20100701 – Juli 2010, Ghana

Ghana was anders. Groot verschil is dat het een oude Engelse kolonie is, dus kan je de mensen weer verstaan. Het land is ook verder ontwikkeld dan de vorige landen die ik bezocht. Of dat nou zo positief is, dat valt nog te bezien. Wel is er een prettige strand kultuur, alleen daar al van kan je genieten. Dus ik op weg naar de zee…

Vanaf Bolgatanga in het noorden van Ghana was de weg goed, veel kleine dorpjes die niet veel anders waren als in Mali en Burkina. Het werd wel steeds groener, af en toe zag ik al bananen bomen. In die dorpjes mocht je maar 50 km/u en ik had al van diverse gehoord dat de Ghanese politie niet onder de boom zou zitten zoals hun Burkina collega’s, maar actief met laser pistool je snelheid zouden opmeten. Werd diverse keren bij een checkpoint gestopt. Daar zijn er veel van. Dan weer douane, dan weer politie, dan weer het leger. Maar altijd netjes en correct en vriendelijk. Hoefde nooit mijn papieren te laten zien en ik moest steeds beloven terug te komen. Ook regelmatig tol betalen, meestal 1,5 Cedi, dat is bijna een euro. Sliep op een zijweg langs de route.

Route door Ghana
De volgende dag was vrij lang. Werd wakker met koude voeten (het was slechts 22 graden), dat was voor het eerst in maanden. Mijn rug wilde ook niet meewerken, maar het landschap was erg mooi en groen. Helaas wordt mooi groen na verloop van tijd ook maar gewoon groen. Gelukkig was het niet warm en reed het toch wel prettig. Dit hele gebied vandaag was een soort moeras achtig gebied. Ik bevind me in het Volta gebied, grote rivieren en veel water. Zo reed ik over de witte volta (gewoon bruin water hoor) en nog een paar volta varianten, de weg ligt op een verhoging en als je er af zou gaan zak je onmiddellijk in de sompige grond. Er was dus weinig keus tot afslaan en de paar dorpjes die je tegen kwam waren ook niet echt uitnodigend. Daar liep iedereen met een machete in de hand. Niet om mij mee te hakken maar om op het land te gaan werken. Toch vind ik het om de een of andere reden een naar gezicht, grote zwarte mannen met lange messen.

Ghana is even rommelig als Mali en Burkina, maar op een andere manier. Het is wat meer georganiseerd, maar stel je er niet te veel van voor. Alles gaat in het Engels hier, en dat is een hele verademing na het maanden lang Frans brabbelen. Elk dorp heeft wel kraampjes langs de kant van de weg staan waar van alles verkocht word. Soms de lokale specialiteit maar meestal rotzooi.
Ghana ziet er uit zoals ik eigenlijk Zuid Afrika verwacht. Redelijk nette straten, veel volk en winkels, wel een puinhoop maar op een georganiseerde manier. Parkeerplekken langs de kant van de straat zodat laden/lossen niet de boel blokkeert, dat soort dingen.

Een stuk voor Kumasi begonnen er wegwerkzaamheden. Resultaat een schandalige weg en niet één persoon heb ik zien werken. Gaten zo groot en diep, als je er in rijd, vinden ze je nooit meer terug. Tja, je kan niet alles hebben he. (alhoewel ik nooit snap waarom niet).
De volgende dag probeerde ik de zee te halen. De weg begon goed. Reed tijdens het eind van de ochtend in de mierenhoop van Kumasi verkeerd. Kumasi is de tweede grote stad van Ghana en ze waren druk met de weg bezig. Gevolg, veel weg opbrekingen en uiteraard geen borden. Scoorde wel een volle watertank en uiteindelijk vond ik de weg wel natuurlijk. Wat dat betreft is het echt super handig als je tracks voor je GPS hebt van andere. Je kan dan wel de weg kwijtraken, maar je weet ieder geval altijd in welke richting je moet rijden, en dan kom je altijd wel weer een keer op de goede route.
Verder door naar het zuiden werd de weg steeds beroerder, hobbelig en vol met gaten. In de middag begon ik zelfs te vloeken en toen het begon te regenen werd het er niet beter op.

