20090100 – Januari 2009, Buenos Aires naar Ushaia (Argentinië)

Jan 2009, Buenos Aires naar Ushuaia (Argentinië)’,’2009-01-26 17:05:03′,’Voor het eerst in Zuid Amerika, nieuw continent, nieuwe kansen. Ik was een paar dagen in de mooie stad Buenos Aires en zakte daarna af naar de meest zuidelijke stad ter wereld: Ushuaia. Onderweg zag ik heel veel niks (Pampa), en heel veel bijzondere dingen. Pinguins, zee-leeuwen en andere hele vage beesten. Ik at mijn eerste Asado en kreeg mijn eerste Argentijnse vrienden. Aangekomen in de meest zuidelijke stad ter wereld ,Usuaia, gelegen in vuurland bleek dit (gelukkig) heel anders dan de pampa die ik een paar duizend kilomter gezien had.<br>\r\nSorry lezer, het is weer een lap geworden, maar met veel mooie foto\’s. ‘,’Een nieuw jaar, een nieuw continent. En bij een nieuw jaar horen goede voornemens. Ik zet ze maar hier publiekelijk op internet, dan moet ik er wel serieus aan gaan werken, anders ga je slechte dingen van me denken. Voornemen een is om 10 kilo kwijt te raken voor 1 juni 2009. Dat is zo 2 kilo per maand en moet haalbaar zijn. Ik voel me nu veel te zwaar en zal het roer drastisch om moeten gooien, dat gaat zeker niet makkelijk worden. Tweede goede voornemen is om wat avontuurlijker te worden. Haha, ik hoor je denken, NOG avontuurlijker. Ja dus. Ik betrap me zelf er vaak op dat ik ergens niet stop omdat ik er geen zin in heb. Of dat ik een plaats niet inrijd, al dat gedoe met dat verkeer en die stoplichten. Ik begin wat dat betreft gewoon lui of misschien wel blasé te worden. Hier wil ik dus verandering in brengen. <br> <br>\r\nEn wat zijn jouw goede voornemens? Liggen ze al in de kast?\r\n<br><br> \r\nZuid Amerika was (is) nieuw voor me, net als Azië 5 jaar geleden. Toch is de verwachting anders. In Azië verwacht je avontuur, ontbering, slechte wegen, corrupte en langzame bureaucratieën, arme en zeer vriendelijke mensen, drukte, gebrek aan water en aan rustige plekken om te staan. In Azië verwacht je ook heel andere culturen dan dat je thuis gewend ben.<br>\r\nIn Zuid Amerika is mijn verwachting dat ik dit allemaal niet zou aantreffen Ik verwachte namelijk mooie gladde wegen, moderne landen, en weinig avontuur zoals ik het in Azië heb meegemaakt. Wel verwachte ik schitterende natuur, aardige (wellicht iets afstandelijke) mensen. Ik verwachte overal McDonalds, veel supermarkten en veel kilometers om te rijden.<br><br>\r\nOp 2 januari reed ik in de avond met mijn auto van het schip af op Argentijns grondgebied, in mijn kielzog Daniel en Anne Marie met kids, die inderdaad een soort uitklap camper hadden. <br>\r\nIk had van diverse andere reizigers al gehoord dat er bij de Buquebus (boot naar Uruguay, dat hier aan de overkant van het water ligt) zou kunnen parkeren voor de nacht(en) en de zeer aardige mijnheer van de douane reed ons even voor. Het was maar 4 quadra’s ver vertelde hij. Bij navraag was een quadra een blok. Alles is hier álá Amerika in blokken gebouwd. Straten lopen recht door de steden heen en vormen zo een heel groot schaakbord, elk blokje is dan een quadra. Bij afwezigheid van blokken zou een quadra ongeveer 100 meter moeten zijn. Met andere woorden het was niet ver. <br><br>\r\nNa een paar minuten rijden parkeerde ik dan ook op het parkeerterrein, vlak voor een grote mooie viermaster van de Marine, een soort opleiding en show schip. De parkeerplek was vrijwel midden in Buenos Aires. Geluid en luchtvervuiling moet je dan natuurlijk op de koop toenemen maar het was lang zo erg niet als midden in een Aziatische stad. Het parkeer tarief van 35 peso’s per 24 uur was ook niet mals (8 euro), daarvoor woonde ik dan wel midden in de stad en aan het water!!.<br><br>\r\n\r\n<br><center><br>\r\n<img src=\” http://ctjansen.nl/nuke/modules/gallery2/main.php?g2_view=core.DownloadItem&g2_itemId=293&g2_serialNumber=1 \”>\r\n<br><br>\r\nEen mix van oud en nieuw, maar erg smakelijk</center><br>\r\n\r\n\r\nMijn eerste prioriteit wat het vinden van een verzekering, zonder was het rijden hier hachelijk. Ik had geluk, want op het zelfde parkeerterrein stond Hans en Marie met hun mooie grote blauwe Mercedes. Die waren met het Grimaldi schip vóór me aangekomen en hadden alles al bijna geregeld. Hans kon me dan ook precies vertellen waar ik naar toe moest, wat het zou kosten etc. Een probleem, het was vandaag zaterdag. Kantoor dicht. Afwachten tot maandag dus. Nou is het niet zo moeilijk om je tijd te verdoen in Buenos Aires. Ik moest winkelen, had natuurlijk geen verse groenten of fruit, melk boter en eieren (mijn bol kaas uit NL had het zowaar goed overleeft) en verder waren er genoeg bezienswaardigheden.<br>\r\n\r\n<br><center><br>\r\n<img src=\” http://ctjansen.nl/nuke/modules/gallery2/main.php?g2_view=core.DownloadItem&g2_itemId=138&g2_serialNumber=1 \”>\r\n<br><br>\r\nOnze snuiver blijft populair hier</center><br>\r\n\r\nHet was warm in Beunos Aires (BA). Tussen de 32 en 35 graden overdag.. Van het vele lopen hield ik dus flinke zweetvoeten over. Op zaterdag halve binnenstad door gekruist in de hoop toch nog een verzekering kantoor te vinden. Helaas. Wel geld gewisseld en veel info opgezogen over taal, diesel prijzen, landkaarten, winkels enz. Zondag wat langs Plaza de Mayo, Avenida 9 de julio en Avenida Florida geslenterd (die laatste is de Kalverstraat van BA). Plaza de Mayo is erg bekend natuurlijk (denk dwaze moeders), maar BA heeft veel mooie plekjes. BA heeft veel mooie oude gebouwen, in de mix met moderne glas-giganten. De wegen zijn breed (en allemaal 1 richting verkeer) en de atmosfeer relaxed. <br><br>\r\n\r\n<br><center><br>\r\n<img src=\” http://ctjansen.nl/nuke/modules/gallery2/main.php?g2_view=core.DownloadItem&g2_itemId=140&g2_serialNumber=1 \”>\r\n<br><br>\r\nBreede straten</center><br>\r\n\r\nHans en Marie werden op zondag beroofd van hun portemonnee. Terwijl ze aan het rondlopen waren in een leuke wijk lande er ineens een smerig goedje van boven op hun kleding. Het stonk heel erg. Vlak daarna kwamen er twee mensen aangelopen, die riepen oh wat erg, een duif heeft op jullie gepoept. Kom wij helpen het schoonmaken waarop ze een zakdoekje en een flesje water tevoorschijn toverde. Hans vertrouwde het al gelijk niet, maar ondanks dat hij al zijn spullen goed in de gaten hield werden ze toch, ongemerkt van hun portemonnee beroofd. Gelukkig zat er alleen wat geld in en geen andere waardevolle spullen.