20071000 – Oktober 2007. Van Loas naar Camboja-nee, Thailand

Mid oktober 2007, Van Laos naar Cambodja-Nee Thailand
Geplaatst op Wednesday 24 October @ 23:58:14 GMT+1 door casper

Reis om de wereld vanaf 2006 Ik wilde van Laos naar Cambodja. De grenspost was dubieus, kon het wel of kon het niet. Meeste stemmen beweerde dat het moest kunnen, dus ik op naar het zuiden van Laos. Watervallen gezien, heerlijke rust meegemaakt, en toch nog een verrassing bij de grens…

Op 16 oktober parkeer ik voor de avond in het niks. Dat wil zeggen, midden in de natuur. Met niks bedoel ik niks mensen. Ok, ik ben gestopt bij een weegstation. Daar horen trucks te stoppen om zich te laten wegen zodat ze niet met overgewicht de weg stuk maken of een gevaar op de weg zijn. Maar, er komen hier helemaal geen trucks. Tenminste, ik heb er in die paar uur nog geen gezien. In het weegstation werken 3 mensen, die blijkbaar de hele dag niks doen. Ik zou er gek van worden, hier hebben de mensen er geen problemen mee. Niks doen en er voor betaald worden, wat is nou een beter leven.
Wel een beetje vreemde plek voor een weeg station trouwens, want het ligt midden in het X Pian natuur reservaat. Vandaar de afwezigheid van dorpjes en mensen. Ik had al diverse parkeerplekjes onderweg gezien, ze lonkte en ze lonkte, om de een of andere reden vond ik het echter een beetje eng zo midden in de wildernis. Het is maar een gevoel, daar ga ik toch op af. Ik zag de ‘veilige’ parkeerplek van dat weegstation en aarzelde geen moment. Pats, daar stond mijn auto. En nu zit ik hier, met het kwaken van de krekels en het tsjirpen van de kikkers, het gillen van de cicaden en het ruizen van een zacht windje. Verder geen geluid, behalve dan misschien de boink van de ondergaande zon, die is schitterend. Vermoed dat hier wel veel wild leeft, anders had men er vast geen natuur reservaat van gemaakt, geen idee of ik gevaar loop. Onder dit typen van deze text kleurt de hemel, eigenlijk de paar wolken, donker rood. Het duurt niet lang maar het is schitterend. Een vogel (denk ik) begint een geluid te maken dat ik nog nooit gehoord heb. Soort van ‘okkee’, het zal wel een okee-dinges-vogel zijn. Zou die lekker in de pan zijn…..

vreemde manier van etaleren.
Het is wel weer eens lekker zo in de rusten te parkeren. Zowel in Luang Prabang, Vang Viang, Vientiane als in Pakxe was het altijd druk om de auto. Het zijn schatten die Laotianen, daar gaat het niet om maar de constante aandacht begint soms Indiase afmetingen aan te nemen. Het vervelende is dat er geen proporties mogelijk zijn. Je wilt graag aardig doen. Dat vat dan iedereen gelijk op als uitnodiging. En als het er een of twee is, nee, het worden er meestal 10 of 20. Want als je aardig bent tegen iemand haalt die de familie er bij, dan zijn vrienden en ach, je weet hoe het gaat. Je kan ook niet zeggen dat er maar 5 mensen mogen rond hangen, zoiets snappen ze al helemaal niet. Het alternatief, om niet aardig te doen, vind ik niet aardig. Dat hebben de Laotianen niet verdiend. Alhoewel…..ze hebben wel lange vingers, ik mis tot twee keer toe iets. Geen bijzondere dingen maar wel vervelend. Dat betekend dat je goed op je spullen moet letten.