Ook in Ghana niet altijd strak asfalt. En dat 30km lang, dat lijken er wel 150
De omgeving maakte veel goed, pijn-aan-de-ogen-groen heuvelachtig gebied, veel banaan, kokos, maïs, suikerriet en gierst. Bij een dorpje waar het markt was stopte ik even voor een rondje markt. Veel bijzonders was er echter niet te zien. Als je de de Yams (of zijn het Jams) en de bananen weg liet bleef er niet veel meer over. Scoorde wel een Ghanees vlaggetje voor op de auto (moet toch meedoen met de voetbalgekte hier) en een brood. Verder viel op dat ik helemaal met rust werd gelaten. Geen bedelaars, geen gezeur om kado’s of geld, het was een verademing na die paar maanden. Je wordt wel aangekeken hoor, want je bent natuurlijk wel blank, maar zo gauw je terug kijkt, slaat men de ogen neer en loopt men snel door. Wat een verschil. Ze noemen blijkbaar Ghana niet voor niets Afrika voor beginners.

Laverend tussen de gaten door kwam ik in goudzoekers gebied. Beetje vaag. Overal hopen zand en mensen die er in woelen. Vanwege de regen was het een vieze boel, het stonk er ook naar chemicaliën. Het zal wel geen vetpot zijn als ik de mensen zo zag, laat staan dat het gezond is.

Tussen Dunkwar en Tarkwa was er vrijwel geen asfalt meer en moest ik stapvoets rijden. En zelfs toen schudde ik door elkaar. En dat zo 50 km lang, dat lijkt dan wel 500km. Nergens een plaats om rustig je auto neer te zetten. Links en rechts jungle, en als er een weggetje was dan waren er of huizen of het was een modderzooi. Uiteindelijk vond ik tegen het donker een bouwterrein waar niemand was en zette de auto er op. Om 8 uur verscheen er een nachtwaker. Ik dacht dat ie me weg zou sturen maar ik mocht blijven staan. Wel jammer was dat ie een portable radip in zijn hand had, en die was er volgens mij aan vast gegroeid. Hij zette zijn muziek lekker hard, dus echt rustig in de jungle was het niet die nacht. Hij bleef maar rondjes rond mijn auto lopen, met zijn radio keihard aan. Mijn stille hints begreep hij niet en op een gegeven moment had ik het gehad. Zette alles vast en de verbaasde nachtwaker zag me wegrijden. In het pikkedonker en de stromende regen vond ik een km verderop een ander plekje, pal aan de weg. En de zee, die moest tot de volgende dag wachten.

Een matrassen winkel heet hier een Latex room. Kweet niet hoor, vind het wel wat hebben.

Om 10 voor 6 in de ochtend plots een enorm kabaal. Er kwam een onverstaanbare keiharde brei geluid uit een luidspreker iets verder op. Maar dan wel zoveel decibel dat ik er van schrok. Slapen was er niet meer bij. Het bleek het lokale radio station te zijn die op deze manier de bevolking van hun programma deed laten ‘ genieten’ omdat de meeste lokale geen radio konden betalen. Na de slaap uit mijn ogen te hebben gewreven bleek ook dat ik precies tot het einde van de slechte weg was gereden, dus vanaf nu glad asfalt.

In Takwa, nog steeds mijn-gebied, zag ik een banden man die zich specialiseerde in off-road banden voor de mijn auto’s. Enorme banden met gigantische profielen. Maar er lagen ook wat kleinere tussen dus ik stapte naar binnen om te kijken of ze wat voor me hadden. De man wist precies waar ik het over had, had de banden ook gehad maar momenteel niet. Hij zou me mailen als ie ze weer gevonden had. Alleen al het feit dat ie Engels sprak maakte het hele proces 100 keer makkelijker. Niet dat hij me daarna ook maar een keer gemaild of gebeld heeft natuurlijk.

