20091200 – December 2009, even in Europa

Via een lange saaie toch over de oceaan kwam ik in december weer even in Nederland. Mijn familie ontving me warm, maar het weer niet, en na twee weken regen had ik het wel gezien. En net op tijd bleek later…

Eind november was ik weer terug in Europa na een redelijk saaie vaart van 22 dagen. Onderweg werd een minimaal aantal havens aangedaan. Paranaguá werd snel aangedaan, er was te weinig tijd om van boord te gaan. Voor de haven van Santos moesten we twee dagen voor anker om te wachten tot de feestdagen, die ze in Brazili‘ voldoende hebben, voorbij waren. Er werd er in de nacht aangemeerd en laat in de ochtend weer vertrokken, daar ging ik dus ook niet van boord. In Rio bracht ik een leuke dag door met o.a. een bezoek aan de suikerbrood berg, een drankje op het strand van Copacabana en een aantal wilde taxi ritten. De angel zit zoals altijd in de staart. Het schip verliet om 2 uur in de nacht de haven van Rio, ik lag natuurlijk heerlijk te ronken. Een uur voor vertrek werd er wild op mijn deur gebonsd. Met een suffe slaperige kop moest ik me melden in het kantoor, waar me verteld werd dat ik een boete van 75$ moest neertellen en een formulier in drievoud moest tekenen. De uitleg was dat ik geen visum had. Omdat het in-stempelen van het visum door Grimaldi moest gebeuren had ik geen zin om dat te betalen. Liet de kapitein met dat probleem, die zich alleen maar zorgen maakte over een eventuele vertraging en ging weer terug naar bed. De volgende morgen bleek dat het schip gewoon op tijd was vertrokken en ik maakte me er verder niet zo’n zorgen over, totdat ik er eens dieper over na ging denken (dat was na de koffie). Als er een boete openstond, hoe onterecht ook, zou ik nooit meer terug naar Brazili‘ kunnen, misschien zelfs niet meer naar zuid Amerika, en dat was toch die 75$ niet waard. Begon dus een aan een boeiende email correspondentie met de agent van Grimaldi in Rio maar waar er na een paar dagen 20 man op de cc lijst stonden. Dreigementen vlogen door de lucht, gevolgd door slijm partijen en namen van advocaten. Toen kwam het hoge woord er ineens uit. De boete was opgelegd omdat ik me, na een eerdere bezoek aan Brazili‘ van een half jaar terug, verzuimd had uit te laten stempelen bij de douane. Op zich klopte dat ook wel omdat ik toen via een zeer kleine grensovergang het land had verlaten, en daar hadden ze blijkbaar geen stempel in mijn paspoort gezet. De boete moest ik dus toch betalen, maar was nu in ieder geval terecht. Tja, verder kan de overtocht erg saai zijn, zeker als je een lange periode geen haven aan doet of als je weinig of saaie mede passagiers hebt. Ondanks een klein zwembadje en zelfs een zonnedek (alleen op de Zweedse boot), duurt zo’n tocht dan…..
Zeker op deze terug reis, waarschijnlijk omdat het niet meer zo spannend was als de heenreis en omdat er maar drie passagiers waren. Een er van was een 77 jaar oude man die veel sliep. Het was een aardige man hoor, maar de verhalen over vroeger werden wat langdradig. Als hij dan ook nog eens in herhalingen viel werd het er niet beter op. Ik praat liever over de toekomst en als je wat zei over iets, kwam er onmiddellijk een langdradig verhaal over vroeger uit de mouw.
De andere passagier was een Fransman. Die ging mee tot Dakar. Aardige vent. Maakte films en had in Argentini‘ een documentaire gemaakt over het 200 jarig bestaan wat binnenkort daar gevierd gaat worden. Omdat de Duitser alleen Duits sprak (en dit ook luidkeels tegen iedereen deed. De Filipijnen nog de Zweden hadden geen idee hadden wat ie zei maar knikte meestal vrolijk van ja en amen) en de Fransman geen Duits sprak, was ik een soort doorgeefluik. Vermoeiend. In Dakar ging de Fransman van boord en werd hij vervangen door een dikke Duitse troela van 200kg, vol met tatoeages, 7 kinderen, alle van een andere man. Daarmee was communiceren niet te doen. Op het Zweedse schip gelukkig veel films en boeken, hield me verder wel bezig.
Molde nog even mijn camera. Wilde een foto met de zelfontspanner nemen en een windvlaag gooide mijn camera van het muurtje af, pats op het metalen dek. Daar kunnen die mooie kleine digitale dingen normaal gesproken wel tegen, maar niet als ie precies op de uitgeschoven lens valt.
Ondertussen had ik besloten in Emden van boord te gaan omdat dat de eerste haven was in noord Europa. De oude Duitser was dat ook van plan en zo reden we gezamenlijk op zondag 22 november Duitsland binnen. Controle was er vrijwel niet, ik had mijn auto vol kunnen laden met cocaine, illegale afrikanen of andere contrabande, geen hond die er naar naar omkeek (of om-rook).