Stopte vanmiddag om mijn auto te gaan wassen. Er was een veldje met een ondiep beekje wat redelijk helder was. Mijn waterpompje en slang doen dan wonderen. Heb dan gelijk 20 van die K-kinderen om je heen. Ja sorry, het zijn vast allemaal aardige jongens en meisjes maar als ik bezig ben lopen ze in de weg. Ten einde raad een van de oudere jongens, van een jaar of 10 of zo, de slang met spuit in de handen gedrukt. Ik deed het wassen met de bezem, hij deed, tot zijn groot genoegen, het spuiten met water op de auto, op zijn vrienden en vriendinnen, op zijn moeder (die borden stond te wassen in het beekje), op mij, op eigenlijk de hele omgeving. Maar het hield de meute op afstand. Toen ik klaar was begonnen die kids te zeuren om… ik denk geld,weet het ook niet. Irritant is dat altijd, en in dat soort situaties moet je goed oppassen, dan verdwijnen er dingen.
Sprak gisteren een Thai die al jaren in Laos leeft en die onderstreepte dit. Hij zegt dat de Laotiaan veel steelt. Maar nooit met geweld, altijd als gelegenheids dief. De Cambodjaan daar in tegen steelt ook veel, maar vaak met geweld. En de politie daar is erg corrupt en wil vaak geld zien. Ik ben dus gewaarschuwd.

Ik zit hier dus in zuid Laos een beetje te treuzelen. Heb nog niet zo’n zin om de grens over te gaan. Er is echter ook niet zo heel veel meer te zien in dit deel. Kijken hoe lang ik het nog kan rekken. Heb nog ieder geval de watervallen te goed, dus dat is weer minimaal een dag. Nou ja, dag…veel stelde die watervallen nou ook niet voor.

Geinig, maar ik zou er niet durven zwemmen.
Het was eigenlijk een soort grote stroom versnelling. Het was mooi al dat denderende water maar spectaculair was het niet echt. Op mijn vraag of ik voor de nacht daar mocht parkeren werd negatief geantwoord, ik moest maar naar het grote ressort, 2 km terug, gaan vonden ze. Mijn auto maar een paar km voor de grens gezet, er is hier absoluut geen verkeer, en na 7 uur in de avond al helemaal niet. Echt dus NIKS. Heerlijk geslapen, dat snap je.
Vroeg uit de veren, vandaag is grens dag. Dat betekend alle papieren opscharrelen die zo her en der zijn verborgen. Dollars klaar leggen voor het Visum, kijken of alle drugs goed verstopt zijn (geintje hoor!!!), boel een beetje aan kant maken en mezelf netjes aankleden. Immers zal een douane beambte een groezelige ongeschoren buitenlander met verkreukelde kleding anders behandelden dan iemand die er gewoon netjes uit ziet. Niet dat ik ooit een halve baard heb of vieze kleding, maar een korte broek en ouwe afgetrapte sandalen wissel ik wel voor wat nettere versies.
Het uitstempelen van het Carnet was zo gebeurd. Die Laotianen zijn allemaal zo relaxed. Ah joh, kom hier met dat papiertje, waar wil je dat ik stempel? Zo gaat dat ongeveer. Dus goed gemutst stapte ik in op zoek naar de immigratie. Die, vertelde ze bij de douane, was een paar kilometer verder op. Maar, zegt ie nog, ze zijn met de weg bezig, dus rijd voorzichtig. Pfff, de dwaas. Stel je voor he, ik rijd weg bij die douane, ik ben de enige auto die ik zowiezo als bijna een dag lang heb gezien, en na 1 km houd het teer op.Dit is de enige grenspost tussen de twe landen !! Geen probleem, de weg loopt door. Zandversie kan ik ook wel hebben. Plots zie ik, in een bocht, de meeste sporen van brommers en zo, naar rechts afbuigen, zo het oerwoud in. Ik kon me niet voorstellen dat dit de hoofdweg was dus ik vervolg op de half affe zandweg (men maakt een nieuwe weg met nieuwe grenspost). Er is verder geen hond te bekennen, geen mens ook niet. Na 2 km, jammer, einde oefening, de weg houd op.

Jammer, de weg hield op.
Ik stap nog uit om te kijken, maar echt, de jungle heeft hier duidelijk gewonnen. Logische redenering is dat dan dat bospad waar al die sporen naar toe gaan de weg moet zijn. Er was geen andere aftakking dus omkeren en het bospad op. Van borden hadden ze nooit gehoord. Ja logisch eigenlijk, er komt hier geen drol, waarom borden zetten. Dat bospad was erg slecht en maar een auto breed. Als ik tegemoet komend verkeer zou krijgen had ik een probleem. Gelukkig gebeurde dat niet, het was nog vroeg. Het bospad werd hoe slechter hoe langer, en het duurde maar. Volgens mijn GPS zat ik al lang in Cambodja en ik begon me wat zorgen te maken. Straks is dit een of andere smokkel route. Ik heb een weg gemist en rijd nou illegaal het land in !!. Straks staan er ineens 20 Cambodjaanse militairen met bazooka’s op de weg die denken dat ik van het Nederlandse invasie leger ben (whaoaoaoaoa). Straks liggen er hier mijnen. Van de spanning moest ik naar de plee, maar ik durfde eigenlijk niet zo goed te stoppen. Je weet echter hoe dat gaat, als je niet wilt maar wel moet, word de drang alleen maar groter. Toen het de weg ergens iets breder was, de auto stopgezet en op de wc gaan zitten, maar echt lekker zat het niet, mijn wek zo snel mogelijk afgemaakt.

