20080600 – Juni 2008, Pokhara (Nepal)

Begin juni 2008, Pokhara (Nepal)
Geplaatst op Saturday 07 June @ 23:28:01 GMT+1 door

Eind mei en begin Juni verbleef ik in Pokhara, met een kleine tussenstop in Kathmandu. Deed op zich niet zo veel, dus erg spannende verhalen heb ik niet dit keer. Bereide de Poon Hil trek voor die ik vanaf 9 juni ga doen (5 of 6 dagen) en probeerde een Pakistaanse visa te krijgen. Had een leuke ervaring op het consulaat van Nederland en staarde veel naar mijn navel en over het meer van Pokhara….

In Pokhara was het weer redelijk goed toeven. Ik zie wel duidelijk verschil met een en drie jaar geleden, niet de goede kant uit helaas. Het wordt er drukker, er wordt vol gebouwd en het aantal winkeltjes groeit, vooral winkels waarvan er al 14 in het dozijn zijn. Het verkeer is drukker geworden, ruik zelfs af en toe wat van lucht verontreiniging. Op het rustige veld aan het meer is het ook niet zo rustig meer. Elke ochtend om 5 uur zijn ze er al aan het voetballen en volleyballen. Stelletje gekken. Normaal mens slaapt dan toch? Ik denk dat Pokhara over 10 jaar hier niet leuk meer is, misschien zelfs al eerder.

Uitkijken over het meer van Pokhara
Tot nu echter geniet ik nog en maak ik me nergens druk over. Nog steeds geweldig is het uitzicht over het meer en de omringende bergen. Met elke weersverandering wisselt het zicht, en vrijwel elke dag kan je de regen en onweersbuien van ver af aan zien komen. En met het weer kan het spoken hoor. Dikke hagelstenen, ik was bang dat ze mijn boven ramen zouden breken. Wind met gigantische hoosbuien.

Slecht weer op komst, elke dag wel een keer
Vannacht werd ik om half twaalf wakker met een enorme knal. Niet zo maar een knal maar een waarvan je denkt…oh jee, de wereld vergaat. De bliksem was ingeslagen ik denk een paar meter van me vandaan en ik zat de eerste tien minuten met een bonkend hard rechtop in bed. Even later weer hetzelfde. Normaal zie je een flits, hoor je een knal, en dan weet je wat er aan de hand is. Nu was het eerst de knal en toen de flits, dan weet je wel hoe dichtbij het natuurgeweld toeslaat.
Dit wolken geweld brengt altijd mooie plaatjes en het zicht blijft altijd mooi.

Dikke hagelstenen en heel veel water (foto genomen van uit mijn auto)
De Anapurna die met zijn 8500 meter hoogte elke ochtend zijn kop boven de omringende bergen uitsteekt, om tegen 10 uur te verdwijnen in de wolken. Ook de vreemde rituelen die de Nepali’s nog steeds hanteren nrond het meer. De wassende mensen in het meer, de lui kauwende water buffalo’s, de soms wel erge vage toeristen die rond het meer hangen, ach het is hier nooit saai.

De regen duurt nooit meer dan een paar uur en dan….
Toch moest ik naar Kathmandu, vanwege mijn Pakistaanse visa. Als ik dat hier zou kunnen krijgen hoef ik niet naar Delhi, en dat zou ik niet erg vinden. Dus pakte ik de greenline bus naar Kathmandu op een dag, na eerst in de ochtend vroeg mijn auto op de parkeerplaats van een hotel te hebben geplant (na overleg natuurlijk). Die rit was bekend en ondanks de gebruikelijke file bij het binnenkomen van Kathmandu was ik op tijd in deze drukke stad. Zocht een goedkoop hotelletje, dat bleek achteraf toen iets te goedkoop.
Het pushkar hotel waar ik het één nacht uit hield was maar 200 roepies (2 euro). Hiervoor had ik een kamer met eigen badkamer. Dat ik voor 200 roepies niet te veel moest verwachten was duidelijk, maar bij het Pushkar maakte ze het wel erg bont. De muren van de kamer hadden al minstens 2 decennia geen verse verf gezien en waren ondertussen een eigen leven gaan leiden. Weet zeker dat als ze er een wetenschapper op los zouden laten men een aantal nieuwe levensvormen zouden ontdekken. Één lampje van de zes in de kamer werkte er maar dus het was erg donker binnen en dat was waarschijnlijk maar goed ook. Het warme water dat bij inchecken beloofd was, was er uiteraard niet, maar daarover verbaasde ik me nog het minst. Wat me wel verbaasde was dat toen ik het op gaf om warm water te krijgen en de kraan dicht draaien, het water gewoon uit de verkalkte douchekop bleef stromen. Het nam 10 minuten in beslag voordat ik de truuk door had. Eerst een klap op de kraan, dan een draai, weer een klap en dat zo vol blijven houden tot het water uiteindelijk stopte.