Spendeerde de volgende dagen met mijn familie in Nederland, heel gezellig.

Mijn moeder (en Bart), met ondeugende gedachten?
Het regende en regende elke dag, iets waar ik nou niet echt plezier in heb. Bracht mijn auto vervolgens naar de techneuten in Duitsland voor wat klein werk en vierde de verjaardag van mijn zus met, uiteraard, lekker eten. Mijn zus Do had zich geheel belangenloos opgezadeld met het maken en organiseren van het eten, dat kan ze altijd goed en nog lekker ook !!! Verbleef bij mijn moeder en het regende nog steeds elke dag.
Omdat mijn auto dus toch al in Koblenz was besloot ook daar naar de MAN garage te gaan voor olie verversen. Grote fout, zeker omdat ik er niet bij was. Men vond ” ineens” een aantal problemen waarvan ik dacht….hoe komen ze er op. Zo was het diesel handpompje stuk (duh) en zou er olie uit de motor lekken. Een flink aantal euroÕs armer was mijn auto terug bij de maker. Achteraf bleek dat er ook nog eens een aantal dingen van en uit de auto ontvreemd waren. Niks ernstigs maar toch. Mijn Chinese kenteken plaat, die er toch al heel lang op zat, mijn bordje in Hindi waarop stond dat het aanraken van deze auto toch echt geen idee had (het effect was meestal dat men daarom het bordje maar ging aanraken, en vanwege het slechte geheugen van de gemiddelde India’ er daarna ook de rest van de auto). Ook was er een ratel uit de auto verdwenen, die ik nog had liggen vanuit de boot tijd. Niet erg, maar dop 19 was er op, en die heb ik vaak nodig. Klote garage dus en wijze les voor de volgende keer. Ook in Europa altijd bij je auto blijven in de garage.

Altijd gezellig zo bij de familie
10 december reed ik naar Badbergen in de stromende regen. Daar woonde mijn boot-vriendje ( de oude man die bij me op de boot zat). Hij wist een goedkoop adresje voor een nieuwe band. Mijn reserve band was namelijk nog steeds anders dan de rest. De bandenman had geen nieuwe kunnen krijgen maar Siegfried zelf wilde wel zijn eigen reserve band aan me verkopen. Ik kon dan ook gelijk iets meenemen voor Jo‘l, de andere boot passagier. Die had een groot statief bij Siegfried liggen, of ik die dan ook even kon afleveren. Het betekende wel 500 km omrijden. Je moet wat over hebben voor je vrienden he. En zo reed ik, met een nieuwe reserveband op de 11e richting Frankfurt. Wederom alleen maar regen, de hele dag regen, ik werd er gek en depressief van. Stopte Ôs avonds bij de Reimo en sliep op het industrie terrein er achter.