De weg tussen Laos en Cambodja.
Na ongeveer een uur bospadderen kreeg ik dan toch eindelijk een slagboom in zicht. Hier was de Laotiaanse immigratie dienst, in 2 houten hutjes en een huuske. Alles wederom heel gemoedelijk. Men wilde allemaal wel graag de auto zien. Normaal ben ik daar niet zo blij mee, maar bij deze relaxte mensen kan ik er niet mee zitten. Achteraf blij toe. Na een lolletje, een grapje en een stempel in mijn paspoort, verliet ik Laos door niemandslandjungle. Bij de Cambodjaanse grenspost aangekomen was het gelijk mis. Ik stapte vrolijk op een aantal zeer vermoeid uitziend, zeer weinig uitvoerende uniformpjes af (het was 10 uur in de ochtend). Sprak de man aan die van de douane bleek. Officieel uniform aan, en hij had een soort mini sikje. Net onder zijn lip had ie gewoon een klein plukje haar zitten. Aziaten hebben niet van dei behaarde gezichten als wij westerlingen, dus et zag eruit alsof hij zijn mond niet goed had afgeveegd, of dat hij het scheren een klein plekje vergeten was. Het maakte hem ieder geval in mijn ogen onsympathiek. Hij zag het Carnet in mijn handen en schudde van nee. Ik denk nog, Cambodja erkent het carnet niet, dat weet ik, ik ga wel zonder naar binnen hoor. Er werd een tolk gezocht en die vertaalde voor me dat ik niet met de auto de grens over kon. Ik mocht die laten staan, in Phnom Penh (500km verder) een papiertje gaan halen, als ik dat had mocht ik verder. Mijn bek viel letterlijk open tot op kruishoogte. Die had ik niet aan zien komen. Wist ook niet goed wat ik moest zeggen, hier had ik me niet op voorbereid. Let wel, niemand had naar mijn pasoort gekeken, naar mijn auto (die 100 meter terug stond) of überhaupt wat gevraagd. Alleen maar gezegd… het kan niet.
In mijn ervaring kan dat twee dingen betekenen. De eerste, en meest waarschijnlijke, dat sjakie uniformpie geld wilde. De tweede (kan ook) dat het echt niet mocht. Ik heb nog nooit gelezen dat mensen met auto van Laos, Cambodja in gaan, over deze grens. Andere grensposten wel, maar deze niet. Andersom wel, naar Laos, dat was geen probleem.
Tja, daar sta je dan met je goeie gedrag. Ik dacht, als die man geld wilde, dan komt ie er wel om vragen zo. Dus ik zeg dat ik in mijn auto ga zitten om te denken wat ik moet doen, ga daar rustig koffie zetten, in de hoop dat Sjakie op kwam dagen maar niks hoor. Koffie was op, Sjakie zat nog op zijn luie stoel. Dan heb ik zo van, ja luister eens, graag of niet hoor. Ik betaal liever geen smeergeld, maar omrijden is ook duur. Ik besloot dat als die man 10 dollar vraagt, ik dat betaal, anders stopt ie het hele land maar in zijn kont. Ik keer demonstratief mijn auto op het heele smalle zandpad (20 keer steken, flink gassen en lawaai maken, half Cambodja heeft het gehoord), maar nog steeds geen actie. Ik laat mijn motor draaien, stap uit, loop nog eens met al mij papieren naar Sjakie alias hendrik himler en vraag hem nog eens of het mogelijk is. Hij geeft maar een reactie, hij schud met z’n hoofd van nee. Ik draai me om, stap in en rijd weer terug naar Laos over het prachtige hobbelpad.

