20080500 – Mei 2008, Khajuraho (India) naar Pokhara (Nepal)

Begin mei 2008, van Khajuraho naar Pokhara (Nepal)

Het was wachten op mijn vervangende raam uit Europa, maar de belachelijke hitte in midden India (47 graden was geen uitzondering) maakte het nogal onprettig. Dan voer je weinig uit. Ik werd ook echt ziek van de hitte met koorts en lamlendigheid.
Naar Nepal rijden was zoals altijd in India, zwaar maar nooit saai, en het koele Nepal omarmde me met stakingen en gebrek aan brandstof.

Het wachten was op mijn raam, hier in het warme Khajuraho. Het was er, zoals ik in mijn vorig verhaal vertelde ‘niet-uit-te-houden’ warm. In de middag was 47 graden geen uitzondering. Toch ga je langzamerhand ‘wennen’ aan dit soort hitte. Behalve dat je je tempo natuurlijk aanpast, net als je dagelijkse gewoontes, heb ik toch het idee dat ik er na 10 dagen makkelijker mee om ging dan toen ik aankwam. Niet dat ik het prettig vond hoor. Een prettig bijkomstigheid is wel dat het een hele droge hitte is, je veel zweet maar dat dat onmiddellijk verdampt. Je kleren ruiken daarom niet snel vies en natte zweetvlekken onder je oksels of zo is er ook niet bij. Wel zie je, ’s avonds, als je je kleren uit doet witte zout plekken zitten.

door de voortdurende droogte waren de water puttem droog
Ik voer nou ook weer niet zo heel veel uit maar heb toch een mega claxon op mijn auto gemonteerd, een met 5 claxons waar je een enorme hoeveelheid decibelen mee kan produceren, nog veel meer dan mijn drieweg hoorn van een jaar geleden. Ik heb nu al zin om te rijden hehe. Verder het maken van een gereedschap kast voor in een van mijn buitenkasten, een wens van al twee jaar was een bezigheid die wel wat energie koste. Leo kwam ook aanzetten in Khajuraho, en ik had hierdoor een aanspreekpartner en dat is prettig. Verder het verzinnen van twee grote ogen voor de voorkant voor op mijn Pakistaanse hoeren-klepperaars annex geesten-wegjagers.

Met deze claxon blies ik iedereen letterlijk de weg af.
In de avond wilde iedereen graag dat ik bij hun kwam eten. Dat is toch iets wat je alleen in India mee maakt. Ik zag dat eigenlijk niet zo zitten. Pas na een week heb ik, samen met Alex en Strachie (een Duits meisje) gezellig bij het ouderlijk huis van Banti gegeten. Banti’s moeder is altijd een schat van een mens en ze had natuurlijk tomater-tomater gemaakt voor me. Dat is een simpel maaltje van kort gekookte tomaten met curry en kruiden. Dit hap je weg met chappati’s. Omdat Leo en Strachie er ook waren en er ook wat familie van Banti aanwezig was, was het een volle en gezellige bende.

