen in het enige winkeltje wat ook een keuken had, en met het gesprek van gisteren in mijn achterhoofd hoopte ik wat te kunnen praten met deze wel aardige uitziende mensen. Ting Ting voerde echter het hoogste woord in het Chinees, had geen oog voor me, ze was duidelijk blij weer onder Chinezen te zijn. Na 30 minuten geprobeerd te hebben het gesprek te volgen en in de hoop dat ik er ook bij betrokken werd, gaf ik het op en verhuisde naar buiten. Heeft die TT dan helemaal niks gesnapt van wat ik de vorige dag met haar besprak? Is ze zo dom, of maakt het haar geen zak uit?.
Dat zoeken van een plek viel nog niet mee want TT wilde persé een hotel. Ze wil niet in de auto slapen. Kijk, dan kan je op elke parkeerplek je auto zetten, maar ik denk dat ze bang is of zo. Misschien vind ze me wel stinken of is ze bang dat ik enge dingen met haar ga doen in het donker whaoaoaoao. Daarbij wil ze graag weer chinees spreken, want na een dag half slapen en wat woordjes engels met mij brabbelen heeft ze daar erge behoefte aan.

Even tussendoor voor de weet. Vrijwel alle chinezen hebben zwarte auto’s ( op taxi’s en bussen na). Andere kleuren is voor vrouwen (en die hebben over het algemeen geen auto). Dan hebben 75% van die auto’s geblindeerde ramen, dus het is hier net alsof je tussen de maffia bazen in rijd. Beetje luguber af en toe. In de grote stad zie je wat meer variatie, daar kan zilver of donker groen/blauw nog wel.

Die Taxi viel al bijna om toen ik hem aanraakte.
Overigens zijn alle bergen hier in dit deel van China van zand. Het is dus erg moeilijk om houvast te krijgen voor wegen en gebouwen. Je ziet dan ook erg veel muren langs de kant van de weg om het zand vast te houden. Ook zie je hele bergen waar ze een soort horizontale richels in gemaakt hebben om daar dan wat gras of iets anders in te planten om de boel bij elkaar te houden. Is een heel apart gezicht, en, lijkt me, een monniken werk.

Ik vind de Chinees redelijk meedogenloos. Alsof ze geen gevoel hebben, en dat lijkt me, voor de wereld heel gevaarlijk (hoor mij). Als je naar een hotel gaat en je komt bijvoorbeeld 10 cent te kort. Jammer dan, pech. Oprotten. Geld is geld, ga maar op de straat slapen. Echt hoor, ik heb het meegemaakt. Maar dat gaat zo ook in andere delen van het leven. Op enig mededogen hoef je niet te rekenen. Pech langs de weg? Geen hond zal er stoppen. Honger en geen geld, niemand zal je wat te eten geven. Je ziet dan ook niet zo erg veel bedelaars, volgens mij krijgen ze nooit wat. (uitzondering was Kashi, maar dat is moslim gebied en die hebben nog enig mededogen).
Ook het behandelen van bijvoorbeeld dieren is soms gruwelijk. Men heeft hier veelal een hond, en die zit steevast aan een (te korte) ketting en komt daar nooit vanaf. Regen, wind of sneeuw, die hond ligt zonder beschutting buiten. Vaak zonder water en in zijn eigen behoeftes, en dat zijn hele leven.

Hond aan een oude verroeste truck gebonden.
De Chinees trekt zich ook geen zak aan van wat een ander denkt of wat een ander land vind. Enfin, dat hebben we gezien met Tibet, met de al jaren durende vele protesten t.o.v. mensen rechten en zo. Erg veel resultaat heeft dat niet.
Moeten wij ons zorgen maken over de chinees en de toekomst…..? Denk het wel. Maar daarover kom ik nog well eens terug als ik het land uit ben. Haha, anders moet ik straks bij de grens dat stuk uit mijn website knippen.