In eerste instantie ben ik boos, maar dat duurde niet lang. Dit betekende dat ik mijn plannen om moest gooien, maar dat is geen ramp, zou belangrijk zijn die plannen van mij niet. In plaats van naar Cambodja ga ik dus eerst naar Thailand. En als ik dan toch naar Thailand moet, rijd ik liever gelijk door naar Bangkok om daar de MAN garage te gaan bezoeken en wat onderhoud aan mijn auto te laten plegen. Rijd dan wel wat in Thailand rond, en ga dan de grote grenspost Cambodja in, dat moet geen probleem zijn. Of ik ga terug naar Laos. Of ik doe iets anders wat ik nog niet verzonnen heb. Ik zie wel, ga wer niet wakker van liggen. Dus terug gereden naar Pakxe, wederom op dezelfde plek de nacht doorgebracht aan de mekong (die mensen daar zullen wel denken, heb je hem weer). Volgende dag de 40 km naar de grens van thailand gereden en die zonder grote problemen overgestoken. Mensen waren aller vriendelijkst en erg behulpzaam, kreeg zelfs een flesje water omdat het langer dan 3 minuten duurde, enfin goed geregeld. Kreeg een maand Visa, wat papieren mee, en een advies over welke weg te volgen en hoppa, Thailand in. Het is hier weer links rijden. Op zich geen probleem, laten we hopen dat dat zo blijft. Wel weer goed voor mijn auto denk ik. Immers helt een weg altijd wat om water af te voeren, dus nu helt de auto weer eens een poosje de andere kant op.

In Thailand werd ik feestelijk verwelkomd.
Thailand rijd heel anders dan Laos. Het barst gelijk van de borden, zoveel dat ik moeite heb ze bij te houden. Ook alle plaatsen staan netjes aangegeven, met afstanden er bij, er staan strepen op de weg. Reed langs een prachtig meer (geparkeerd voor de lunch) en je ziet gelijk toeristische tentjes, terrasjes, toch weer veel commerciëler dan Laos, dat is duidelijk.

Nou, nog even wat losse Laotiaanse dingetjes.
In Laos is koffie erg belangrijk, men verbouwd het ook zelf en men is er erg trots op. Toen ik dan ook op de Markt in Vientiane koffie zag aangeboden kocht ik een kilo. Ik vond het er vaag uitzien, de man bezwoer me dat het echte Laotiaanse koffie was. De eerste keer dat ik koffie in een filter gooide en er water op kwakte, verdween als ie koffie door het filter heen. Dat was raar. De koffie was ook zóóó zwart, dat als je een slok nam, je teen nagels onmiddellijk krom trokken en zwart kleurde. Toen ik dus die koffie nog eens goed bestudeerde bleek het waarschijnlijk Laotiaanse oplos koffie te zijn. Soort nescafe, maar dan wel even een graatje sterker. Heb maar een van mijn laatste pakken Douwe egberts tevoorschijn getoverd en ga wel wat mixen.
Naar Bangkok rijden was een peulenschil. Nou ja, het was toch wel 600 km of zo. Maar met de goede wegen hier gaat het snel, het was half 11 in de ochtend en ik had er al 150 km opzitten. Reed tot 76 km voor Bangkok, sliep op een veldje om dan zondag morgen de stad binnen te rijden. Heb ik vaker gedaan (Bombay en Delhi) en bevalt goed. Verkeer is dan stuk rustiger. Het is toch wat wennen in Thailand rijden. Niet zozeer het linkse, maar de snelheid. Ik had het gevoel te hard te rijden, maar reed maar 60. Dat is een snelheid die ik een maand niet meer gehaald heb, dus moet daar weer even aan wennen. Ook de strepen zijn hier en daar verwarrend. Vooral op de snelwegen rondom Bangkok. Ze zetten nieuwe strepen maar halen de oude niet weg, zodat er twee en soms drie versies op de weg staan. Dit samen met het drukke en snelle verkeer is ook weer even oppassen. Prompt reed een vrachtwagen mijn spiegel kapot. Niet dat ie even stopte. Het was gelukkig de Chinese spiegel, was toch al niet zo best. Toch vervelend, kan ik morgen vroeg weer wat met plakband gaan spelen.
Het heeft ook hier erg veel geregend. Aan alle kanten van de weg veel water. Zag zelfs dat ik over ene brug reed waar het water er tegen de onderkant aan stond. Hoorde op de radio ook allerlei noodplannen om de overstroomde gebieden te hulp te komen, dus het is wel erg geweest schijnt. Keek gisteravond ook niet goed uit bij het parkeren op een veldje, en zakte met de achterwielen 20 cm in het zand. Nog net op tijd de 4-wiel drive aan kunnen zetten, die redde me weer, maar toen ik terug liep om te kijken schrok ik er zelf van.
De Thai houden van vlaggen. Elke winkel, elke restaurant, ook veel huizen, altijd boordevol vlaggen. En ze houden van bivak mutsen, die heb ik echt veel gezien hier. Als een soort mondfilter denk ik en ook als helm. Raar gezicht hoor, zag een (denk ik) vrouw achter een steandje bananen verkopen, ze had een bivak muts op. Denk dat ik ergens anders zou gaan kopen. Verder zijn ze autogek. Doe word veel vertroeteld, aangekleed, bestickerd en op gepimpt. En, de Koning, die is ook erg geliefd hier, portretten overal te zien. Hij heeft een joekel van een bril op, en deze brillie staat ook op elke munt en bankbiljet. Het lijkt me een echt sulletje, maar dat is natuurlijk maar een eerste indruk. Als ik hem ooit ontmoet, zal ik je vertellen of het waar is.

