20080600 – Juni 2008, van Pokhara (Nepal) naar Manali (India)

Eind Juni 2008, van Pokhara (Nepal) naar Manali (India)
Geplaatst op Monday 07 July @ 05:28:51 GMT+1

Eind Juni reed ik van de stakings land Nepal naar het berg plaatsje Manali in India. Dat ging niet zonder moeilijkheden, heel Nepal lag plat. Er was ook geen druppel diesel te krijgen. Via stakingen, weg opstoppingen en harde regens toch in Manali aangekomen

Het was vandaag de derde dag van de staking, blijkbaar eentje van onbepaalde duur. Op dag één van de staking reden er alleen geen bussen, op dag twee en drie reed er niks. Geen bus, geen taxi, geen auto. Alles met meer dan twee wielen stond aan de kant. Ik had zoiets al vaker meegemaakt in Nepal. De bevolking schikt er zich in, maar ik vond het niet leuk. Ik had ook al in de krant gelezen dat de studenten vanaf volgende week gingen staken en ook van alles zouden gaan blokkeren, dus koos voor de optie om op dinsdag de 24ste te gaan rijden, staking of niet.

Van Pokhara naar leh

Had nog geprobeerd de dag ervoor wat verse groenten en zo in te slaan maar de markt had niet veel bijzonders meer. Ook zij hadden last van de staking. De staking overigens , die door de transport vakbond is afgekondigd, omdat ze toestemming willen hebben om hun tarieven met méér dan de overeengekomen 25% te verhogen. Kan me voorstellen dat de regering daar niet op in gaat, want zelfs over de verhoging van 25% dreigt veel ellende.

Dinsdag ochtend regende het, en aan het verkeer te horen, was er nog steeds staking (met andere woorden, ik hoorde geen verkeer). Vertrok toch om 7 uur, en inderdaad, de straten zijn leeg. Ik verwachte elk moment een blokkade op de straat maar waarschijnlijk zijn die stakers niet zo vroeg op. Reed rustig richting Butwal, geen idee hoe ver ik zou komen. Voor hetzelfde geld werd ik ergens gestopt en moest ik er een week lang blijven staan. Met lood in de schoenen reed ik zo verder. Ik was helemaal alleen op de weg, kwam werkelijk alleen hier en daar wat brommers tegen en in elk dorp werd ik aangekeken of ik gek was. Het volk zat langs de kant van de weg uit de neus te eten. Er was geen school (geen schoolbus) en veel winkels waren ook dicht vanwege gebrek aan personeel (die konden niet komen) of gebrek aan goederen. Zo nagestaard reed ik maar door, en achter elke bocht verwachte ik het ergste. Het bleef echter maar goed gaan. Tot in Tansen, om een uur of 1. Daar zat een slagboom over de weg. Jazus. Ik leun uit mijn raam en een heel onprettig mannetje zegt met een zuur gezicht dat ik 350 roepies moet betalen aan tol (3.5 euro). Ik doe in eerste instantie alsof ik er niks van snap, want ik had ook wel door dat die gast me probeerde te flessen. Behalve dat ik hier nog nooit iets aan tol heb hoeven te betalen, is 350 roepies een schandalig bedrag. Hij drukt me een reçu in de hand, waarop alleen in het Nepali van alles stond. Zag wel bedragen staan, van 100, en 150 en ook 350, maar ja. Stap uit, loop naar een ander ventje die wat aardiger leek, en zette het, na wat onderhandelen op een akkoordje. 150 roepies en geen bon. Ik kon dus verder. Het was geen staking maar een ordinaire tolheffing.

Alles bleef goed gaan ondanks dat er steeds vaker mensen me met handgebaren waarschuwde dat ik dadelijk nier verder kon. Net voor Butwal, op exact hetzelfde punt als waar ik op de heenreis ook vast stond, was het raak. Aan weerskanten van de brug vrachtauto’s overdwars, boel geblokkeerd. Ik had al een plan gemaakt, en parkeerde mijn auto in het zicht van alle stakers, pal voor de barricade. Stapte uit, breed lachend en begon rustig te vragen wie er stakings leider was.

