20080900 – September 2008, Turkije

Mid sept 2008, door Turkije (Turkijë)’,’2008-09-29 09:08:35′

Turkije is groot. Had ook geen zin de zelfde weg te rijden als twee jaar geleden, koos dus voor de toeristische route langs de zwarte zee. Vanwege slechte weg en slecht weer paste ik die route engzinds aan. Het was weer wennen aan regen, veel verkeer, hard rijden en zeer hoge diesel prijzen….\r\n’,’Op het einde van mijn vorige verhaal gaf ik aan dat mijn Aziatische avontuur over is. Dat is officieel natuurlijk niet zo, immers ben ik nog in Azië maar Turkije voelt toch al een beetje Europees aan. Al een hele week sta ik in Dogabuyazit. Nu niet eens op Murat Camping, de plek waar van oudsher alle overlanders staan/stonden. Tijden veranderen en campings dus ook. Lalezar camping, net onderaan de berg, is veel dichter bij het dorp dan Murat en toen ik er aan kwam rijden stonden Marcel en Nelly er ook en waren Jos en Ellen ook in aantocht. Dat is leuk zo, gezellig stel Nederlanders onder elkaar. Marcel en Nelly hadden een goed gevoel voor humor waardoor ik (en andere) regelmatig plat lagen, het was erg gezellig dus. \r\n<br>\r\n\r\n<br><center><br>\r\n<img src=\” http://www.ctjansen.nl/nuke/albums/album27/IMG_3493_Small.jpg \”>\r\n<br><br>\r\nKleppen tussen de overlanders</center><br>\r\n\r\nBakte ene brood in mijn Coleman oventje. Deed dat voor het eerst, en kwam er nu achter dat de temperatuur meter op het ding bij 200 graden blijft steken. Ik dus die temperatuur steeds verder opstoken. Het resultaat was zwart, erg zwart. Zelfs mijn rubberen broodvorm (naja geen rubber, maar van dat silicone) was helemaal gesmolten. Zelfs de honden wilden mijn brood niet eten. Later bleek, toen ik een extra thermometer in de oven plaatste, dat het wel 300 graden was ipv 200. Marcel was hevig teleurgesteld, die had zich verheugd op een volkoren bammetje bij het ontbijt. <br>\r\n<br><center><br>\r\n<img src=\” http://www.ctjansen.nl/nuke/albums/album27/IMG_4364_Small.jpg \”>\r\n<br><br>\r\nSmullen van Hollands/Franse Spagetthi</center><br>\r\n\r\n\r\n<br><br>\r\nIk moet even terugblikken op Iran. Dit was de vierde keer dat ik door Iran heen reed en ook de minst leuke. Voor een groot deel is dat te wijden aan de Ramadan, maar zeker niet helemaal. Ik heb een aantal onprettige ervaringen gehad in Iran deze keer, en een flink aantal onprettige verhalen gehoord. <br>\r\nHet begint met het gebrek aan Diesel. Hierdoor ben je steeds heel onzeker aan het rijden . Kan ik ergens diesel krijgen, sta ik dadelijk droog? Als ik kan krijgen, krijg ik dan genoeg? Dat maakt dat je continu op zoek bent naar diesel. Bij elk station stoppen en vragen, smeken en bidden. De soms onprettige antwoorden maken het nog minder leuk. Dan de hele gespannen situatie ten zuiden van Bam, de escorts die je krijgt, de militairen die in je auto zitten. Niet leuk. De weigering van mijn vast stekkie om me toe te laten, de belachelijke 10 dollar parkeergeld van Akhbar, minder leuk. De politie die me steeds in de gaten hield, de vrachtwagen chauffeurs die me verzochten te volgen om er dan als een speer vandoor te gaan, de afgesloten weg met onvriendelijke politie, allemaal dingen die ik niet gewend was van Iran. <br>\r\nWat dacht je van de volgende (on)gevallen van toeristen die ik ontmoete. <br>\r\nZij was een diplomaat voor Argentinië, hij voor Engeland. Samen met