20070900 – September 2007, Kumming (China) naar Laos

Eind september 2007, Van Kumming naar Laos
Geplaatst op Friday 28 September @ 08:14:09 GMT+1 door casper

Reis om de wereld vanaf 2006 In Kunming gigantisch de weg kwijt geraakt. Na een paar dagen betrtekkelijke rust door naar de grens van Laos, door de thee plantages van zuid China, en met een plotselinge opduikend tropisch gebied. Het is gedaan met de relatieve koelte ben ik bang….

Overigens bereikbaar op een nieuw telefoon nummer +856-206872744 voor sms en bellen (denk wel aan + 5 uur tijdverschil). Chinese nummer doet het hier niet, mijn nederlandse ook niet, maar goed ook, zo veel gebeld wordt er niet. Uit het zicht, uit het hart voor sommige.

Mijn eerste dag in Kumming was wat moeilijk. Het was de schuld van Ting Ting. Haha, ik kan nu lekker TT van alles de schuld geven. Maar serieus, dit keer echt. De avond er voor waren we, met, naar later bleek een oud kaartje, in de hand door Kumming gelopen. Toen we bij een grote walmarkt en een KFC uitkwamen zegt ze kijk, we zijn nu hier op de kaart. En inderdaad, centraal in Kumming ligt een Walmarkt en een KFC. Dus dat was een mooie landmark voor me om de volgende dag een aantal bezienswaardigheden per fiets te gaan doen. Ben die dag gigantisch verdwaald. Zeker in de ochtend ben ik overal Kumming geweest op mijn fietsje, maar niet waar ik wilde zijn. Later bleek dus dat de wallmarkt en KFC waar we die avond geweest waren, een ander (nieuw) filiaal van beide winkels waren. Ja toeval, maar ze stonden niet op het kaartje en als je dan denk dat je ergens bent, terwijl je heel ergens anders bent, gaat natuurlijk alles fout. Ondanks dat op een gegeven moment wel de dierentuin gevonden. Dat is altijd wel leuk in China. Niet vanwege de dieren, want die zitten zielig in betonnen hokken een beetje voor zich uit te staren of lopen voor het gaas te bedelen om eten. Nee, om Chinezen te kijken. Want de dierentuin is een soort ontmoetingsplaats waar oudjes hun Tai-Chi oefenen, vrienden een potje Majongen of kaarten, Oma’s en Opa’s met hun kleinkinderen naar de betonnen hokken staren, tante’s met hun breiwerkje en grote hoeden op de das voor hun neefjes breien en iedereen een beetje gemoedelijk rond hangt of zit. Dat is de 10 yuan entree wel waard. Moet zeggen dat ze wel wat mooie beesten hadden ook, twee joekels van tijgers (een had er vorige maand een klein jongetje opgegeten. Ach, zo’n tijger wil natuurlijk oook wel eens Chinees), beren, struisvogels (die zijn groter dan ik) en de rest van het standaard assortiment.