Kreeg van een lokaal wel een erg kitscherig kado….als er liefhebbers zijn..
Het muggengaas voor de ramen was geheel in stukken gescheurd, daar hadden we niet zo veel aan. Gelukkig was er wel een ventilator. Het was een beetje een raar ding, het hing aan de muur en er hing een heel lang snoer aan. Een studie leerde me dat ik de kabel dwars door de kamer moest spannen om bij het enige stopcontact te komen. De kabel was net lang genoeg en spande zo een heerlijk nek-breek snoer door de hele kamer heen. Leuk als je in de nacht in het donker even naar de toilet moet of zo.
Toen ik de stekker van de ventilator in het stopcontact duwde schoven beide pennen van de stekker los en schoten naar binnen. Geen stroom dus, en bij nadere inspectie zat dit denk ik al jaren zo. Klagen bij de receptie resulteerde in een gast die naar boven kwam, de stekker van de draad af schroefde, en de twee lossen draadjes gewoon in het stopcontact prompte. Hij merkte leuk op .. ‘kijk, het werkt’. Aziatische oplossingen.
Het bed voelde op zich wel ok aan, alleen was het laken 15 cm te kort en zat vol met gaten dus was het hoofd einde puur schuim rubber. Dat sliep nou ook weer niet zo lekker maar ook dat is oplosbaar door gewoon andersom te gaan liggen.
Het vloerkleed was half op, tussen de gaten door kon ik nog wel zien dat het ooit rood geweest moet zijn.
Midden in de nacht werd ik wakker door een vreemd geluid. Ja hoor, de douche was automatisch aan gegaan. Niet druppelen, maar volle straal. Had mijn truuk van slaan en draaien toch niet helemaal goed gewerkt. Ook nu kreeg ik de douche alleen maar uit met geweld.
De douche, en de daar onder zittende kraan bleven druppen. Niet zo heel erg, maar in de ochtend tijdens de toilet gang merkte ik dat de douche kop precies boven de plek drupte waar ik zat, dus onder het persen drupte het heerlijk op me, alsof ik in een Japans martelkamer was beland. Drup…drup…drup…
Handdoek was er niet, en was ook niet mogelijk. Ik had geen handdoek bij me, dus douchen was eigenlijk niet mogelijk. Heb het toch maar half gedaan en me met de lakens van het tweede bed afgedroogd. Er bleven echter rare gele plekken op die lakens achter alsof ik niet schoon was en bij nadere inspectie bleek het water uit de kraan fel geel te zijn. Had gelukkig mijn tanden er niet mee gepoetst.

Kathmandu was druk, en was er niet beter op geworden. In Thamel hadden ze het nodig gevonden om de toch al drukke smalle straten op te breken om er nieuwe lijdingen te gaan leggen. De zandhopen werden natuurlijk niet geruimd en al het verkeer moest zich door de nog smallere straatjes zien te persen. Omdat het af en toe regende waren de zandhopen ook nog eens in modder en glijbanen veranderd, allemaal niet erg toerist vriendelijk. De hoeveelheid bedelaars (allemaal India’ers overigens) was ook proportioneel toegenomen en het aantal straatkinderen dat lijm aan het snuiven was en helemaal van de kaart was ook. Zeer droevig gezicht.

Dit jochie was blij met de maiskolf die ik hem gaf. Als dank herhaalde ie alles wat ik zij. (het is geen lijm-snuifertje hoor)
Na de noodzakelijke verandering van hotel de volgende dag was het toch wel genieten van Kathmandu. Culinair is het hier en daar beter dan Pokhara. De Belgische patat zaak is een voorbeeld (over culinaire hoogstandjes gesproken) maar het restaurant Fire&Ice, maakt toch wel een van de lekkerste Pizza’s op dit halfrond hoor. Smullen geblazen dus.
Mijn jacht naar een Pakistaanse visa resulteerde onverwacht in een bijzondere prettige ervaring op het Nederlandse consulaat. Daar werd ik, door de Nederlandse Kari zo leuk en vrolijk geholpen dat ik stom verbaasd was. Ik kreeg de noodzakelijke informatie brief in no-time mee (tezamen met de sterkste waarschuwing om niet Pakistan in te gaan). Ik kwam zelfs voor openingstijd maar dit was geen probleem. Mijn ervaringen met de meeste ambassades zijn nou niet echt geweldig, meestal zijn het lange gezichten, lange rijen en lange formulieren. Het Nederlandse consulaat in Kathmandu is daar dus duidelijk een uitzondering op.

Ging erg goed gemutst verder( nou ja ik had een petje op) naar de Pakistaanse ambassade. Daar kreeg ik nul op request. Men kon een visa van maximaal 3 maanden geldigheid afgeven, en ik had er een van 4 nodig want ik wilde pas begin september de grens over. Dat was lastig, dat betekende plannen omgooien. Omdat ik met veel dingen rekening moest houden was dat niet makkelijk. Welke dingen dan denk je. Wat dacht je van het verlopen van mijn visa voor Nepal en voor India. Het dichtgaan van de weg naar Leh als het gaat sneeuwen. Het maar maximaal 180 dagen in India mogen blijven van de auto. Het feit dat ik begin november in Duitsland wil zijn. Het feit dat het krijgen van een Iran visa ook nog wel eens een a twee weken kan duren. Al die variabelen moet ik meenemen in de planning. Daar rolde nu het volgende plaatje uit. Eind Juni de grens met India over, twee dagen later aan de voet van de Rothang pas (in Manali) zijn, na 3 dagen rusten in 3 of 4 dagen naar Leh rijden (het zal wel hobbelen worden), daar 4 weken blijven, dan begin september de grens met Pakistan over, half tot eind september Iran in, en oktober gebruiken om langzaam naar Duitsland te rijden.

