20070900 – September 2007, Chinese terugblik

Eind september 2007, Wat ik van China vond
Geplaatst op Saturday 29 September @ 08:18:09 GMT+1 door casper

Reis om de wereld vanaf 2006 China, het mysterieuze land in het oosten. Zo hete het vroeger, en zo zou het nog steeds moeten heten vind ik. Ik ben er 40 dagen geweest. Doorkruist van west naar oost en heb er 7000 kilometer gereden. Ben in Moslim gedeeltes geweest, in boedistische gedeeltes en in de stukken waar religie weinig tot geen rol speelt. Ben ik grote plaatsen geweest en in kleine dorpjes waar ze weinig tot nooit een buitenlander zien. In de jungle van het zuiden, in de woestijn van het westen.

Dit is mijn derde bezoek aan China. Twee eerdere bezoeken met de rugzak afgelegd, 3 jaar geleden (of is het al 4?). Toen was ik niet erg blij met China, sterker nog ben zelfs een keer ‘gevlucht’. Hoe is dat nu, wat vind ik nu van China? Vind ik het, ‘ het geld en de moeite waard’ om er door heen te reizen? Hier mijn persoonlijke mening. Let op, persoonlijk dus!.

My route door China.
Om maar gelijk met de Chinese deur in huis te vallen, China is nog steeds een moeilijk en soms zelfs onprettig land om in te reizen met de auto. Dit vanwege de mensen, maar daar kom ik zo op terug. Er is veel te zien in China, dat maakt het reizen in dit land nog enigszins boeiend.
Op veel plaatsen heb ik een gevoel van onbehagen, het gevoel niet welkom te zijn en dat maakt voor mij het reizen in China niet bijzonder prettig.

Waarom vind ik China niet prettig?

In de eerste plaats denk ik omdat de gemiddelde Chinees niet van buitenlanders houd. Ting Ting blijft volhouden dat dit niet zo is. Ze beweert dat Chinezen niet met buitenlanders spreken omdat ze zich schamen voor het niet spreken van Engels of omdat ze verlegen zijn. Ik geloof die uitvluchten niet meer. Ik zie beide eigenschappen nergens in deze maatschappij. Sterker nog, de Chinees is brutaal, luidruchtig en asociaal en absoluut niet verlegen. En de taal niet spreken, dat doe ik in veel landen niet maar kan daarom altijd met handen en voeten communiceren. In China is dat bijna niet te doen.
Als je alleen reist zoals ik, is het super belangrijk dat je (goed) contact met de bevolking hebt. Daar reis ik voor een groot deel voor. En dat kan je wel vergeten in China. Af en toe eens wat oppervlakkig contact, men wil bijvoorbeeld mijn auto zien of zo. Maar geen vragen van waar ben je geweest, waar ga je naar toe etc, alleen kijken en dan weer wegwezen. Dieper contact heb ik niet gehad in China. Sterker nog, de Chinees in het algemeen schuwt volgens mij het contact met de buitenlander. Misschien komt dat om dat ‘de buitenlander’ in het algemeen een negatief imago heeft. Iets uit het verleden wellicht, ik weet het niet

In de tweede plaats vanwege het gebrek aan Engels, Engelse kennis en Engelse text. Het is niet erg als men in een land geen Engels spreekt of kent (wel makkelijk). In India of Pakistan is dat veelal ook niet. Maar met wat moeite en gebaren kom je er dan toch wel uit. Die moeite en of gebaren, daar neemt men hier (meestal) niet de moeite voor. Sterker nog, men draait zich om of loopt liever weg. Heb het meegemaakt in restaurants of winkels. Als ik mijn vertaal gidsje niet bij me had, en ik wil wat eten, dan doet men heel erg moeilijk en heeft liever dat je weg gaat. Omdat vrijwel niemand engels spreekt of wilt spreken is het dan dus erg moeilijk.
Was gisteren nog in een winkel met auto onderdelen. Ik wilde een nieuwe antenne voor mijn auto, dus wees naar de antenne die ik hebben wilde. Stonden netjes achter glas, lijkt me kat in bakkie. De verkoper keek me aan zo van… wat wil je nu. Let wel op, deze winkel verkocht alleen auto radio’s, speakers en antennes. Tot 4 keer gebaren dat ik een (die dus) antenne wil kopen, wijzen, gebaren, men blijft je dom aanstaren. Ja, dan is weglopen het laatste was je maar doet, maar het blijft onprettig.