Even zodat je het weet. Ghana is 5,5 keer zo groot als Nederland en telt iets minder dan 23 miljoen mensen. Het is een oude Engelse kolonie dus men spreekt weer Engels, heerlijk. Ghana is redelijk ontwikkeld en een voorbeeldland voor veel andere Afrikaanse landen. Het blijft natuurlijk wel Afrika, dus er is corruptie en veel slechte wegen. Maar men is duidelijk een stuk verder in ontwikkeling dan mijn vorige twee landen (raar he, hoe Franse kolonies altijd achtergebleven zijn). Men heeft olie gevonden aan de kust en de verwachting is dat eind dit jaar het zwarte goud gaat vloeien. Dan zou het land wel eens heel snel rijk kunnen worden want het geld komt dan met bakken binnen. Of, en dat is de angst, worden er een paar mensen rijk van en de rest wordt armer en armer….

Papieren ……Na controle wilde hij met me mee. Dit keer maar even niet dus.
Er zitten hier veel muggen. Heel veel muggen. Smeer dan ook regelmatig en in de avond trek ik echt wel lange broek, sokken en shirt met lange mouwen aan. Dat is vaak wel warm maar als je het niet doet wordt je letterlijk lek gestoken. Ik slaap ook nog eens onder een muggengaas, dus neem echt wel de nodige maatregelen. Vannacht had ik met mijn hand blijkbaar tegen het muggengaas aan geslapen en ik werd wakker met een hele dikke hand. Ik vermoed dat er wel 50 muggen op mijn vingers hebben gedineerd vannacht.

Van Takwa naar de kust was niet meer zo ver. Ik had de green turtle lodge op het oog. Gerund door een Engels stel zou dat een prachtig strand hotel zijn. De lodge bleek aan een stuk heel-slecht pad te liggen waar de maximum snelheid maar 3 of 4 km p/u was. Moest me eerst door het dorpje murwen wat alleen lukte als ik beide spiegels inklapte. Na 15 km super slechte weg aangekomen was het een leuk restaurant/Hotel aan het strand. Lekker zwemmen in de torenhoge golven. Normaal konden auto’s op het strand staan, maar mijn auto was te hoog om onder de bomen en struiken door te kunnen. Moest mijn auto op de parkeerplaats zetten met aan een kant een stinkend urinoir en aan de andere kant een stinkende afval hoop. Niet echt lekker. Toch ontmoete ik daar leuke mensen, zoals wederom het paar uit Nieuw Zeeland die ook onderweg waren in een jeep en mij in Mali al ooit eens voorbij scheurde. Later kwam ik ze tegen bij de Ghanese ambassade in Burkina Faso.
Ook was er Mori, een Japanner op een motor. De man was 63 en al bijna 10 jaar op weg. Kaal als een biljartbal en bijzonder vriendelijk. Ook hij was onderweg naar Zuid Afrika. Het werd dus gezellig, ondanks dat vertrok ik toch de volgende dag, kon de pislucht niet meer harden. Vond een 10tal kilometers verderop de Alaska beach camping. Leuke plek, ook nu weer pal aan zee. Hier bleef ik twee dagen hangen. Kwam daar Ralph en Iris tegen in een grote oude magirus vrachtwagen. Ook die waren onderweg naar Zuid Afrika. Ook nu weer was weer veel te beppen en we besloten na twee dagen tezamen naar Ko-Sa te rijden, zo’n 80 km richting de hoofdstad Accra. Ook spraken we over de mogelijkheid om samen door Nigeria te gaan rijden. Gen slecht plan.
Ko-sa is ene door Nederlanders gebouwd resort ( www.kosa.com ). Ondanks dat ze in eerste instantie wat moeilijkheden hadden met twee van die grote auto’s hebben we er toch twee dagen lekker aan het strand gestaan, ook al was het niet zo’n geweldig weer. Ralf en Iris hadden twee honden bij zich, waarvan er een die dag overleed. Alom ellende dus en huilen, hond begraven. Verder keek ik de wedstrijd Nederland-Uruguay.