<br>\r\nHe Hans en Marie, ondanks alle ellende die jullie nu hebben denk een na over dit Argentijns gezegde: Niets raak hier kwijt, maar verandert alleen van eigenaar.\r\n<br.<br>\r\nMaandag de aanvraag voor de verzekering gedaan en op dinsdag bezocht ik nog een van werelds grootste begraaf plaatsen. Opgezet tijdens een uitbraak van de gele koorts in 1871 liggen hier duizenden en duizenden mensen.(wat er van over is dan he). De plaats ligt midden in de stad en is het formaat van een dorp.. Het mooie van deze begraafplaats zijn een deel van de graven die de (vermoed ik) rijken hebben geplaats. Dat zijn geen graven maar hele huizen, soms met meerdere verdiepingen. Ook hebben organisaties hele graf huizen, zoals bijvoorbeeld de politie en het leger. Daar liggen de dooie in gelid. Imposante mooie gebouwen, vol met botjes. In het midden van het ‘dorp’ heeft men een soort graf flats gebouwd. Diepe gaten in de grond, en in die gaten heeft men muren gebouwd die wel wat van flatgebouwen weg hebben. In die muren liggen lijken, dat snap je, zo 10 hoog of zo. Door de diepte in te werken kan je een veelvoud van lichamen kwijt. De nabestaande kunnen toch het ‘graf’ bezoeken doordat er grote verrijdbare ladders tegen de muren staan. <br><br>\r\n\r\n<br><center><br>\r\n<img src=\” http://ctjansen.nl/nuke/modules/gallery2/main.php?g2_view=core.DownloadItem&g2_itemId=142&g2_serialNumber=1 \”>\r\n<br><br>\r\nZo\’n graf wil ik ook</center><br>\r\n\r\nOndanks dat het apart is, is het toch een beetje depressief en na niet al te lang de lijkenlucht (want die hangt er echt wel) maar verlaten en richting auto gegaan om de verzekering papieren op te halen. Het kantoor waar we het hebben afgesloten verklaarde dat wij de laatste waren, de maatschappij stopte er mee. Minder leuk voor volgende reizigers. Een half jaar WA verzekering koste me 480 Reals, omgerekend ongeveer 100 euro.<br>\r\nHet werd druk op de parkeerplaats. Parkeerde er eerst een Duitser bij (maar die was snel weer weg), even later kwam er een Hollands/Engels stel met een verlengde Mercedes aan (die had ik op onze boot al zien staan. Een beetje alternatief stel dat hun reis deels bekostigde door te jongleren en kleine acrobaat voorstellinkjes te houden. Wel moedig.<br><br>\r\n<br><center><br>\r\n<img src=\” http://ctjansen.nl/nuke/modules/gallery2/main.php?g2_view=core.DownloadItem&g2_itemId=144&g2_serialNumber=1 \”>\r\n<br><br>\r\nVeel groen in BA</center><br><br>\r\nWoensdag 7 januari 2009 was mijn eerste rij dag in Argentinië. Omdat het in dit deel steeds warmer aan het worden is vanwege de zomer die nu bijna op zijn hoogtepunt is en vanwege het feit dat het nu zomer vakantie is en alle stranden en badplaatsen bom-vol lagen, wilde ik graag eerste naar het zuiden gaan. Hier liggen een aantal super bezienswaardigheden die ik graag wilde bezoeken. Ook wil ik proberen om met een boot naar Antartica te gaan, maar dat schijnt duur geintje te zijn en ik weet niet of ik dat kan bekostigen. <br>\r\nDe avond ervoor water tank en diesel tank volgegooid. 1 liter diesel a 1,94 Real oftewel een dikke 40 cent per liter. In BA is diesel het goedkoopst. Later koste het naar het zuiden 2,10 peso en dat is met 46 cent nog te doen. <br>\r\nOm 7 uur in de ochtend reed Hans en Marie en ik zelf samen Buenos Aires uit met 3 volle tanks (diesel, water en stront). Daniel en Anne-Marie en kids moesten nog wat doen in de ochtend, die zouden dus pas in de middag vertrekken. Het rijden ging redelijk eenvoudig. De weg was in het begin wat hobbelig maar verbeterde naarmate je verder van de hoofdstad afkwam. Het verkeer was in het begin druk (wat wil je) maar ook dat was na een uurtje eigenlijk wel vrij rustig geworden. Na de koffie nam ik voorlopig afscheid van Hans en Marie. Wilde niet steeds achter elkaar blijven rijden en omdat we allen dezelfde kant uit gaan zouden we elkaar vast wel weer ergens tegen komen..<br>\r\nLater hoorde ik dat ze niet ver hierna ernstige panne met de auto hadden gekregen en dagen lang ellende hebben gehad. Ik hoop voor ze dat het over is.<br>\r\nVia route 3 zakte ik af. Na een paar uur deze weg gevolgd te hebben vond ik het eigenlijk al saai en sloeg af om een stuk binnendoor te rijden. Die weg was een stuk smaller en eigenlijk nog saaier. Je ziet hier alleen maar rechte wegen grote velden langs de weg, afgewisseld met gras voor koe of paard en wat gewassen. De velden met zonnebloemen zijn wel heel mooi, verder is er veel graan en ligt er ook veel braak. Niet echt om over naar huis te schrijven. Als er nou heuveltjes of zo waren dat wordt het gelijk veel mooier en spannender. Wat zou er achter de volgende heuvel te zien zijn?…<br><br>\r\n\r\n<br><center><br>\r\n<img src=\” http://ctjansen.nl/nuke/modules/gallery2/main.php?g2_view=core.DownloadItem&g2_itemId=218&g2_serialNumber=1 \”>\r\n<br><br>\r\nEcht spannend rijden was het niet</center><br>\r\n\r\nKan me wel voorstellen hoe er hier ongelukken gebeuren. Je gedachten dwalen af bij al die saaiheid. Je concentratie verslapt en voor je het weet sta je tegen een boom of nog erger een tegenligger. Dat laatste is zeker niet ondenkbaar want de wegen zijn eigenlijk net te smal. Als er een vrachtwagen tegemoet komt ga je iets op zij zodat je bijna met je wielen in de berm zit. Ze hadden er 30 cm bij moeten maken. Overigens zijn de hoofd en secundaire wegen van goede kwaliteit.<br>\r\nLangs de kant van de weg zie je vaak herdenking huisjes of kleine altaartjes, soms met een foto of een kaarsje. Gedachtenissen aan iemand die wel in slaap viel onderweg…?