Grote winkels zijn hier pas om 10 uur of half elf open. Erg laat. Ze blijven dan meestal wel tot 9 of 10 uur in de avond open. Maar vroeg winkelen hoef je hier niet te doen.

Een taxi heeft een standaard tarief van, afhankelijk van de stad, tussen de 3 en 7 yuan. Hiervoor kan je een groot deel van het centrum door, ga je verder dan begint de meter te tikken. Maar erg hard loopt het niet op. Voor 10 yuan kan je zo 10 of 15 km verderop zijn. Geen geld. Taxi’s worden dan ook erg veel gebruikt, en je ziet ze heel veel , in elke stad sorp of gehucht. Meestal als auto’s, maar als het een dorp of gehucht is ook vaak (fiets of auto) riksha’s, brommers met laadkleppen.

Die rode gordijntjes hadden wel wat.
Had gehoopt dat het laatste stuk beter zou gaan, maar het ging alleen maar berg afwaarts, Met de kwaliteit dan hé. Op een gegeven moment 20 kilometer modder weg gehad. Om alle ellende te verergeren begon het te regen én kwam ik in de dikke mist terecht.

Nee die foto is niet onscherp, gewoon mist.
Duister viel in en gecombineerd met de modder prut op de weg, de diepe kuilen die gevuld zijn met water, (zodat je nooit weet hoe diep het gat is en je dus altijd langzaam moet gaan), het vele puin op de weg van land-slides, neergekomen grote blokken rots en het regelmatig achteruit moeten, omdat de vele land-slides hele stukken weg een baans had gemaakt en grote vrachtwagens voorrang opeiste, maakte het super gevaarlijk. Begin dit toch wel de ergste weg ooit te vinden.. Niet alleen omdat het zo lang duurde maar de combinatie van factoren maken het de weg der hel. Op stip, op nummer 1. Omdat de uitzichten en de omgeving wel erg mooi waren is het dus de Hemelse weg van de hel.

Mooie vergezichten.
In het donker geparkeerd achter een Hotel. Daar bleek een blaffende hond aan een ketting te zitten. Het het aangekeken maar om 11 uur mijn auto op de weg gezet. Daar bleek het ook niet pluis, want er kwam vrachtverkeer rakelings lang. Na een half uur mijn auto aar weer terug gezet en met oordoppen in toch nog redelijk geslapen.

De laatste dag alles gehad. Regen, modder, mist, zonneschijn, klote weg, modderweg, mooie weg, omleiding, donker. De eerste 5:30 gemiddeld 10 km per uur gereden, dat zegt genoeg denk ik. Kan je bijna net zo snel lopen. Om nog maar niet te spreken van de slijtage/en/of evt schade aan de auto door de weg. Heb hele stukken in de 4-wheel drive moeten rijden, en ook flinke stukken in de lage gearing. Diverse malen zaten er Chinese auto’s vast in de modder. Ik zou ze er zonder problemen uit hebben kunnen trekken, maar heb ze lekker laten zitten. Paar maal gewoon er voorbij gereden als het kon, zwaaiend met mijn handje. Andere keren gewacht to ze hun auto zelf uit de modder kregen of ze hulp van een ander kregen. Ik denk, Chinezen zijn nog niet echt aardig tegen mij geweest, zak er maar in (letterlijk en figuurlijk).

Mooie brug.
In de avond eindelijk aangekomen in Chengdu om 8 uur in de avond en geparkeerd bij het Traffic Hotel.. Niet super ideaal dacht ik, maar later bleek het reuze mee te vallen Onderweg de boel met Ting Ting nog eens uitgepraat, en gezegd dat het mij zo niet beviel. Heel duidelijk gesteld wat ik van haar verwacht. Hopen dat het beter gaat.

Chengdu is erg gegroeid de laatste jaren en ik moest moeite doen om nog wat dingen te herkennen. Er zijn heel veel onder- en over – doorgangen gebouwd voor het verkeer, dat dan ook met grote getale hier stroomt. Achteraf bleek dat in Chengdu het wereldkampioenschap vrouwen voetbal net aan het beginnen was, vandaar dat alles drukker was dan normaal.