Ben ik trots op mijn familie?
Werd wakker, met….regen, juist. Dus na de gewoonlijke ochtend routine (plasje, wasje, tandjes, kiwi, bakje thee, maar niet noodzakelijk in die volgorde) door richting zuid. Zo volgde de weg zich richting Basel en terwijl ik zo reed bedacht ik me dat het eigenlijk van de zotte was dat ik 500km om ging rijden om een statief weg te brengen. SMSÕte Joel met de vraag of hij dat ding snel nodig had en toen dat ontkennend was was het besluit snel gemaakt. Ik rijd door naar Tunesi‘ en ga dan op de terugweg langs hem. Er zijn op die weg wel meer vrienden die ik wil bezoeken (Marcel en Nelly in zuid Frankrijk, Armin en Marisol in noord Spanje en Leo de Mexicaan in waarschijnlijk Barcelona, dus hoop dat ik ooiot dat Marokko haal).

Bij Basel dus niet links af maar hoppa de grens over Zwitserland in. Het vignet koste 20 euro en op naar de gothard tunnel. Daar sneeuwde het i.p.v. regenen, even vies. Maar aan de andere kant van de Gothard leek het beter, ik zag zelfs hier en daar wat blauw. Parkeerde bij een weg restaurant voor de nacht, maar helaas, de volgende dag bij het opstaan….regen.
Het gas er dus weer op, via Milaan naar Genua. Daar regende het ook, maar niet continu en parkeerde net na Genua ook hier weer voor de nacht bij een pompstation aan de snelweg.

Zo ben ik er wel trots op hoor
In de ochtend was het droog. Vervolgde de weg richting Pisa, ging de snelweg af om binnendoor langs de kust te steken maar dat was geen goed idee. Het staat hier langs de kust hutje mutje vol gebouwd, het lijkt Phuket wel. Het stond er ook zo vol met van die ‘ dit mag niet en dat ook niet’ borden dat je de lol snel vergaat.

In Pisa aangekomen was het niet makkelijk een parkeer plekje te vinden, dan zie je toch wel dat een grote camper voor Europa eigenlijk niet altijd handig is. Een plekje net iets verder van de het centrum gevonden en de 10 minuten naar de toren gelopen. Dat is in Pisa ook geen straf want het is een mooie oude stad met dikke stadsmuren en veel oude gebouwen, leuke pleintjes en fraaie doorkijkjes. De toren zelf viel me ook erg mee. Het is maar een scheve toren maar staat op een plein met een mooie oude kerk en een basiliek. Alles erg mooi gerestaureerd en met een waterig zonnetje prachtig om te zien. Het beklimmen van de scheve toren heb ik voor die 15 euro maar laten zitten.

Die toren staat best scheef
Verder door naar het zuiden vond ik in een klein dorpje een camping. Was er al meerdere tegen gekomen maar die waren allen dicht. Deze was wel open maar ik was de enige gast. Stond wel aan zee en vanachter het raam van mijn auto had ik een pracht zicht over de middellandse zee.

In de ochtend scheen de zon uitbundig. Vermoede zelfs dat het wel lekker zou kunnen gaan worden, dus bleef de dag op die camping om een hoop klein spul te regelen. Had in Europa genoeg eten ingeslagen om de derde wereldoorlog te doorstaan en er uit te komen met een dikke pens, maar moest het wel allemaal nog een plekje geven. Ook wat reserve onderdelen moesten nog zijn weg vinden, evenals 10.000 andere dingen. bestede de dag dus nuttig ondanks de koude gure poolwind.