De boel geblokeerd

Toen ik die vond schudde hij alleen maar zijn hoofd. K^t, dat ging niet goed. Ander manneke gezocht, en die bleek wat sympathieker. Ik vertelde hem dat ik wel langs die geblokkeerde vrachtwagens kon glippen als hij me maar toestemming gaf. In eerste instantie schudde ook hij zijn hoofd maar toen ie mijn auto zag mocht ik er toch langs. Al om koste dit een half uur. In de stad Butwal, bij de kruising links, en 300 meter verder weer een blokkade. Een bus en een vrachtwagen waren zo neergezet dat er alleen brommers , riksja’s en fietsen door konden. Maar Riksja’s die goederen vervoerden werden tegen gehouden. Het was immers een transporteurs staking. Ook nu weer, auto voor de blokkade neergezet en breed glimlachend op de blijkbaar organisatoren afgestapt. Ook nu weer nul op request, maar na overleg met een agent, ging deze hulp halen van de echte staking baas, en na 20 minuten kon ik ook hier weer door rijden. Na een uur naar het westen rijden was het wederom geblokkeerd, maar hier was het in 5 minuten bekeken, en dat was tevens de laatste van die dag. Parkeerde voor de nacht op een plek waar ik al eens eerder had gestaan een jaar geleden. Ergens midden in de bush bush.
Ergens was er wel een dorp in de buurt en al snel bleek weer dat ik in de buurt van India kwam. Er kwamen hordes mensen aangelopen. Na al deze weggewerkt te hebben erg slecht geslapen. In de eerste plaats waren de kikkers bijzonder luid. Maar ze waren dat bij vlagen, ze hielden allemaal op hetzelfde moment op. En ze begonnen dan allemaal een paar minuten later weer tegelijk. Het hield me steeds uit de slaap. Wel fraai waren de vuurvliegjes die allemaal in een boom zaten, op die manier creëerde ze een kerstboom van jewelste. Het tijdstip was wat verkeerd, maar ik had de vorige twee kersten gemist, dus dat heb ik bij deze ingehaald.
De volgende ochtend werd ik om 4 uur gewekt door stemmen. De voetstappen liepen door, dus ik dommelde weer in, maar om kwart over vier, weer hetzelfde. Om half vijf en vijf uur wederom bla bla voorbij mijn auto. Ik kon de slaap al lang niet meer vatten. Achteraf bleken dat schoolmeisjes geweest te zijn. Omdat er een transport staking was moesten ze om vier uur lopend van huis om op tijd op school te zijn. Om kwart over vijf bleef er een aantal opgeschoten jongens voor mijn open raam staan kletsen. Op mijn verzoek om ergens anders te gaan staan werd niet gereageerd. Ik had het nu helemaal hangen. Besloot het ontbijt niet eens te doen maar te vertrekken en naar India te rijden. Ik wist dat dat in een dag te doen was maar bleef toch steken bij een heel mooi grasveld in het Bardia National park. Ook hier overlast van hangjongeren maar die had ik snel onder controle en na een biertje met de eigenaar van het guesthouse waar ik twee jaar geleden een week of wat had gestaan begon het te regenen en was het heerlijk stil op mijn plekkie.
Hier in Bardia is het insecten leven zo groot dat het irritant is. Als je een licht aan doet is het net alsof je een super insecten magneet aan zet. Zo wilde ik buiten gaan douchen en in het donker kan je natuurlijk niet alle plekjes wassen. Met een zeer klein 12 volt lampje aan, vlogen er in een mum van tijd zoveel supergrote vliegende insecten tegen me aan dat ik het op gaf. Het was zelfs zo erg dat er een me oog in vloog, en ik heel snel weer naar binnen ging. Maar ook daar was het niet pluis, want ondanks dat ik maar kaarslicht aan had, was het licht van de mijn laptop scherm genoeg om alle insecten zo debiel te maken dat ze zich bijna door mijn muggen gaas heen vlogen.
Na Bardia was het nog maar een half daggie rijden tot de grens met India. Geen problemen hier, behalve dan dat ik uit voorzorg probeerde wat diesel te krijgen maar overal een nee antwoord kreeg. Was ik blij dat ik vol gegooid heb toen ik nog in India was 2 maanden geleden. En met 500 liter kom je wel een heel eind.

De grens over zonder problemen en parkeerde op het grasveld net aan de andere kant van het water. Had nu dus voorlopig voor goed Nepal verlaten en was er aan een kant wel triest om. Het is een heerlijk land, met heerlijke mensen maar het richt zichzelf ten gronde. Alle stakingen en onenigheden maken het land zo onrustig dat het in de afgelopen jaren alleen maar verder naar beneden is gegeleden. En ik heb niet het idee dat er snel verandering in gaat komen…. We zullen zien.