Banti’s moeder is altijd een schat
Als ik me goed herinner zal over 10 jaar 20% van alle mensen met hart problemen in deze wereld in India wonen. In India, zeker op het platteland, denkt men nog steeds dat hoe dikker je bent, hoe gezonder je bent. Bij Banti’s moeder barste dan ook de vetkwabben aan alle kanten uit haar Sari en ze verwoorde dat ze vond dat ik te dun was geworden en smeerde vol liefde wat extra Gee (geklaarde boter) op mijn chapati’s. Dat verklaart een hoop en baart ernstige zorgen, want de gemiddelde Indiër heeft geen gezondheids verzekering en moet alle ziektes cash in het ziekenhuis betalen.
Met de gezondheid ging het niet super. Ik bleef hoesten als een volleerd Cubaanse sigaren verslaafde dus ging maar weer eens naar de apotheek. Die weten vaak evenveel als een doktor, alhoewel deze apotheek wel heel graag zijn waar sleet. Ik kreeg nu Lupinbenz perls capsules (werkende stof benzonatate) , prednisolone van Omnacortil, Cefx-o met daarin cefixime, en hoestdrankje phensedyl. Ook nog Sinarest, maar die heb ik niet gebruikt. Deze medicijnen deden de truc wel en na twee dagen was de hoest vrijwel weg en voelde ik me ook een stuk beter.
Kreeg van een lezer de opmerking dat ie wel weer zin had in een lekker scheld verhaal over India. Ik.. schelden op India? Neeeeee, ik zeg dat ze dom zijn, en dat zijn ze ook, maar schelden, echt niet, het is mijn favoriete land joh. (hehe) Toch wilde nog even terug komen op de dommigheid van die Indiërs. Zeker in het verkeer. 10.000 verkeersdoden per jaar spreken natuurlijk voor zich en in Delhi is men er terdege van bewust. Maar men doet er niks mee. In Delhi zitten ze met hun hoofd in 2008, maar met hun kont (de bevolking) zit men nog 100 jaar terug. Neem nou dat four-lanen, het vierbaans maken van de doorgaande wegen. Op zich natuurlijk een goed plan. Maar, waar bevinden zich de grootste problemen op die wegen, waar zijn de knooppunten en waar vallen de verkeersdoden? Juist, in de dorpen, waar het verkeer door smalle straatjes heen moet razen. Dus, zou je denken, je legt eerst een vierbaans ring om zo’n dorpje heen en sluit die dan aan op de doorgaande weg. Maar nee, hier gaat het precies andersom. De vierbaanse weg is klaar buiten de dorpjes, en zo gauw je een dorpje nadert wordt je dwars door het centrum heen geloods. Zware vrachtwagens, bussen, auto’s, alles perst zich er door heen, met alle gevolgen van dien natuurlijk. Dat vind ik dan dom redeneren.

In Khajuraho kreeg ik extra vlees in het dure restaurant, maar uiteraard geen excuus
Dat ze hier de orde niet kunnen (of willen) handhaven is duidelijk. Omdat de gemiddelde agent weinig verdient en dus graag wat bijverdient door de andere kant uit te kijken (maar wel zijn hand op te houden) resulteert in hetzelfde gedrag bij andere. Omdat dit soort gedrag van boven naar benee plaats vind wordt het ‘gedoogd’, als de baas zijn volk er op aan spreekt kan hij het zelf ook niet meer doen natuurlijk. Dat soort gedrag weerspiegelt zich in de maatschappij, men leert er niet alleen mee leven maar men kopieert natuurlijk dat gedrag naar hun eigen omgeving. Uitbannen van dit soort dingen is dan ook heel moeilijk lijkt me, en is alleen mogelijk door een mentaliteit verandering en daar is India mijn inziens nog lang niet rijp voor. Daarbij moet dan ook de politiek van hoog naar laag meehelpen en daar zitten natuurlijk de grootste zakkenvullers.
De gemiddelde agent is ook niet erg gemotiveerd. Als er bijvoorbeeld een verkeersprobleem is (maar geld ook op andere terreinen), zal men het niet oplossen. Voorbeeld het stoppen van bussen of taxi’s midden op de weg op bepaalde plaatsen in de stad. Dit creëert vaak kilometers lange files en heel veel ergernis maar ipv eens flink wat bonnen uit te delen staat de agent er een beetje met een fluitje te blazen. Enig creatief denken heeft men al lang opgegeven want iets oplossen is uit den boze.
In China hebben ze in bijvoorbeeld een paar jaar een groot gedeelte van roggelen en spugen op straat (ivm de Olympisch spelen) uit kunnen bannen door advertentie campagnes, spotjes op radio en TV en kranten. Maar in India is een groot deel van de bevolking nog afgezonderd van media, kan niet lezen/schrijven, heeft geen tv of radio ontvangst etc.
Misschien zo een ingang via godsdienst een uitkomst bieden maar met 40.000 goden in India is dat ook geen makkie.

Met de bus reizen is ook niet altijd alles
Een mentaliteit verandering in het verkeer is dan ook geen ding wat je in India snel zal kunnen bewerkstelligen. Kan je je voorstellen dat ik wel eens de neiging heb om een fietser of zo, echt aan te rijden. Het klinkt crue maar ik kan me soms moeilijk inhouden. Ik heb gelukkig een gezond verstand (wat dat soort dingen betreft dan ), maar de neiging blijft. Als je met 60-70 op een vierbaanse weg sukkelt en er komt plots een fietser zó de straat op bonjouren uit een steegje of zo, zonder ook maar een blik te werpen of er verkeer aan komt en dus als het ware zo voor je auto springt. Je moet dan vol in de remmen gaan staan hoor. Als dat ooit eens gebeurt, ok, maar in India gebeurt het 5 of 6 keer op een dag en heb ik wel eens van…. Ik zal hem gvd eens leren niet zo dom te zijn, als ie zo graag zelfmoord wil plegen dan kan ie het krijgen. Kan de gedachten gang van zo’n fietser niet snappen, het is vast niet de eerste keer dat ie op die weg rijd, en hij moet toch weten dat er zwaar verkeer rijd en hij in een seconde zo plat als een dubbeltje is. Wellicht heeft die fietser zo’n gedachte van ..als God me roept zal ik komen en dan is het mijn tijd… wat dat betreft leven vele hier nog in de middeleeuwen.