<br>\r\nPlots begon het te regenen. Tenminste, zo klonk het, maar de lucht was blauw. Het bleken zwermen met insecten te zijn die tegen de auto vlogen. Het geluid was echt net een regenbui op een tinnen dak, Rakketakketak. De eerste zwerm waren zo te zien aan de brokstukken sprinkhanen. Maar een uur verder op, was er een zwerm vage insecten. Nog nooit gezien. Ook geen idee of ze pikte. Plots kroop er een op me been, ik kon hem er gelukkig afslaan, maar je zal maar gebeten worden door iets engs midden in deze leegte. Aan het eind van de dag zag de voorkant van mijn auto er uit alsof ie vol met appelmoes zat. Het was een massagraf en zag van voren helemaal geel van de lijken. <br><br>\r\n\r\n\r\n\r\nIn de avond bij een pompstation gaan slapen. In de eerste nacht wild kamperen in zuid Amerika sliep ik heerlijk. In de ochtend was het fris met 18 graden. Anders koud dan in Nederland, want daar loop je met 18 graden in je t-shirt. Hier zat ik met 30 graden nog met een trui aan. Had het plan om door te rijden naar Viedma en daar wederom van route 3 af te wijken om zeehonden te gaan bekijken bij La Loberia. Onderweg, net na Bahia Blanca plots een checkpoint. Ik was er voor gewaarschuwd maar had het hier niet verwacht eigenlijk. Een vriendelijke mijnheer legde me uit dat ik bepaalde groente en fruit en bepaald vlees niet verder mee mocht nemen. Dit omdat er ziektes in zouden kunnen zitten en men wil die niet binnen hebben. Ik vind het toch lichtelijk overdreven maar wilde ook niet de wet overtreden dus liet de man in de auto. Hij zag mijn sinaasappelen. Die mochten niet. Ik gaf ze graag aan hem mee, want ze waren echt niet te eten, zo droog. Mijn kiwi mocht ook niet, evenals mijn avocado. Die at ik dus maar ter plekke op. Sla tomaat en ui mocht weer wel, maar mijn paprika was een nono. Die, onder het mom van eet ik ook op, verstopte ik ergens onder zodat ik in de avond nog wat vitamine had. Tevreden met zijn vangst verliet de man mijn auto en kon ik verder, het vlees in de vrieskast had ie niet gezien. Dat viel mee. Echter, had ik geen rekening gehouden dat er nog een checkpoint kwam 140 kilometer verder. Deze man was iets strenger en nam ook mijn gehakt en mijn karbonaadjes uit de vrieskast mee. Getver. Kip mocht weer wel. <br><br>\r\nEr schijnen veel van dit soort checkpoints door het hele land te zijn, om op deze manieren mond en klauwzeer en andere besmettelijke ziektes te voorkomen. Nogmaals, ik vind het overdreven maar schik me aan de wet, maar als ze aan me Hollandse kaas komen… dan is er oorlog.<br><br>\r\nDe weg naar het zuiden was nog steeds niet kaak-naar-beneden-vallerig. Het was ook niet lelijk maar er was gewoon eigenlijk niets. En dan heel veel er van. Heb nu bijna 1000 km weg erop zitten en de hele 1000 km is er hek langs de beide kanten van de weg. Iedereen zet zo zijn eigen grond af, ook al is het in het midden van niks en groeit er niks op. Er moeten in dit land miljoenen kilometers prikkeldraad staan, dat vind ik wel jammer. <br>\r\nWel een paar wakker-word momenten hoor. Hoogtepunt was elke keer als ik een zonnebloem veld tegen kwam, die momenteel prachtig in de bloem staan. Er zijn van die velden, tja, ach, mooi. Bloemen geel en zo, maar net over de helling. Of nog net niet helemaal uit de knop, ook mooi. Maar er zijn van die velden, waar de bloemen net hun hoogtepunt hebben bereikt. BWAM… GEEL. Dat staat dan een half uur later nog op je netvlies, zo mooi, zo fel geel. <br><br><center><br>\r\n<img src=\” http://ctjansen.nl/nuke/modules/gallery2/main.php?g2_view=core.DownloadItem&g2_itemId=162&g2_serialNumber=1 \”>\r\n<br><br>\r\nPijn aan je ogen kreeg je er van, zo mooi</center><br>\r\n<br>\r\nNog een ander hoogtepunt was het kleine bordje langs de kant van de weg met de hand geschreven text “El Mano de Dios te accompanios” (ik kan het fout spellen). Ik schoot in de lach achter het stuur. De voetbal liefhebber weet wat het betekend. <br>\r\nOok zag ik de eerste struisvogels. Ze staan samen met de koeien gewoon in de wei (de wei is zo groot als een heel dorp). Die zullen ook wel voor de kusumptie zijn denk ik.<br>\r\nLaat in de middag bij Viedma links af geslagen ipv rechts en richting zeeleeuwen. Het begon weer een spannend gevoel te geven. Nieuwe dingen om te zien. Kan ik er wel bij met mijn auto. Zijn er wel zeeleeuwen op deze tijd? Is de weg niet te slecht? Een lekker spannend gevoel dat is sinds Azië niet meer gehad heb.<br>\r\n<br><center><br>\r\n<img src=\” http://ctjansen.nl/nuke/modules/gallery2/main.php?g2_view=core.DownloadItem&g2_itemId=164&g2_serialNumber=1 \”>\r\n<br><br>\r\nruik je ze…</center><br>\r\n\r\nDie weg voerde langs steile hoge klippen., Hier hebben duizenden, wellicht miljoenen, grote groene papagaaien hun nesten in gemaakt. Die zwermen dan ook in grote getalen rond, erg mooi gezicht. Eenmaal bij La loberia aangekomen verwachte ik zeehonden of leeuwen, maar ik zag alleen maar zwemmende mensen. Gadver, was ik daar een uur voor omgereden? Ik reed een paar kilometer verder door eigenlijk om een rustige parkeerplek voor de nacht te vinden en rook ineens iets heel vies. Iemand had me al eens verteld, een zeehonden plek ruik je eerst voor dat je het ziet. Ik wist dat ik dus op de goede plaats was. Beneden op het strand lagen honderden van die beesten. Geen idee of het de hond of de leeuw versie er van was, mijn inziens van alles wat. \r\n\r\n<br><center><br>\r\n<img src=\” http://ctjansen.nl/nuke/modules/gallery2/main.php?g2_view=core.DownloadItem&g2_itemId=222&g2_serialNumber=1\r\n \”>\r\n<br><br>\r\nhier hadden beesten alle rust, geen hond kon er naar beneden</center><br>\r\n\r\nDe stank walmde naar boven, gelukkig waaide het hard anders was het niet te harden. Lui zonnend, lagen ze daar. Dikke vette schuddende lichamen, bekken open, snorretjes in de wind, lief gezicht.<br><br>\r\n\r\nIn eerste instantie van plan de kust te volgen om 150 km verderop weer de ruta 3 te nemen maar die weg werd alsmaar slechter. Het was een zandweg geworden. Niks mis mee, want daar heb je er hier veel van, maar toen er wasbord in begon te zitten ben ik na 10 km omgekeerd. Ik vind off-road rijden leuk, maar geen 140 km wasbord. Besloot om toch wat zand te pakken niet de normale weg terug te pakken maar binnen door te steken. Had bijna een haas onder me wielen en 400 papagaaien op me vooruit, maar toch zonder bloed vergieten de nacht gehaald. Halverwege parkeerde ik langs de weg voor de nacht. Midden in de pampa. Midden in niks <br>\r\nHet wordt hier pas laat donker. Om 9 uur staat de zon nog aan de hemel, pas om kwart over 10 uur wordt het donker. Dat is wat anders dan in Nederland om 5 uur. Je gaat dan over op zomer routine, dus laat eten en laat slapen. De Argentijn eet ook pas vanaf 10 uur geloof ik, maar dat is mij wat te laat.