nog een andere diplomaat bezochten ze Esfahan in een auto met CD platen. Toen ze eens thee gingen drinken werden ze door politie meegenomen. De uitleg was dat ze hun auto onbeheerd hadden geparkeerd waardoor terroristen de CD platen van de auto zouden kunnen stelen en kunnen misbruiken voor een bom-auto. 3 dagen werden ze min of meer vastgehouden in Esfahan, steeds onder het mom van ‘jullie zijn onze gast, wij willen waken over jullie veiligheid’. Hun paspoort was in beslag genomen en dan kan je dus niet weg. Heel vaag allemaal.<br><br>\r\nNog erger het verhaal van Marcel en Ellen. Die reizen met auto en hond door Iran en stonden bij het monument van Khomeini te wachten op hun Pakistaanse visa. Daar vroeg een man of die met hun hond mocht lopen. De man, en de hond, kwamen nooit meer terug. 15 jaar hadden ze het beest al, het is toch Allah-geklaagd.(dit is de verkorte versie van het verhaal Marcel) Nog vreemdere dingen maakte ze mee op zoek naar hun hond. Een advertentie werd geweigerd, het zou een slecht beeld over Iran geven. Een vrouw stopte geld in het shirtje van Nelly met de opmerking, ‘in Godsnaam ga terug naar huis, wat doen jullie hier’. Dingen zoals ‘jullie zijn ingehuurd door Amerika en proberen Iran in een kwaad daglicht te zetten ‘ en het bezoek aan clandestiene dieren markten maakte het hele verhaal luguber.<br>\r\nDit alles wil niet zeggen dat Iran zeer onprettig is om in te reizen maar de alom geroemde Iranese gastvrijheid is duidelijk aan het inboeten en met Ramadan kan je Iran beter niet bezoeken. <br><br>\r\nMaar misschien kwam het wel omdat ik midden in Iran, ineens uit mijn Ipod het nummer Israel (Mozes Theme) van Ennio Morricone hoorde galmen en ik luidkeels mee zong (en het nummer 3 keer heb herhaald). Vage was dat het nummer daarna ‘Jodelie’ van de Party Animals was, dus ik weer luidkeels Joden-hier gezongen, met het raampje open. Dat moeten ze gehoord hebben. <br><br>\r\nOverigens, als laatste opmerking over Iran iets over Farsi, de taal hier. Merkte op dat er veel Hindi in Farsi zit, of andersom. Soms met wat verbastering maar toch. Bis is twintig, Panch is vijf, doest is vriend (dost in Hindi). Toch interessant, want Urdu (Pakistaans) en Hindi lijken ook weer erg op elkaar, dat gaat dus in Farsi ook zo. <br><br> \r\n<br><center><br>\r\n<img src=\” http://www.ctjansen.nl/nuke/albums/album27/IMG_4376_Small.jpg \”>\r\n<br><br>\r\nDogabuyazit</center><br>\r\n\r\n\r\n\r\n\r\nWas dus blij om in Dogabuyazit te zijn. Turkije is eigenlijk europa, zo voelt het aan tenminste. Ook hier natuurlijk Ramadan, maar op een veel minder strikte manier. Winkels zijn gewoon open, de bakker bakt gewoon. Er zijn supermarkten, alles is verkrijgbaar (behalve ene karbonaadje). Men is vriendelijk tegen toeristen en over het algemeen is het prettig toeven. Op twee dingen na. De kinderen en de honden. <br>\r\nDe kinderen zijn hier bijzonder ongemanierd. Er word steeds ‘hello money’ gezegd. Ze worden boos als je niets geeft. Het zijn, volgens een Halve turk/Nederlander net Piranha’s. Als ze bloed ruiken, kan je beter heel hard weglopen want anders blijft er niks van je over. Ik heb al 8 jarige kids tegen mijn auto zien trappen (gelukkig zijn ze nog niet zo sterk) en ook werd er al eens, toen ik vlak bij een school parkeerde, stenen op mijn dak gegooid. Die kids hebben geen manieren en zijn brutaal en vervelend. Ben er later op in de week eens een paar wat klappen gaan geven, ben er een gevolgd tot aan zijn huis en een samen met een Turk gevangen. Die begon gelijk te janken als wat. Dat heeft geholpen, de overlast werd minder.