India en Nepal worden gescheiden door een rivier, en aan de andere kant is het heel erg anders. Stom he, het is maar 100 meter of zo, maar die honderd meter maken wel het verschil tussen bijvoorbeeld lekker aan een rivier te parkeren (Nepal) , of lekker aan de rivier te parkeren en midden in de stront en pis lucht te staan (India).
Nu ik het toch over stront heb, wilde ik even kwijt dat ik het poep gedrag van de Indische vrouw niet snap. Jaaa, daar kan je vast een studie van maken. Kijk, die vrouwen zitten langs de kant van de weg te schijten, maar als er dan iemand voorbij komt, staan ze op. Dat lijkt me dus heel vervelend. Zit je net te persen, moet je opstaan. Lijkt me ook heel lang duren zo, vooral als het een druk straatje is. Rare mensen die Indiërs hoor.
Nu ik dit zo schrijf, snap ik ineens waar al die mensen vandaan komen als je denkt te parkeren in een stil veld. In velden of wegen niemand te zien, maar als je je motor hebt uitgezet staan er al 10 man om je heen. Die zaten natuurlijk allemaal te scheiten……

Na twee maanden weg te zijn geweest uit India is het weer even wennen aan het vreemde weg gedrag alhier. Niet alleen dat het veel en veel drukker is en dat iedereen en alles veel asocialer gaat, maar gewoon het stomme en domme gedrag. Midden op de (snel) weg stil gaan staan om je ramen schoon te maken, stoppen midden op een smalle brug, zodat men naar beneden kan kijken (terwijl er 10 meter verder een parkeerplek daar voor is gemaakt). Enfin, ik heb het allemaal al eens eerder beschreven dus laat ik het maar zo laten, maar af en toe op mijn tong bijten is er wel weer bij.

Vanaf de grens richting de weg naar het noord/westen gaat door een van de vruchtbaarste gebieden van India. Velden met rijst, suikerriet, aardappelen, van alles groeit uitbundig. Ik geloof dat ze hier wel drie oosten per jaar halen. Het is dan ook erg druk met boeren verkeer, en dat is soms wel eens irritant rijden, veel van die tractoren rijden maar 20 of 25 km p/u en ik wil graag wat sneller. Ook veel landarbeiders met fietsen op de weg, levensgevaarlijk.
Gelukkig (voor mij dan) begon het nogal hard te regenen. Dan gaat iedereen schuilen en zijn de wegen een stuk minder druk. Ondanks de harde regen kan ik dan een stuk sneller opschieten. Toch was het dorp Rampura (dat nu Rudrapur heet volgens mij) een super drukke plattelands stad waar het zo druk is met boeren en buitenlui dat het dorp me een half uur koste.
Haalde de plaats Karnal, wederom een record afstand afgelegd.
Vanuit Karnal vertrok ik de volgende ochtend richting Manali. Stond in Chandigar een half uur vast in verkeer. Daar hadden ze een hele domme constructie gemaakt. Je kon op een gegeven moment niet rechtdoor, moest linksaf slaan. Het verkeer moest dan na een paar honderd meter een u-turn maken om weer terug te rijden en zo alsnog via linksaf te slaan de weg ‘rechtdoor’ te kunnen pakken. Maar dat gaat op z’n India’s, gigantische files, duwen drukken, persen, snijden. Gelukkig was de rest van de weg beter, en via een tussenstop bij mijn favo supermarkt, mijn favo benzine station en mijn favo bier-shop, verder richting noord doorgestoomd. Dat ging als een speer. Maakte niet weer de fout die ik al een paar maakte, en dat is het volgen van de bordjes richting Manali. Dan kom je op een doodlopend stuk weg.
Volgde nu mijn GPS track van vorige keer en dat ging perfect tot dat ik een uur of twee in de bergen reed. Bang, file, alles vast. Nog geprobeerd om de file voorbij te rijden (op z’n Indisch) maar raakte al snel vast in geblokkeerd verkeer. Er bleek een vrachtwagen ergens de weg te blokkeren. Wachten is het enige devies maar omdat iedereen dat moet doen, is het een drukte van jewelste. Iedereen verveelt zich en het openen van mijn camper deur is dan geen goed idee. Mensen zijn allemaal aller vriendelijkst maar ja het is wel India hier. Toen ik een krant en een stoel tevoorschijn toverde om wat te gaan lezen stonden er gelijk 30 man om me heen, me aan te staren hoe ik de krant las. Boos worden heeft geen nut, zeker niet als je vast staat in het verkeer en dus niet kan vluchten hehe.

Twee uur later koste het dit ding weg te takelen

Na anderhalf uur begon het verkeer weer langzaam te bewegen maar het duurde nog een uur voor ik uit de file met vrachtwagens was. Ondanks dit oponthoud redde ik het die avond toch tor Sundernagar, waar het goed parkeren is aan het meer voor de nacht (behalve dan die keer dat die dronken stenen gooiers andere gedachten hadden). Heerlijk rustig geslapen en ik werd om 6 uur in de ochtend wakker door de trippelende voetjes van vogeltjes op mijn dak, met een temperatuur van 22 graden… genieten dus.