<br><br>\r\nMijn auto hield zich vooralsnog goed. Ondanks dat er in Nederland een hoop dingen niet zijn gedaan aan de auto. Dit door tijdgebrek en haast. Dat vond ik wel jammer. Ik vind Rosier van den Bosch een perfecte MAN dealer en ik heb er een hoop aan te danken. Ook dit keer hebben ze me gigantisch gematst. Maar een probleem, er is altijd haast. Dit is een typische westerse ziekte. “Zeg me snel wat er aan is, dan maken we het snel”. Tijd om eens rustig met de monteur rond de tafel te zitten om eens wat dingen door te praten was er niet, waardoor er bij mij een hoop vragen open zijn gebleven, een flink aantal dingen zijn blijven liggen en een hoop rammels in de auto zijn gebleven. Wellicht is dit een reslultaat van de hoge uur prijzen in Europa, want voor 80 euro per uur ga je niet rustig lopen kletsen. Ondanks dat allemaal, Rosier van den Bosch is de beste MAN dealer van Nederland, dat iedereen dat maar even weet<br><br>\r\n\r\nDoor naar het zuiden, het schiereiland van Valdez. Dat is een natuurpark en er wonen veel zeehonden, zeeleeuwen, pinguïns en andere vage dieren. Reed langs San Antonio, daar was het erg warm (38 graden) ondanks dat ik al meer dan 1000 km naar het zuiden was afgezakt. Vlak voor Puerto Madryn links af. Het was een lange dag saai rijden (pampa links, rechts, voor en achter). Om 5 uur in de middag reed ik het schiereiland op. Het bleek al gelijk hoe laat of het wordt. Bij de ingang van het park stond al met grote letters “De camping is vol” Het is hier nu zomer vakantie, en Januari is het hoog seizoen. Het is ook nog eens weekend. Alles zit dus vol. Toch het park ingereden naar Peurto Piramides (geen piramide te zien). Daar vond ik een klein zomer dorpje aan het water met veel dagjes mensen. Vond zowaar een parkeerplek aan het strand, moest die delen met vele andere. Het grote bord ËXCLUSIVO MOTO HOMES’ bracht mij in verwarming. Was dit nou een parkeerplaats exclusief voor motorhomes of mag iedereen hier parkeren exclusief motorhomes? Bij navraag was ‘t het eerste. Mooi geregeld hier. Er stonden wel een stelletje gammele bakken zeg. Ik schroefde het niveau gelukkig weer wat op. <br>\r\n<br><center><br>\r\n<img src=\” http://ctjansen.nl/nuke/modules/gallery2/main.php?g2_view=core.DownloadItem&g2_itemId=148&g2_serialNumber=1 \”>\r\n<br><br>\r\nZonder problemen rijd dat hier</center><br>\r\n\r\n<br>\r\nOnderweg had ik de eerste wilde dieren al gezien. Een soort herten met lange nekken ze heten guanacos). Als je snel keek leken het lama’s. Ook weer veel hazen op de weg, een flink aantal plat. Een was er net dood gereden, heel luguber. Zijn kop lag op de weg, met de oren omhoog gestoken. Zijn lichaam lag 20 meter verder. Zoef was niet meer. <br><br>\r\n\r\n<br><center><br>\r\n<img src=\” http://ctjansen.nl/nuke/modules/gallery2/main.php?g2_view=core.DownloadItem&g2_itemId=170&g2_serialNumber=1 \”>\r\n<br><br>\r\n\r\nGuanaco\’s ook wel lama-hert</center><br>\r\nIn de avond ging, waar ik al bang voor was, bij een aantal mensen de auto deuren open, de radio op 10, het bier kwam buiten, enfin je snapt het. Het leek India wel. Alleen was hier de muziek beter.<br><br>\r\nDat ze laat gaan eten hier had ik al gehoord, maar ze begonnen hier pas om 11 uur in de avond de BBQ aan te steken. En gezien de hoeveelheden vlees die ze eten zijn die morgenvroeg nog niet klaar.<br>\r\nJammer was dat er een hoop mensen naar mijn auto stonden te staren van een afstandje, maar niemand die een praatje kwam maken. Hoop niet dat dat zo blijft, want dan word Argentinië heel saai.<br><br>\r\nTot nu toe zijn de wegen erg goed, op af en toe een stukje na waar diepe spoorvorming is. Wel is alles enkel baans, maar er is weinig verkeer zodat inhalen meestal wel lukt, zeker op die kaarsrechte wegen. Daarbij rijd ik vaak langzamer dan andere. <br>\r\n\r\n<br><center><br>\r\n<img src=\” http://ctjansen.nl/nuke/modules/gallery2/main.php?g2_view=core.DownloadItem&g2_itemId=150&g2_serialNumber=1 \”>\r\n<br><br>\r\nOud kan ook mooi zijn</center><br>\r\n\r\nStond een grote foto in de Argentijnse krant (halve pagina) van de nieuwe Rotterdamse (Marokkaanse) burgemeester. Lovende woorden voor ons land..<br><br>\r\nOp zaterdag het schiereiland Valdez verkend. Ik verwachte grote drukte dus ging al vroeg op pad, na wat te hebben hard gelopen op het strand. Het was hoog seizoen, en ook nog zaterdag, dat is vragen om problemen natuurlijk. Om 9 uur, toen ik het dorp uit reed, was er geen hond te bekennen. Ik reed als door naar het zuidelijke punt, zo’n 80 km verderop. Kwam zegge en schrijve drie auto’s tegen, waarvan er een een Hollander was. Verbaasde me er over, maar vond het natuurlijk niet erg. De wegen zijn hier niet geasfalteerd maar van steenslag. Dat betekend dat ze geëgaliseerd zijn en er daarna grind of stenen over gegooid zijn dat dan de grond in word gewalst. Op zich prima te rijden zolang er geen wasbord effect ontstaat. Dat was op sommige plekken wel het geval en dan trillen je tanden uit je kaak. Je produceert ook enorme stofwolken achter je, een fantastisch gezicht. Zou gauw er een tegenligger aan komt moet je vaart minderen zodat er geen opspattende stenen bij hem op zijn vooruit kletsen. <br>\r\nBij een latere inspectie bleek mijn nummerbord achter verdwenen te zijn. Of dat dit gejat was ergens of los getrild weet ik niet (het rare was, de schroeven zaten er nog wel in). Ook zat er in mijn generator hok zoveel stof dat ik de hele generator niet meer kon zien, en was mijn fiets van kleur veranderd naar vaal bruin. <br><br>\r\n<br><center><br>\r\n<img src=\” http://ctjansen.nl/nuke/modules/gallery2/main.php?g2_view=core.DownloadItem&g2_itemId=224&g2_serialNumber=1 \”>\r\n<br><br>\r\nTorremolinos</center><br>\r\n\r\nOp het zuidelijkste puntje (Punta Delgado) was alleen maar een uitkijkpost naar benee. De kust lijn werd gevormd door enorme diepe kliffen. Beneden, ver beneden, zag