Ik zie erg veel mooie plekjes om te parkeren. Ben ik niet meer gewend. Dus bij elk mooi plekje wat ik zie, wil ik stoppen, met een gevoel zo van… dit is een mooi plekje, komt vast niks meer hier na. Maar, ik bedwing me (meestal) en rijd door, om dan 5 km verder weer een mooi plekje te zien. Dit gaat zo door tot je er echt een wilt natuurlijk, dan komen ze niet. In de buurt van Bangkok heb ik echt moeten zoeken hoor. Ik het vooruitziende geluk dat ik mijn auto overal neer kan zetten, toch betrap ik me vaak op het ‘weigeren van een plek omdat:
Het te dicht bij de weg is.
Het te ver van de weg is.
Er afval ligt
Het niet recht is.
Ik er geen lekker gevoel over heb.
. Te veel kuilen.
Het stinkt er.
Er zijn hoogspanning kabels boven.
Er is teveel lawaai in de buurt (vooral Karaoke scoort hoog op mijn ‘wegwezen!’ lijst).
Het is niet groot genoeg (kan niet keren).
Kan niet snel genoeg wegkomen als er onraad is.
Teveel publiek in de buurt, dus te veel storing (nog een tik uit India, die ik moeilijk af leer)

Alle hens aan dek bij de MAN dealer in Bangkok.
Herinner me ineens een rare gebeurtenis in Vientiane. Ik zat in de camper aan de koffie, had de deur open (maar de trap omhoog). Sprong er ineens een jongen van een jaar of 18 de auto in, keek wat verward rond en zei…’Is this not the toilet?’. Die dacht dat ik een toilet wagen was, haha, hij had 1000 kip in zijn hand, heb hem toch maar niet op mijn toilet gelaten maar heb er wel hartelijk om gelachen.

In Bangkok vond ik de MAN garage vrij snel. Het bleek een onderdeel van een groot concern te zijn, dat ook de daelerships had van onder andere Bently, Porsche en zo, maar ook een eigen shipping lijn heeft , een eigen free-trade warenhuis, enfin, het was niet Haas de beun. Ook de Koninklijke familie betrok hier zijn auto’s, vandaar dat er veel security aanwezig was. Mocht parkeren op hun terrein (nouja, heb me zelf er in geluld) en kreeg na een paar uur (want ik arriveerde al om half 9 op een zondag ochtend) bezoek van een van de managers. Aardige man, heb er even mee staan praten maar ik wilde zijn vrije zondag niet in beslag nemen dus heb gezegd dat we de volgende dag wel verder zouden praten. Ik heb de fiets gepakt en ben richting Weekend market gefietst. Ja zegt de bewaking, het is een kilometer of 2 of 3. Pff, daar draai ik mijn handje niet voor om. Het is echter ook Azie hier, dus die 3 kilometer werden er 12!! En terug natuurlijk ook, dus een pittig eindje gefietst zo in de 33 graden. Het was super druk op die weekend markt, veel toeristen ook. Ze hebben leuke dingen. Toch vind ik die markt te groot. Het is te warm en er is te veel om alles goed te zien. Om 3 uur maar weer terug gefietst, onderweg nog en thai’se sim voor mijn mobiel gekocht. Dus ik ben nu ook in Thailand bereikbaar. Heb nu een telefoon nummer in Nederland, India, China, Laos en Thailand. Niet dat ooit iemand me belt haha. Dus, als je mijn nummer wilt weten dan bel je maar.