Die hoed past ons allemaal.
Na de dierentuin was de Yuantong Si tempel, een boeddhistische tempel en een van de oudste in China met in het midden een vijver met honderden schilpadden en vissen. Erg ‘peacefull’ en wel mooi, maar ja, is niet mijn eerste tempel natuurlijk. Kocht nog wel paar pakken met nep geld. dat offert men hier, en is wel geinig. Op een biljet staat dat het geld is gemaakt door de bank van de hel. Vaag.
Na richting Cuihu Gongyuan park gefietst op zoek naar het French Cafe, wilde daar wel een stokbroodje eten. Het park was mooi, een meer met allerlei eilandjes en paadjes er door, maar het Franse Cafe was helaas onvindbaar. Heb nog geroken of ik misschien een sterke knoflook geur rook, kon ik daar op af gaan, maar helaas vreten de Chinezen meer knoflook dan de Fransen, dat had dus geen nut.
Het was wel prettig fietsen zo in Kumming. Weer was goed, niet te veel wind, hier en daar een heuveltje maar geen probleem voor een oer Hollandse doordouwer. Wat ze hier in China goed opgelost hebben zijn kruispunten. Op veel kruispunten kan je niet linksaf slaan. Dat doe je door rechtdoor te rijden. Een paar honderd meter verder hebben ze dan een omkeer baan gemaakt waar je om kan keren om dan dus gewoon rechtsaf te slaan. Scheelt een heleboel tijd op een druk kruispunt en werkt volgens mij erg goed.
Rest van de dag besteed aan het ontdekken hoe fout die kaart die ik had wel was. Veel plaatsen gezien die ik normaal niet gezien zou hebben (een McDonalds) maar de plekken die ik op het oog had niet allemaal gevonden. Een poging gedaan om een mobieltje te kopen, die zijn hier echt spot goedkoop en er zijn wel 1000 winkels die het verkopen. Hele 4 verdiepingen tellende warenhuizen met alleen maar mobieltjes. Als je dan denkt dat je daar kan slagen, haha, het lijkt India wel. Voorbeeld, ga winkel 1 binnen, er liggen wel 500 verschillende mobielen, gegroepeerd per merk. Loop dus wat rond op zoek naar iets leuks, er komt een juf 1 meter achter me aan lopen, als maar Welkom zeggend in het Chinees . Ik weet hoe het klinkt, heb het Ting Ting gevraagd, het klinkt net alsof ze ‘good morning’ zegt. Op mijn vraag, in het Engels of ze mobielen met touchscreen’s hebben begint ze te giechelen en loopt hard weg. Ik geef het op en ga iets later een ander, vergelijkbare winkel binnen. Achter een van de balies een verkoper, ik wijs een mobiel aan achter het glas en vraag en gebaar of ik die mag zien. De verkoper probeert de la open te maken. Die zit op slot. Hij weet niet wat ie moet doen. Na wat appelig kijken wenkt hij me, ik volg hem, en hij drukt me een Nokia in de hand, iets wat absoluut niet lijkt op wat ik wilde zien. Ik loop dus terug, wijs nogmaals op het model wat ik wil zien. Hij lacht en blijft gewoon staan, doet niks meer. Niemand spreek een woord Engels of wil zich er aan wagen, dus geef na 5 winkels de moed op. Bij de Walmarkt maar een opklaptafeltje gekocht, ter vervanging van de opklaptafel die ik op schiphol heb moeten achterlaten en in de avond met TT gegeten. Na het eten toch nog een poging gedaan een mobiel te kopen, en zowaar, voor 95 euro een mobiel met touch-screen, pennetje, camera, twee accu’s, een externe lader, en van alles drop en dran gekocht. Van het merk Skyworth. Leuk ding, ben er erg blij mee. Skyworth is een Chinees merk, en niemand wil dat hebben hier. Men wil alleen Nokia en Sony-Ericson want alle Chinezen merken zijn slechte kwaliteit zegt men. Goed staaltje marketing van die westerse bedrijven.

Poepen? nee joh, ik kijk hoe snel het gras groeit.
Volgende dag de hele dag aan mijn auto besteed. Behalve wassen (wat was ie zwart), de hoes over het reserve wiel getrokken, diverse piepjes en kraakjes onderzocht en waar mogenlijk gefixed, binnenkant wat schoon gemaakt. Om drie uur in de middag had ik het wel gezien. Visa opgehaald, was opgehaald, fiets weer terug gezet op de drager en verder gerelaxt.
De 22ste weer gaan rijden, richting zuiden, richting grens met Laos. Ik had er drie dagen voor gepland. Het schijnt sneller te kunnen, maar kan maar beter te vroeg zijn. Als ik een dag te laat ben, zijn de problemen niet te overzien. Daarbij waren er volgens TT een aantal grens procedures veranderd, maar niemand wist wat. Spannend. Het is nog steeds regen seizoen, ondanks dat het vandaag heerlijk weer was. Maar als het regent kan er van alles mis gaan. De weg kan zo maar een dag geblokkeerd zijn en dan sta je.
Bij het verlaten van Kunming was TT weer eens eigenwijs. Ik zeg nog, nee we moeten rechtdoor, richting vliegveld maar ze bleef beweren dat het niet zo was. Dat koste dus anderhalf uur. Trut. Fouten maken we allemaal, zelfs ik, maar dit is niet de eerste eer dat ze dit stuk rijd. En vragen maar ho maar, gewoon zeggen dat ik door moet blijven rijden terwijl ze weet dat het fout gaat.
Kwamen inderdaad ook vandaag, ondanks een pracht van een snelweg, diverse mega-land-slides tegen. Een stuk was er zelfs maar verkeer van een kant mogelijk. Gelukkig hadden ze het verkeer de andere kant op omgeleid en konden wij de snelweg blijven bevaren. Wat wel erg opvallend was op deze snelweg was dat ze een heel raar woordenboek hanteerde. Men had de Chinese tekst op borden waarschijnlijk via een woordenboek vertaald naar het Engels, maar daar denk ik een woordenboek uit 1710 voor gebruikt want ik kon er echt niets uit opmaken. Op een geven moment een bord met de Chinese tekst “Pas op, lang daling van de weg, matig uw snelheid’. Het is jammer dat ik er geen foto van heb gemaakt, maar er stond iets van ‘warningpleaseverylongcarefuldrivespeedslow’. Ik lag echt in een deuk, en vergat daarom te stoppen voor de foto.
Na 400 km hield die snelweg op en veranderde de prachtweg in een lokaal hobbelpad, maar ter plekke besloten om maar gelijk te overnachten, kan ik morgen hobbelen. Ik denk vandaan wel zes keer van 700 naar de 1700 meter geweest, en natuurlijk weer terug. Dit ondanks de zeer vele tunnels in deze mooie weg.