je de zee-olifanten of zeeleeuwen liggen. Als toeristen in Torremolinos tijdens het hoogseizoen lagen ze in rijen te bakken in de zon. Er zat geen beweging in, dus de lol was er snel vanaf. Dat viel tegen, hoopte dat andere delen van het schiereiland beter waren. Bij Valdes aangekomen (weer 50 km verder) eigenlijk een zelfde verhaal. Bah. Door rijden naar Punta Bajos. Hier zaten pinguïns, hele trossen, en die zaten bijna op aanraak afstand. Wat een geinige beesten, alhoewel ze wel stonken. Zo zag ik het graag, beesten en mensen leven samen en lopen naar elkaar te staren. \r\n\r\n<br><center><br>\r\n<img src=\” http://ctjansen.nl/nuke/modules/gallery2/main.php?g2_view=core.DownloadItem&g2_itemId=182&g2_serialNumber=1 \”>\r\n<br><br>\r\nMoe waar is me zonnebril</center><br>\r\n\r\nWeer door naar boven, Punta Norte. Hier lagen, op niet al te grote aftstand, hele hordes met zeeleeuwen. Gigantische grote macho mannetjes met donkerbruine vachten. Wijfjes met goudkleurige pelsen lagen er om heen. De mannetjes zijn heel imposant groot en schreeuwde en knorde, het leek wel een varkens stal. De vrouwtjes gleden, bij elke knor, onderdanig op hun rug. Ik zal hier maar geen grapjes over maken maar het is niet makkelijk.<br>\r\n<br><center><br>\r\n<img src=\” http://ctjansen.nl/nuke/modules/gallery2/main.php?g2_view=core.DownloadItem&g2_itemId=182&g2_serialNumber=1 \”>\r\n<br><br>\r\nWee wie er aan me wijfie komt</center><br>\r\n<br>\r\nVerder loopt er veel wild rond. Vogels, schapen, paarden, die lama-herten, struisvogels, het kan zo voor je auto springen\r\nTerug in Peurto Piramide was mijn camper plekkie nog vrij alhoewel het wel wat drukker was. Zondag zijn er denk ik meer mensen op de been. Er stonden nu bijna 20 ‘campers’ op het plekje aan zee aan het eind van het dorpje. Verder was het best wel druk en opvallend hoeveel kleuters er op grote dikke quads rond reden. Ik denk dat ik in dit dorpje wel 30 quads heb gezien. Soms rijden er kinderen van 8 jaar op, levensgevaarlijk. Maar hieruit kan je wel opmaken hoe ver Argentinië is op de ladder der welvaart. \r\n<br><br>\r\n\r\n\r\nIn de middag kwam er een Franse familie aanrijden (ook weer met 5 kinderen, het lijkt wel Fransen alleen rijden als ze veel kinderen hebben). Later zag ik dat er ook een auto met een Zwitserse kenteken stond. <br>\r\nDag erop regende het de hele ochtend. Niet zo zuinig ook, ik was even bang dat het niet op zou houden. Vond het niet zo heel erg, eindelijk eens tijd om de papieren zooi die ik uit Nederland mee had en zo in de kast gepropt uit te zoeken. In de middag droogde het wat, tijd om even naar het internet café te lopen. Op de terugweg zag ik de Zwitser aan zijn auto sleutelen en toen ik op af stapte bleek het Armin en Marisol te zijn. Ze stonden met een kleine pickup camper naast Cesar en Dolly, een Argentijns echtpaar met zoon en een enorme zelfgebouwde camper-bus. Enfin, we raakte in gesprek. De Zwitser sprak goed Spaans, zijn vrouw was namelijk van Columbia. Hij was vanaf Alaska hier naartoe komen rijden, hadden onderweg een kortharig tekkeltje opgepakt, en waren, net als ik, onderweg naar Ushuaia, de zuidelijkste stad ter wereld. Cesar en Dolly bleken super aardige mensen te zijn en na een gezamenlijk avond eten bij een restaurant werden we bij hem thuis uitgenodigd om de volgende avond asado te komen eten. <br><br>\r\nOver asado moet ik even wat vertellen. Asado betekend eigenlijk barbecue. Maar dan zuid Amerikaanse stijl. Ze zijn hier echte vlees eters. En de nationale bezigheid is dan ook asado, een mega bbq met lappen vlees waar je U tegen zegt en bij in de houding gaat staan. Vaak gaat er ook gewoon een half varken of koe voor het vuur. De Argentijnen gaan in het weekend liefst op pad met een paar kilo vlees per persoon, een Asado rek, brood, heel weinig groente, bier en chips en veel tijd. <br><br>\r\n<br><center><br>\r\n<img src=\” http://ctjansen.nl/nuke/modules/gallery2/main.php?g2_view=core.DownloadItem&g2_itemId=152&g2_serialNumber=1 \”>\r\n<br><br>\r\nCesar is Asado specialist</center><br>\r\n\r\nDe volgende dagen was ik in Peurto Madryn als gast van Cesar en Dolly. Niet dat we veel deden, op eten en slapen na. De twee Argentijnen deden echt alles om het mij (ons) naar de zin te maken. Mijn watertank werd gevuld, er werd uitgebreid gekookt, mocht voor de deur parkeren, er werd geholpen met het vervangen van mijn kenteken plaat (die ik verloor in Puerto Piramides) en ga zo maar door. Niks was te gek. Hulde aan zulke vriendelijke en gastvrije mensen. <br>\r\nDe asado was geweldig. Lappen vlees, mals als boter. Varkens, Rund, worsten, alles door elkaar. Om 12 uur rolde ik in me bed, had het gevoel dat ik een hele koe op had, in werkelijkheid viel het eigenlijk wel mee. <br>\r\n\r\n<br><center><br>\r\n<img src=\” http://ctjansen.nl/nuke/modules/gallery2/main.php?g2_view=core.DownloadItem&g2_itemId=154&g2_serialNumber=1 \”>\r\n<br><br>\r\nLekker dat het was….</center><br>\r\n\r\n\r\nIk had mijn auto geparkeerd voor het huis van Dolly en Cesar. Redelijk rustige plek. Puerto Madryn is een klein maar leuke strandplaats. Het ligt in Patagonië, dus waait het er altijd. Op sommige momenten zelfs heel hard. Maar de temperatuur was goed en het deed me denken aan Los Boliches 40 jaar geleden. Relaxte atmosfeer. <br>\r\nDe volgende 3 dagen trok ik op met Dolly en Cesar (en zoon Gaston), met Armin en Marisol (de zwitser). Kon moeilijk los komen van die mensen. Elke avond hadden ze weer wat geregeld met eten. Een avond hebben wij hun uitgenodigd. En dan was er de volgende ochtend weer een uitgebreid ontbijt. Dat duurde dan van 9 tot 11 want je kletst wat af, ach, en dan ga je eens internetten of naar de Carrefour en dan is het al weer bijna avondeten en de dag om. Avondje over de boulevard lopen, en dan wat eten. \r\n\r\n<br><center><br>\r\n<img src=\” http://ctjansen.nl/nuke/modules/gallery2/main.php?g2_view=core.DownloadItem&g2_itemId=156&g2_serialNumber=1 \”>\r\n<br><br>\r\nArmin was moedig bezig, 1 liter fles</center><br>\r\n\r\nHet vage is, dat de mensen hier veel later leven. Eten gaat men pas om 9 uur aan denken, om dan om 10 of 11 uur aan