Voetbalkoorts
Na twee dagen wilde ik verder, ik had elke dag koorts en voelde me alleen met medicijnen lekker. Moest daar wat aan doen. Moest dus een goed adres vinden om naar een doktor te gaan. Reed de dag er na richting Accra. Maakte een tussenstop bij Hans Botel, een geinig jungle resort. maar hun parking was ook niet alles dus reed door. De wegen richting Accra zijn wel prettig om te rijden. Veel groen, heuveltjes, veel banaan en cosos (olie) plantages en soms mooie uitzichten. Jammer van de vele kleine dorpjes en de vele ribbel-strepen (om de snelheid er uit te halen). Blijkbaar nodig want ook hier veel vrachtverkeer. In een dorpje was een vrachtwagen met een mega container op de een of andere manier omgekiept. Hij was een flink aantal meters doorgeschoven, een paar andere auto’s mee sleurend en de container was boven op een paar huizen gevallen. Het zag er niet echt lekker uit.
Kwam net voor Accra een echte supermarkt tegen waar je alles kon kopen wat je hartje begeerde. Kocht eigenlijk niks bijzonders en was al gauw 60 Cedi’s kwijt. Bah bah. Kwam laat in de middag bij het dorpje Krokobyte aan, bij Big Milly’s backyard. Had er veel over gehoord maar zoals zovaak als je er een hoop van verwacht, valt het tegen. Bleef dus maar een nacht, zag nog wel de Duitsers verliezen tegen Spanje en reed de volgende dag Accra binnen. Het rare is dat alle plaatsen waar ik tot nu toe gestaan heb in Ghana allemaal tegen vielen, behalve de plek waar iedereen zei dat ik niet naar toe moest, Alaska beach.

Accra is de hoofdstad van Ghana en als volgende hobbel aan de beurt. Ik was al gewaarschuwd voor het verkeer en dat was dan ook heavy. Reed na heel lang zoeken bij de MAN dealer binnen. Vroeg of ze mijn auto wilde servicen en of ik dan de auto bij hun zou kunnen laten voor een week of twee. Was geen probleem, dus ook die hobbel werd opgelost. Vond een parkeer plek in het hartje van Accra. Sliep daar lekker en werd de volgende dag met stekende koppijn wakker.

Op zoek naar een ziekenhuis kwam ik bij het Trust ziekenhuis terecht. Kwam daar om een uur of 9 binnen, het hele ziekenhuis zat vol met mensen. Vreesde dus het ergste maar het viel eigenlijk best mee. Na me ingeschreven te hebben mocht ik in een rij gaan zitten en na een half uurtje zat ik bij een doktor in een klein muffig hokje. Die luisterde naar mijn verhaal, voelde hier, drukte daar en adviseerde me om ieder geval een foto van mijn rug te laten maken en een bloed/urine onderzoek te laten doen. De procedure is dan wel leuk. Die doktor schrijft dan die twee verwijs briefjes uit en je gaat dan met dat verwijs briefje eerst naar de kassa (x-ray 53 Gcd, onderzoek 25 Gcd, oftewel 10 en 5 euro). Met die betaalbewijzen ga je dan naar de afdeling x-ray, die zetten je in de wachtrij en een minuut of 10 of 15 later lig je op de tafel voor een foto. Bij bloed/urine onderzoek zelfde verhaal, de man stak onmiddellijk in naald in mijn arm, k kreeg een potje om te piesen. Nadat ik dit ingeleverd had vroeg ik wanneer het resultaat zou komen. Ow zegt de man, je kan er gewoon op wachten hoor. Kijk, waarom kan dit in Afrika wel maar in Nederland niet?
Enfin, na met de uitslagen en foto’s bij dezelfde arts langs geweest te zijn had hij zo van…tja, hier zie ik niets bijzonders op. Laten we nog maar eens een echo-gram maken. Omdat het ondertussen al 3 uur middag was, moest ik daarvoor om 7 uur de volgende ochtend terug komen. Ook uit dit onderzoek kwam niks verkeerds tevoorschijn, geen nierstenen. Wel galstenen, maar die speelde niet op. Dus schreef de doktor toch nog maar eens een anti-malaria kuur voor en kon ik weer naar huis.