<br>\r\nDe honden daarentegen zijn overdag heel lief. Ze slapen. Dat komt omdat ze de hele GVD’se nacht lopen blaffen. En het zijn flinke honden hier, dat blaffen hoor je dan ook door en over alles heen.<br><br>\r\nLangzaam plannen gemaakt over de terugweg. Na gesprekken met Nelly, Ellen, Marcel en Jos, JB (een Zwitser) en de camping baas een route via het noorden uitgestippeld.<br>\r\n \r\nOp zondag de 21ste reed ik van Murat Camping weg. Ik was daar gaan staan omdat ze bij Lalezar camping mij te veel blaffende honden hebben. Dat is vooral ‘s nachts erg irritant. Via de mooie weg reed ik richting Van, om bij het meer rechts af te slaan naar Patnos en Agri. Daar wilde ik rechtdoor omhoog gaan over, op de kaart, een kleine weg. Ging het dus voor de zekerheid maar vragen en men vertelde mij dat ik beter om kon rijden, want deze weg was erg slecht. Maar terug naar Dogabuyazit gereden en nog een nachtje bij Murat gaan staan.<br>\r\n<br><center><br>\r\n<img src=\” http://www.ctjansen.nl/nuke/albums/album27/IMG_4377_Small.jpg \”>\r\n<br><br>\r\nEn nogmaals Dogabuyazit</center><br>\r\n\r\n\r\n\r\nOndertussen bleek Jos ziek geworden te zijn, die bleven dus nog even op de camping staan. (net voor ik dit op het net zette hoorde ik via via dat het ernstig met Jos schijnt te zijn, ik wens hem, en Ellen natuurlijk het beste). <br>\r\nDe volgende dag recht door naar het noorden. Het was mooi weer en via de mooie weg op naar Igdir en Kars. De weg loopt vlak langs de Armeense grens en checkpoints waren er dan ook voldoende. Mooi zandbergen, heel en geheel veel stoppelvelden van, wat ik aan neem, graan, dat net geoogst is. Dat maakt de omgeving geel, dit in combinatie met de al geel/bruine bergen is het een raar gezicht. Lekker rijden als de weg goed is, pittenzakje in de rug (dank je Ellen), wat kan mij nog gebeuren.<br>\r\nPlots hoor ik een vreemd tikken. Gatver, toch niks met de auto hoop ik. Ik luister, en het blijft vreemd. Het komt van voor, bij het dashboard. Ik wil net op de rem gaan trappen om het geluid te gaan onderzoeken toen ik zag dat het mijn richting aanwijzer was. Haha, die had ik al bijna 2 jaar niet gebruikt, dus was even vergeten dat het ding tikt. Dom hé…<br><br>\r\nRond Igdir erg veel tomaten, appel en meloen velden. Die werden dan ook erg veel langs de kant van de weg aangeboden. Soms waren de velden gewoon rood van de vele tomaten. Verderop veel leeg landschap. Geen dorpjes, geen mensen, alleen hele vage molshopen van steen. Honderden, misschien wel duizenden. Zouden ze hier steen-mollen hebben? Doopte ter plekke het landschap om tot het plateau-der-molshopen<br><br>\r\nBij Kars links af naar Ani. Dat is (of was) een stad die om de haverklap door een ander volk werd geregeerd. Gebouwd op een stuk grond tussen diepe kloven van twee rivieren (of misschien was het de lus van een rivier) was het duidelijk dat de plek erg makkelijk te verdedigen was. \r\n\r\n<br><center><br>\r\n<img src=\” http://www.ctjansen.nl/nuke/albums/album27/IMG_4388_Medium.sized.jpg \”>\r\n<br><br>\r\nDe gleuf van Ani</center><br>\r\n\r\n\r\nOmdat de stad om de haverklap van land en eigenaar