20071100 – November 2007, Laos, even op vakantie

Eind nov 2007, vakantie in Laos
Geplaatst op Saturday 24 November @ 06:15:19 GMT+1 door casper

Reis om de wereld vanaf 2006 Begin november heb ik twee weken in Laos gestaan, op de airstrip van Vang Viang om precies te zijn. Heb er een hoop kleine dingen gedaan en een hoop niks. Niet eens getubed. Vandaar weer terug naar Bangkok, maar met een omweg. Gezellig met een monnik gekletst en foto’s gekeken. Veel naar de navel gestaard, maar niet mijn eigen.

Leuke van die Laotianen is dat ze ECHT de R niet uit kunnen spreken. Een heel bekende voetbal hier is Arjan Robben, speelt bij een populaire Engelse club en die noemen ze steevast Lobben. Maar dan een L die je zegt met je tong uit je mond, probeer het maar eens. Het resultaat is heel gaar. Heb echt wel 100 keer geprobeerd om ze die R te laten zeggen. Rrrrrrrrrrrrrrrrrobben was het dan weer . LLLLLLLLLlllllooooobben was dan weer steevast het antwoord. Het blijven scheetjes die Laotianen.

Word ik eerst door draken aangevallen.
Ik mag niet klagen over het Engels van hun trouwens, want mijn Laotiaanse blijft ook bij een paar woordjes steken. Laotiaanse is een toon-taal, net als Chinees en Thai. Dat wil zeggen dat bijvoorbeeld het woord Ma, 6 verschillende betekenissen kan hebben, waaronder Hond en Geld. Zeg je het verkeerd, kan je iets onherstelbaars zeggen. Maar ook al oefen ik nog zo hard, ze begrijpen meestal niet wat ik zeg. Of ik leg de klemtoon verkeerd, of mijn uitspraak wijkt net een klein beetje af bij het gangbare en dan heb je gewoon pech. Zelfde was het geval in China, ik denk dat ik het nooit zal leren.

Hier in Vang Viang ken ik na twee weken de weg. Ik kan de bakker vinden (heerlijke stokbroodjes), weet waar ik water uit de berg kan halen voor in mijn tank, weet ongeveer hoe laat de vullisboer langs komt, welk standje ‘s avonds het lekkerste eten heeft en zo verder.

Op de 16e kreeg ik bezoek van een Deens echtpaar in een landrover die naast me kwamen parkeren voor de nacht. Ze troffen het niet want het was vrijdag avond, karaoke avond in de bar iets verder op. Ik slaap daar wel door heen (een biertje doet wonderen) maar ze hadden niet zo goed geslapen. Zat de volgende ochtend bij ze aan de koffie toen mijnheer politie agent langs kwam. We moesten weg. Had dat eigenlijk al veel eerder verwacht, maar blijkbaar was het, nu er ineens twee auto’s stonden toch iets te oncontroleerbaar voor de politie. Of we dus maar ergens anders wilden gaan staan, met andere woorden wegwezen. Ik had eigenlijk al besloten maandag weg te gaan, ach, dan maar twee dagen eerder, ook niet erg. Toch niet veel gereden die dag, want na 50 km kwam ik een betonnen veld tegen, achter wat struiken net iets van de weg af. Daar geparkeerd voor de lunch, en maar blijven staan. Het ws er heerlijk rustig slepen, geen herrie van verkeer, geen stomme hanen die overal en altijd staan te kraaien in deze landen. Daarna doorgereden naar Vientiane. Had besloten een alternatieve route te nemen. 3x de zelfde weg wordt ook een beetje saai nietwaar. Dus na de afslag naar de weg nummer 10, die via een andere lus ook naar Vientiane gaat. Echter kwam ik plots voor een niet bestaande brug te staan. Tenminste, zo zag ik het. De weg langs de rivier gevolgd, maar die boog weer af terug naar de weg 13. Weinig andere keuze dan deze maar weer te nemen.

