20100200 – Februari 2010, Mauretanië

Vanuit Marokko reed ik Mauretanië binnen, een land waar ik eigenlijk niets van wist. Behalve dat er recent toeristen waren gekidnapt en dat er veel zand zou zijn. Hier volgt mijn verhaal over een onbekend land.’,’In mijn vorig relaas had ik reeds aangehaald dat de grensovergang van Marokko naar Mauritanië geen makkie was. Moet wel zeggen dat niet iedereen deze slechte ervaring heeft, ik heb andere gesproken die er moeiteloos doorheen zijn gekomen. Ben er achter dat dit alles met timing te maken heeft. En geluk. Bij de Marokkaanse kant stond er bij aankomst(zo rond half 10) al een fikse rij auto’s voor de grens. Dat tikt gelijk aan, want er worden telkens een stuk of 4 of 5 auto’s het terrein op gelaten, de rest moet buiten het terrein wachten. Op zich allemaal netjes geregeld moet ik zeggen. Achter mij stonden Harry en Marion, een Duits stel met een Unimog die in totaal 6 weken vakantie hadden, en al een week onderweg waren om hier te komen.(en dus ook een week nodig hadden om terug te gaan, blijf je nog maar met 4 weken vakantie over). Zij hadden duidelijk weinig reis ervaring, vertelde me al dat ze bij de Marokkaanse grens een sjacheraar 50 euro hadden betaald om hun papieren te regelen !!!<br>\r\nVerder waren er wat Fransen, Marokkanen en Mauretaniërs. Veel Mauretaniërs. <br>\r\nNa een uurtje mocht ik voordringen, als gevolg van een beetje ginnegappen met een van de politie agenten (die prompt om kado’s begon te zeuren natuurlijk), ik reed het grens terrein op, met in mijn kielzog die Harry en Marion. Daar kwam ik in een rij te staan van auto’s die voor een soort loods stond. In die loods, midden in deze zandbak, stond een hypermoderne scanner, die een hele auto, vrachtauto of container in een keer kan scannen. Ding kost 2 miljoen euro. Waarom er hier een staat is mij een raadsel, maar elke auto moest door die scanner, ook de personen auto’s. Er was maar één scanner, een scan duurde 5 minuten (auto er in rijden, en er later ook weer uit), auto’s die Marokko in gingen maar ook die er uit gingen moesten allemaal door dit apparaat. Je kan je voorstellen, dit duurde weer een uur voor ik aan de beurt was. <br>\r\nMaakte me ook wel een beetje zorgen, had wel wat bier bij me (hoogst verboden) en wel wat cash geld, dat zou die scanner op kunnen pikken en dat zou problemen kunnen geven. Eenmaal door de scanner kwam de politie de auto controleren van binnen en van buiten, daarna het leger, daarna de gendarme, Hierna moest het paspoort gestempeld worden, de auto papieren gestempeld worden, en moest er nog eens alles bij een ander in een boek geschreven worden. Dus tig loketten, tig keer wachten, maar alles ging verder wel correct, op het vele zeuren om kado’s na. Ben er zonder wat te geven doorheen gekomen en om een uur of 1 op naar de Mauretanische kant. Het stuk niemandsland tussen de twee landen is ook echt niemand land. Er loopt niet echt een weg, er zijn diverse sporen die je op goed geluk kan volgen. Pakte een keer de verkeerde en kwam in erg mul zand terecht. Het is 4 km, deed er bijna 45 minuten over. Dan kan je nagaan hoes slecht het was. <br>\r\n<br><center><br>\r\n<img src=\” http://ctjansen.nl/nuke/modules/gallery2/main.php?g2_view=core.DownloadItem&g2_itemId=845&g2_serialNumber=2 \”>\r\n<br><br>\r\nDe snelweg tussen Marokko en Mauretanië</center><br>\r\n\r\nAan de Mauretanische kant ook weer een lange rij wachtende auto’s. Eenmaal aan de beurt na een uurtje, mochten de Duitser en ik zelf het terrein op rijden, mijn papieren werden ingevuld in een computer van het leger en de officier die mijn paspoort had, hield het net buiten mijn bereik en zei tegen me: Geef me een kado. Hij vroeg het niet, hij beveelde het. Ik begon wat grapjes te maken, ondertussen mijn paspoort uit zijn hand graaiende, en draaide me