Ondertussen was ik aan het overwegen om twee weken naar Nederland te verkassen. Vond een redelijk betaalbare vlucht met Afriqiyah air. Ok, dat toestel was een paar maanden eerder in Tripoli uit de lucht gevallen, de kans dat het nog eens gebeurd is erg klein (Inshallah). Boekte dus maar die vlucht en toen ik bij mijn auto terugkwam zat er een briefje aan mijn deur. Margriet Reindorp, die ik eerder in The Gambia was tegen gekomen, had mijn auto zien staan. Ze woont in Ghana, maar zo 100 km van Accra vandaan, maar ze zou die zondag, voor de finale NL-Spanje weer naar Accra komen. De ambassade van Nederland had in het Golden tulip hotel een oranje feestje georganiseerd en daar zou ze naar toe gaan, ik was welkom om mee te gaan. Heel leuk natuurlijk en ik stemde er gaarne mee in.
Op zondag ochtend, de dag van de finale, voelde ik me voor het eerst in tijden weer lekker. Was de dag daarvoor met de anti-malaria kuur begonnen (Coartem) en in de ochtend voor het eerst geen hoofdpijn of stijve ledenmaten. Zou het dat dan toch geweest zijn? Jammer was natuurlijk dat Nederland de finale weer eens verloor maar het was heel gezellig zo met die bitterballen en stukjes frikandel. Zelfs het bier was gratis, gevolg natuurlijk was toch weer hoofdpijn.

De volgende dagen bestede ik aan het verkrijgen van Visa’s. Dat is saai, vervelend en duur werk. Immers moet je in de ochtend de ambassade gaan zoeken. Eenmaal gevonden (de ambassade van Benin was net verhuisd, geen hond die weet waar die precies zat) moet je formulieren invullen. Er wordt je het hemd van je lijf gevraagd. Hoeveel kinderen ik heb, welk werk ik doe, namen van mijn ouders enz, dat alles buiten de normale paspoort en adres gegevens. Ook altijd leuk zijn de vragen over waar je in hun land gaat verblijven, hoe lang en precies welke dagen. Alsof ik dat van te voren weet. Dus vul je maar wat in. Ergste is dan dat je zo’n formulier in drievoud moet invullen, en denk niet dat men doordruk op carbon papier heeft. Dus hoppa, alles drie maal invullen. Drie maal vertellen dat ik in het Abuja Grand Palace hotel ga verblijven. Bestaat helemaal niet. Maar ik heb nog nooit klachten gehad haha.

Ondanks dat Ghana best een modern Afrikaans land is, zijn de toilet manieren van de Ghanezen achter gebleven bij de ontwikkelingen. Het lijkt India wel. De mannen urineren overal en in het openbaar. Hoppa, zwarte snikkel eruit en laten lopen die hap. Onder het mom van ‘ als je het niet wilt zien, dan moet je maar niet kijken’ schaamt men zich nergens voor. Maar ook vrouwen doen het hier staand. Niks plas-goot. Ze staan gewoon, net als de man, schuiven de boel wat opzij en hoppa, de straal klatert alsof het een man is. Diverse malen heb ik mensen achter mijn auto weg gehaald omdat ze half tegen mijn auto stonden te pissen. Vies volk.

In Ghana zie je trouwens ook weer dikke mensen. Dikke buiken en dikke konten. Te veel eigenlijk. En opvallend is weer het aantal vrijwilligers. Een hele industrie draait om vrijwilligers. Opvallend is dat er zo veel in dit land zijn, terwijl Ghana juist het meest vooruitstrevende land in west Afrika is, en je dus zou denken dat het veel minder vrijwilligers nodig heeft dan bijvoorbeeld een Mali of Niger. Veel jonge studenten die een stage hier doen of een studie project hier uitvoeren. Veel doe-goeders die door de Ghanezen dankbaar geplukt worden.