Over de koning gesproken, het nieuws op de Nationale radio begint met het vermelden van de datum. En dat gaat zo: Het is vandaag 21 oktober 2007, het jaar waarin onze koning 80 jaar word. En dat elke dag dus zo he. Dan volgt er een stukje nieuws, meestal eerst hoe het met de Koning gaat (hij lijd momenteel aan een darm infectie), dan wat nieuws, en dan een half uur lang hoe goed de koning wel niet is, wat ie allemaal gedaan heeft, de kleur van zijn kak van vandaag etc. Allemaal waar, behalve dat laatste natuurlijk, maar het is wel heel aanbidderig hoor.

De volgende drie dagen in Bangkok doorgebracht. Dat is echt geen straf hoor. Want Bangkok is een heel levendige interessante stad waar veel te zien en doen is. Voor het eerst in anderhalf jaar een hotel genomen (in Kao San Road gebied) en mijn auto achtergelaten bij de MAN dealer. De luxe van Bangkok ben ik niet meer gewend. 7-11 winkeltjes op elke hoek van de straat waar je alles kan krijgen wat hoog op de westerse verlanglijst staan (snoep, drinken, Engelse kranten), restaurants overal met westers eten, en veel, heel veel commercie.
Bangkok heeft mijn favoriete warenhuis, het MBK centrum. Ik kon het me nog goed herinneren van vorige keer dat ik hier was, 4 jaar geleden, het was nu echter nog intenser. Honderden winkeltjes met mobieltjes en alles wat je er voor wilt hebben op een verdieping, honderden winkeltjes met games, Psp, Nintendo DS, PC, winkels die alleen maar dvd’s verkopen, accessoires die je nog nooit gezien hebt, het is allemaal te veel om op te noemen. En dan is er nog een bijna hele verdieping met restaurantjes (food-court), een verdieping met een mega bioscoop en internet en games-plekken… Zo zijn er winkeltjes waar je alleen maar Fifa voetbal tegen elkaar kan spelen, winkeltjes waar quake of een ander multiplayer shoot-em-up… Er staan dan 10 PC’s met joekels van schermen en je kan dan als publiek nog eens mee kijken ook….WOW. Kan in dit winkel centrum wel een week rond brengen. Een nadeel, je geld vloeit hier rijkelijk. Moest natuurlijk wat verse dvd’s kopen, wat nieuwe games en ach, een nieuw T-shirtje en polo shirtje kon er ook nog wel bij.
Na twee dagen werd ik terug bij MAN verwacht. Niet omdat ze klaar waren met mijn auto, maar om een interview te hebben met een reporter van het Thiase Truck&Bus Magazine. Er werd gelijk maar een luxe lunch aan vast gekoppeld, en na heel veel vertellen en erg veel foto’s maken was ik om 3 uur weer terug op Kao San, nog vol van dat heerlijke eten. Omdat de MAN dealer hier in Thailand over een maand zijn officiële opening heeft werd er gevraagd of ik dan met mijn auto beschikbaar zou willen zijn. Men wilde graag mijn auto tonen als soort van MAN kunst. Had daar geen bezwaar tegen, betekende dat ik mijn plannen iets om moest gooien. Er zijn ergere dingen. Ziet er naar uit dat ik vanaf morgen het noorden van Thailand ga bezoeken, van daar terug naar Laos en weer terug naar Bangkok.

Nog wat digen om te onthouden uit Laos:
Fles bier 8000-10.000 Kip
Citroensap liter 6000 Kip
6 liter water 5000 Kip
kilo koffie 15-20000 kip
een ei = 1000 kip
stokbrood 3000
liter diesel 8000
Groente vond ik duur.

Thailand:
Fles bier bij groothandel 21 Bath
Liter diesel 27-28 Bath.