verwisselde zijn er veel bouwstijlen. Nou staat er niet zo heel veel meer overeind maar de paar gebouwen die er staan zijn imposant, zeker gezien hun leeftijd. <br>\r\n<br><center><br>\r\n<img src=\” http://www.ctjansen.nl/nuke/albums/album27/IMG_4410_Medium.sized.jpg \”>\r\n<br><br>\r\nOude Ani gebouwen</center><br>\r\n\r\nKwam een hele bus Nederlanders daar tegen, overigens de enige andere bezoekers. Dat was leuk, kon ik weer oefenen. <br>\r\nVerder naar het noorden kwam ik bij de plaats Ardaham en in het Kars gebergte. Bijna Indiase wegen, vele haarspeldbochten en mooie vergezichten. Verder door naar Yusufelli. Ten minste, dat was mijn originele plan. Vandaag zou ik voor het eerst in maanden de zon niet zien overdag, het was een beetje grijs en heiig. Al rijdend door het Kars gebergte (mooi, kronkelig, groen en slechte wegen) ben ik plannen gaan omgooien. Een bezoek aan Yusufelli zou me een extra dag rijden kosten. Dat door de bergen, is niet makkelijk rijden. En ik had geen idee wat er in Yusufelli was, behalve dan dat het waarschijnlijk onder water kwam te staan als de dam iets verder stroom afwaarts( bij Artvin) klaar was. Iets verder naar het noorden ligt Georgie, daar zou ik nog wel eens heen willen, het is niet ver en ik hoorde goede verhalen van collega reizigers. Maar ja, de Russen zijn er net binnengevallen, lijkt me ook geen pretje. Dus besloot om rechtstreeks naar de zwarte zee te rijden en de kust te gaan volgen naar het westen. Gestaag reed ik naar het noorden, kwam in een soort klein Zwitserland. Echt hoor. Van die kort gevroten gras hellingen, sparrenbomen, koeien met bellen om, uiteraard bergen en zelfs de huizen leken Zwitsers. <br>\r\nNa Sasevat een hele lange kloof die een rivier volgt, alleen maar naar benee. Van 2500 naar bijna 0. Om kwart voor vier had ik mijn eerste blik op de zwarte zee. Zwart was ie niet echt. <br>\r\nLangs mooie kustweg de D10. Die zou me helemaal naar Samsung voeren, via Trabzon. In Samsung boog de weg richting Ankara en wilde ik rechtdoor de kust blijven volgen. Erg mooi aangelegd die weg, pal, maar dan ook echt pal naast het water. \r\nVoor het eerste weer regen gehad, ook harde wind en dikke wolken. Sinds Pakistan is het droog geweest.<br>\r\n\r\n<br><center><br>\r\n<img src=\” \r\n\r\nhttp://www.ctjansen.nl/nuke/albums/album27/ZEE_VIEW_Small.jpg \”>\r\n<br><br>\r\nDe blauwe zwarte zee</center><br>\r\n\r\n\r\nPrachtig rijden zo met aan de ene kant uitzicht op de zwarte zee en de andere kant groene bergen. Enige ruimte voor strand was er hier door niet. Ook in dorpjes en stadjes lag de weg pal aan zee, zodat als men al ruimte had voor een boulevard, deze pal langs de snelweg liep. Niet ideaal als je er woont, maar wel lekker rijden. Ik passeerde leuk kleine dorpjes met gezellig uitziende restaurantjes en barretjes. Maar ja, het is ramadan, dus alles is leeg, als je stopt hebben ze niks en is het koud en leeg. Zo jammer, want Turkije is echt leuk om door te rijden (op de dure diesel prijs na). Zou zo een maand of twee door Turkije kunnen rijden, maar dan wel met een gids er bij, nu rijd ik maar op gevoel. <br>\r\n\r\nOver gevoel gesprokene, had weer het gevoel dat ik in de bewoonde westerse wereld was. Geen militaire controle om de 10 minuten maar mooie winkels, moderne straten met veel flatgebouwen en veel stoplichten. Die had ik al lang niet gezien, want in India, Nepal hebben ze vrijwel geen stoplicht. En als die er dan wel is, wordt ie genegeerd (met uitzondering van de hele grote steden zoals Delhi en Mumbai). Ben nu ook wel voorbij het stadium dat elke keer als ik een MAN vrachtwagen zie ik oooooh denk en pardoes ga zwaaien. Daar rijden er nu te veel voor rond en ik vermoed dat ze me voor gek aanzien. Moet me echt wel aanpassen, dat is duidelijk.