om om weg te lopen. Vond ie niet leuk, maar wat kon ie doen. Echter had Harry de Duitser nog zijn paspoort niet terug. Die kreeg dezelfde orders. Kado!. Op zo’n manier dat het duidelijk was wat ie bedoelde…kado anders krijg je je paspoort niet terug. Zoals ik al eerder zei had hij duidelijk minder reis ervaring, daarbij is ie ook Duitser dus heeft ie wat meer ontzag voor een man in Uniform denk ik. Zijn gezicht stond echt op huilen en hij stond naar zijn schoenen te kijken en wist niet wat ie moest doen. De officier herhaalde zijn bevel maar Harry bleef niks zeggen. Na een paar minuten was het de officier blijkbaar genoeg, hij drukte het paspoort in de hand van Harry en liep weg. Echter waren we nog niet van hem af. Terug bij de auto stond sjakie al klaar om deze te inspecteren. Ik liet hem binnen, maakte wat meer grapjes met hem, hij bleef om kado’s zueren, ik bleef hem negeren, en na 3 minuten stonden we weer buiten. Toen vroeg hij… heb je jarrycans met diesel. Ik zei… ja, twee, daar onder kijk maar. GEEF ME ER EEN zegt ie. Ik begon er een beetje moe van te worden, maar wilde niet boos worden, dus zei…. Dat is goed, als jij me op papier belooft dat je me komt redden als ik midden in de Sahara zonder diesel sta. Hierop moest ie lachen, het ijs was gebroken, hij liep was en ik was klaar. Harry was minder standvastig en na weer een paar minuten zag ik dat een van zijn jerrycans met diesel van eigenaar wisselde. Wilde me er verder niet mee bemoeien, maar had wel medelij met hem. Het was ondertussen al weer half 3, er resten nog twee loketten. De immigratie en de autopapieren. <br>\r\nHet loket van de immigratie werd bemand door een heuse neger (die heb je veel hier), met platte neus en een blik in zijn ogen van…ik ben zo moe, dus ik werk niet al te snel want dan wordt ik nog moeierder. Kon het de goede man niet kwalijk nemen, want zijn job was dus om alle deatils van ALLE personen die er in en er uit gingen, in een groot boek op te schrijven, dan in een ander boek nog eens op te noteren, dan op een lijst nog eens alles te zetten en dan een stempel in het paspoort te zetten. Er waren zo ongeveer 40 man voor ons, de helft er van grote sterke negers die het loket als een kloeke hen zo afschermde dat ik er echt niet bij kon. Na een uur in die ‘ rij ‘ te hebben gestaan gaf ik het op en keerde terug naar mijn auto, om af te wachten want dit had helemaal geen zin. De opper-boek-schrijver had in dat uur tijd al 3 paspoorten ingeschreven, vier keer een sigaret pauze gehouden en was een keer om onduidelijk redenen weg gegaan (misschien bidden). <br>\r\nEfijn, het duurde erg lang voor dat eindelijk alles geregeld was. Het laatste hutje wat bezocht moest worden leverde de tijdelijke auto-import papieren op. Die koste 10 euro. En ik scoorde ook nog eens 10 dagen auto verzekering voor 25 euro. Om 6 uur in de avond reed ik Mauritanië binnen. Al om heeft die grenspost 8 of 9 uur geduurd. Het was op zich niet echt moeilijk, maar gewoon erg onplezierig. Het vele wachten in de warme zon, het vele kado gezeur, enfin niet iets om dagelijks te doen.<br><br>\r\nEenmaal in Mauritanië was de weg weer goed en reed ik al snel richting Nouadhibou. Kwam nog twee politie controles tegen onderweg, beide zeurde om spullen. Bij de eerste moest ik uitstappen, en de agent zei gewoon : “ geef me je fiets” . Ik heb natuurlijk beleefd edoch vriendelijk geweigerd. Bij de tweede controle stond het stopbord al 100 meter voor waar de agentjes zelf stonden. Maar ik reed gewoon naar oom agent toe, het stopbord voorbij. Ja doei, ga niet 100 meter terug staan wachten totdat hij zegt dat ik mag komen. Ik ben zijn slaaf niet. Maar sjakie agent was er zeer verbolgen over. Hoe ik in godsnaam dat stopbord kon negeren, o wow, de wereld was te klein. Enfin, het liep allemaal met een sisser af maar toch.