In de derde plaats draait deze maatschappij om geld. Geld is de drijfveer voor vrijwel alles. Nu is dat in het westen ook wel zo, toch ligt het hier veel meer aan de oppervlakte dan in het westen. Geen geld, jammer, dan heb je niks. Geen geld… kom je het land niet in met je auto. Neem het voorbeeld van dat ik ging lunchen en mijn auto parkeerde op het gigantische grote LEGE parkeerterrein van een ander bedrijf er naast. Toen bleek dat ik daar geen business ging doen maar naar het restaurant er naast ging, kreeg ik de volle laag. Moest onmiddellijk mijn auto weghalen of heel veel geld parkeergeld betalen anders dreigde er oorlog.
De Chinese overheid vind de westerse automobilist een cash-koe. Gewoon dik dokken, anders kom je er niet in.

Ten vierde het grote cultuur verschil. Ja, denk je nu, maar daar ga je toch voor naar China toe, om dat verschil te zien? Dat is waar, maar de verschillen zijn soms zo abnormaal groot dat ze niet meer begrijpbaar zijn, dat wij er met onze westerse mentaliteit geen begrip voor kunnen vinden (en de Chinees geen begrip voor de onze). Daarbij is cultuur verschil interessant als je ook goed uitgelegd krijgt waarom iets zo of zus gedaan word, waarom men zo denkt of hoe het zo gekomen is. Maar daar krijg ik dus nooit een goed beeld van, niemand, ook niet TT legt mij nou eens uit waarom de Chinees nou iets doet of nalaat. Zo is het nou eenmaal, krijg ik dan vaak als antwoord.
Het verschil in cultuur is soms te groot en veroorzaakt nogal eens onbegrip (bij mij in ieder geval) en irritatie. Lijkt me niet de bedoeling als je prettig door een land wil reizen.

Ten vijfde vind ik China niet leven. Ik weet niet, kan er niet goed een vinger opleggen, kan het dus ook niet goed uitleggen. De maatschappij is zo anders dat ik het moeilijk vind om het te beschrijven. Neem bijvoorbeeld kinderen. In alle landen waar ik geweest ben zie je kinderen overal in de maatschappij. Niet dat ik wat met kinderen heb (maar er ook niet tegen) maar kinderen zijn vaak een goede ingang naar de rest van de familie. Kinderen zijn vaak spontaan en onbevooroordeeld, spelen buiten en maken plezier (en lawaai). In veel landen kan je, door bijvoorbeeld een klein cadeautje aan een kind te geven, de harten van de ouders stelen en zo contact leggen. In China zie je geen kinderen boven de 5-6 jaar op straat. Boven deze leeftijd gaan ze namelijk naar school, en als ik TT moet geloven is dat niet mals. School begint tussen de 7 en 8 uur in de ochtend en duurt, afhankelijk van de klas en school, tot 8 of 9 uur in de avond. Dit minimaal 6 dagen per week. Die kids worden dus goed bezig gehouden. De vrije dag moet men huiswerk maken en wat er dan nog over is aan tijd met de familie besteed en aan sport. Vergeet niet, de kids zijn voor de Chinees de oogappels, hun trots. Zeker te meer omdat het vrijwel allemaal 1 kind gezinnen zijn. Dit maakt het opbrengen van kinderen heel erg streberig. Het gebrek aan kinderen in het straatbeeld geeft het wel iets van een steriel karakter.

In de zesde plaats, maar dat geld puur voor mensen die met de auto rijden, is het meenemen van een gids geen pretje. Had al eens zeer slechte ervaring met een verplichte ‘gids’ in Tibet, mijn ervaring deze keer is niet veel beter. Het is een verplichting iemand van Chinese nationaliteit mee te nemen, een verplichting die de overheid stelt. Heb het idee dat de overheid de toerist wel een leuke cash-koe vind. Nog steeds mag je niet in elk Hotel logeren, nog steeds moet je voor een aantal delen van het land (dure) permits aanschaffen. De gids, ach, je moet die flink betalen, maar geloof maar niet dat je er wat aan hebt. Je kan het natuurlijk treffen, maar uitzonderingen daar gelaten hoo rik van andere hetzelfde. Zet een zak zout in je auto en je hebt hetzelfde effect. Wellicht een goed advies voor de overheid in Peking, geef alle buitenlanders een 30 kilo zak met zout mee.

In de vijf en een halfde plaats (want het hoort een beetje bij het vorige) mag je niet overal met je auto parkeren omdat je buitenlander bent. Met andere woorden, ik MOET in een Hotel parking parkeren. En dat is nou net NIET waarom ik deze auto heb, die heb ik om overal te parkeren BEHALVE in een hotel.