<br>\r\nVerder langs de zwarte zee kust. (Waarom heet ie eigenlijk zwarte zee? Soms is het zand zwart, maar lang niet altijd. Weet iemand het, leef je eens uit in mijn gastenboek? Als je toch bezig bent, is er eb en vloed in de zwarte zee?)<br>\r\n\r\n<br><center><br>\r\n<img src=\” http://www.ctjansen.nl/nuke/albums/album27/IMG_3558_Small.jpg \”>\r\n<br><br>\r\nIn turkije kende ze mijn hobby</center><br>\r\n\r\n\r\nLeerde al snel twee Turkse woorden. Balik is vis, daar word je hier mee dood gegooid, dat lijkt me duidelijk. Maar ook het woord ferini. Dat zijn joekels van ronde broden, blijkbaar een regionale specialiteit. Ik stopte om er een te kopen. Koste maar liefst 4 Lira (2 euro!!), maar dan heb je ook een brood van 2 kilo !!<br>\r\nAch, je rijd zo en je bedenkt ineens iets raars. Als je nou zeehond bent, dan eet je een vis helemaal in een hap op, zonder kauwen. Maar wat gebeurt er dan met die graten, die kan die toch niet verteren? En uitpoepen lijkt me ook zo’n zeer doen. Ik snap er zeker weer niks van.<br>\r\n<br><center><br>\r\n<img src=\” http://www.ctjansen.nl/nuke/albums/album27/IMG_3563_Small.jpg \”>\r\n<br><br>\r\nDaar kan je een week van eten</center><br>\r\n\r\n\r\n\r\nPlots een bord met er op een woord waardoor ik ineens aan mijn jeugd moest denken. Het woord kwam me zo bekend voor, had het vroeger veel gezien, zeker weten. Teleferik stond er op. Geen idee wat het betekende, maar het was wel bekend. Heb je dat ook wel eens?\r\n<br>\r\nHoorde op de Radio dat ze het Mariott Hotel in Islamabad hebben gebombardeerd. Jammer, ik reed er een paar weken geleden nog op de fiets voorbij, het staat vlak bij het parlement gebouw. Kan me wel strenge veiligheids maatregelen herinneren, mannen die met spiegels onder je auto keken en zo. Die mannen zullen er wel niet meer zijn. Rare mensen die bommenleggers…<br>\r\nVlak voor Samsung was het van…rijd ik er nog door heen of stop ik er voor en doe het morgen vroeg. Ik denk, als ik een mooie plek vind, dan stop ik, anders rijd ik door. Die mooie plek kwam maar niet, dus reed ik, in de schemer, door Samsung heen. Grote drukke stad, gelukkig gedeeltelijk een rondweg. Na Samsung kwam de rustige plek om te slapen ook maar niet. Alles was vol gebouwd en ik had al weer visoenen van aan de kant van de weg staan met voorbijrazend verkeer. Plots een (leek het) dicht benzine station. Parkeerde er mijn auto, wat van de weg af, had al een biertje in mijn hand toen ik zag dat ik pal naast de ontluchting pijpen van de tanks stond. De lucht die er uit kwam was niet lekker. Pakte alles in en reed weer door, maar het bleef hommeles. Besloot maar eens af te slaan, en zo kwam ik op een rustig agrarisch weggetje en vond al snel een prima plekje. Het bleef ook rustig, ondanks wat huizen in de buurt kwam er niemand kijken. Ook dat is even wennen. Ene kant wel lekker, aan de andere kant hoopte ik stiekem dat er een hele aardige Turk, met vier vrouwen en 36 kinderen, langs kwam en me uitnodigde op zijn eten. Het mocht niet zo zijn….