Het verkeer in Accra is als dikke stroop. Het stroomt door, maar langzaam, heel langzaam. Ergste is de Accrra Mall, het prestigieuze moderne shopping complex van de hoofdstad. Er in komen is al niet makkelijk, er uit komen is moeilijker. Gisteren heeft me dat twee uur gekost. Want ook in dit land geld…. Staat er een file, dan rijd ik er toch langsheen en zet zo alles nog eens lekker dubbel vast. Het zijn allemaal Indiase chauffeurs.

Die bezorgt ver uit zijn buurt
Bezocht de grootste markt van Ghana, de Makola markt. Die strekt zich uit over een groot gebied en is een lust voor oog oor en neus. Behalve dat het er erg druk is met winkeltjes lopen er ook erg veel verkopers met hun handel los tussen de mensen door. En deze verkopers moeten allemaal de aandacht van de voorbijgangers vragen. Ze hebben ze daar zo hun eigen manier op gevonden. De een staat luid te schreeuwen, de ander doet dat ook maar met een megafoon. De derde heeft een stuk ijzer waar die op staat te rammen, de vierde een plank hout of een trommel. De vijfde laat zijn mobiele telefoon als maar sms geluidjes piepen, de zesde duwt gewoon zijn producten onder ieders neus. De zevende zingt, de achtste klakt rare geluidjes met zijn tong. De negende rammelt met een grote bos met sleutels, de tiende klapt in zijn handen. Enfin, de mogelijkheden zijn ontelbaar en de geluiden dus ook. Vond weinig interessante dingen maar misschien heb ik dat deel van de markt wel niet gezien. Het is uitgestrekt en druk. Kwam met lege handen thuis.
Eind juli vloog ik met Afriqiyah air naar Nederland. Ik houd absoluut niet van vliegen en probeer het altijd te vermijden, maar ik moet zeggen dat de twee vluchten heen met deze maatschappij zeker niet slecht waren. Vrijwel geen turbulentie, aardig personeel, lekker eten, genoeg beenruimte en redelijk comfortabele stoelen. Overstappen in Tripoli was redelijk ondanks de lange rijen voor de douane. Het enige vage was die rare man in het vliegtuig naar Düsseldorf. Die man was niet 100%. Sterker nog, hij was niet eens 50%. Hij werd begeleid door een dikke vrouw die hem aan zijn handje steeds mee troonde van wachtrij naar wachtrij. De man sprak niet intelligent en maakte kauwende bewegingen met zijn mond. In Tripoli kwam hij al ineens voor me staan en brabbelde een heleboel onverstaanbare dingen tegen me, ik knikte maar ja en amen. Minder leuk was dat hij midden in de lucht van zijn stoel opstond en zich langzaam tussen een paar stoelen van andere mensen in wrong, mensen die net zaten te eten. Hij was er niet meer weg te krijgen en de beveiliging moest er aan te pas komen om hem weg te halen. Ik dacht nog, dat is er zo een die straks ineens midden in de lucht de buitendeur kan openen, houd hem in godsnaam in de gaten.

Mijn moeder stond al klaar met lekker eten
Het was erg prettig in Nederland te zijn. De vorige keren was ik steeds in de winter geweest, maar de zomer is toch een ander verhaal. De temperatuur was goed, alles was groen. Mijn familie zorgde goed voor me, dat mag ook wel eens gezegd worden. Mijn moeder, mijn zus Do en Camiel, mijn vader en Irene, allemaal hielpen ze om mijn verblijf aangenaam te maken. Bedankt.
Bestede de dikke twee weken met regelen van Visa’s voor wederom Ghana, Kameroen en Angola, het verkrijgen van wat onderdelen voor auto en camper, het zitten op terrasjes en het verorberen van veel friet, frikadellen en het te veel eten en drinken in het algemeen.