Goed, ander onderwerp, de dommigheid van de Indiers haha. Zo sprak ik op een gegeven moment met wat mensen, en die hadden het over een vriend van hun, die noemde ze no-alu, oftewel letterlijk vertaald ‘geen-aardappelen’. Betekenis was dat deze jongen geen teel-ballen had, die waren blijkbaar niet ingedaald toen ie klein was.. Het bleek een goede vriend van het groepje waar ik mee stand te praten te gaan. Hij was 18 jaar. Toen ik op een gegeven moment dan zij dat dat wel rot is, want dat ie dan nooit kinderen zou hebben werd ik heel vaag aangekeken. Daar snapte ze niks van. En ik stond met een groep van 5 man te kletsen, in de leeftijd tussen 18 en 30 jaar denk ik. En die hadden dus geen idee dat het zo werkte, sterker nog, de jongen in kwestie wist ook nergens van. Het gesprek ging dus verder over wie het hem ging vertellen, maar uiteindelijk, hoorde ik later, heeft niemand dat gedaan. Arme jongen. No-alu blijft kinderloos tenzij hij een ander oplossing vind.

Indiërs zijn nieuwsgierig, maar op een verkeerde manier. Ze vragen me veel, maar ze stellen domme vragen en luisteren niet naar de antwoorden. Mijn kleinste zusje deed dat ook altijd, vragen om te vragen, niet om te leren. Misschien om interessant te lijken of gewoon een conversatie te beginnen. En als ze het antwoord niet snappen zullen ze niet verder vragen of uitleg vragen. Daarom ga ik er dan vanuit dat ze geen interesse hebben in het antwoord. Das toch dom.. of niet..? India, is een oude ongeschoren man, op een roze scooter met een hoofddoekje om.