<br><br>\r\n\r\n<br><center><br>\r\n<img src=\” http://www.ctjansen.nl/nuke/albums/album27/IMG_3542_Small.jpg \”>\r\n<br><br>\r\nParkeren in een korenveld voor de nacht</center><br>\r\n\r\nMen had een automatische Allah roeper. Dat ging denk ik via een telefoon lijn of zo, je hoorde het een paar km verderop ook precies het zelfde geluid alleen 3 seconde later. Maar dat het dan om 10 voor 5 in de ochtend moest gaan, vond ik wat overdreven luid. Laat die Allah slapen joh, en mij ook.<br><br>\r\nNa Samsung was het ook terug naar de ‘ik hang naar rechts’ bobbel wegen. Turkije kan slechte wegen hebben. Natuurlijk niet zo als in India of zo, maar anders. Eerst zijn heel veel wegen aan de rechterkant doorgezakt. Frappant, maar waar, waardoor je steeds schuin naar rechts hangt, alsof je een lekke band of een kapotte veering hebt. Verder zijn op veel wegen de gaten gestopt, maar slecht, en weer en weer, waardoor het een hobbelige hangweg word. Geen wegen om een kopje koffie te drinken onder het rijden Ook irritant is dat ze grind in, en op, de weg hebben liggen. Opspattend grind is dus een wezenlijk probleem, je ziet ook erg veel auto’s met kapotte voorruiten. En dat was van Samsung helemaal naar Sinop zo. Niet eens zo ver, maar vanwege de slechte weg duurde het lang. Wel mooi, deels door de heuvels en deels langs de zee. Ze zijn er een nieuwe weg aan het bouwen, helaas nog niet klaar.<br><br>\r\nIn Sinop verheugde ik me op de ‘Camping Marti’ waar Nelly en Marcel grootste verhalen over hadden. Aan zee, met Wifi, perfect en zo. Vlak voor Sinop het plaatsje Lala, dus al zingend reed ik Sinop binnen, ondanks dat het vandaag voor het eerst onder de 20 graden is overdag. Na wat zoeken vond ik de camping. En die was gesloten. Leeg en verlaten. Het huilen stond me nader dan het lachen, had me er echt op verheugd. Liep wel de camping op, het hek was niet op slot, en het zag er idd netjes uit, maar het mocht niet zo wezen dus.<br>\r\nOmdat het lunch tijd was parkeerde ik een km verderop aan zee om wat te eten. 10 minuten later kwam er een grote kale Turk op me af. Ik moest hier echt niet blijven slapen, het was hier niet veilig (zucht, waar heb ik dat eerder gehoord). Er zouden mensen ‘s nachts alcohol komen drinken en andere verboden dingen doen. (nou, het begon leuk te klinken). Maar zegt ie, ik ben beheerder van de camping. Ik kreeg een telefoontje van een kennis dat jij voor het hek stond, dus ben in mijn auto gekropen en vanaf mijn werk en hierheen gescheurd om voor jou de camping open te doen. Mijn broek zakte af van blijdschap, ik had echt even een rustpuntje nodig, waar ik veilig kon staan. De man, super vriendelijk, maar dat had je al in de gaten, opende het grote hek, zette water en stroom voor me aan, inspecteerde de toilet en douche en opende de deur van het washok met de mededeling… als je wil wassen, hier is de machine. Er hing een bord 10 Lira per was machine, maar voor jou gratis zegt mijn redder. Zou die 6 kinderen hebben?<br>\r\n\r\n<br><center><br>\r\n<img src=\” http://www.ctjansen.nl/nuke/albums/album27/IMG_3528_Small.jpg \”>\r\n<br><br>\r\nVage molshopen in de buurt van Kars</center><br>\r\n\r\n\r\nDe rest van de dag op een geheel verlaten camping doorgebracht. Voelde me net als Jack Nicolson. Deed drie wasmachines (had ik in twee jaar al niet gehad, dus ik propte ze vol), vulde mijn watertank, maakte mijn brabantia kluisjes (die niet meer open wilde en waardoor ik dus geen geld had), maakte en busje traangas vast op een strategische plek waar ik er makkelijk bij kon als ik achter het stuur zat, dronk een biertje… enfin, je snapt, ik hield me wel weer bezig.