In de zesde plaats worden veel van de leuke bestemmingen binnen China verknald door binnenlands toerisme. Ik weet het, als een plaats mooi, boeiend, interessant of leuk is, dan zullen er ook andere toeristen zijn. Daar valt niet aan te ontkomen. Maar in China is dat dan in zulke grote getallen dat je er als buitenlander een beetje door in de drang komt. Daarbij is dan vaak de hele infrastructuur opgezet voor de Chinees, en dat strookt niet altijd met wat wij westerlingen graag zien. Verder heffen ze soms toegangsprijzen waar ik als Europeaan ziek van word zo hoog (en onzinnig). Wellicht een methode om sommige af te schrikken.
Om een voorbeeld te noemen de rijen van toeristische winkels in Lijiang. Ting Ting vond ze allemaal leuk en wilde elke winkel binnen. Ik had zo van… nou, niet echt mijn producten die daar verkocht worden. Van de 1000 winkeltjes die er daar zijn, zijn er 200 die thee verkopen, 200 die gedroogd vlees en vruchten verkopen, 200 die kleding verkopen (vaak lokale klederdracht) en de rest verkoopt Chinese medicijnen, sieraden, bordjes met wijze Chinese spreuken (in het chinees natuurlijk he).De 5 winkels die er dan nog over zijn, nou, daar wil ik dan wel eens in gaan snuffelen maar ben meestal snel klaar.

Op de zevende plaats kleed de chinees zich slecht. Ok ok, ik hoor je al denken, is dat nou een reden om het land niet leuk te vinden. Ach, het is een bijkomstigheid. 50% van de Chinezen, draagt een trainingspak. Dit waarschijnlijk omdat dit het verplichte school uniform is (elke school zijn eigen kleuren, maar wel trainingspakken). Jong geleerd, oud gedaan nietwaar. Maar of ik het nou mooi en charmant vind…. Nee. Het geeft de mensen hier een beetje een lomperige uitstraling.

Is er dan helemaal geen reden om naar China te gaan. Behalve dan om Myanmar te omzeilen? (overigens een land dat een bijzondere strategische positie heeft en de hele ontwikkeling van Azië tegen gaat door er geen verkeer toe te laten). Jawel, natuurlijk, want China is natuurlijk een land waar veel te zien is, een land dat gigantisch groot is. De positieve en leuke kanten die ik van China zie:

Ten eerste is er veel te zien. Vanwege de grote van het land kan je woestijnen, bergen, laagvlaktes, jungles en fraaie meren bezoeken. Wel goed kiezen wat je gaat zien, je kan bedrogen uitkomen.

Ten tweede is het eten erg lekker en gevarieerd. Soms wat vettig, soms wat heet, maar altjd lekker.

Ten derde vanwege de andere cultuur. Dit staat ook in mijn negatieve lijstje, maar het is ook een positief iets. Immers is het zien van een andere cultuur altijd wel boeiend en je kan er een altijd van leren. Al is het maar om je zelf in bedwang te houden haha.

Ten vierde denk ik is het goed om te zien wat China is, wat de Chinezen zijn. We krijgen met ons allen in de toekomst veel met die Chinezen te maken, daar ben ik van overtuigd. Dat zal niet makkelijk zijn, wie weet komt er ooit zelfs oorlog van. Dan is het nuttig om zelfs maar een beetje te weten hoe die Chinees in elkaar steekt.

Nu een antwoord op de hamvraag. Zou k de volgende keer weer door China rijden als ik de keuze zou hebben en alles hetzelfde zou zijn als nu. Het antwoord is helaas NEE. Ik vind het te veel geld voor wat het bied. Ik zou er voor kiezen om mijn auto te verschepen en met de rugzak het een en ander te gaan zien, maar ik zou niet meer door China heen gaan rijden. Als men de verplichte ‘gids’ eis zou laten vallen waardoor het en makkelijker en goedkoper zou worden, dan wil ik er nog wel eens over nadenken.

Verder denk ik dat wij in de toekomst erg veel moeilijkheden met de Chinezen zullen gaan krijgen. Er heerst momenteel een onbegrip voor elkaars culturen. De Chinees maakt het verder volgens mij ook niet zo veel uit, die gaan gewoon hun eigen weg. De economische ontwikkelingen gaan hier zo snel dat het niet lang duurt voor China met gemak andere hun wil op kan en zal leggen. En geloof me, men heeft daar geen enkele moeite mee. Men profiteert nu van het westen, men kopieert alle technologieën, men misbruikt de zwakheden van het westen. Als China straks met kop en schouders boven de meeste landen uit zal steken, dan zal het zijn wil opleggen. En dan zijn we nog niet jarig