tafel te gaan. Toen ik om 12 uur in de nacht over de boulevard liep waren de speeltuinen nog vol met kinderen, de terrasjes nog vol en het leek wel of de restaurants net begonnen open te gaan. Als je dat niet gewend ben (en dat ben ik niet) zit je dus met een half slaperige kop aan tafel. <br>\r\nPuerto Madryn was volgens Cesar de Ideale plek om te wonen, ondanks dat het er net als in heel Patagonië altijd veel waait. In de ochtend komt de wind vanaf land. Het warmt dan op en in de middag draait de wind plots om van zee te komen, en zo de boel weer wat af te koelen. Volgens Cesar doet de wind dit zodat de Madryners lekker een siësta kunnen houden in de koele wind. \r\nAl om al had ik een prachtige tijd in Puerto Madryn, met bijzonder lieve mensen en ik zal er zeker met plezier aan terug denken. De wereld is echter groter dus de 15e in de ochtend rukte ik me los uit de armen van Dolly en Cesar en reed, met een tussenstop om even te internetten) richting Trelew. Daar was het Paleontologisch museum. De entree was wat duur met 25 pesos (6 euro) maar omdat ik de dag ervoor al het eco museum had laten schieten omdat het te duur was voor wat er was, besloot ik het dit keer wel te doen. <br>\r\nHet museum was mooi en netjes. Ondanks dat de folder in twee talen was, waren de bordjes met uitleg alleen maar in het Spaans en dat technische Spaans gaat me toch boven de pet. Dat maakte dat het een stuk minder interessant was en na 15 minuten was ik er al door heen. Niet al te groot dus. Wel mooie opgezette skeletten. Allerlei dino’s en grote vissen. <br><br>\r\nDoor naar Gaiman. Een dorpje waar veel mensen uit Wales wonen en waar volgens vele de beste taarten van dit halfrond gebakken worden. Er bestaat daar een thee huis genaamd Ty Gwyn dat thee met diverse taartjes/cakejes en andere zoetigheden zou serveren en het moest fabuleus zijn. Daar aangekomen, je raad het niet, staat de auto van Cesar en Dolly voor de deur. Die wisten dat we hier zouden komen en waren ook maar gegaan. Dus, weer kleppen over schalen vol met taart, scones en andere zoete dingen, geserveerd met Engelse thee natuurlijk. Heel gezellig. Nadat Cesar (onder luid protest van mij en Armin) de rekening betaald had voor ons wederom afscheid genomen en een stukje terug gereden naar Playa Union. Daar, samen met Armin en Marisol op het strand geparkeerd voor de nacht en de surfende mensen bekeken.<br><br>\r\nVerder door naar het zuiden was wederom saai. Anderhalve dag niks anders gezien dan struikjes en af en toe een auto. Een soort Veluwe zonder bomen. Zand, struikje, zand, steen, zand, afijn, je snapt het wel. Enorme afstanden en heel veel wind, altijd maar wind, totdat je er gek van word. Een voordeel, de was was binnen een half uur droog.<br>\r\nVerder door kwam ik na weer een saaie dag rijden aan in Comodore Rivadavia (mooie naam). \r\n\r\n<br><center><br>\r\n<img src=\” http://ctjansen.nl/nuke/modules/gallery2/main.php?g2_view=core.DownloadItem&g2_itemId=166&g2_serialNumber=1 \”>\r\n<br><br>\r\nIn slaap vallen is soms makkelijker dan rijden…</center><br>\r\n\r\nDit is de stad van YPF, de grootste olie leverancier van Argentinië, een stad die dus leefde van olie. Er was een Petroleum museum maar daar aangekomen was het net dicht om het tussen de middag was (hier van 1 tot 4 of zo). Ik had een tip van een camping in een dorpje vlakbij. Rada Tilly. Het was een uitvals dorp voor mensen uit de naburige grote stad maar stelde niks voor. Een paar straten vol met villatjes, vrijwel geen mensen te zien. Het was er met een koude wind ook niet echt prettig. De Municipal camping had nog een plek voor een auto en zo stond ik voor het eerste op een Argentijnse camping. Kwam daar ook Rick en Kathy tegen die met hun Amerikaanse campertje vanuit Alaska waren komen rijden. Had ze al eerder gezien, dus nu werd het tijd voor een bakkie heen en weer. Ook van Jurgen & Petra die daar met hun Mercedes stonden kreeg ik bergen met informatie. De Argentijnen op de camping waren allemaal ook super aardig en kwamen ook met bergen adviezen, had het er maar druk mee. Op zondag is het Asado dag, durfde dan ook de was niet uit te hangen in de rook van de vele vuren die er branden. At nog wat varkensvlees bij de Asado van de buren, allen zeer prettige mensen. Het weer was warmer, ik had buren met een harde televisie, de toiletten stonken, iedereen wilde tegelijk onder de paar douches, het was een echte camping<br><br>\r\n<br><center><br>\r\n<img src=\” http://ctjansen.nl/nuke/modules/gallery2/main.php?g2_view=core.DownloadItem&g2_itemId=174&g2_serialNumber=1 \”>\r\n<br><br>\r\nBijna een Armadillo onde rme auto</center><br>\r\n\r\nRick en Kathy kwamen de volgende dag de camping op rijden. Een Amerikaans stel waar ik in Punta Tombo ook al even had mee staan praten. Aardige mensen. Ze kwamen uit Alaska rijden en gaven me ook weer bergen met informatie van de landen waar ze doorheen gekomen waren. Hun website (www.travelin-tortuga.com) is erg informatief. <br>\r\nOmdat ik op zondag niet veel gedaan had besloot ik nog een extra daggie te blijven en pas dinsdag verder te gaan. Maar ook maandag werd er veel gekletst. Yasha en Jürgen kwamen opduiken, ook uit Alaska gereden en je blijft kleppen. Ik heb in die twee weken Argentinië al meer overlanders gezien dan op de hele reis door Azië heen.