Mijn eerst echt zwart kontakt

Mijn eerst echt zwart kontakt

De stad Noubadibhou was eigenlijk meer een soort….mmm….grote vuilnis stort plaats? Of tentenkamp annex openbare toilet? Er waren twee of drie doorgaande straten geasfalteerd, de rest was zand, vermengd met uitwerpselen van de vele geiten die los rond liepen en de vele ezels die gebruikt werden voor vervoer van goederen. Er was duidelijk ruikbaar ook een vissershaven. Al om was het duidelijk dat ik in arm Afrika beland was. <br><br>\r\nParkeerde mijn auto op ‘Chez Aba’ een soort binnenplaats van zand, annex camping, hotel en vast nog meer. Kreeg al gelijk de nodige sjacheraars rond me heen. Een er van had ik ook bij de grens al gezien, hij had me daar de weg gewezen, zonder er overigens wat voor te vragen. Moussa, zoals hij hete was 19 en leek me een aardige gast, sprak goed Engels, Frans, Spaans en Arabisch. Alleen, hij was een beetje…ongrijpbaar. Beetje…hoe moet ik dat zeggen…. Beetje druk. Hij wist een goed restaurant waar ze wifi hadden. Dus hij zegt, we gaan met mijn auto, die ga ik even halen, ik ben zo terug. Dat duurde een uur. We reden naar het restaurant, wat op nog geen 10 minuten lopen afstand zat, gingen aan een tafeltje zitten (tenminste…ik) en hij zegt, ik moet even wat doen, ben zo terug. Na 20 minuten nog niemand gezien te hebben bestelde ik maar. Mijn eten stond al op tafel ik wilde net de eerste hap nemen, komt Moussa weer binnen. Hij gaat zitten, zegt sorry, pakt het menu, besteld iets, kijkt naar mijn eten en zegt..” ik moet even bel tegoed kopen, ik ben zo terug’ . Ja, ik mag dan wel blank zijn, maar niet dom. Eet mijn eten op, betaal de rekening (incl zijn eten) en loop naar buiten om terug te lopen naar mijn auto. Komt Moussa aanrijden. Duizend excuses. Ik breng je terug. Hij holt naar binnen, laat zijn ondertussen klaarstaande eten inpakken. We stappen in de auto, hij loopt met me mee, gaat in mijn auto aan zijn eten beginnen. Ik was er niet zo blij mee en liet dat ook merken, hij had de laatste hap nog niet doorgeslikt en zij…. ‘ ik ben zo terug’ . Fijn die Afrikanen haha.<br>\r\nDe volgende dag wat in de stad rond gefietst. Het was zaterdag en alles was dicht. De vlees en groente markt was wel open. Maar je kon op veel stands de waren niet zien door de vele vliegen. Man man, wat een gore bende. Het vlees, waarvan ik geen idee had of het Koe, geit, schaap of kameel was, zag zwart van de vliegen. Groente en fruit beperkte zich tot appels en sinaasappels, ui en tomaat. Zag ook wat groene pepers liggen en wat kruiden, ik denk peterselie of zo, maar het zag er allemaal zo verlept uit. Bah. Ben zonder boodschappen terug gekeerd<br><br>\r\nOp de camping stonden Adrian en Bruno. Twee jongens die in een oude, maar zeer net uitziende Toyota bus, ook naar zuid Afrika wilde. We besloten de volgende avond samen te gaan eten. Ze hadden een Chinees restaurant gezien. Daar binnen gekomen (3 tafels) werden eerst de honden naar buiten geschopt. Je kan je wel voorstellen wat we dachten. De eigenaresse zette zich bij ons aan tafel, en heel joviaal begon ze in het half chinees, half iets anders, onze bestelling op te nemen. Ik kende nog wat woordjes Chinees, dus bestelde ook Mi-Fan (rijst) en vroeg om Pijio (bier). Het is een moslim land, er wordt geen alcohol geschonken, maar ze knipoogde en liep de keuken in. Alle drie hadden we geen idee wat we besteld hadden. Een chinees uitziende mijnheer kwam na 5 minuten een tray