<br>\r\nVerder langs de kust bleef de weg erg slecht. Vergis je niet, in een vrachtwagen voel je elk hobbeltje dubbel. Ik was op een gegeven moment meer bezig mezelf recht achter het stuur te houden dan dat ik tijd had om op de omgeving te letten. Tijd voor verandering, ik had geen zin in nog 150 km hobbel. Bij Catalzeytin ging een weg naar het zuiden en na wat overleg met een politie agent (of was het een leger ventje, kan het verschil niet zo zien, hij was ieder geval aardig en behulpzaam) besloot ik die weg in te slaan. Dat was een prima gok. De weg was goed om te rijden, bijzonder mooie omgeving en erg rustig qua verkeer. Een genot om zo door het bos te rijden. De herfst is in aantocht, de bomen geven allemaal verschillende schakering van groen en geel en rood en alles er tussen in. De temperatuur voelde wat koud aan, met 12 graden ook geen wonder. Maar het rijd heerlijk zo zonder dat klamme gevoel en zonder een natte rug en kont als je opstaat van je stoel. Met de vlam in de pijp…zong ik, en scheurde ik de berg op. Reed door tot 50 km voor Karabuk waar ik aan de kant ging staan, ik had het wel gezien voor vandaag. <br><br>\r\nAls men in Turkije de vingers bij elkaar doet in een soort punt en dan de hand op en neer bewegen betekend dit iets van ‘wat mooi’ of ‘wat goed’. In Italië betekent het ‘eat me’ of zoiets. Weer een handgebaar bijgeleerd, je zou er een studie van kunnen maken. <br>\r\nIn Turkije hebben ze een andere oplossing voor slechte wegen als in India. In India gaan ze pas wat aan de weg doen als er diverse rapporten van vermiste mensen binnen komen, die allemaal in de gaten in de weg verdwenen zijn. Dan gooien ze die gaten dicht met stenen en is het probleem opgelost en is de weg nog even erg. <br.\r\nIn Turkije doen ze het anders. Is een weg heel hobbelig. Niet oplossen, maar gewoon een bord ‘Hobbels’ neerzetten. Ligt er teveel van die kleine rot steentjes op de weg. Niet de weg vegen, nee een bord ‘opspattend grint’ neerzetten. Ach, het is niet de beste oplossing maar het werkt ook. <br>\r\nEen voordeel van een slechte weg. Het wordt op een geven moment wel beter, dan heb je weer lol. (ok beetje krom maar toch). <br><br>\r\nValt me op dat ik in Turkije veel kale mannen zie. Boven 40 of 50 is een groot gedeelte van de mannen kaal of bijna kaal. Iets was te je bijvoorbeeld in India of Nepal absoluut niet ziet. Zou dat een westers probleempje zijn, iets met voeding misschien? Wil niet zeggen dat je in India geen kale mannen hebt, maar het percentage is erg klein.\r\n<br><br>\r\nDoor naar Istanbul was zwaar. Dit vanwege twee zaken. Het regende de hele dag. Lang geleden dat ik dat mee maakte, zeker onder het rijden. 