<br>\r\nDinsdag verder naar het zuiden. Had eigenlijk geen zin om te rijden, dus stopte veel. Eerst tanken, toen vond ik wifi, toen de supermarkt, het was 12 uur voor ik eindelijk wat km’s aan het maken was. Ik wilde naar het versteende bos 200 km verderop. De laatste 50 km waren steenslag weg, die was wat lastig. Daar aangekomen was er niks, maar dan ook helemaal niks. \r\n<br><center><br>\r\n<img src=\” http://ctjansen.nl/nuke/modules/gallery2/main.php?g2_view=core.DownloadItem&g2_itemId=172&g2_serialNumber=1 \”>\r\n<br><br>\r\nSteenslag wegen betekend veel stof happen</center><br>\r\n\r\nJa een camping, maar je moet wel wat fantasie hebben om het dat te noemen. Besloot daar de nacht maar door te brengen (15 peso) en kwam Mario weer tegen, een Argentijn met vrouw (weet niet meer hoe die hete) die erg veel praten maar erg aardig was. Het woei gigantisch maar bij zon ondergang was de lucht zo gigantisch rood dat ik het gewoon niet geloofde. Gelukkig had ik de camera in de aanslag. Echt, hier is geen photoshop aan te pas gekomen, en in het echt was het nog mooier !! <br>\r\n<br><center><br>\r\n<img src=\” http://ctjansen.nl/nuke/modules/gallery2/main.php?g2_view=core.DownloadItem&g2_itemId=190&g2_serialNumber=1 \”>\r\n<br><br>\r\nMooi rood is niet lelijk</center><br>\r\n\r\n\r\nDe volgende ochtend stond ik om 9 uur voor de poorten (eigenlijk ketting-over-de-weg) van de versteende bos. Reed al een paar dagen zonder ooit ene boom gezien te hebben, ook hier was het hoogste groen zo’n 20 cm, dus vond het wat raar. Bos… hier?. Omdat ik de eerste was werd ik, was er tijd voor een interessant gesprek met een van de medewerksters. Héél lang geleden was er geen Andes gebergte. Voor diegene die het niet weten, dat is een bergketen die van boven naar beneden loopt, aan de linkerkant van Argentinië. Geen bergen betekende toen vochtige lucht vanuit de Pacific oceaan en veel regen, waardoor het toen een nat en vruchtbaar gebied was, zodoende ook bossen. Nu er de Andes zijn, verdwijnt de regen uit de lucht bij het stijgen over de Andes heen, en valt dus alle regen aan de kant van Chilli. Nu is het dus dor en droog. Anyway, toen er bos was werd er door een vulkaan uitbarsting veel bomen omvergeworpen en daarna met as bedekt. Vele jaren later dus zen we nu het resultaat. Dat was de les voor vandaag. <br>\r\nEr was een soort wandelpad van een kilometer of twee door de enkelhoge struikjes en stenen, en daar lagen inderdaad versteende boomstronken. Flinke joekels, je zag in de steen de bast nog zitten, heel raar. Terug aangekomen bij het beginpunt stonden twee medewerkers een beetje te ginnegappen en te vertellen dat ze net wolven hadden gezien.. Ik natuurlijk ook kijken en inderdaad. Op honderd meter afstand stonden 5 wolven, een moeder en vier kids. Ze waren volgend de medewerkster nog nooit zo dicht bij geweest en dit was waarschijnlijk omdat ze honger hadden. Doordat we stonden te kijken liepen ze weg. Snel mijn fototoestel weer pakken en schoot deze.<br>\r\nDoorgereden naar Puerto st Julian waar, behalve het schip was nagemaakt dat de straat van Magalan had ontdekt, niets te zien was. Zelfs de camping was dood-saai, net als dit dorp, en vele van dit soort dorpen hier aan de oostkust. Brede straten in blokken gebouwd, met hier en daar een huis of een winkel. Geen atmosfeer. Je ziet vaak geen mens. <br><br>\r\nIn Asië kon ik altijd en overal wel Engelstalige radio ontvangen. De BBC of Voice of America of iets anders. Hier is me dat nog niet gelukt. Op de korte golf zijn weinig zenders te ontvangen, en diegene die er zijn zijn vaak Chinees. Raar. Maar zo blijf ik wel ontwetend over het spetterende wereldnieuws<br><br>\r\nDag erop niet zo veel gereden. Het landschap werd wel wat heuvelachtiger en dat maakte het wel wat leuker. Stopte in Commandate Luis Piedra Buena, en wel op de camping Isla Pavon, dat met 35 peso aan de dure kant was. (de douches waren ook erg vies, het putje was verstopt met eum… publiek haar waardoor de boel blank stond). Echter stonden er mijn ‘vrienden’ die ik al 3 keer eerder was tegengekomen, Mario met vrouw Ofelia. Die hadden gisteren in Puerto st Julian op me zitten wachten, dus ik vond het lullig om ze nu gewoon voorbij te rijden. Omdat ik er al vroeg was (13:00) me nuttig gemaakt met het wassen van de auto.\r\n<br><br>\r\nAls je je auto wast, dan regent het de volgende dag. En dat klopte dan ook. Geen harde regen, maar vieze druiperige kouwe miezerige motregen. Alles grijs, alles nat, koude wind er bij, enfin je kent het wel. Mijn plan om een dagje in het Park Monte Leon door te brengen liet ik lekker varen. Had gehoord dat het mooi was, maar je staat daar aan zee, met dit soort weer bijna altijd alleen, in de miezerige grijze regen… nee, hoe moei het ook zou zijn, daar had ik even geen zin in. Door gesjeesd naar Rio Gallegos. Ook dat was weer zo’n ongezellige Argentijnse stad. Nee, geef mij Beunos Aires maar. Misschien wordt het straks aan de Chileense kant wat beter. Gaf de stad echt een kans hoor, parkeerde in het midden op een bewaakte parkeerplaats en liep een stuk. Maar ja, het was 4 uur, de helft van de winkels waren weer eens dicht. Misschien iets met de vakantie tijd te maken maar het deed niet echt gezellig aan. Wellicht dat het weer er ook wat mee te maken had. En mijn moto is nog steeds… niet gezellie, ajuu paraplu-ie (ja ik verzin het ter plekke hoor) dus reed maar door. Nog op zoek geweest naar een camping die er zou moeten zijn maar niet gevonden dus reed aan richting Chili dat maar 50 km verder naar het zuiden was. De weg er naar toe was weer 50 km niks, had nog wel een tankstation verwacht of zo, maar nee. Stond dus in de kortste keren plots voor die grens. Ik snel parkeren, kaas, krenten, eieren, melk en dat soort dingen verstopt. Mijn plant ( ik moet hem toch eens een naam geven, hij reist al 5 jaar met me mee) ook een zak over z’n hoofd getrokken en onder mijn dekbed gelegd. Bij de feitelijke grens aangekomen was er het een tering zooi. Een rij van bijna een kilometer auto’s. Ik mocht mijn auto vooraan parkeren omdat ie zo groot was (kijk), en ik stapte het douane kantoor binnen. Daar trof ik een rij mensen, dat wil je niet weten. Het leek wel een wacht rij bij Disneyland, een hele slang die zich zeer langzaam naar de 4 douane loketten bewogen. Dieu, hier ga ik niet in staan en ben eerst eens in de auto lekker gaan eten, koffie na gedronken. Daarna weer terug. De rij was iets korter, maar duurde nog een uur en 20 minuten voor ik eindelijk de papieren boel geregeld had. Door naar de Chileense kant. Daar was het minder druk, dat was in 20 minuten gepiept. Tataaaa (hoorngeschal). Ik was voor het eerst van mijn leven in Chili.\r\n<br><br>\r\nIn Argentinië hebben ze niet echt super brood, alhoewel ik het slechter heb gehad. Ze hebben bruin brood, en ook wel wat verschillende soorten broden, maar het is allemaal van dat wegwaai brood. De sneetjes zijn zo dun dat je die in je holle kies kan proppen. Nee, ik ga snel straks zelf bakken. <br><br>\r\nDoor naar de straat van Magellan waar ik met een ferrie over moest. Daar het al laat was parkeerde ik mijn bollide aan deze straat van Magellan en met uitzocht op het water bracht ik de nacht door.