Net na Mandi de volgende dag krijg je een mega hyrda-electriciteit project. Men heeft gigantische tunnels in de berg geboord en laat hier denk ik water doorheen denderen. Op zich een heel knap staaltje van engineering. De laatste keren dat ik er reed was het altijd zooitje. Weg opgebroken, water dat over de weg stroomde en zo. Nu was alles af en zag het er prima uit, petje of voor de Indiase ingenieurs. Het duurt lang, maar dan heb je ook wat. Het enige wat niet zo netjes is is de kilometers lange tunnel die ze voor het verkeer door de berg hebben geboord. Ook dit is een knap staaltje werk. Echter zijn ze vergeten afzuiging te regelen, hebben ze geen nood plekken gemaakt zodat er bij een panne gelijk een mega file ontstaat en is de verlichting zo slecht dat het levensgevaarlijk is om harder dan 20 of 30 te rijden. Kwam zelfs dit keer in de donkere en -vol uitlaat gassen- mistige tunnels plots voor een kudde koeien te staan die uiteraard midden op de weg liepen. Had niet veel gescheeld of ik had gratis runderlapjes. Dat is dan India..

India veranderd wel. De wegen worden heel langzamerhand beter, de winkels moderniseren, het assortiment ook. Maar, het blijft India. Je kan een strontvlieg op een taart zetten. Het blijft een strontvlieg. Daarbij vind ik dat India niet te veel moet veranderen, maar een paar zaken zijn wel essentieel, vooral op het gebied van ontlasting en afval. Het zal nog wel een generatie of twee duren voordat die zaken op een aanvaardbaar niveau zijn.

De firma Tata gaat overigens wel als een speer. Tata is een familie bedrijf dat volgens mij immense proporties heeft. Behalve dat ze bijna 100% van alle trucks en bussen in India, Nepal, Bangladesh en Pakistan maken (en dat zijn er wat miljoenen hoor), maken ze ook personen auto’s, hebben ze een Telecom bedrijf, verbouwen ze thee, maken voedsel producten en nog een gigantische rij van andere zaken. De personen auto’s die ze nu maken beginnen er best aardig uit te zien, nadat ze jaren lang alle Europese modellen schaamteloos hebben gekopieerd (en niemand wat van heeft gezegd). Tata is het bedrijf wat de goedkoopste auto ter wereld aan het produceren is. Voor 2000$ krijg je een aardig uitziend koekblik, iets wat wereldnieuws heeft gehaald en wellicht het wegen beeld van India totaal gaat veranderen (en niet in positieve zin).
Diesel in India blijft betaalbaar. Prijs van tussen de 34 en 37 roepies per liter. Omgerekend is dat …zeg maar tussen de 60 en 65 eurocent.

Als je een platteland Indiër, een tulband Henkie of zo, in Nederland los zou laten, zou ie zonder schroom, tijdens spitsuur, bij Ouderijn lopend de A2 oversteken, waarschijnlijk een Buffalo of geit met zich mee sleurend. En als er niemand zou tuteren zou ie echt denken dat er absoluut geen verkeer is.

Op een gegeven moment reed ik achter een militaire auto, beetje dezelfde soort als die van mij, en die reed wat langzaam. Er kwam een bus die hem wilde passeren maar die kon niet omdat de militair een beetje teveel naar rechts reed. De bus, gaf vol gas, reed over de vluchtstrook (lees zandstrook), duwde/ramde de militaire auto naar rechts zodat hij er door kon en gaf gas. Dit alles 30 meter voor mijn ogen. De bus was van dezelfde maatschappij als de bus die hetzelfde geintje met mijn uithaalde 2 jaar geleden. De bus moest hierna voor een stoplicht stoppen en de militair sprong uit zijn auto, sprinte naar de bus toe om de chauffeur eens een paar klappen te geven. Dat had ik graag gezien maar de bus chauffeur had angst en gaf gas, door het rood de kruising over. Dat is India.

Het is Mango seizoen, en dat is te merken. De heerlijke zoete mango’s kosten echt geen drol (20 to 30 eurocent per kilo!!) en staan echt overal te koop. Op elke hoek, elke winkel, elke standje verkoopt bergen met mango’s. Toch zijn er vele die dat ook niet kunnen (of willen) betalen en die halen dan de raarste kapriolen uit om een gratis mango te bemachtigen. Langs veel van de wegen hebben ze indertijd mango bomen geplant. Die zijn nu erg groot en dragen duizenden mango’s per stuk. Veel (ook oudere) jeugd gaat er met trosjes op uit om een boom te plunderen. Ze klimmen er in, schudden er aan, maken hele lange bamboo stokken met messen er aan, klimmen op elkaars schouders, gooien stenen of stokken, alles om zo’n heerlijk stuk fruit te pakken te krijgen.

Mijn auto, onder de modder en zand, zag er niet uit. Ik mekte echter dat het kloppen op de auto, het aanraken van de wanden en het betasten van elk onderdeel door de Indiers een stuk minder werd. Dat is iets wat ik zeker uit blijf proberen want dat zou een stuk ‘tension’ schelen.