In de grote steden van India zijn ze begonnen met het ontwikkelen en krijgen van supermarktjes. Nog niet groot, maar wel op westerse leest geschoeid. Maar dan wel met een India’s tintje natuurlijk. Dus mooie winkels met rijen met schappen en winkelkarretjes. Maar dan kom je binnen, doet de ijskast het niet (lauwe yoghurt en melk, gesmolten boter), zit het fruit onder de vliegen, halve lege schappen, hangende schappen, geen prijzen op de artikelen, kassa scanners die het niet doen of half enzovoort. Het is wel lachwekkend maar ook wel weer zielig want dan is het begin er, het idee is goed maar dan word het zo slecht geïmplementeerd en onderhouden. Jammer. De 8ste arriveerde eindelijk mijn nieuwe raam. Het was door Bocklet prima ingepakt in een houten bekisting en kwam dus schade vrij hier. Ondanks dat ik die dag 38.5 koorts had, heb ik toch het oude raam vervangen. Ik wilde kost wat kost weg uit de hitte want vermoede dat dat de oorzaak was van mijn ellendige gevoel. Het viel niet mee maar kreeg de boel in de middag onder controle en om 4 uur zat alles naar tevredenheid. Gelijk doorgegaan met pakken om de volgende dag (de 9e mei) te vertrekken uit Khajuraho.
De eerste dag rijden was zwaar. Ik wist dat de weg naar Kampur slecht was maar hoopte natuurlijk dat ze er stiekem wat aan hadden verbeterd sinds ik hem laatst had gereden. Helaas was het tegendeel waar en was het alleen maar slechter geworden. Ondanks dat toch weer verder gereden dan de vorige keer dat ik dit stuk reed, en op de zelf verzonnen rondweg rond Kampur geslapen. Volgende dag, blij als ik was met mijn vorderingen en mijn verbeterednde gezondheid, begon slecht. Ik nam vermoedelijk een verkeerde weg en belande in de bush bush van India, platteland met weggetjes die zo smal waren dat zelfs één auto er moeite mee had. Uiteindelijk komt dat natuurlijk wel weer goed maar je verliest een uur of wat en dat is zonde. De weg was druk en mijn vijf-tonige hoorn stond roodgloeiend fier voorop. Het aantal zgn speedbreakers (snelheids heuveltjes) was enorm en je wordt er knetter van.. Het houd heel erg op want je moet toch steeds remmen en met 5 km p/h er over. Toch hebben ze geen andere keus. Bekend is ondertussen dat de gemiddelde bestuurder dom en asociaal is en zonder die speed-breakers rijd men gewoon met 80 door dorpjes en dat kost mensenlevens.
Toch tot vlak voor de Nepalese grens gereden alhoewel ook dat niet vanzelfsprekend ging. 70 km voor de grens was er plots een brug …eum laten we zeggen out-of-order. Ze hadden er vlak naast een soort noodbrug gemaakt, die was echter duidelijk niet voor zwaar verkeer bedoeld. Dat verklaarde de bordjes die ik al eerder had zien staan natuurlijk over ‘verboden voor zware auto’s, maar dat had ik als goed buitenlander natuurlijk genegeerd. Een andere weg is er echter niet, dus ik moest het er op wagen. Reed de smalle weg naar de noodbrug op en kwam een slagboom tegen waar ik niet onder door paste. Met wat manoeuvreren en wat hulp van een paar voorbijgangers lukte het toch en stond ik plots ook in oog met de engste brug die ik ooit over ben geweest (en ik heb er al wel wat gehad hoor). Een ponton brug, maar dan wel een op Indiase manier. De planken die men erover heen gelegd had waren flinter dun. Ik kon maar een oplossing bedenken, er met een gestage vaart overheen denderen, zodat de planken geen tijd hadden om door te zakken. Maar de pontons (soort hele grote vliegtuigtanks) lagen oneffen. Blijkbaar stond er in sommige pontons al water. De planken gingen dus op en neer. Ogen dicht en gas geven. Met hevig gekraak, vele schiet gebedjes en dichtgeknepen lichaams gaten redde ik het om naar de overkant te komen. Achteraf blij toe, want er stonden aan de andere kant zeker een paar honderd vrachtwagens te wachten tot de normale brug weer functioneel zou zijn.

Ging maar net goed
Zag die zelfde avond nog een oude man onder een vrachtwagen komen, dat was erg vaag. Het was net alsof die man vermoord werd. De oude man reed op een fiets netjes aan de kant van de weg, een beetje in een bocht. Van achter hem (mij dus tegemoet komend) kwam een vrachtwagen aangereden., er was plek genoeg. Maar die vrachtwagen volgde niet de bocht maar reed rechtdoor, langzaam de berm in. Waarschijnlijk zat die chauffeur te slapen of te praten, gevolg was wel dat hij de oude man vol met de bumper aan reed. Wat het resultaat was kon ik alleen maar naar gissen, want het gebeurde precies op de hoogte dat ik de vrachtwagen tegen kwam. Ik hoorde alleen de vrachtwagen de fietser scheppen, een klap en gekraak, maar besloot, anders dan dat ik in Nederland of zo zou doen, om niet te stoppen. Verhalen van lynchende lokalen maken dat minder aantrekkelijk. Ik vermoed dat de oude man niet meer is. Zou ik getuige geweest zijn van een moord?
Zag iets later een mooi groot verlaten gebouw, groen gras in het midden, muur erom heen. Ik denk, das een mooi plekkie om te overnachten, dus liep het complex binnen om te kijken of er mensen waren. Alles was gesloten, ook geen teken van activitieten, behalve een paar mensen voor een ingang van een gebouw dat met tralies was afgesloten. Ik liep er op af om te gaan vragen of ik er mocht pakeren maar toen ik dichterbij kwam zag ik vreemde dingen. De 5 of 6 mensen die er zaten miste allemaal ledematen en een aantal had witte vlekken op hun huid. Het lichtje ging branden, dit is een lepra colony. Snel weg dus…voor er ook mij mij van alles af gaat vallen.
De dag erop Nepalese grens over, zonder problemen. Zowel bij de Indiase kant als de Nepalese kant werd om bakshis (smeergeld) gevraagd maar ben er zonder portemonnee trekken door gekomen. Bij de Indiase kant zat een douane beambte die het die dag voor de tweede dag werkte, en dus nog nooit een carnet gezien had. Toen de goede man 10 minuten naar het document had gestaard heb ik hem maar wat op weg geholpen, anders had ik er nog gestaan.