Terug naar Katmandu besloot ik een goedkopere busrit te nemen. De greenline is de duurste bus maatschappij tussen de twee steden (15 dollar), maar daar zit dan wel een uitgebreide lunch bij. Nu vond ik deze keer die lunch niet zo geweldig en boekte dus een lokale bus voor een derde van de prijs. Die bus was oud en versleten. Toch kan een oude bus denk ik soms beter zijn dan een nieuwe. Oude bus betekend een ervaren chauffeur, die blijkbaar al die tijd al zonder brokken heeft gereden. De rit in die oude bus was ook prima moet ik zeggen. En tussen lokalen zitten vind ik toch altijd leuker dan tussen toeristen. Terug gekomen in Pokhara bleek mijn auto door de (flinterdunne) cement vloer van het parkeerterrein te zijn gezakt. De manager keek me al geld vragend aan. Was hem mooi voor door te zeggen dat ik morgen de boel wel eens zou komen bekijken en indien nodig zelf zou fixen. Bakkie cement over een vloer gooien kan ik ook.

Omdat ik nu een paar weken de tijd heb moet ik toch maar eens gaan denken om een flinke wandeltocht te gaan maken. Alleen wilde ik niet de fout van vorige keren maken en het nu eens goed uit zoeken. Ik wil wel genieten van een trek, het moet geen afzien worden. Dat viel nog niet mee. Dil, mede eigenaar van Adventure-Glacier treks in Kathmandu, die ook mijn vorige treks had geregeld kwam wel met een idee. Ik was eerlijk niet zo heel erg gecharmeerd van zijn kennis, had de vorige keren ook al onduidelijkheden en zo gehad. Ik moest maar in Langtang een vijfdaagse trek gaan doen, dat was niet te moeilijk en erg mooi. Hij vroeg 25 euro per dag, alle kosten inclusief. Ik vertelde hem dat ik er nog eens over na zou denken.
Bij wat navragen in Pokhara bleek dat hier in de omgeving ook leuke wandel mogelijkheden zijn en ik ging me verdiepen in de Poon-hill trek, de Anapurna trek, de Jonsom omgeving, er is hier erg veel te lopen, dat blijkt.
Omdat ik lichamelijk nou niet echt een super conditie heb vond ik het ook maar eens tijd om daar wat aan te gaan doen. Omdat ik toch elke dag vroeg wakker werd van die debiele voetballers om vijf uur viel ik maar van bed rechtstreeks in mijn schoenen en begon een stuk hard te lopen. Nou vind ik dat altijd super saai, maar hier rond het meer lopen is toch nog wel aardig. Na 2 dagen had ik natuurlijk spierpijn, maar na 4 dagen ging het al aardig en pakte ik er een bergje bij van een paar honderd meter hoog. Het ging snel opwaarts met mijn conditie en ik besloot om eens een proef loopje te gaan doen. Had al nieuwe bergschoenen gekocht en die moest ik toch gaan inlopen als ik wat serieuzer werk wilde gaan doen. Hier boven op een berg hebben ze een gehucht dat Sarangkot heet. Vanuit daar worden de paragliders gelanceerd en heb je , als het helder is, een fantastisch uitzicht . eerst dacht ik nog van…ik ga omhoog lopen daar naar toe. Blij dat die gekke gedachte maar kort duurde. Besloot om vanaf daar naar benéé te lopen. Toen Leo dan ook besloot de volgende dag te gaan para-gliden ging ik mee naar boven met de jeep van het bedrijf en liep ik in twee uur tijd naar beneden.

Vanuit hier naar benee lopen
Even ter vergelijking, een van de para-glider instructeurs liep regelmatig naar boven, met zijn 25 kilo para-glider. Zijn record was 55 minuten !!! Nu is omlaag vaak moeilijker dan omhoog, maar 55 minuten was wel absurd snel. De volgende dag had ik twee pijnlijke voeten, blij dat ik die test gedaan heb. Een trek moet dus nog even wachten tot ik een wat betere conditie heb.
Na een paar wandelingen extra en nog wat hardlopen kwam in een lokale gids tegen. Behalve dat die een veel goedkopere prijs quote kreeg ik ook het idee dat ie meer ervaring en meer kennis had dan de mensen uit Kathmandu. Besloot om met hem 5 dagen de Poon-Hil trek te gaan doen, startende op 9 juni. Hoop dat het weer mee werkt want er komt steeds meer regen naar beneden.