Wie weet wat het is….een van mijn favo’s ieder geval. Win de prijs en raad. Familie uitgesloten
De terugvlucht 18 dagen later was minder prettig dan heen. Ik had erg veel bagage bij me natuurlijk (drop, kaas en andere lekkere dingen namen al veel te veel kilo’s in beslag, maar ook auto onderdelen, cadeautjes voor zielige afrikanen enfin, je kent het wel. 2x 24 kilo mocht ik meenemen, op zich al erg veel, maar het werd een paar kilo meer. Gelukkig werd er bij het inchecken niet moeilijk over gedaan. De vlucht naar Tripoli was zonder problemen. Ik zat naar een moslima uit Libië en had leuke gesprekken met haar. Overstappen in Tripoli was wederom niet echt fijn. De volgende vlucht van Tripoli naar Accra was met een gloednieuwe airbus 300 of zo. Bah bah, wat een rammelbak. Duidelijke weer westerse mentaliteit aanwezig. Alles moet goedkoop en is van plastic. De stoelen hutje mutje. De rugleuningen zo dun en onstabiel dat als mijn voorganger zich bewoog, mijn tafeltje de lucht in vloog. De aanraakschermen waren van een belabberde kwaliteit, een hoop dingen werkte gewoon niet. Als ik op mijn schermpje om de haverklap ERROR zie, doet dat het vertrouwen in al die elektronica niet echt omhoog schieten. Naast mij een jongeman uit Ghana die terug naar huis ging vanuit Italië. Hij probeerde onderweg te slapen en probeerde dat zo breed mogelijk te doen. Na en vlucht van vier uur die 12 uur leek zorgde de piloot voor de slechtste landing die ik ooit heb meegemaakt. Hij lande op één wiel, ik voelde het toestel kantelen en zag in mijn gedachten de vleugeltip de grond al raken. Na een paar hele spannende momenten kwam gelukkig het andere wiel met een klap op de grond. Dit had allemaal zo lang geduurd dat we al bijna aan het eind van de landingsbaan waren. Remmen was dan ook zo fors dat ik elk moment een klapband verwachte of een dreun van het einde van de landingsbaan. Gelukkig ging het allemaal net goed.

De banaan van mijn vader
Het weerzien met mijn auto de volgende dag was prettig. Helaas hadden ze bij de MAN garage geen tijd om die dag mijn reparatie uit te voeren en moest ik na het weekend terug komen. Bestede het weekend aan het uitpakken van mijn koffers en het proberen weg te stouwen van alle spullen. Het was konstant bewolkt in Accra, soms viel er wat regen. Vochtigheids graad was adem benemend.
Op zondag ging ik mijn auto laten wassen. Voor 10 Cedi (6 euro) werd eerst de boel met de hogendruk reiniger afgespoten, daarna door een ventje helemaal ingesopt (water met gewoon waspoeder er in) en wederom afgespoten. De boel knapte er behoorlijk van op. Een auto naast me, werd behalve van buiten, ook gewoon van binnen met de hogendruk reiniger schoon gespoten. Stoelen, banken, dashboard, hoppa, de spuit er op. Ik wist niet wat ik zag en dacht dat het een foutje was maar later zag ik het weer gebeuren. Auto beetje schuin op een hellinkje, hogedruk spuit er in en door de hellingshoek loopt het water dan wel aan de achterkant er uit. Bizar.

Op zondag avond verplaatste ik mijn auto naar een veldje vlak bij de MAN dealer waardoor ik bij openingstijd als eerste aan de beurt was. Er moesten wat ophang rubbers uit de veerbladen vervangen worden. Dat gaat, ondanks dat het een officiele MAN garage is, op zijn Afrikaans. Mocht er in eerste instantie niet bij blijven (voor uw eigen veiligheid mijnheer) maar weigerde om weg te gaan. Dan zwermen er gemiddeld tussen de 6 en 8 monteurs rond en onder de auto. Merendeel van de tijd liggen ze allemaal te kijken of met elkaar te kletsen. Kreeg het idee dat het de eerste keer was dat ze zoiets deden. Snel ging het niet en toen ze om 12 uur met de lunch gingen (een heel uur) waren ze nog niet op de helft. Toen ze het eerste verenpakket achterstevoren probeerde er terug in te zetten heb ik me er toch even mee bemoeid. Ze zouden het op den duur waarschijnlijk wel hebben opgemerkt maar dan ben je zo een uur verder en ik hoopte zo dat mijn auto in de middag klaar zou zijn. Dat lukte gelukkig net. Toen moest ik gaan betalen. Jezus wat een pennen-pushers zeg. Duurt uren voor de rekening komt, dan moet je betalen, daarna moet je ergens anders een stempel halen, weer ergens anders een ander formulier, tien keer ergens je handtekening zetten, terug naar miep die dan eindelijk het verlossende formulier kan maken waardoor je het hek uitkomt . No form, no exit zegt ze nog.