Net na Butwal, zeg maar 20 km de grens over, de eerste Banda (protest staking). Weg geblokkeerd, brandende auto banden op de weg, heel veel discussierende mensen in groepjes, dan weet je het wel. Tot drie keer toe kwam er ineens beweging in de meute. Auto’s en bussen werden gestart, mensen sprongen in de bussen. Helaas, het bleek drie keer vals alarm. Twee uur later werd eindelijk de weg vrij gemaakt en kon ik verder.

Blokade
Iets verder op kwam ik een lopend lijk tegen. Dat wil zeggen, een dode op een brancard, hoog opgeheven door zijn/haar familie leden, onder het dragen bloem blaadjes op het lijk gooiend. Lijk gewikkeld in een doek, omgeven met slingers van 2 roepie biljetten (die fikken mee, dus kan ook niet te veel waarde hebben). Zou best kunnen dat het lijk met de banda te maken had, want die weg werd geblokkeerd vanwege een dodelijk ongeluk. De protesterende mensen wilde zo afdwingen dat de politie de schuldige oppakte.
Het viel niet mee die dag nog Pokhara te halen voor het donker. De laatste 50 km zijn slecht, dat wist ik, en die waren er ook hier zeker niet beter op geworden. Behalve de vele hobbels waren er ook vele gaten in de weg geslagen. Vraag me wel eens af wat zo’n gat de economie van een land kost. Als ik eens een klein gokje ga doen…in de hele weg van Butwal naar pokhara zitten schat ik zo’n 50 diepe gaten in de weg die je dwingen stapvoets er door heen te rijden. Dat betekend dus 50 maal moeten remmen en weer optrekken. Als ik nu alleen het extra optrekken eens bereken. Ik schat dat een vrachtauto/bus (en dat is 90% van het verkeer) toch gauw een extra 20 cl aan diesel extra verstookt. Per 50 gaten is dat dus 1000 cl of 10 liter extra diesel. Als er 150 auto’s bussen per dag die route doen is dat dus 1500 liter aan diesel weggegooid per dag, of zeg maar 1000 euro (ik rond wat vrij af). Behalve de extra milieu vervuiling, extra kosten voor onderhoud en dergelijke is dat best wel veel geld, voor één weg. Als je dat nationaal neemt is dat dus honderdduizenden per dag, en dat voor een land dat zo arm (en corrupt) is dat ze moeite hebben hun rekeningen te betalen. Tja.. dat geeft te denken. Aan de andere kant is extra diesel verkopen extra inkomsten voor de overheid, en het niet fixen van de weg scheelt ook geld. Wat is wijsheid.

Rijen met vrachtwagens vcoor de dichte brug
Om half 6 in de avond parkeerde ik op de heerlijke koele parkeerplaats (annex voetbal/volleybal en cricket veld, koeien en buffel veld, autorijles veld etc etc) van Pokhara.
Na een dag in de koelte van Pokhara voelde ik me gelijk een stuk beter. Het rokerhoesje werd duidelijk minder, en mijn hele gestel knapte op.
Veel was er niet verandert in Nepal, ondanks dat de verkiezingen de Maoïsten in het zadel hebben geholpen. De Nepalese regering bleek India de rekening van brandstof niet te hebben betaald. Gevolg was dat er geen benzine te krijgen was in heel het land. Alleen Taxi chauffeurs kregen een rantsoen van 5 liter per dag of zo. Blij dat ik op diesel rijd, dat is wel verkrijgbaar, alhoewel ik mijn tank had volgegooid in India, want ik ken Nepal langzamerhand.
Goed mijn schema is ongeveer als volgt. Voor diegene die het nog niet weten, ik heb een enkeltje op de boot naar Beunos Aires geboekt op 5 december, vanuit Antwerpen. Ik zal dus eind november in Nederland zijn, een week daar voor in Duitsland en zal dus in november wel ergens in Turkijke of Griekenland zitten. 10 september loopt mijn Indiase Visa af dus zal ik vanaf september de terugreis aanvaarden. Maar plannen veranderen…..in