200 km voor Istanbul begon het zelfs te stormen, ik had moeite mijn auto in bedwang te houden. Maar, mijn auto werd weer mooi schoon geblazen. Tweede reden van het ‘zwaar’ zijn is omdat ik dit verkeer niet meer gewend ben, Ik bedoel, veel verkeer is geen probleem, maar dit is veel verkeer en snel. Het rijdt hard hier in vergelijking met zuid Azië. <br>\r\n<br><center><br>\r\n<img src=\” http://www.ctjansen.nl/nuke/albums/album27/IMG_3520_Small.jpg \”>\r\n<br><br>\r\nMount Ararat, een van de hoogste in Noord Azie</center><br>\r\n\r\n\r\n\r\nHet vlotte goed. Ook de tunnel, die vorige keer nog niet af was, stond nu uitnodigend te lonken. Dat scheelde zeker een minuut of 40. Kwam vlak voor tweeën bij de Macdonald bij Izmit, kon mezelf niet inhouden. Het was wel lekker, ik moet het toegeven. Misselijk van de Mac reed ik verderop langs de Burger King. Westerse luxe.<br>\r\nTot Istanbul moest ik 11 Lira betalen aan tol (vanaf Gerede), dus dat viel mee. Overigens een mooie snelweg, met op bijna alle tank en rust plaatsen gratis wifi, iets wat je hier zowiezo bij veel tank stations ziet. Verder door Istanbul zonder problemen, maar ik had wel ernstig geluk. Op de andere baan, richting oost, stond zeker 20 kilometer file. Bijna 10 km voor de tunnel (was blijkbaar iets gebeurd) en zeker 10 km op de rondweg door Istanbul. Als je vandaag naar het oosten wilde, dan ging dat zeker niet lukken. Bah bah, file van Europa tot Azië. Om kwart over vier stak ik de Bosporus over en was ik weer in Europa. De brug overigens, is naar Europa gratis, maar als je Azië in rijd moet je dokken<br>\r\n\r\nOm 5 uur in de middag parkeerde ik 50 km na Istanbul op een parkeer plaats op de snelweg om eens na te denken wat te doen. Aan de ene kant leek me Gelibolu wel wat. Dat hangt zo tegen Griekenland aan en volgens Marcel was er daar de schoonste zee ooit gezien, en de mooiste camping van wijd en zijd. Maar ja, als het pijpenstelen regende morgen, was dat niet zo aantrekkelijk en zou ik beter naar Alexandropoulos kunnen rijden. Dan daar wat rusten en door naar Wim en Geeny die in het zuiden van Griekenland staan en die me schrijven dat het daar nog heerlijk warm is met een mooie schone en heldere zee. Daar ga ik vannacht eens over slapen.<br>\r\nDat slapen lukte prima en in de ochtend scheen er een zwak zonnetje door de sluier bewolking. 100 km verderop scheen de zon zelfs volop, dus hoppa, stuur omgooien en linksaf naar het zuiden, naar het schiereiland Gelibolu Yarimadasi (Gallipoli). Ik nam de shortcut via de D-556. Die was erg mooi maar slecht maar ach, haast had ik ook niet. Mooie golvende heuvels met akkertjes, erg prettig voor de ogen. Wel opvallend was dat er om de kilometer wel een Kofteci zat (een tent waar je Kofte, een soort gekruid gehakt kon eten). Blijkbaar komen de Grieken dat hier halen of zo. In Eceabat aangekomen werd de weg smaller, op een gegeven moment een doorgang van 3,6 meter onder de boog van een oud kasteel of zo. Dat ging nog maar net. Na wat zoeken vond ik Kum hotel en Camping, er ging een wereld voor me open. De hele dag Wifi (en werkend), stroom viel niet uit om de haverklap, schone douches en toiletten en in de avond een mega buffet voor 17 Ytl. Zelf wasmachines, dus ik weer aan de was geslagen. Tot diep in de nacht ge-internet (haha voor mij dan, het was half 10). <br>\r\nVolgende dag was het weer bewolkt en begon om 9 uur de regen weer neer te dalen. Het zag er ook niet naar uit dat het op zou houden, ik moest me de dag dus maar vermaken met achter de computer zitten. (erg hé).Mooi tijd om dit verhaal te plaatsen en eens wat andere dingen up te daten.<br>\r\nMorgen of zo rijd ik van Kofte en Kebab naar Gyros en Feta, maar daar over in een volgend relaas.