Thee plantages zo ver het oog kan zien, en verder.
Volgende dag viel dat hobbelen wel mee. Eigenlijk zelfs wel een erg mooie weg. Hij was wat smal, en dat maakte het erg zwaar rijden. Maar toen er een stuk snelweg tussen zat net na Simao was het puur genieten. Begin met een uur lang door de thee plantages te rijden, Hier komt veel van de Chinese thee vandaan. Het laatste stuk van de snelweg zakte de weg naar een hoogte van 500 meter. De temperatuur sprong omhoog, de lucht vochtigheid ook en gelijk was het tropisch. Bananen, ananas, de hele santenkraam groeide er alsof het onkruid was. Kilometers ananas, dit na net dus kilometers thee gehad te hebben. Daarna kilometers banaan. Alles was ook groen en zowel de huizen stijl als de gezichten van de mensen veranderde een beetje. Huizen kregen Thaise invloeden met veel van die kleine dakjes en puntjes. De Chinese gezichten begonnen wat Thaise en Laos’e trekjes te krijgen. Dit was volgens TT absoluut niet zo, hier wonen Chinezen, niks anders. Pff, moe werd ik er van af en toe. De weg was eigenlijk net breed genoeg voor twee auto’s om elkaar te passeren maar als er een vrachtwagen of grote bus aan kwam was het passen en meten. Helaas was er zowel links als rechts een diepe goot dus kon je niet uitwijken. Sommige van die vrachtwagens en zeker bussen reden met debiele snelheden en het was dan soms ook echt kantje boord. Tot op 50 km van de grens gehaald, daarna in het plaatse Mengla een parkeer plek (en slaapplek voor TT) gezocht. Het eten bestond dit keer uit wat biefstuk met uien en een hele vage groente, die tot mijn verbazing in soep werd geserveerd. Maar hij was erg lekker. Bij navraag bleek het wortel bladeren te zijn. Ze hadden een wat noot-achtige smaak.

TT was zich al helemaal aan het verheugen dat ze morgen weer terug mocht naar huis. Heb ik toch maareven de kop ingedrukt, hardhandig. Heb tot de 28ste betaald, en ik zal dan ook tot dan blijven. Het is geen kattenpis wat het kost, dus je bekijkt het maar. Ga maar een paar dagen zitten duimen draaien of zo, dat doe je in de auto ook de hele dag. Ik schrijf het hard op, maar zeihet niet zo hard hoor. Heb haar nog eens verteld dat ze volgens mij een verkeerd beroep gekozen had. Hoezo vraagt ze. Ik zeg, nou, morgen is het hier moon-festival. Je hebt al eens laten vallen dat dit een hele belangrijke feestdag is in China, maar heb je me al eens verteld wat het nu is, waarom het gevierd word, en hoe? Niks heb je me verteld, dus noem jezelf geen gids. Na 5 minuten stilte begon ze het een en ander uit te leggen, maar na wat doorzagen van mijn kant gaf ze toe dat ze het eigenlijk ook niet zo goed wist. Ta-Tsjing… Ting-Ting.
De 25 ste het laatste stukje naar de grens gereden, over smalle maar mooie en rustige weg dwars door de jungle. Het grensdorp was één straat, maar ze waren alles nieuw aan het bouwen, dit ivm de bijna affe snelweg deze kant op. Men wil dan de handel met Laos sterk gaan opvoeren.