Kom ik wat andere liefies tegen.
In Vientiane aan gekomen was het me wel duidelijk dat er op zondag geen vrachtwagens mochten rijden. Er was sowieso erg weinig verkeer vandaag en ik ben wel 3 of 4 keer aangehouden. Mocht dan wel steeds door rijden als ik maar dom blondje speelde. De laatste agent, vlak voor het centrum, die me probeerde te stoppen heb ik maar genegeerd. Hij blies zo fanatiek op zijn fluitje dat ie er vast de hele verdere dag moe van is geweest en heeft liggen slapen in zijn houten hokje, maar die Farang reed mooi door.
Parkeerde rond het middaguur aan de Mekong en na het halen van wat verse yoghurt en NL kaas, lekker geluncht. In de avond Piet uit NL tegen gekomen, met zijn Thaise vrouw. Die werkt twee maanden in NL om dan 4 maanden in Thailand te gaan wonen. Piet zat vol verhalen over Thailand en was een welkom gezelschap. In de avond met z’n drieën gegeten. Het was gezellig maar het eten wat minder. Kwam overigens ook weer de Frans/Zwitserse vrouw tegen die ik in de bergen in China ontmoete terwijl ze op haar fietsje rond ploeterde. Die had de Mekong helemaal gevolgd en was net vandaag ook in Vientiane aangekomen. Hebben leuk staan kletsen, sommige mensen hebben leuke ervaringen hoor. (en ik blijf haar moedig vinden). Ze claimde overigens dat de brug bij route nummer 10 wel degelijk bestond. Ik had dus blijkbaar een verkeerde weg genomen.

wordt mamma boos.
Wilde nog naar de Ambassade van Thailand om eens uit te vissen hoe dat nu zat met die entree met de auto. Heb horen vertellen dat je maar drie keer het land binnen mag en ik wilde duidelijkheid. Al fietsend kwam ik eerst bij de ambassade aan. Ik denk, lekker rustig hier, helaas stuurde ze me door naar het Consulaat wat een paar straten verder zat. Je snapt het, rijen en rijen met mensen, vooral Farangs, die kwamen denk ik een Visum halen of zo. Had geen zin om daar op te wachten en maar besloten om het morgen aan de grens eens uit te zoeken.
In de avond wederom met Piet en vrouw gaan eten, dit keer erg lekker gelukkig. Ook nog uren met een Engelsman staan praten. Nou, hij deed het praten, ik luisterde alleen, maar had af en toe moeite om niet in te dommelen. Zijn hele levensverhaal aan gehoord, van zijn 30 jaar getrouwd zijn tot zijn vrouw er met een jong knulletje vandoor ging. Hij mocht niet klagen want hij had in China een jong ding opgepikt en nu nog bij zich. Maar verder een aardige gast haha.
Om niet weer een stuk weg te rijden wat ik al gedaan heb besloot ik niet via de hoofdweg naar Thailand te rijden maar de Mekong te volgen. Dat heb ik geweten. De kaart gaf aan dat de weg wel redelijk was, maar ik had niet goed gekeken. Maakte hierdoor een fout waardoor ik op een C-weg terecht kwam langs de Mekong. Erg mooi, echt Laotiaans platteland, leuke huizen en zo, maar de straat was super smal en het aantal kabels dat over de weg hing was belachelijk. Van een flink aantal vermoede ik dat ik daar of net wel, of net niet, onder door kon. Kan je twee dingen doen. Stoppen en kijken of gas geven. Steevast het laatste gedaan, het kan nu dus zijn dat er een paar straten zonder stroom of tv of zo zitten.
De laatste 10 kilometer was het asfalt op en was ik blij dat het niet net geregend had, dan zou deze weg helemaal een erge bedoeling geweest zijn.
Zonder problemen de grens over gekomen en ook uitgezocht hoe dat nu met die 3x zit. Voor diegene die het willen weten, je kan 90 dagen in Thailand verblijven zonder een visum aan te vragen. Dat kan via de visa-bij-binnenkomst te krijgen, das gewoon een stempel in je paspoort. Die is een maand geldig. Als je die maand zou blijven, kan je dat 3x doen, dan zijn je 90 dagen op. Als je niet 30 dagen blijft neem ik aan dat je vaker dan 3x kan, zolang je die 90 dagen maar niet overschrijd. Het visa-bij-binnenkomst kan je trouwens niet verlengen. Wil je langer of iets anders dan 30 dagen, dan moet je dus bij de ambassade een Visa aanvragen. Hoe lang die geldig is weet ik niet, maar ik hoorde dat het een kostbare geschiedenis is.