met Spaanse blikjes bier brengen, en niet lang daarna kwam het eerste eten. Zag er goed uit. Ondertussen hadden zich er al 5 andere chinezen aan de tweede tafel gezet en die waren zeer luidruchtig aan het praten. Dat kunnen chinezen altijd erg goed. Erger was dat er plots een duidelijk dronken Chinees binnen kwam. Die ging achter mij zitten en begon te schreeuwen tegen de eigenaresse. Die bracht haastig een blikje bier en de man begon tegen ons te lallen. Me Taiwan, no Chinese. Taiwan and China, two countries!!! Enfin het was duidelijk. Na 5 min lallen had ie door dat ik uit Nederland kwam. Amsterdam !! Marinda Beer !!!! bleef ie maar schreeuwen. Geen idee wat ie bedoelde maar tegen een dronken man moet je niet in gaan. Het was met andere woorden ouderwets gezellig, zeker toen we ook een biertje kregen van die aap. <br><br>\r\nVolgende dag vond ik het tijd om verder te rijden, doel het Nationale park, een van de grootste overwinter plaatsen voor vogels uit Europa en een paar extra. Dit Park lag halverwege de weg van Nouadhibou naar Nouakchot, wat de hoofdstad van Mauritanië is. Een welkome pauze dus omdat dit stuk weg 400 km zand is. En met zand, bedoel ik ook alleen zand. En ik had het warm gewenst, nou het werd warm. \r\n\r\n<br><center><br>\r\n<img src=\” http://ctjansen.nl/nuke/modules/gallery2/main.php?g2_view=core.DownloadItem&g2_itemId=851&g2_serialNumber=2 \”>\r\n<br><br>\r\nZand kan ook wel mooi zijn hoor</center><br>\r\nOp dit stuk weg waren een paar maanden geleden twee Franse auto’s van de achterkant van het konvooi gesleurd, de inzittende gekidnapt. Ik weet verder niet zo goed hoe dat is afgelopen, maar ik schreef het al eerder, de verhalen gonsde. Had dus wel een beetje onderbuik gevoel. Na 100 km rijden werd ik ingehaald door Adrian en Bruno. Ze hadden hetzelfde doel als ik, het nationale Park. Daar aangekomen stonden ze op me te wachten. Wat bleek, ik mocht met mijn auto het park niet in (te groot) en zij ook niet. Maar omdat ze kleiner waren als ik mochten ze via een omweg er wel in. Ik zou dan met hun mee kunnen rijden, mijn auto twee dagen bij de ingang laten staan. Er werd ons ook min of meer verplicht een gids mee te nemen a 50 euro per dag. Ik besloot vrij snel dit niet te gaan doen, wilde net mijn auto onbeheerd in de woestijn achter laten. Bruno en Adrian besloten na veel wikken en wegen het ook niet te doen . Op naar Nouakchot dus, nog eens 200km zand. Soms was de weg wel mooi, zandduinen zo uit het boekje, maar vaak was het saai. Met nog 80 km te gaan, was het al 6 uur in de avond en ik dacht, terroristen of niet, als ik een lekker plekje voor de nacht zie, blijf ik in de woestijn slapen. Maar dan moest ik me wel kunnen verstoppen, want zo in het open veld staan, dat vond ik te eng. Als de maan schijnt ben ik van kilometers ver te zien in dit landschap, en laten we nou niet de ellende uitnodigen. Vond het lekkere plekje 40 km voor de hoofdstad, bij een soort zandafgraving en sliep heerlijk rustig en koel.