In de middag begon TT met het papier werk. Ze liet weten dat er wederom dingen veranderd waren en ze nieuwe papieren moest regelen. Daarvoor moest ze terug naar Mengla. Ze vroeg of ik dat wilde rijden. Verzekerde haar dat ze beter met de bus kon. Ze liet ook vallen dat ze zich ernstig zorgen maakte over mijn scooter omdat die niet op mijn invoer papieren stond. Ze grapte dat ik die maar achter moest laten, maar kreeg het gevoel dat het minder grappig was dan ze deed voorkomen. Kaatste maar gelijk terug dat dat mooi haar probleem was en niet het mijne en dat ik het land niet zonder scooter zou verlaten. Misschien een beetje grootpraat, maar kan natuurlijk niet anders.
Bij het avond eten liet TT zich ineens ontvallen dat ze in dit restaurant hond serveerde. Tja, ik had al besteld, anders had ik dit wel eens willen eten. Nog nooit hond gegeten en je kan er pas over meepraten als je dat ooit geproefd hebt lijkt me. Misschien morgen.

Eindelijk rijk.
De volgende dag moest TT voor nieuwe papieren terug naar Mengla, dus was ik alleen. Kon ik vast wennen aan morgen. Had wel wat plannen om wat technische dingen te doen maar ondat het vrijwel de hele dag regende zijn die letterlijk in het water gevallen. Dus de dag vesteed aan wat lummelen, wat verhalen naar het Engels vertaald (ik loop erg achter met de Engelse versie van mijn site). Ook nog wat Kips gewisseld. Kip is de nationale munteenheid van Laos. Alhoewel, volgens mij hebben ze geen munten,, alleen briefies. Maar die mogen er dan ook wel wezen. Ik wisselde 50 euro en kreeg 625.000 kippen, een heel pak. Kon me dat idd nog herinneren van vorige keer. Het zal uitkijken worden met al die nullen, makkelijk om je te vergissen. Met de waarschijnlijk onvoordelige wisselkoers bij de grens is een euro 12.500 kip.

Volgende dag melde ik me om 9 uur bij de grens, toch wel een beetje met een beklemmend gevoel. Waarom weet ik niet, immers kunnen ze allemaal de pleuris krijgen die Chinezen. Als ze mijn scooter willen houden ga ik het land niet uit en dan zoeken ze het maar mooi uit. Ik ga geen krimp geven. Bij aankomst ging het gelijk fout. Ik reed een meter te ver door, over de stop streep. TT begon te gillen als een Chinees dat ik terug noest rijden, er kwamen al 4 uniformpjes op me af lopen druk gebarend, dus ik reed rustig mijn auto 2 meter terug. Doe normaal joh. Het is geen oost Duitsland hier. Toch? De douane moest eerst de auto inspecteren, dat duurde 10 seconde. Daarna werd er druk over mijn scooter gediscussieerd. Ting Ting had het hoogste woord, geen idee wat ze allemaal aan het zeggen was, vertalen of informatie geven was ze nooit goed in. Maar, het wonder geschiede, na nogmaals het vertonen van allerlei papieren mocht ik, met een exit stempel in mijn paspoort, het land uit. Gaf TT een hand en een bedankje (niet de vette tip waar ze vast op gehoopt had) en reed China uit.

Nog maar even wat dingen om te onthouden:
In China begraven ze de dooie op mooie plekken. De dooien moeten mooi uitzicht hebben of een mooie vijver in de buurt of zo. Zag begraafplaatsen op de mooiste stukjes van een stad soms, pfff ik zou die dooie mooi verhuizen.

Een bromfiets helm is om je hoofd te beschermen. Dat hebben ze in China niet altijd door. Vanwege de kosten besparing denk ik, of omdat ze het mooi vonden, zag ik mensen hier met een rieten helm op de bromfiets. Heel apart en zeer charmant (not) maar als er een ongeluk komt vraag ik me af hoeveel bescherming dat bied.

Kijk, dat mensen niet in de zon willen staan, ok, daar heb ik nog wel begrip voor. Dat ze daarom een papaplu op hebben, ok, nou ja, ben het langzamerhand wel gewend, maar dat ze dan de paraplu ook BINNEN IN DE BUS gewoon omhoog hebben, dat vind ik wel ver gaan. Meerdere malen persoonlijk gezien.

Kom binnenkort terug op China, dan zal ik vertellen wat ik er van vond. Maar ik denk dat jullie hem al aan voelen komen haha.