Dat was dus afscheid van Laos, daar zal ik voorlopig niet meer terug komen. Ik zal het missen want het is een leuk land met aardige mensen en dit tijd van het jaar een goed klimaat.
Nog een gezegde over Laos dat hier de ronde doet. Er zijn 3 Franse ex-kolonies in deze buut. De Vietnamees plant rijst. De Cambodjaan kijkt hoe het groeit, de Laotiaan luistert er alleen maar naar. Typerend denk ik.
Nog een ding over Laos, dan gaan we verder met Thailand. In Laos is een naam, een bedrijf, een ding, wat je overal tegenkomt, overal ziet. Er rijden overal vrachtwagens rond met het spul, ook in de afgelegen gebieden. Hier zie je dus verder geen auto’s, behalve vrachtwagens met dit spul. Ik heb het over BeerLao. Een prima biertje dat dus OVERAL verkocht word, en wat iedereen drinkt. Al is het dorp nog zo klein, een verkooppunt van beerlao is er altijd. Met de nodige uithangborden, vlaggen, neon reclame (terwijl er helemaal geen electra is), alles in het teken van dit nationale biertje. Je kan er T-shirts van kopen (ok, ik heb er ook een), paraplu’s en petjes. Zag overigens dat ze in Thailand Beerleo hebben. Beetje goedkoop hoor.

Ik wilde in eerste instantie in Nong Khai gaan parkeren, daar hoorde ik van Piet, was een leuke boulevard. Maar al rijdende reed ik het dorp zo uit zonder een mooi plekkie gezien te hebben, dus reed ik maar door. Tijdens de lunch eens in mijn boek gekeken, en besloten om naar de Navel van de Mekong te gaan. Dat zou een draaikolk te zijn die nogal groot is en waardoor ze het de Navel noemen. Ik zou het het douche-putje genoemd hebben, maar goed. Om 3 uur was ik al bij die draaikolk. Er was een grote tempel gebouwd, met grote Boeddha beelden die naar de kolk zouden kijken. Dit was overigens ook de plaats waar voor het eerst de geheimzinnige vuurballen gezien zijn, daar over zo meer.

Gezellig kletsen met een monnik.
Die tempels en omliggende grasvelden lagen echt PAL aan de Mekong, en het was er erg rustig. Ik zag eigenlijk niemand, zo rustig, niet eens monniken. Besloot dus maar mijn auto aan de rivier te zetten en eens wat te gaan navel staren. Het was heerlijk daar, beetje koel windje, mooi uitzicht op de navel. Die navel, nou, dat stelde niet veel voor. Heb er niet eens een foto van genomen. Je moet weten dat ie er is, wat fantasie er bij doen, en dan zie je het misschien. Wellicht is het in andere tijden van het jaar anders. Besloot te blijven staan voor de nacht. Tot 5 uur niemand gezien, toen kwam er eerst een tourgroep met jawel, een stel Hollandse Dames. (de Zwitserland club). Even gezellig staan keuvelen, maar ze gingen weer snel door. Daarna kwam er een eenzame monnik. Daar een tijd mee staan kletsen (hij kende geen Engels, maar we snapte mekaar wel). We hebben met z’n tweeën een half uurtje foto’s van China en India zitten kijken in de auto, daarna in de tempel wat foto’s genomen. Afscheid van hem genomen want het was een echte plak monnik, aardig hoor, maar hij wilde maar niet weg.

Daarna op de knieen voor Boeddha.
De nacht was super rustig. Geen blaffende honden, geen kraaiende hanen, zelfs de wind ging liggen. In de ochtend stond mijnheer monnik er weer, nu met twee pakjes koekjes, twee pakjes rijst in bananen bladeren en een groot brood. Dat laatste heb ik niet aangenomen, ik heb immers brood. Die koekjes waren lekker trouwens, echte monikkenkoekjes.

Langzaam weg nummer 222 af gezakt. Niet de grote Mekong loep genomen., Dat was erg lang en ik had eigenlijk wel genoeg Mekong gezien voor een poosje. Die weg 222 was niet spectaculair zoals de weg rond Loei. Nu geen bergen maar rijstvelden, uren lang. En het is oogst tijd, dus men was echt hard aan het werk,. Naast rijst kwam ik ook nog suikerriet en bananen tegen, allemaal geen verrassing dus. De weg zelf was slecht, voor Thaise begrippen dan. In India zou dit een super weg zijn. In deze weg zaten toch heel wat gaten, en dat ben ik niet gewend van the Thai’s. Het was dus vandaag een flinke hobbel partij.
Heb een heerlijk nagerecht uitgedokterd. Ik vind een toetje altijd wel lekker, maar om nou voor mezelf steeds pudding te koken of zo is ook zo’n gedoe. (doe het soms nog wel hoor, een bakkie custard of rijstepap is toch wel lekker). Nu pak ik wat chocolade poeder. Heb ik nog uit NL gekocht, bij de bio-winkel. Echte pure Choco poeder, niks suikers of andere toevoegingen. Daar meng ik twee theelepels van met wat zoete gecondenseerde melk (waar ze je hier dood mee gooien) en je krijgt een soort heerlijk Choco Mouse. Ik moet me inhouden altijd om niet te veel te nemen, het is o zo lekker.