<br><br>\r\nDe ferry was geen probleem alhoewel niet goedkoop. Met 250 peso (Argentijnse) was het bijna 60 euro, dit voor 20 minuutjes boot. De stroom hier was gigantisch, de straat van Magellan verbind de Atlantische met de Pacific oceaan. Het bootje moest vol gas geven om niet te veel met de stroom meegesleurd te worden. <br><br>\r\nHet stuk door Chili heen is allemaal ripio weg zoals dat hier heet, oftewel steenslag. Was al op de hoogte dat de doorgaande weg erg slecht was, dus naam de toeristische route. Het was mooi weer, er was weinig wind, wat let me. Sloeg rechtsaf richting Porvenir en reed het stuk van 100 km of zo, over prettige steenslag wegen.. Kwam in het hele stuk geloof ik drie auto’s tegen. De weg was mooi met links golvende gele heuvels en rechts de straat van Magellan. Toch was er niet zo heel veel verschil met de voorgaande dagen, want het blijven natuurlijk wel allemaal hei en struikjes. Veel beesten gezien. Zag een vos op de weg, veel lama-herten (die heten overigens guanacos), schapen natuurlijk en een aantal roze flamingo’s, erg mooi. Op een moment zag ik rechts witte dolfijnen spelen in het water en links een kudde lama-herten lopen. Machtig. <br>\r\nPorvenir was een dorp vol met aardig gekleurde huizen met golf board daken. Vond er ene bank en pinde wat Chileens geld, geen idee wat het waard was. Verder door bleef de weg even mooi en goed, met uitzicht op de besneeuwde toppen van de Andes aan de overkant van het water. Vlak voor San Sebastiaan kwam ik de hoofdroute tegen en die weg was inderdaad erg slecht. Gelukkig maar een klein stukje. Daar dan weer de grens terug naar Argentinië. Wat een gedoe eigenlijk allemaal maar goed. Weer in de rij, papieren invullen afijn, je schiet er niks mee op en het kost een hoop tijd. <br>\r\nBij de grens aan de Argentijnse kant was voor het eerst een benzine pomp. Parkeerde mijn auto voor de pomp, stapte uit om de dop te openen, maar er werd me verzocht bij een andere pomp te gaan staan. Waar ik stond koste de diesel 2 peso, ik moest dezelfde diesel tanken maar aan de pomp waar die 3.5 peso kost !!!. Ik was namelijk buitenlander, en die moesten maar meer betalen. Ik werd heel erg boos, want als er ergens iets is waar je me mee op de kast kan krijgen is het dat soort discriminatie. Hield het toch netjes, de pomp bediende kon er vast niks aan doen. Ik moest maar de stad in rijden zegt ie, 90 km verder, daar kon ik vast wel voor de normale prijs krijgen. Heb de hele 90 km naar de stad lopen denken hoe onrechtvaardig dit was. Kon er niet over uit.<br>\r\n\r\n\r\nIn Rio grande, na een bezoek aan de mega-supermarkt, kreeg ik hetzelfde te horen bij de YPF benzine station. Ik was buitenlander, dus hoppa, meer betalen. Vertelde de man dat het discriminatie was, dat dit wettelijk verboden is, dat ze gek zijn, dat ze zo toeristen verliezen en dat ik heel boos was en Argentinië zou verlaten. Dat laatste was natuurlijk wat overdreven maar je moet toch wat drama maken. Daarbij kookte ik van binnen wel. Zonder getankt te hebben reed ik dus door richting Ushuaia dat 200 km verderop was. Er begonnen wat bomen in het landschap te komen en het werd wat gevarieerder. Het was echter al laat en parkeerde bij een hele vreemde camping aan de weg (camping John Goodal á 20 peso). Dronk uit boosheid een hele fles bier op en viel na het koken van mijn eten als een blok met me kleren aan in slaap. Werd alleen wakker omdat er iets over me lichaam liep, en in mijn slaap heb ik het doodgeknepen. Geen idee wat het was, de volgende ochtend was alleen een vieze vlek getuige van de moord.<br>\r\nVolgende dag had ik er nog steeds de pest in maar de weg werd as maar mooier en dan vergeet je de boosheid. Wist zelf niet zo goed wat ik verwachten moest. In Tolhuin, het laatste plaatsje voor Ushuaia een benzine station. Ik naar binnen en mijn auto voor de goedkopere diesel gezet. Kneep me billen bij elkaar en ja hoor, de man gooide gewoon vol. Keek nog eens goed naar de prijs, voor het geval hij het snel had veranderd maar nee, 2 peso per liter. Mocht mijn handen binnen wassen en ik ging de conversatie met hem aan over de prijs. Hij vond het ook gekheid (tonteria) en gooide alle buitenlanders gewoon voor de normale prijs vol, tenzij ze net voor de dure pomp gingen staan natuurlijk, tja, dan hadden ze pech. Bedankte de man intens en reed door. Paar kilometer verder de bocht om en PWAAM, de bergen van Sierra Lucio Lopez voor mijn knars. Dat had ik niet verwacht. Hoge bergen (nou.. vanuit zeeniveau bijna 1200 meter omhoog), de toppen bedekt met sneeuw. Het landschap was dus in korte tijd verandert van (op den duur saaie) gele velden met struikjes tot hoge bergen met dennenbossen. Heel vaag maar ontzettend mooi. Was een beetje bang dat het landschap van Vuurland wat tegen zou vallen en dat het zo’n toeristische hype was maar niks is minder waar. Zo al door de bergen slingerend kwam ik langs Lago Fagnano. Helder water waar de vissers her en der hun geluk probeerde. Let wel op, nog steeds vrijwel geen bewoning, geen huizen, geen mens. \r\n<br><center><br>\r\n<img src=\” http://ctjansen.nl/nuke/modules/gallery2/main.php?g2_view=core.DownloadItem&g2_itemId=158&g2_serialNumber=1 \”>\r\n<br><br>\r\nDat begon er op te lijken</center><br>\r\n\r\nVerder langs hele vage velden met dooie bomen, langs hele dichte (waarschijnlijk aangeplante?) dennenbossen, langs schitterende natuur. Veel bloemen, het is hier natuurlijk hardje zomer. <br>\r\nAangekomen bij Ushuaia was het wel duidelijk dat dit een toeristische trekpleister is. Er lagen twee joekels van passagierschepen voor anker. Ieder goed voor een man of 1000. Vond al snel de camping en slaakte een zucht van verademing… ik heb het gehaald. Ik ben op het einde van de wereld, de meest zuidelijke stad ter aarde. Ik ben in Vuurland, heb er 4200km voor gereden.<br>\r\nArmin en Marisol kwamen niet veel later aanrijden, het beloofde gezellig te worden.\