De mooie spiegel die ik in Lanzhou had gekocht waaide er op het stukje snelweg voor Chengdu bijna vanaf. Ik moest stoppen en mijn oude spiegel er weer op monteren en bij inspectie bleek de nieuwe Chinese spiegel zo ver uitgescheurd te zijn dat het een wonder was dat ie er niet van af was gevallen. Lang leve de Chinese kwaliteit.

Ting Ting ging op bezoek bij haar ouders, haar vader was ziek en moest misschien naar het ziekenhuis, dus liet mij alleen. Had daar geen problemen mee, de eerste dag heerlijk in Chengdu rondgelopen. Mensen kinderen, wat een shop-til-you-drop cultuur is het hier geworden. Rijen van warenhuizen met verdiepingen vol kleding, juwelen, kleding en luggies. Marktjes, straatwinkeltjes, het is allemaal moeilijk te bevatten. Heel erg opvallend waren de dure winkels met merknamen uit het westen. Lacoste, Adidas, alle bekende reukwatertjes en make up merken (ken al die merken niet zo uit mijn hoofd) alles is te krijgen. En alles in steriel en modern ingerichte winkels waar de prijzen zelfs voor mijn doen hoog zijn, laat staan voor de Chinees. En toch lopen er duizenden mensen in die winkels en lijkt het alsof het gratis is. (In groot Chengdu leven bijna 10 miljoen mensen). Een bezoek gebracht aan de Carefour, de welbekende gigantische Franse supermarkt waarvan er in Chengdu 4 schijnen te zijn. 2 verdiepingen vol met consumenten goederen, het begon me gewoon te duizelen. De dag maar afgesloten met een bezoek aan McDonalds, moet zeggen, best lekker.

Volgende dag hele dag aan de auto gewerkt. Claxon opnieuw aangelegd, spiegel probleem verholpen (hoop ik) en wat klein werk gedaan. In de avond was ik uitgenodigd door Tang Jun, de eigenaar van het reisbureau waar ik mijn doorreis had geregeld. We zouden gaan eten en hij wilde me daarna op een echt chinees biertje trakteren. Prompt om 7 uur kwam ie aan. Ik had me netjes aangekleed. Hij had een vriendin meegenomen, echt chinees meisje ala Ting Ting. De avond begon met echt chinees eten. Het eerste gerecht was eenden tongen. Echt hoor. Heb er een gegeten, maar niet mijn kostje. Daarna volgde een hele gans. Moet zeggen dat die wel lekker was. Verder wat kleine schaaltjes met vage dingen, wel wat geprobeerd maar die waren erg heet. Tang Jun hield van heet eten, dat gaf ie toe. Als laatste wat groeten en wat kip, smaakte prima. Het eten werd vergezeld door een biertje (nou ja, het zijn ook in China 0.6 liter flessen), en die had ik nog niet op of de tweede stond er al. Ok, kon het wel hebben maar het ging wel snel.