<br><br>\r\n<br><center><br>\r\n<img src=\” http://ctjansen.nl/nuke/modules/gallery2/main.php?g2_view=core.DownloadItem&g2_itemId=848&g2_serialNumber=2\”>\r\n<br><br>\r\nGeen zandschurken maar zandsnurken dus</center><br>\r\nNouakchot was een iets modernere stad dan Nouadhibou. Men had zelfs een paar flatgebouwen van een verdiepinkje of 10 en een hele grote moskee. Maar verder was er ook veel stoffige straten, veel stank en veel mensen. Omdat ik in de ochtend de stad binnen reed was het druk. Had andere mensen al horen klagen over het verkeer, maar ik vond het allemaal nog vrij netjes en georganiseerd. Parkeerde de auto bij Auberge de Nomades in een soort kleine tuin. Liep de stad in om maar eens te gaan kijken wat er allemaal te beleven was. Kan je vertellen, het was een grote vieze zooi. Wilde op de markt wat groente fruit en vlees kopen, maar het er maar vanaf gezien. Liep toch nog een stuk door het centrum, ondanks de hitte, vond een winkel die yogurtjes verkocht, maar belande om een uur of 3 weer terug bij de auto, het was te warm. Durfde ook mijn mond niet te openen bij het lopen, vanwege de stank en de vliegen. <br>\r\n\r\n<br><center><br>\r\n<img src=\” http://ctjansen.nl/nuke/modules/gallery2/main.php?g2_view=core.DownloadItem&g2_itemId=854&g2_serialNumber=2 \”>\r\n<br><br>\r\nGeen strand om te gaan zwemmen</center><br>\r\n\r\nAt een bordje shoarma. Dat was volgens mij van ezelvlees gemaakt of zo, het was taai en niet echt lekker. <br>\r\nDe volgende dag twijfelde ik eigenlijk of ik door zou rijden of zou blijven. Aan de ene kant had ik nog een week visa, aan de andere kant waren er weinig redenen hier te blijven. Besloot toch een dagje extra te blijven, wat rond te karren en dan bij een auberge die ik gezien had aan het strand te parkeren voor de nacht. Bruno en Adrian die ik de vorige dag weer tegenkwam zouden dit ook gaan doen. Zij hadden visa’s gehaald en moesten wachten tot die klaar waren. <br>\r\nBij deze camping/auberge les Sultanes was eigenlijk niet veel. Het was aan het strand, er was net genoeg plek om een auto te parkeren en dat was het wel zo’n beetje. Wel waren er weer veel vliegen en er was die dag ook aflandige wind. Warme wind die zand uit de Sahara mee voerde. Alles was heiig en ook binnen in de auto zat alles in een mum van tijd onder het zand. De ‘camping’, die eigendom was van een Fransman, gaf de mogelijkheid om ’s avonds een stuk verse vis te eten, dat bestelde ik dus maar en dook daarna de zee in. Die stonk naar riolering. Toch was het in het water beter uit te houden dan er buiten, vanwege de hotte en de vliegen. <br>\r\nDe Fransman melde me om 7 uur dat mijn eten een uur later zou zijn. Had veel honger, maar je, wat doe je er aan. Toen ie om 8 uur kwam zeggen dat de vis er nog niet was en het nog wel even zou duren, heb ik zelf maar een boterhammetje gemaakt, ook lekker. <br>\r\nIk had het verder wel gezien in Nouakchot. Of eigenlijk wel niet gezien, want er was niet veel te zien. Reed dus 24 feb richting het zuiden en grens met Senegal. Er zijn twee mogelijkheden om de grens over te gaan. Een is bij Rosso, een is iets meer naar het westen, bij Diama. \r\nBij Rosso moet je met een pontje de rivier over, en wat ik vernomen heb wordt je daar links en rechts uitgekleed, in vieren gedeeld, uitgedeeld en weer uitgespuugd als al je geld op is. Bij Diama zou dat allemaal wat rustiger gaan alhoewel ook over deze grens een flink aantal Indianen verhalen de ronde doen. Om bij Diana te komen, zou je net voor Rosso rechtsaf moeten slaan om dan een kilometer of 80 over een zandweg bij Diama te komen. Ik had echter van andere gehoord dat er ook een shortcut was, daar was men bezig een nieuwe weg te maken en dat zou een hoop tijd schelen. Vol goede moed verliet ik Nouakchot, met een gigantische wind van de zijkant en een berg zand wat meegevoerd werd. Dat maakte het bijna mistig, en zwaar rijden. Het werd weer erg warm