De 16e zou de boot naar Tunesi‘ vertrekken. Ik had hem via internet geboekt en gezegd dat mijn auto 7 meter was. Hij is wel 7,40 maar de categorie tot 7 meter is aanzienlijk goedkoper. Boven 7 meter kom je in de vracht kosten en betaal je per meter, dat’s financieel niet leuk. Er stond wel met grote letters dat als men ontdekte dat mijn auto langer was dan opgegeven, ze me het schip zouden uitgooien of me dubbel zouden laten betalen. Was dus ietwat gespannen. Van de camping naar de vertrek plaats van de boot was het 200 km. De boot vertrok om 16:00 uur en ik moest me 2 uur daar voor melden. Reed zo doende om 9 uur aan over de erg slechte SS1 weg en was netjes om 13:30 bij steiger. Daar trof ik een redelijke puinhoop aan. Zette mijn auto op goed geluk in een rij wachtende andere auto’s. Kon wel redelijk raden dat het goed was want 9 van de 10 auto’s hadden zoveel bagage verpakt op het dak dat hun auto minimaal 2x zo hoog werd. Taferelen die ik me herinner van ooit in de zomer in Marokko geweest te zijn.
Binnen in het gebouw bij een loket aangekomen bleek de boot maar liefst minimaal 5 uur vertraging te hebben en zou rond 9 uur vertrekken. Voor mij geen probleem, ik heb me huis bij me, maar dat betekende wel dat we om 9 uur de volgende avond in Tunis aan zouden komen, dus in het donker. Niet prettig.
Was de angst over de lengte van mijn auto ook wel kwijt. Het was er zo’n chaos dat ik niet verwachte dat iemand de lengte zou controleren, en dat gebeurde dus ook niet.
Om 5 uur begon men met inschepen, het was merkbaar dat het Italiaans Tunesi‘rs waren. Dringen, claxonneren, andere klem zetten, je auto zo zetten dat je alles blokkeert zodat je zelf een auto eerder aan boord bent, enfin, het leken wel India’ers.
De overtocht duurt 24 uur en ik had geen hut geboekt. Denk, die 24 uur kom ik wel door, maar dat viel nog niet mee. Ontmoete gelukkig Ritwan, een Nederlandse Tunesi‘r en, net als veel Tunesi‘rs, een relaxte gast. Woonde ook nog eens in Utrecht dus dat gaf wel wat gesprek stof.
Sliep die nacht op de grond tussen twee stoelen in. Had de kussens van de stoelen gesloopt en op de grond gelegd en lag zo nog redelijk zacht. Maar rondom mij hadden alle man-vrouw-en-kinderen hetzelfde gedaan. Alle schoenen werden uitgetrokken en de lucht was niet echt fris. Toch sliep ik een uur of 5, mijn rugtas omklemmend maar werd geradbraakt wakker. Het eten in de cafetaria vorige avond was ronduit vies en schandalig duur. Leek ook wel of ik de enige was die er van at, achteraf snapte ik waarom. De boot maakte om 11 uur in de ochtend een tussenstop op Sicili‘ en ik maakte van die gelegenheid gebruik om het autodek op de te lopen en me op te sluiten in mijn auto. Daar had ik tenminste normaal eten en drinken en een lekker bed. Zo kwam ik het laatste stuk van de reis wel door.

De boot kwam ook 5 uur te laat aan. Ik vermoed dat hierdoor er bij de douane iets mis ging omdat er ook een andere boot net was aangekomen die uit Palermo kwam. Op ons schip stonden schat ik zoÕn 250 autoÕs, op het andere schip waarschijnlijk idem dito. En die wilde allemaal tegelijk door de douane heen. Jammer dus. Ik vermoed dat de douane sowieso niet erg effici‘nt werkt, maar met zo’n hoeveelheid auto’s ging het helemaal mis. Reed om 20:30 van het schip af en was om 00:30 klaar bij de douane. 4 uur dus, en voor wat? Voor eigenlijk een formuliertje. Maar door allerlei omstandigheden duurde en duurde het maar, dan stond ik weer in de verkeerde rij, dan was ik aan de beurt en waren net de formulieren op zodat ik achteraan in een andere rij moest aansluiten (dit gebeurde 2x!!!) enfin, geen prettig Tunesisch welkom.
Om half een in de nacht reed ik in Tunis.

Moe als ik was wilde ik alleen maar slapen. Het begon ook nog te regenen en ik parkeerde mijn auto op het eerste de beste grote parkeer terrein die ik zag.
Dat bleek de volgende ochtend het parkeer terrein van een enorme moskee te zijn. Heerlijk heilig geslapen dus, met het huis van Allah om de hoek. Wel geluk dat er geen mensen vroeg naar het gebed kwamen.