Drogens mais langs de weg.
Na het eten naar een Chinese kroeg gegaan. We gingen buiten aan een tafeltje zitten en Tang Jun bestelde wat. Prompt kwam de juf met 12 flessen bier aan, zette die op tafel en maakte ze alle 12 open. Ik schrok, en vroeg wat de bedoeling is. Ja legde Tang Jun uit, in China is het zo dat als er een goede vriend op bezoek komt, je er voor moet zorgen dat ie dronken wordt. Dat is ook zo als je ment vrienden op stap gaat, iedereen wordt dronken. Ook zo als je met bedrijfs uitje gaat of met de familie gaat eten. Ik waarschuwde hem dat ik niet zo’n grote drinker was, maar hij liet alleen maar zo’n gemene Chinese grijns zien.
De barjuffrouw zette 3 mini borrel glaasjes op tafel, en daar moesten we uit drinken. Ik denk nog, oooooh, dat valt mee. Haha, dom natuurlijk. Tang Jun schenkt in, proost met mij. Het glaasje moest in een keer leeg.. Het is erg ongemanierd om het niet in een keer leeg te drinken. Maar mijn glaasje was nog niet leeg of hij schonk al weer in, prooste op wat anders en hoppa. Dat ging 5-6 keer zo door en ik zeg… rustig aan joh. Had die woorden nog niet uitgesproken of er komen 4 half bezopen Chinezen aanlopen. Dit zijn mijn vrienden zegt Tang Jun. Die vrienden gingen aan het tafeltje naast ons zitten en bestelde ook zo’n partij bier. Het schijnt dat als je een fles besteld, het duurder is dan als je er 12 besteld, vandaar dus. Die vrienden hadden aan het diner blijkbaar al aan de rijstwijn gezeten en stonden niet helemaal meer stevig op de benen. En toen kwam de truuk. Een van die vrienden stond op, waggelde naar mij toe, ging naast me zitten, pakte een klein glaasje (en het mijne) en begon te proosten. Op de vrienden van Tang Jun, daarna op Holland (hij verkocht Philips produkten) , daarna op alles wat ie kon verzinnen. Dan moet je mee doen en elke keer je glaasje legen. Op een gegeven moment begon ik hem te voelen dus ik zeg… jongens, even pauze. De man staat op, loopt terug naar zijn eigen tafeltje, de vriendin van Tang Jun verexcuseerde zich, ze had morgen belangrijke dingen te doen, en 3 minuten later zat een andere vriend van Tang Jun naats me, het hele ritueel herhaalde zich. Enfin, je snapt het, het werd redelijk vadsig. Die Chinese vrienden hadden hem al aardig hangen en ik begon ook niet helemaal meer helder te zijn dus probeerde om de vaart er wat uit te halen. De avond is afgelopen als een van die Chinezen in slaap valt met zijn hoofd op tafel, de 24 flessen bier op zijn, Tang Jun, die nog terug moest rijden, ook niet helemaal helder meer uit zijn ogen keek en ik beloofd had dat ik morgen weer zou komen en we dan alles met whisky zouden doen ipv bier. *slik*.

Volgende dag regende het, ik voelde me ook niet zo 100% dus dat kwam goed uit. Wat aan lopen klungelen. Tan Jun had gisteren verteld dat de weg naar het zuiden was afgesloten. Dit omdat ze een snelweg aan het bouwen zijn. De opties waren beperkt maar alle 3 de andere routes betekende stukken erg slechte weg, dat belooft wat. TT kwam weer opdagen en we besloten morgen te vertrekken richting Lijiang, Dali en Kumming. Bijenman Als je in India slechte weg heb, zie je ten minste nog wel veel vrolijke gezichten. En als je een vrachtwagen tegen komt, wordt er luid getuterd en gezwaaid. Daar kan je dan vaak je humeur nog een beetje aan ophalen Maar hier in China alleen maar lange bekken, of open starende bekken. Geen hond die er zwaait, geen hond die zegt van stop eens, kom eens een bakkie doen. Alleen maar starende spleetogen.

Is het het geld waard om door China heen te rijden. Het kost erg veel geld en veel moeite. Dat zeker. Ik weet niet of ik hier een goed antwoord op kan geven. Zeker is er veel te zien en beleven in China. Het is een erg groot land, dus erg afwisselend. Omdat het zo snel in ontwikkeling is zal er steeds meer van de authentieke cultuur van de Chinees verdwijnen, dat alleen zou het al de moeite waard moeten zijn. Toch zou ik denk ik, als ik het weer moest doen, mijn auto op de boot zetten. Dat kan ik NU natuurlijk makkelijk zeggen , nu ik het hele land heb door gesjeesd zowat. Ik denk dus dat het een afweging is die ieder, die hetzelfde plan heeft, voor zich moet maken. Het is geen makkie maar het is wel een ervaring die je natuurlijk de rest van je leven bij je draagt.