die dag. Vond de nieuwe weg. Dit was ook een piste met in het begin vrij ernstig wasbord, maar al gauw werd het beter en op een aantal plekken na waar het zand diep en mul was, kon je een redelijk vaartje houden en vorderde ik gestaag. Om 4 uur was ik nog maar 40 km van de grens. Hier vloeit een brede rivier die de boel groen maakt (aan een kant), en iets verder op is een nationaal park met honderden vogels die in deze tijd hier overwinteren. Soort Fransen me campers, maar dan in vogelland. Besloot om de grens morgen te doen en parkeerde voor de avond aan de kant van het zandpad, met uitzicht op wuivend groen riet. Was me er van bewust dat er in de avond erg veel insecten zouden zijn, kon zo mooi mijn nieuwe muggengaas constructie eens testen. Na een heerlijk koud biertje en een bord eigese gemaakte dromedraris-hachee met verse sperzieboontjes maakte ik me op voor de nacht. Toen de zon viel hoorde ik tussen het wuivende riet al stemmetjes. Ik meende …‘ een toebab…vers bloed’ te horen, als ook ‘ ik heb honger, ik kommmmm’ . Het waren niet de lokale bewoners, maar de lokale insecten die me na zonsondergang meedogenloos aanvielen. Zo’n geweld had ik ook niet verwacht. Ze perste zich echt door het muggen gaas heen, langs de randen, ik had nog nooit zo iets gezien. Voelde me net een stuk lokaas in kooi. Toen ik echter mijn vergif spray (nog Indiase anti muggenspray) op het muggengaas spoot, was het ineens over. Geen insect die nog probeerde, men vond me niet lekker meer. Toch was de nacht onrustig. Er liepen veel zwijnen in dit park, en die knorde in de nacht, alsook wat loslopende koeien ezels en andere vage dieren. En dan word je toch bij elk geluid wakker. Ook bij die auto die om 1 uur in de nacht stopte en ging staan toeteren. Eikels, maar het zal wel goed bedoeld zijn. <br><br>\r\n\r\n<br><center><br>\r\n<img src=\” http://ctjansen.nl/nuke/modules/gallery2/main.php?g2_view=core.DownloadItem&g2_itemId=863&g2_serialNumber=2 \”>\r\n<br><br>\r\nIn het ochtendlicht was het natuurgebied erg mooi</center><br>\r\n\r\nDe grens naar Senagal de volgende dag viel eigenlijk reuze mee. Dat krijg je als je erg verwacht. Het enige vervelende was dat eerste de douane 10 euro wilde, daarna de immigratie 10 euro, daarna een of andere vage belasting mijnheer 3 euro, de man van het nationale park 3 euro, de man van het hek van de brug/dam waar ik over heen moest 3 euro en de man van Senegalese import papieren invul buro ook 3 euro. Steeds niet echt veel, maar bij elkaar toch weer 30 euro wat je gewoon weg schenkt. Later hoorde ik van Bruno en Adriaan, dat ze niks betaald hadden. Ze hadden steeds gezegd dat ze geen geld hadden en alles werd zo geregeld voor ze. Grrrr.<br><br>\r\nHoe dan ook, ik was in Senegal. <br>\r\n\r\n<br><center><br>\r\n<img src=\” http://ctjansen.nl/nuke/modules/gallery2/main.php?g2_view=core.DownloadItem&g2_itemId=842&g2_serialNumber=2\”>\r\n<br><br>\r\nAls je me foto neemt heb je GROTE problemen… zei de afzetter</center><br>\r\n\r\nAls ik dan terug blik op Mauritanië, vond ik het best een geinig land. De mensen waren vriendelijk, je werd redelijk met rust gelaten, ook hier waren de hoofdwegen redelijk te doen. Er was alleen niet zo veel te zien in dit land en de Hygiëne was ook ver te zoeken. Ik zou er niet willen wonen, hoef er ook niet nog eens naar toe, maar vond het geen straf om er doorheen te rijden. Een redelijk positieve mening van dit arme en dit eerste zwart Afrikaanse land