De rubbers waren echt aan vervanging toe
Moert zeggen dat ik het ‘zaken doen’ in Ghana niet prettig vind. Mensen zijn wel correct, maar doen niet echt vriendelijk. Men komt wat bot, agressief en/of ontevreden over vaak. Dit is een bepaalde stijl die me niet ligt. De cultuur van security guards helpt daar niet bij. Elk bedrijf heeft er minimaal een en ze vinden zichzelf de koning van Ghana. Of ze snauwen je af alsof je een debiel bent om toch zo hun macht even te laten merken, of ze zeuren om geld, maar meestal alle twee.

Op 10 augustus reed ik weer. Dat was bijna een maand geleden, ik zou het haast af gaan leren. Naar het noord-oosten van Ghana, richting Volta meer. Dit meer is het grootste kunstmatige meer ter wereld geloof ik en wordt gecreeerd door een dam bij de plaats Akosombo. Daar wilde ik dan ook ergens aan het water gaan staan. Had al een paar tips gekregen maar vond de ideale plaats niet. Dus zette ik mijn auto ergens aan een stil stukje weg, pal aan het water en sliep heerlijk. Werd wakker door vogeltjes ipv voorbijrazend verkeer, en dat is toch veel prettiger. Het was al een paar dagen dik bewolkt en af en toe regende het, maar ik reed verder door naar het noorden, naar Wli. Daar is de hoogste waterval van west Afrika. De wegen waren niet altijd goed en wederom erg veel dorpjes, dat haalde de gemiddelde snelheid flink omlaag. De omgeving was echter super groen. Akkers van mais, bananen en suikerriet wisselde elkaar af. Of eigenlijk stonden ze gewoon door elkaar heen, wat een beetje een rommelige indruk wekte en er daardoor juist zo mooi uit zag. Eind van de middag kon ik mijn auto parkeren op het grasveld van de waterfall Lodge. Eigendom van een duits stel was het er goed toeven. Hoorde ook dat er een grensovergang naar Togo was, dus ik had een paar dagen om in de natuur bij te komen van de beslommeringen van de afgelopen weken.

De waterval van Wli
In die paar dagen liep ik onder andere naar de waterval zelf. Een loopje van 40 minuten heen (en ook 40 minuten terug), door dichte jungle. De waterval zelf ik inderdaad hoog maar door het slechte regen seizoen kwam er niet echt super veel water naar beneden. En daar eindigede dus mijn avonturen in Ghana. Samen vattend is het een geinig land, maar niet voor mij. Ik zoek mijn heil liever in spannendere oorden. Op naar Togo

Ghana is erg religieus. Tenminste zo doet het voorkomen. Er zijn héél erg veel kerken, Jehova’s getuigen zalen, Presbetarian prayer rooms, Chapel’s en ga zo maar door. Ook zie je in het dagelijks leven veel verwijzingen naar God. Winkelnamen hebben vaak wat religieus in zich, maar ook staan er veel kreten langs de weg gekalt, of kreten op auto’s. Sommige namen of kreten zijn erg leuk en wil ik je niet onthouden:
Bedrijfsnamen:
God is great Opel clinic.
If God says yes, why should we say no.
Kerken etc:
The straight way chapel
Kreten op auto’s”
God first
Relax, God is in controll

Prijzen.

Biertje in de winkel 1,5 Cedi, in de kroeg 3 cedi (0.6 liter). Diesel kost er 1,18 Cedi. (1,77 Cedi in een euro).