Onderweg kom je veel dorpjes tegen die zich op een product specialiseren. Alsof ze maar een ding kunnen. Zo kwam ik bijvoorbeeld dorpjes tegen waar ze alleen maar Ananas verkochten. Er staan dan 30 of 40 standjes aan de kant van de weg, dezelfde producten en prijzen. Andere dorpjes verkochten sinaasappelen, houten stoelen en tafels, een dorp met beeldjes van Boeddha, tuinkabouters en beesten. Een dorp verkocht alleen maar worsten. Ik denk gerookte. Die hingen aan de kant van de weg over stokken heen, lekker uitlaatgassen te verzamelen. Verder gestoomd naar Bangkok, waar men hoop ik, mijn drie problemen kunnen oplossen. En waar ik ga feesten. Mijn drie problemen zijn banden, accu en versnelling. Werd aangehouden door een tros agenten op de snelweg. Auto aan de kant, rijbewijs inleveren. Men wilde dat ik de auto midden op de weg parkeerde maar dat vertikte ik, agent helemaal in zijn wiek. Die Thaise agentjes dulden geen tegenspraak hoor. Maar naar de tros agenten gelopen, een had mijn rijbewijs (de internationale, niet de originele natuurlijk) en hij kon wat Engels en had veel sterren en strepen op zijn pak. Het probleem bleek te zijn dat ik niet op de rechtse baan had gereden, dat klopte ook, ik was een bus aan het inhalen. En dat mocht niet. Na een vermaning mocht ik verder, maar ik zag hem met de gedachte spelen mij een bekeuring te geven. In Bangkok, na een keer erg verkeerd te zijn gereden, bij de MAN garage geparkeerd en een erg rumoerige nacht doorgebracht. Had gehoopt dat ze het een en ander aan werk konden doen, had immers alles vooraf al door gemailed maar toen om 9 uur de volgende ochtend de Manager binnen kwam moest alles nog geregeld worden. Resultaat was dat men pas de maandag erop (het is nu vrijdag) kan gaan beginnen. Goede zaak is dat, na wat aandringen, ik misschien wel gratis 4 nieuwe banden krijg. Mijn dag maar besteed aan het (weer) uitbouwen van mijn badkamer dakraam. Weer alle kit verwijderd, dat is een monikkenwerk, en alles opnieuw gekit en terug gezet. Dat nam grootste deel van de dag in beslag, en in de namiddag mezelf maar verkast naar Kao-San road.

Nu ik toch niet zo veel spannends te lulle heb maar even wat huishoudelijke zaken. In het gastenboek werd me gevraagd om meer foto’s te maken, en ook welke camera’s ik gebruik. Helaas was er geen email adres bij, dus kon geen antwoord via mail geven. Dus maar zo.
De vraag om meer foto’s is begrijpelijk. Ik heb alleen dit jaar al 5000 foto’s gemaakt, en die kan ik natuurlijk niet op de site zetten allemaal. Vandaar dat ik wat pakkende foto’s neem en die er op zet. Staan toch nog wel gauw een 1000 foto’s op de site hoor. Maar goed, als iemand foto’s wil zien, kwestie van een mailtje aan me, dan stuur ik ze gewoon. Verder heb il twee camera’s. Een canon klein pocket ding (de Ixus i7, 7 megapixels). Dat is makkelijk voor altijd mee te nemen, maakt goede foto’s. Als tweede camera heb ik een Canon eos 400D. Had een 350D maar die is vissen aan het kijken in een rivier in noord India. Met lenzen er bij is zo’n 400D een hele berg, die neem ik dus alleen mee als ik de toerist uithang, met andere woroden iets ga bezichtigen waar ik weet dat ik veel foto’s ga nemen.
Een oproep aan Maarten Bos uit Florida, laat eens wat van je horen.
Verder werd me gevraagd hoe oud ik was. Haha, wel een leuke vraag. Het schijnt nergens op de site te staan. Maar misschien moeten we daar maar eens een prijsvraag van maken 🙂
In de afgelopen maanden zijn er diverse publicaties geweest in diverse media. Ik wil jullie er niet van onthouden natuurlijk. Laatste verhaal was in bus&truck magazine van Thailand. Zoals Wim kranen al zei, leuke foto’s, maar het verhaal staat vol spelfouten:

Thailand.
In India stond ook ooit een blabla verhaal, werkelijk, ik heb het laten vertalen, wat ze er van maken slaat nergens op. :